ကျန်းထျန်းထျန်းနဲ့ အခန်းတစ်ခန်းတည်း နှစ်ယောက်တည်း အတူတူနေခြင်း (အပိုင်း ၆)

ပူးကပ်နေတဲ့ဝိညာဉ်ဟာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ကိုယ်ထဲကနေ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာဖြစ်ပြီး ပူးကပ်နေတဲ့ဖြစ်စဉ်အတွင်းမှာ ပိုင်ရှင်က ခဏတာ တောင့်တင်းနေပါလိမ့်မယ်။

ဒီရလဒ်အနေနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပေမယ့် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး မလှုပ်မယှက်နိုင်ဘဲ လက်ကိုင်ကို မလှည့်နိုင်သလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အပြင်ကနေ ဝင်လာဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့လူဟာလည်း တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသလိုမျိုး တွေ့လိုက်ရပါတယ်၊ ဘယ်လိုမှ လှည့်လို့မရပါပေ။

ဒါကြောင့် အပြင်ကလူက တံခါးကို တိုက်ရိုက် ကန်လိုက်ပါတယ်။

ဒီလူက အရမ်းကို သန်မာပါတယ်၊ တစ်ချက်ကန်လိုက်တာနဲ့ ရုံးခန်းတံခါးရဲ့ သော့က လွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် ကန်ဖွင့်လိုက်တဲ့ တံခါးကြောင့် တစ်ဖက်ကို လွင့်သွားခဲ့ပြီး ပူးကပ်နေတဲ့ဝိညာဉ်ရဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုးပမ်းမှုဟာ မအောင်မြင်ခဲ့ပါဘူး။

အေးစက်တဲ့ အသက်ရှူသံက ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ကိုယ်ထဲကို ပြန်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။

မံမီတစ်ရုပ်လို လဲလျောင်းနေတဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်းက တောင့်တင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်တဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်ထားတဲ့ လူဆီကို ပြေးဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။

ဂျိန်း!

မြင်နိုင်တဲ့ အလင်းလှိုင်းတွေ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ခလုတ်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်။

ဒီအလင်းလှိုင်းတွေကနေ ထွက်လာတဲ့ စွမ်းအင်က ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ကိုယ်ထဲကို ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး အဲဒီနောက်မှာ အဖြူရောင် အသက်ရှူသံက ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်တဲ့ အလင်းလှိုင်းတွေကြောင့် သူမရဲ့ ကိုယ်ထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့ပြီး စတုတ္ထတန်းက စာပွဲခုံတွေရဲ့ ရှေ့ကို ပြန်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတယ်။

စာပွဲခုံရဲ့ ရှေ့မှာ စာမေးပွဲစာရွက်ပုံက ဖောင်းပွပြီး ကွဲသွားခဲ့ကာ အဖြူရောင် အရာရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပုံစံကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒါက အဖြူရောင်အမွှေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ သွယ်လျတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ပါပဲ။

အဲဒီအရာသာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမယ်ဆိုရင် အဖြူရောင်နဲ့ မှိုတက်နေတဲ့ တုတ်တစ်ချောင်းနဲ့ ဆင်တူပါလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ "တုတ်" က အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေပြီး ဒဏ်ရာရထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို "ဟူး" ဆိုတဲ့အသံကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့ပါတယ်၊ ဘယ်အချိန်မဆို ကွယ်ပျောက်သွားနိုင်သလိုပဲ။

ဟူး!

ပူးကပ်နေတဲ့ဝိညာဉ်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ရုတ်တရက် အလျင်အမြန် ခေါက်သွားပြီး စာပွဲခုံကို ဖြတ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတယ်။ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ မျက်လုံးအောက်မှာပဲ အဲဒါက ပြတင်းပေါက်မှာရှိတဲ့ အပေါက်ထဲကို အတင်းအကျပ် ဖိသွင်းပြီး အပြင်ကို ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပါတယ်။

"အဲဒါ ထွက်ပြေးနေတယ်!" ယန်ကျွင်းဇဲ မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ငါ အဲဒါကို မသတ်နိုင်ဘူး" အဖြူရောင်ဝတ်ထားတဲ့လူက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး အဲဒါနောက်ကို လိုက်သွားဖို့ ဘာစိတ်ကူးမှ မရှိတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲနေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြည့်ဖို့ ကုန်းလိုက်ပြီး "မင်းက ကျောင်းသားလား။ ရုံးခန်းထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" လို့ မေးလိုက်ပါသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ဒီလူက နှိမ်နင်းသူ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သေချာခဲ့ပါတယ်။

ကျောင်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်ပွားတဲ့အခါမှာ သူတို့ဟာ အစီအစဉ်လိုက် စီစဉ်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒီနှိမ်နင်းသူတွေဟာ တကယ်ကို မြန်မြန်သွားနိုင်ကြပြီး ၁၀ မိနစ်အတွင်းမှာ ဖြစ်ပွားရာနေရာကို ရောက်ရှိလာနိုင်ပါတယ်။

"ဆရာမ ကျန်း... ဆရာမ ကျန်းက ကျွန်တော့်ကို စာမေးပွဲစာရွက်တွေကို ယူလာခိုင်းတာပါ" ယန်ကျွင်းဇဲက ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ဘောင်းဘီကိုပဲ ဆုတ်ထားပြီး ဒဏ်ရာမရဘူးဆိုတာကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ စာပွဲခုံဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပါတယ်။

စာပွဲခုံပေါ်မှာ ကျန်းထျန်းထျန်း ခုနကပဲ အမှတ်ပေးနေခဲ့တဲ့ စာမေးပွဲစာရွက်တွေ ပုံထားပါတယ်။

အဖြူရောင်ဝတ်ထားတဲ့လူက ဘာမှမပြောဘဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သတိမေ့မြောနေတဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်းဆီကို လျှောက်သွားခဲ့ပါတယ်၊ သူမရဲ့ အသက်ရှူသံကို လက်နဲ့ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး ရုံးခန်းထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာမှာတော့ သူ ပြန်‌ ရောက်လာခဲ့ပြီး လှေကားမှာ များစွာသော ခြေသံတွေကို ကြားရပါတော့တယ်။ ရှင်းလင်းစွာပဲ၊ ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျန်၊ ဒါရိုက်တာ ရှန်နဲ့ တခြားဆရာတွေက သတင်းကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး အုံလိုက်ကျင်းလိုက် တက်လာနေကြပါပြီ။

"မင်း ကံကောင်းတယ်" အဖြူရောင်ဝတ်ထားတဲ့လူက ယန်ကျွင်းဇဲကို ဆိုဖာပေါ်မှာ အနားယူဖို့ ပြောလိုက်ပါတယ်၊ "ငါ နည်းနည်း နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာခဲ့ရင် မင်းရဲ့ ကိုယ်ထဲကို ဝင်ရောက်သွားလောက်ပြီ"

သူ ပြောပြီးတာနဲ့ ကျောင်းကလူတွေက ရုံးခန်းထဲကို ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျန့်ရဲ့ မျက်နှာက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ပါတယ်၊ သူက မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးအိမ်မှာ စိုက်နေတဲ့ ဘောပင်ကြောင့် ကြောက်လန့်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ အကြည့်က အဖြူရောင်ဝတ်ထားတဲ့လူနဲ့ သူတို့ရဲ့ ကျောင်းသား ယန်ကျွင်းဇဲဆီကို ရွေ့လျားသွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ အမူအရာက ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။

"ဆရာမ ကျန်းက ကျွန်တော့်ကို စာမေးပွဲစာရွက်တွေကို ယူလာခိုင်းတာပါ" ယန်ကျွင်းဇဲက စတင်ပြောလိုက်ပါတယ်၊ "ခုနက... ခုနက သူက ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို သတ်... သတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်"

"အာ၊ ယန်ကျွင်းဇဲ!" ခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းတဲ့ အလယ်အလတ်အရွယ်၊ အဆီပြန်တဲ့ပုံစံရှိတဲ့ ဆရာတစ်ဦးက ရှေ့ကို တက်လာပြီး သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

ဒီလူက သုံးတန်း (၅) အခန်းက ဆရာ ရှန်တေးဆိုင် ဖြစ်ပါတယ်၊ သူဟာ မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်းကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတာကြောင့် ရုံးခန်းထဲမှာ ယန်ကျွင်းဇဲလည်း ရှိနေတာကို သတိမထားမိခဲ့ပါချေ။

"သူ အခု ကောင်းသွားပြီ၊ ကြောက်သွားတာပဲ" အဖြူရောင်ဝတ်ထားတဲ့လူက ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ကျွင်းဇဲရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပါတယ်၊ မြေပြင်ပေါ်က ကျန်းထျန်းထျန်းကို ထောက်ပြပြီး "သူမကို မရွှေ့နဲ့၊ ၁၅ မိနစ်ကျော်လောက် ပူးကပ်နေတဲ့ဝိညာဉ်ပူးခြင်းကို ခံစားခဲ့ရတော့ သူမ နိုးလာရင်တောင် စိတ်ချောက်ချားသွားလိမ့်မယ်၊ သူမ ပြန်ကောင်းနိုင်မလားဆိုတာလည်း မသေချာဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"အာ! ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ" ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျန်က စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ ရှိနေတာကို ခဏတာ မေ့သွားခဲ့သည်။

"ငါတို့က လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာပြီး ခဏနေရင် သူမကို ခေါ်သွားပါလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ မိသားစုကို အသိပေးပါမယ်" အဖြူရောင်ဝတ်ထားတဲ့လူက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ စာပွဲခုံဆီကို လျှောက်သွားရင်း "လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လအတွင်းမှာ ရွှန်းထျန်းမြို့က လူ သုံးဆယ်ကျော်ဟာ ပူးကပ်နေတဲ့ဝိညာဉ်တွေ ဝင်ရောက်လာတာကြောင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တယ်၊ တစ်ရက်ကို တစ်ယောက်နှုန်းလောက် ရှိတယ်၊ သူတို့ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်ဖို့အတွက် အခွင့်အရေးပေးဖို့ အထူးပြုပြင်ရေး အဆောက်အအုံရှိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် အရမ်း စိတ်မပူပါနဲ့" လို့ ရှင်းပြနေခဲ့ပါတယ်။

သူ ပြောနေရင်းနဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်ထားတဲ့လူက အခု စာပွဲခုံပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ စာမေးပွဲစာရွက်တွေကို အမှတ်တမဲ့ လှန်လိုက်ပြီး ကျန်းထျန်းထျန်းရဲ့ ဖုန်းကို ကောက်ယူလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီနောက်မှာ သူက စားပွဲတင်ဖုန်းက လက်ခံစက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ကာ ခဏနားထောင်ပြီး ဖုန်းချလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီနောက်မှာ ဖြစ်လာတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေက ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ မဆိုင်တော့ပါဘူး။ ၅ မိနစ်ခန့်အကြာမှာ သူက ဆရာ ရှန်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ရုံးခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ပြီး လုံခြုံရေးရုံးခန်းမှာ ခဏထိုင်ကာ ရေနွေးတစ်ခွက် သောက်ခဲ့ပါတယ်။

ဆရာ ရှန်က သူ့ရဲ့ ကျောင်းသားအတွက် တကယ်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ကျန်းမာရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လိုပြဿနာမှ မဖြစ်စေဖို့အတွက် မေးခွန်းတွေ မေးနေခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဆေးလိပ်နဲ့ အရက်သောက်သုံးတဲ့ သူ့ရဲ့ အကျင့်က ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် တကယ်ကို သည်းမခံနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။

လုံခြုံရေးရုံးခန်းမှာ ၅ မိနစ်လောက် ထိုင်ပြီးနောက်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အော့အန်တော့မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ အစ်ခ်ဝေးကားတစ်စီးက ကျောင်းရုံးခန်းအဆောက်အအုံဘက်ကနေ မောင်းထွက်လာပြီး လုံခြုံရေးရုံးခန်းကို ဖြတ်သွားခဲ့ပါတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ နှိမ်နင်းသူက တွဲဖက်ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေတာကို အရမ်းရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပါတယ်။

သတိမေ့မြောနေတဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်းကတော့ ကားရဲ့ နောက်ဖက်မှာ သေချာပေါက် ရှိနေမှာပါပဲ။ ခံစားရခက်တဲ့ ကျန်းထျန်းထျန်း၊ ဒီလိုကံကြမ္မာမျိုး ခံစားရပြီးနောက်မှာ သူမရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မူမမှန်မှု ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံစားရမယ်ဆိုတာကို မသိနိုင်ပါချေ။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ မျက်လုံးကို ဒဏ်ရာရအောင် ပိတ်ဆို့ထားတဲ့အချိန်က အရမ်းကြီး ထိခိုက်မှု မဖြစ်စေဖို့ မျှော်လင့်နေတုန်းပါပဲ။

"ဆရာ ရှန်၊ ကျွန်တော် ကောင်းသွားပါပြီ၊ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အိမ်ပြန်နိုင်ပါတယ်" ယန်ကျွင်းဇဲက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဆရာ ရှန်က "မနက်ဖြန် မင်းအတွက် တစ်ခုခု စီစဉ်ပေးမယ်။ မင်း ကျောင်းကို လာတဲ့အခါ ဆရာမ ဆွန်းက မင်းကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြံဉာဏ်တွေ ပေးလိမ့်မယ်။ ဖြစ်ရပ်က ပြီးသွားပါပြီ၊ တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲကလည်း မကြာခင် လာတော့မယ်၊ ဘာဖိအားမှ မခံစားရအောင် သေချာဂရုစိုက်ပါ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ" ယန်ကျွင်းဇဲက ဦးညွှတ်လိုက်ပါတယ်၊ ကြီးစိုးနေတဲ့ အသက်ရှူရနံ့ဆိုးတောင် ဆရာ ရှန်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ ကျောင်းသားတွေအပေါ်ထားတဲ့ သံယောဇဉ်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျောင်းပြင်ပကို ရောက်တာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ နဖူးက ချွေးတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သုတ်လိုက်ပြီး သူ ဆွယ်တာကို ချွတ်ဖို့ မေ့သွားခဲ့တယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။

ဒီလိုတွေးနေတုန်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တစ်ဝိုက်မှာ တင်းကျပ်တဲ့ ခံစားမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပဲ တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ကျောပေါ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ တက်လာပြီး လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်။

အေးစက်တဲ့ ခံစားမှု ပျံ့နှံ့လာခဲ့ပါတယ်၊ ပြင်းထန်စွာ အေးစက်ပြီး စိတ်ကို မြင့်တင်ပေးနေတယ်။

အခုချိန်အထိ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိတဲ့ ခေးအာက နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြန်လာခဲ့ပါပြီ။