အဖွားရန်

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲ တစ်မျိုးကြီး ခံစားလာရသည်။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေတာက ဘာမှ အဖြေမရှိဘူးလို့ သူ တွေးမိသည်။

အခု နောက်ကျောခိုင်းအမျိုးသမီးက အဆောက်အအုံ ၇ မှာ နေတော့မယ်ထင်ရသည်။ နေ့တိုင်း သူမကို ဝင်ထွက်သွားလာတာ မြင်နေရတာက အန္တရာယ် အရမ်းများလေသည်။

အခြေအနေ မတိုးတက်ရင် "ဆံပင်ထောင်မတတ်ကြောက်စရာ (အနိမ့်)" လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ တာဝန်ကို ပြီးအောင်လုပ်ပစ်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်လို့ သူ တွေးမိသည်။

ဒီအတွေး သူ့ခေါင်းထဲ ရောက်လာတာနဲ့ သူ တုန်လှုပ်သွားသည်။

အခုထိ သူ ပြီးခဲ့တဲ့ တာဝန်သုံးခုထဲမှာ "ကျန်းတျန်းတျန်းနဲ့ အခန်းအတူနေခြင်း" ကပဲ အန္တရာယ်အဆင့် ပိုမြင့်ပြီး "ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သည် (အနိမ့်)" လို့ သတ်မှတ်ထားသည်။ အဲ့ဒီတာဝန်ထဲက ပူးကပ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်က ခေးအာ နဲ့ အဖွားရန်ထက် အများကြီး ပိုအန္တရာယ်များလေသည်။

အခု "သူမရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပါ" လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ "ဆံပင်ထောင်မတတ်ကြောက်စရာ (အနိမ့်)" တာဝန်ကို ပြီးအောင်လုပ်ခိုင်းတော့ ယန်ကျွင်းဇဲ တကယ်ကို ယုံကြည်မှု မရှိပေ။

စဉ်းစားပြီးနောက် သူ မူလအစီအစဉ်အတိုင်းပဲ "နံရံအက်ကြောင်းမှ ချောင်းကြည့်ခြင်း" ကို အရင်လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ အိမ်စာတွေ ပြန်လေ့လာပြီးတဲ့နောက် သူ့မိဘတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်။

နှစ်ယောက်စလုံး အိမ်ထဲကို ဝင်လာတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ၊ နောက်ကျောခိုင်းအမျိုးသမီးကို မတွေ့ခဲ့ကြပေဆိုတာ ထင်ရှားသည်။ ဒါက သူမ အမြဲတမ်း လှေကားနားမှာ ဝဲလည်နေတာ မဟုတ်ပေဆိုတာ ပြသသည်။

လီမန် ညစာပြင်ပြီး မိသားစုသုံးယောက် ထမင်းစားပွဲမှာ စုမိတဲ့အထိ ယန်ကျွင်းဇဲ ခေးအာ တစ်ချိန်လုံး ပျောက်နေတာကို သတိထားမိသည်။

သူ အောက်ထပ်မှာ နောက်ကျောခိုင်းအမျိုးသမီးကို မြင်ကတည်းက အဲ့ဒီကလေးငယ်လေး ပျောက်သွားခြင်းဖြစ်သည်၊ အခုထိ ပြန်မလာသေးပေ။

ဝိညာဉ်တွေနဲ့ "ကြားနေ" ကနေ "ခင်မင်ရင်းနှီး" အထိ သူ့ရဲ့နှစ်သက်မှု တိုးလာတာကို သူ သံသယဝင်လာသည်။ ခေးအာ က နောက်ကျောခိုင်းအမျိုးသမီးကို အရမ်းကြောက်ပြီး ပြန်မလာရဲဘူးဆိုတော့ ဘယ်သူက ထူးဆန်းမှုလဲဆိုတာ သူ တကယ်မသိပေ။

လူတွေက ထူးဆန်းတာကို ကြောက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ထူးဆန်းတာက ထူးဆန်းတာကို ကြောက်တာလား။

သူတို့ ထမင်းစားနေတုန်း တံခါးခေါက်သံ ကြားရသည်။

သူတို့သုံးယောက် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်၊ ပုံမှန်အားဖြင့် ထမင်းစားချိန်မှာ ဧည့်သည်တွေ လာလည်လေ့မရှိပေ။

ဧည့်ခန်းတံခါးနဲ့ ပိုနီးတဲ့ လီမန် ထိုင်ရာကနေ ထပြီး တံခါးဖွင့်ရင်း "ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ချင်လို့လဲ" လို့ မေးလိုက်သည်။

အပြင်မှာ လူစိမ်းတစ်ယောက် ရှိနေသည်။

"ငါက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့ကပါ" ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် အရမ်းရင်းနှီးတဲ့ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြီးတော့ ဟွမ်ချန်းက အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ သူ့ရဲ့ခပ်ပုပု ပုံသဏ္ဌာန်နဲ့ ဧည့်ခန်းထဲ ဝင်လာသည်။ ထမင်းစားနေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကို မြင်တော့ သူ ပြုံးလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူလား" ယန်တာကော့ ပစ္စည်းတွေကို ချပြီး အံ့ဩစွာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး နှုတ်ဆက်သည်။

သူ့စိတ်ထဲမှာ ရေချိုးခန်းထဲက ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်က အဖြေရှာဖို့ တန်းစီနေတုန်းပဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ကြိုးကိုဆွဲပြီး တန်းကျော်ခုန်မလုပ်ခဲ့ရင် ဒီလောက်စောစော သူတို့အလှည့် ရောက်စရာမရှိပေ။

ဒါပေမဲ့ သူက ကြိုးဆွဲမယ့်သူကို မရှာခဲ့ပေ၊ ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ သူ့တံခါးရှေ့ ရောက်လာတာလဲ။ ဒါ့အပြင် ရေချိုးခန်းထဲက ကောင်မလေး ပျောက်သွားတာလည်း ကြာပြီ၊ နောက်ဆုံးပေါ်လာတာလည်း ကြာပြီ။

အခု နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ လာလည်တော့လည်း ဘာမှ အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူးထင်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ရေချိုးခန်းကို ကျွန်တော် တစ်ချက်ကြည့်ပါရစေ။"

တကယ်ပဲ ဟွမ်ချန်းရဲ့ မျက်နှာမှာ မပြုံးတပြုံး အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို နှုတ်မဆက်ဘဲ သူညွှန်ပြတဲ့ ရေချိုးခန်းဆီ တန်းသွားသည်။

ယန်မိသားစုက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင်ကြည့်နေကြသည်၊ ဘာမှမပြောပေ။

ခဏအကြာမှာ ဟွမ်ချန်းက သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ပြီး ထွက်လာသည်၊ လက်ဖဝါးအရွယ် အနက်ရောင်ပြားပြားလေးတစ်ခုကို သိမ်းပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "ဒီမှာ ထူးဆန်းတာ ဘာမှမရှိဘူး၊ သံလိုက်စက်ကွင်း လှုပ်ရှားမှု ခြေရာတောင် မရှိဘူး။"

ယန်တာကော့နဲ့ သူ့ဇနီးက ဒီရလဒ်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသားဆိုပေမဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူကိုယ်တိုင် အတည်ပြုပေးတော့မှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဆရာ" လို့ ပြောလိုက်ကြသည်။

သူတို့ရဲ့ လေသံက အရမ်းလေးစား‌ နေပုံပါပဲ။ ဤထူးဆန်းတဲ့ခေတ်မှာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူကို တွေ့ရတာဟာ ကိုယ့်မိဘကို မြင်ရတာထက် ပိုနွေးထွေးလေသည်။

သူ့ဘာသာသူ ဧည့်ခန်းတံခါးဆီလျှောက်လာပြီး ဟွမ်ချန်းက ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြည့်ရင်း ယန်တာကော့ကို "ဒါ မင်းသားလေး မဟုတ်လား" လို့ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်" ယန်တာကော့က အမြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီကလေးက တော်တော်‌တော်တာပဲ" ဟွမ်ချန်းက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲကို ချီးကျူးသလို ကြည့်လိုက်သည်၊ "အပေါ်ထပ် အခန်း ၅၀၃ က ဖြစ်စဉ်ကို သူ ရိုက်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုကို ငါကြည့်ခဲ့တယ်။ ကဲ၊ သူ့နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ဆွေးနွေးချင်တဲ့ ကိစ္စလေးတွေ ရှိတယ်။"

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးက နည်းနည်း အံ့အားသင့်သွားပေမဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို ဆိုဖာပေါ်မှာထိုင်ပြီး ဟွမ်ချန်းနဲ့ စကားပြောဖို့ လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ ပြလိုက်သည်။ လီမန်ဆို စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ လက်ဖက်ရည် ပြင်ဖို့ ပြေးသွားသည်။

ဟွမ်ချန်းက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ပခုံးကို ပုံမှန်အတိုင်း ဖက်ပြီး နှစ်ယောက်သား ဧည့်ခန်းကနေ ထွက်သွားပြီး အပြင်က လျှောက်လမ်းမှာ ရပ်ပြီးမှ စကားစကြလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ ထင်မှာ မဟုတ်ပေ။

"မင်းမိဘတွေ အရင်တစ်ခါက ပူးကပ်ဝိညာဉ်ဖြစ်စဉ်ကို မသိဘူးလို့ ငါထင်ခဲ့တယ်" ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်သွားတော့ ဟွမ်ချန်းက စကားတွေ မရှည်တော့ဘဲ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ထုတ်၊ မီးညှိ၊ တစ်ချက်ရှူပြီး မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်ရင်း "မင်းရဲ့ မိဘတွေ မသိတာ မဟုတ်ချေ၊ သူတို့က မင်းကို အန္တရာယ်ဖြစ်မှာ ကြောက်လို့ စိတ်ပူနေတာပဲ။"

ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းညိတ်သည်- "ကျွန်တော်လည်း မိဘတွေကို စိတ်မပူစေချင်ပေ။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက အပေါ်ထပ်ကို တစ်ယောက်တည်း ထူးဆန်းတာတွေ လိုက်ရှာရဲသေးသည်?" ဟွမ်ချန်း သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ရဲရင့်သည်" ယန်ကျွင်းဇဲ ပြုံးပြသည်၊ "ပြီးတော့ ထူးဆန်းတာတွေ ရှာဖွေတဲ့ ဗီဒီယိုက ပြည့်စုံပြီး အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်နေရင် အလွယ်တကူ ဗိုင်းရယ်ဖြစ်နိုင်သည်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရှာဖွေချင်တယ်။"

ဒီစကားပြောတော့ ဟွမ်ချန်းရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်တွေ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားတာ ထင်ရှားသည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူက ဒီနေ့ခေတ် လူငယ်တွေ စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို နားလည်ဖို့ ပိုပိုခက်လာပြီလို့ ထင်ရသည်။

သူတို့ တစ်နေကုန် ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကို မသိတော့ချေ။

"ငါ ဘာလို့ မင်းဆီ လာသလဲဆိုတာ မင်းသိလား" ဟွမ်ချန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ အံ့အားသင့်သွားသည်- "ခင်ဗျားက... ကျွန်တော့်အတွက် သီးသန့်လာတာလား။ ကျွန်တော့်မိသားစု ရေချိုးခန်းထဲက ထူးဆန်းတာကို ရှင်းဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဟွမ်ချန်းက သူ့ဆေးလိပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရှိုက်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်- "ရေချိုးခန်းဖြစ်စဉ်ကို ငါ လမ်းကြုံရင်း လာရှင်းတာ။ ဒါ့အပြင် ထူးဆန်းတာတွေ ရှိပုံမရဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ထူးဆန်းတာတွေ ထွက်သွားပြီ။ ဒီအခြေအနေက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။ ငါ ဒီကို လာရတဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်က အပေါ်ထပ် အခန်း ၅၀၃ က ဖြစ်စဉ်အကြောင်း မင်းကို ပြောပြဖို့ပဲ။"

"အိုး" ယန်ကျွင်းဇဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ့အမြင်အရ "ညသန်းခေါင်တံခါးလာခေါက်သော အဖွားအို" တာဝန်က ပြီးသွားပြီ။ အဖြစ်အပျက်အသစ်တွေ ထပ်ပေါ်လာတာများလား။

"လုံခြုံရေးအရာရှိက အဖွားရန် အသတ်ခံရသည်လို့ အတည်ပြုထားတယ်။ သံသယရှိသူတွေက သူနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ဟွမ်ချန်းက ဆက်ပြောသည်- "ဟုတ်တယ်။ ဒါက လုံခြုံရေးအရာရှိရဲ့ အလုပ်ပဲ။ အမှုဖြေရှင်းတဲ့အခါ ငါတို့ အလုပ် မရှိဘူး။ ဒီနေ့ သတင်းကြားလား။"

"ဘာသတင်းလဲ" ယန်ကျွင်းဇဲ မျက်စိလည်သွားသည်။

"ညက LHTD ရပ်ကွက်မှာ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး သူတို့အိမ်မှာ ကြေကွဲဖွယ်ရာ သေဆုံးနေတာ တွေ့ရှိရတယ်" ဟု ဟွမ်ချန်းက ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ အခုမှပဲ မှတ်မိတော့တယ်။ ဒီသတင်း သူ့ဖုန်းထဲမှာ မနက်ကမှ ပေါ်လာတာ၊ ဒါကြောင့် သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး အတည်ပြုလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ ဇနီးမောင်နှံက... အဖွားရန်ရဲ့ ဒုတိယသားနဲ့ ချွေးမ၊ လွီကျွင်းနဲ့ ဝေထင်ချွန်တို့ပဲ။"

"ဘာ?!" ယန်ကျွင်းဇဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"မင်းကို မဖုံးကွယ်ပါချေ၊ ဒီအမှုကို အဆင့်D ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေ ဝင်ပါနေပြီ" ဟု ဟွမ်ချန်းက အဝေးကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားပြောချင်တာက... အဖွားရန်ရဲ့သား... သူတို့ကို လူသတ်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ယန်ကျွင်းဇဲ သဘောပေါက်သွားသည်။

ဟွမ်ချန်းက ခေါင်းညိတ်သည်- "ငါတို့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေက ထူးဆန်းတဲ့ဖြစ်စဉ်တွေရဲ့ အန္တရာယ်အဆင့်ကို စာလုံးတွေနဲ့ သတ်မှတ်သည်။ F က အနိမ့်ဆုံးအဆင့်၊ မင်းတို့အိမ်က ရေချိုးခန်းဖြစ်စဉ်လိုမျိုး။

အမြင့်ဆုံးကတော့ S အဆင့်ပဲ။"

ယန်ကျွင်းဇဲက "ခင်ဗျားဆိုလိုတာက အဆင့်D ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေက တန်းစီစရာ မလိုပေပေါ့" လို့ ပြောလိုက်သည်။

ဟွမ်ချန်းက ထပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်- "အဆင့်D ဖြစ်စဉ်ကို မြန်မြန်မရှင်းရင် အဆင့်C အထိ တိုးလာနိုင်တယ်။

အိမ်နီးချင်း ဟွာယွန်းမြို့မှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လက အဆင့်C ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ အဲ့တုန်းက... လူအများကြီး သေခဲ့တယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ်။"

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားသည်၊ သူ့စိတ်ထဲမှာ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပေမဲ့ သူ မယုံချင်ပေ- "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အိမ်ကို လာတာက လွီကျွင်းနဲ့ ဝေထင်ချွန်တို့ကို ထူးဆန်းတာတွေ သတ်သွားသည်လို့ ပြောဖို့ သက်သက်ပဲလား။"

"မဟုတ်ဘူး" ဟွမ်ချန်းက သူ့ခြေဖဝါးနားမှာ ဆေးလိပ်ဖင်ကို ချပြီး နင်းချေလိုက်သည်၊ ယန်ကျွင်းဇဲကို မော့ကြည့်ရင်း တစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်သည်- "သူတို့က အဖွားရန် လက်ချက်နဲ့ သေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”