ကျန်းထျန်းထျန်းနဲ့ အခန်းတစ်ခန်းတည်း နှစ်ယောက်တည်း အတူတူနေခြင်း (အပိုင်း ၄)

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ လက်ညှိုးထိုးပြတဲ့ဘက်ကို ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ဇောက်ထိုးဖြစ်နေတဲ့ ခေါင်းက စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို လှုပ်ရှားမှုနဲ့အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်သွားခဲ့ပြီး သူမက အနီရောင်ဘောပင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ ညာဘက်လက်တစ်ဖက်က အပေါ်ကနေအောက်ကို ဖြန့်ချလိုက်ပြီး လက်ချောင်းအဆစ်တွေက ကွေးညွှတ်နေကာ အရေပြားကလည်း သေဆုံးနေသလို ဖြူဖျော့နေပါတယ်၊ အနီရောင်ဘောပင်နားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာပြီး ညင်သာစွာ ဖမ်းကိုင်လိုက်ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက မတ်တပ်ရပ်ပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ၊ သူ့ရဲ့ ထုံကျင်နေတဲ့ ဒူးတွေကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်ထဲမှာ ကျိန်ဆဲနေခဲ့သည်၊ “ကျန်းထျန်းထျန်းက သရဲပူးခံရတာ သေချာပေါက်ပဲ။ မဟုတ်ရင် ပုံမှန်လူတစ်ယောက်က ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကောက်မှာမဟုတ်ဘူး။ အခုချိန်မှာ သူမကအရမ်းကြောက်စရာကောင်း

အောင် လုပ်နေတာပဲ”

သူမက ဘောပင်ကောက်ဖို့ ကိုင်းညွတ်သွားတဲ့ အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်တစ်ခါ နောက်ဆုတ်လိုက်ပါတယ်၊ အဲဒီရုံးခန်းက စာပွဲခုံနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ အကွာအဝေး အတတ်နိုင်ဆုံး ထားချင်နေပါတယ်။

ဆိုဖာရဲ့ ရှေ့အထိ နောက်ဆုတ်လိုက်တဲ့အခါ သူ နောက်ထပ် ဆုတ်လိုက်ရင် ကျန်းထျန်းထျန်းကို မမြင်ရတော့ဘူးဆိုတာကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူအမြဲဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်၊ ဖုန်းမှာ ၅ မိနစ် ၂၈ စက္ကန့် ကျန်တော့တာကို ပြသနေပါတယ်။

ဒီအချိန်စာရင်းကြောင့် သူ ဘာမှမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး သူ့ဖုန်းပေါ်က အချိန်မှတ်စက်မှာ ပြဿနာရှိတယ်လို့ သံသယဝင်သွားစေပါတယ်။

ဒီအချိန်မှာပဲ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက ပြန်မတ်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့ လှပတဲ့ လှိုင်းတွန့်ဆံပင်တွေက စိတ်ရောဂါကုဆေးရုံကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့ ရူးသွပ်နေတဲ့လူတစ်ယောက်လို ပိုပြီး ရှုပ်ပွနေခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမက ယန်ကျွင်းဇဲကို ကျောခိုင်းထားဆဲဖြစ်ပြီး ဖိုင်ဘီရိုဘက်ကို မျက်နှာမူလျက် မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေပါတယ်။

အခု ဘောပင်ကို သူမ ရှာတွေ့သွားပြီဖြစ်လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေစေချင်နေပါတယ်၊ ခေးအာ သူ့ခေါင်းလျှော်နေတာကို အသံမထွက်ဘဲ ကြည့်နေသလိုမျိုးပေါ့၊ နောက်ထပ် ဘာပြဿနာမှ ထပ်မလုပ်စေချင်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာပဲ "ဟင်" ဆိုတဲ့အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အစပိုင်းမှာ ခေးအာ ရုံးခန်းထဲကို ဝင်လာတယ်လို့ ထင်မှတ်ပြီး သူ့နောက်ကို အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်၊ အဲဒီအသံက ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ဘက်က လာတာကို သိလိုက်ရပါတယ်။

"ဘောပင်က ဘယ်မှာလဲ" ကျန်းထျန်းထျန်းက ဆက်ပြောပါတယ်၊ "ငါ့ဘောပင်ကို မင်းမြင်မိလား"

"ဒီမိန်းမ!" ယန်ကျွင်းဇဲ ဘာပြောရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။

ခုနကမှ မင်းကိုယ်တိုင် ကောက်ထားတာမဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ထပ်မေးနေရတာလဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ အဲဒီဘက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် သွားဖို့ စိတ်ကူးမရှိတော့ပါချေ၊

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ မေးပုံက သူ့ကို ပြန်ပြီး သွေးဆောင်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

အနီရောင်ဘောပင်က သူမရဲ့လက်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာ ယန်ကျွင်းဇဲ သေချာပေါက် သိနေပါတယ်။ သူမက အခုပဲ ကောက်ပြီးသွားတာကို အခုသူ့ကို ဘောပင်ရှာခိုင်းဖို့အတွက် ထပ်ပြီး မေးနေတာပဲ။

လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး!

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

"ထားလိုက်တော့၊ မင်းရှာမတွေ့ရင်လည်း ဖြစ်တယ်" ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ အသံက မြင့်တက်လာပြန်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမ နောက်ဆက်တွဲ ပြောလိုက်တဲ့စကားကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပါတယ်၊ "အသားကို လှီးပြီး သူမရဲ့ အနှစ်သာရကို စုတ်ယူလိုက်၊ အားတွေ အများကြီး ထုတ်စရာမလိုဘူး"

အဲဒီစကားတွေ ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကျန်းထျန်းထျန်းက ဖိုင်ဘီရိုဘက်ကို မျက်နှာမူထားတာကို ရပ်လိုက်ပြီး ခုံပေါ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာခဲ့ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ခဏတာတွေဝေသွားခဲ့ပါတယ်။ သူက ရုံးခန်းတံခါးဆီကို နောက်ဆုတ်ပြီး ကျန်းထျန်းထျန်းကို လုံးဝမမြင်ရအောင် လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့ပေမယ့် သူမ ပြန်လှည့်လာတဲ့အချိန်မှာ နောက်တစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းဖို့တောင် မတတ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာကို သိလိုက်ရသည်။

သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေက အဲဒီနေရာမှာတင် အမြစ်ကဲ့သို့ စွဲမြဲနေပြီး သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက လှည့်နေတဲ့ ကုလားထိုင်ပေါ်ကို စွဲမြဲစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။

ကျန်းထျန်းထျန်းက သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့ လှည့်ပြီးသွားတဲ့အထိ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး အေးစက်နေပြီး သူ့ရဲ့ဦးရေပြားက ကျဉ်းကျပ်ကာ အေးစိမ့်နေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ကျန်းထျန်းထျန်း ကိုယ်တိုင် ခုနကမှ ကောက်ယူလိုက်တဲ့ အနီရောင်ဘောပင်က သူမရဲ့ ညာဘက်မျက်လုံးအိမ်ထဲကို ထိုးသွင်းထားတာ တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သိပ်မနက်ပဲ ဘယ်အချိန်မဆို ပြုတ်ကျနိုင်တယ်လို့ ထင်ရပါတယ်။

ကျန်းထျန်းထျန်း ကိုယ်တိုင်ကတော့ သွေးတွေထွက်နေပေမယ့် ဘာမှမသိသလိုပါပဲ။

"ပူးနေတဲ့ ဝိညာဉ်က သူမပူးတဲ့လူကို စပြီး အန္တရာယ်ပြုနေပြီ!" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်း နိဂုံးချုပ်လိုက်ပါတယ်။

သူက အဲဒါကို ကျန်းထျန်းထျန်းကို မထိခိုက်စေရပါဘူး။

ပြီးတော့ အခုလေးတင် ဒီကောင်က လှီးပြီးတော့ သူမရဲ့ အနှစ်သာရကို စုတ်ယူဖို့အကြောင်း ပြောနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ပြဿနာရှာနေတာလား" ယန်ကျွင်းဇဲ ဘယ်ကနေ သတ္တိတွေရလာမှန်းမသိပါဘူး၊ သူက နောက်မဆုတ်ဘဲ ရှေ့ကို တိုးလိုက်ပြီး "ဆရာမ၊ ဆရာမက အနီရောင်ဘောပင်ကို ရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

သူပြောနေရင်းနဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ စာပွဲခုံနားကို ပိုပြီး နီးကပ်သွားပါတယ်။

သူက တာဝန်မှတ်စုမှာ သတိပေးထားတာကို မှတ်မိနေပါတယ်၊ ‘အဲအရာကို ရန်မစပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ပြင်းထန်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ရှိလာလိမ့်မယ်။’

အကယ်၍ အချိန်ဆွဲဖို့ဆိုရင် ဒီအရာက ကျန်းထျန်းထျန်းကို မပြန်လှည့်နိုင်တဲ့ ထိခိုက်မှုတွေ မလုပ်ခင်မှာ သူ့ကို ကယ်တင်သင့်ပါတယ်။ ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းထျန်းထျန်းကို သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် သေတဲ့အထိ အနိုင်ကျင့်တာကို ကြည့်နေလို့ မရပါချေ။

ဒါ့အပြင် ကျန်းထျန်းထျန်းကို တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် သူ့အလှည့်ဖြစ်လာနိုင်တာ အရမ်းများပါတယ်။

ဒီပူးနေတဲ့ ဝိညာဉ်ရဲ့ ထူးဆန်းမှုနဲ့ စွမ်းအားတွေကြောင့် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ယန်ကျွင်းဇဲကို ဆယ်ဆလောက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နိုင်ပါတယ်။

ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းရဲ့ အဆင့်က တကယ်ပဲ အရာမထင်ဘူး ဖြစ်နေပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ပြန်လျှောက်လာတာကို မြင်တော့ ကျန်းထျန်းထျန်းက မျက်နှာပေါ်မှာ ညင်သာတဲ့အပြုံးကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်တွေက ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ကွေးညွှတ်မှုကို ဖန်တီးနေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးအိမ်မှာ စောင်းနေတဲ့ အနီရောင်ဘောပင်နဲ့အတူတွဲမြင်ရတာကြောင့် မသက်မသာဖြစ်စရာ ကောင်းနေပါတယ်။

သွေးတွေက တစိမ့်စိမ့်စီးကျနေပြီး သူမရဲ့ ဘလောက်စ်အင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို နီရဲနေစေခဲ့ပါတယ်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဘောပင်က ဘယ်မှာလဲ။

ငါ့လက်ထဲမှာ ခုနကမှ ရှိနေတာ၊ မင်း ငါ့အတွက် ရှာပေးရမယ်! မြန်မြန်!"

ယန်ကျွင်းဇဲက စာပွဲခုံရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ရောက်နေပြီး တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် ထိန်းထားရင်း သူ့ရဲ့ အသံကို တတ်နိုင်သမျှ ညင်သာအောင် လုပ်နေပါတယ်၊ "ဟုတ်ကဲ့ ဆရာမ၊ ကျွန်တော် အခု ဆရာမကို ဘောပင် ပေးပါမယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မလှုပ်ပါနဲ့" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျန်းထျန်းထျန်းက အံ့အားသင့်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ပြသပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အမြင်မှာတော့ ဒီတာဝန်ရဲ့ နောက်ခံက အရမ်းကို ရှင်းပါတယ်၊ "ပူးနေတဲ့ ဝိညာဉ်တစ် ကောင်အနေနဲ့ အရမ်းအထီးကျန်နေတယ်။ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို ဂရုစိုက်တာ မရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် မလွှတ်ချနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် အနှစ်သာရစွမ်းအင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုပ်ယူပြီး တစ်စစချင်း မျိုချဖို့အတွက် စွဲလမ်းမှုနဲ့ သန့်စင်တဲ့ အော်ရာတွေကို နှစ်သက်ခဲ့တယ်။"

ဒီအရာကို စကားပြောလို့ ရနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက ထူးဆန်းနေပါတယ်။ အကယ်၍ သူက သူမရဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေကို လိုက်လျောပြီး ခဏလောက် အချိန်ဆွဲနိုင်ရင် ဒီတာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။

အဓိကအချက်ကတော့ အခုချိန်မှာ အနီရောင်ဘောပင်ကို သူမ ရှာမတွေ့ရင် ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ အနှစ်သာရကို စတင်စုပ်ယူနိုင်ပါတယ်။

သူမကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ကြည့်ရမယ်၊ သူမကို ဆန့်ကျင်လို့မဖြစ်ဘူး။ ယန်ကျွင်းဇဲက ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ရွံရှာမှု၊ ပျို့အန်ချင်စိတ်၊ အတွင်းပိုင်း ဆန့်ကျင်မှု၊ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ ထွက်ပြေးချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်က စာပွဲခုံကို ထောက်ထားရင်း ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စွဲနေတဲ့ အနီရောင်ဘောပင်ဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းယူလိုက်ပါတယ်။

အချိန်တွေက ရပ်တန့်နေသလိုပါပဲ။

သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက အနီရောင်ဘောပင်ကို အဆုံးမှာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့အချိန်က အရမ်းကို ကြာမြင့်နေသလို ခံစားရပါတယ်၊ အဲဒီအချိန်မှာ ကျန်းထျန်းထျန်းကတော့ အတတ်နိုင်ဆုံး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး လုံးဝမလှုပ်ရှားခဲ့ပါဘူး၊ သူမရဲ့ တခြားမျက်လုံးကတော့ ချွေးတွေရွှဲနေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကိုယ်သူ မှားယွင်းစွာ တွက်ချက်ခဲ့တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ ရုံးခန်းအပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတုန်းက ခေးအာက သူ့ကျောပေါ်ကနေ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး သူ့ကို အမြဲလိုက်ပါနေတဲ့ အေးစက်မှုတွေက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူက အဲဒီအချိန်မှာ သူဝတ်ထားတဲ့ ထူထဲတဲ့ ဆွယ်တာကို ချက်ချင်းချွတ်သင့်ပါတယ်။

အခု စိတ်တိုနေတဲ့အပြင် ထူထဲတဲ့ ဆွယ်တာရဲ့ ကာရံမှုနဲ့ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ သူက မီးလောင်နေတဲ့ စက္ကူတွေလိုပါပဲ၊ သေလုနီးပါး အပူလွန်ကဲနေပါတယ်။

ဘောပင်ရဲ့ အဖုံးကတော့အချိန် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြုတ်ကျနေခဲ့ပြီး ဘောပင်ကိုယ်ထည်သာ ကျန်ရှိနေခဲ့ပါသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အနီရောင်ဘောပင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ ချွေးတွေ စီးကျလာခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ရွံရှာမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိစွာ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ မျက်လုံးအိမ်ထဲက အနီရောင်ဘောပင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။

အဲဒီဖြစ်စဉ်တစ်လျှောက်လုံးမှာ ကျန်းထျန်းထျန်းက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပြခဲ့ပါဘူး၊ သူမက နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်ကို လုံးဝမပြခဲ့ဘဲ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတောင် မတုန်ယင်ခဲ့ပါဘူး။

မမျှော်လင့်ဘဲနဲ့ သွေးတွေ အများကြီး မစီးထွက်ခဲ့ပါဘူး၊ ဘောပင်ရဲ့ထိပ်က လုံးဝဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပလပ်! ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ စေးကပ်နေတဲ့ အရာတစ်ခုက သူမရဲ့ ပေါင်ပေါ်ကို ကျလာခဲ့ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အနီးကပ်ကြည့်ဖို့တောင် မရဲဝံ့ခဲ့ပါချေ၊ သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်တစ်ခုလုံးက တုန်ရီနေပါပြီ။

အနီရောင်ဘောပင်ကို ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ တခြားမျက်လုံးရှေ့မှာ ထောင်ထားလိုက်ပါတယ်။

"ဝိုး၊ မင်း ရှာတွေ့သွားပြီ! ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့တာလဲ" ကျန်းထျန်းထျန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အာမေဋိတ်စကား ပြောလိုက်သည်။