လက်ရှိတွင် အဆင့်အမြင့်ဆုံး တာဝန်

ယခု ထောက်လှမ်းမိသော တာဝန်အသစ်သည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အိမ်နှင့် အလွန်နီးစပ်သည်။

[တည်နေရာအတည်ပြုပြီး: FH ရပ်ကွက်၊ အဆောင် ၅။]

[တာဝန်အမည်: သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပါ;

တာဝန်အဆင့်: ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး (အနိမ့်);

တာဝန်နောက်ခံ: မရှိ။

တာဝန်ဖော်ပြချက်: သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး သူမ ဘာလိုအပ်သည်ကို မေးပါ။

တာဝန်ဆုကြေး: ကွဲပြားခြားနားသော စွမ်းအင် ၁၀၀၀ မှတ်;

တာဝန်ပြစ်ဒဏ်: မသိရှိရ;

တာဝန်အကြံပြုချက်များ: ၁။ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်၍မရ။ ၂။ သူမသည် အရိုးထဲက သန်ကောင်လိုပင်။ ၃။ သင် သူမကို "ကျောလှည့်မျက်နှာရှင်" ဟု ခေါ်နိုင်သည်။

မှတ်ချက်: ရူးသွပ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း သင် နားမလည်နိုင်ပါ။]

"ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး!!!"

ယန်ကျွင်းဇဲသည် "ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး" ဟု ဖော်ပြထားသော တာဝန်အဆင့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်းပင်။

ယခုအချိန်အထိ ထိတ်လန့်စရာအဆင့်များသည် စိုးရိမ်စရာမှ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း၊ ထိုမှ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးအထိ အဆင့်သတ်မှတ်ထားပြီး ထို့ထက်မြင့်သော အဆင့်များကိုမူ မသိရှိရသေးပေ။

[သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပါ] ဤတာဝန်သည် ယန်ကျွင်းဇဲ ကြုံဖူးသမျှ တာဝန်များထဲမှ အခက်ခဲဆုံးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ပြီးမြောက်ပါက ကွဲပြားခြားနားသော စွမ်းအင် ၁၀၀၀ မှတ် ရရှိမည်ဖြစ်ရာ အလွန်များပြားလှသည်။

သို့သော် ဤတာဝန်တွင် နောက်ခံဖော်ပြချက် မပါဝင်။ ထို့အပြင် "သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပါ" ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ရသနည်း။ သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့်လော၊ သို့မဟုတ် မြင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့်လော။

ထို့အပြင် ဤတာဝန်သည် FH ရပ်ကွက်အတွင်း၌ပင် တည်ရှိသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အိမ်သည် အဆောင် ၇ တွင်ရှိပြီး အဆောင် ၅ သည် ဘေးချင်းကပ်လျက်ပင်။ အခြားလမ်းမှ ထွက်ရန်မလိုဘဲ အဆောင် ၅ ကို ဖြတ်သွားရမည်ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် "ထူးဆန်းသည့် အဖြစ်အပျက်များကို သိမြင်ခြင်း ပြီးစီးပြီ" ဟူသော စာသားသည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်မံပေါ်လာသည်။ မှတ်သားထားသည့် အဖြစ်အပျက်များကို လက်ရှိအဆင့်များအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အတက်အကျ ရှိနိုင်ကြောင်း ကျေးဇူးပြု၍ သတိပြုပါ။

ဤအချက်အထိ "ထူးဆန်းသည့် အဖြစ်အပျက်များကို သိမြင်ခြင်း" လုပ်ဆောင်ချက်သည် အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီဖြစ်ပြီး [ညဉ့်နက်ကြီး တံခါးလာခေါက်သည့် အဖွားကြီး] မှလွဲ၍ အခြား ထူးဆန်းသည့် အဖြစ်အပျက် သုံးခုကို ယန်ကျွင်းဇဲထံ ပြန်လည်အသိပေးခဲ့သည်။

စာသား၏ နောက်ဆုံးသတိပေးချက်မှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဤတာဝန်များကို ယခုလက်ရှိ မလုပ်ဆောင်သေးပါက အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အချို့သော တာဝန်များ၏ အဆင့်များ မြင့်တက်လာနိုင်သည် သို့မဟုတ် ကျဆင်းသွားနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

အကယ်၍ အဆင့်မြင့်တက်လာပါက တာဝန်ပြီးမြောက်ရန် အခက်အခဲသည် ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် ပိုမိုကြီးထွားလာမည်ဖြစ်သည်။

"မြန်မြန်ပြီးအောင် လုပ်ဖို့ တိုက်တွန်းနေပုံရသည်" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူပြောပြီး မကြာမီ ဧည့်ခန်းတံခါးပွင့်လာပြီး သူ့အမေ လီမန်သည် ခြင်းတောင်းဗလာကို ကိုင်ဆောင်လျက် အလောတကြီး ဝင်လာသည်။ သူမသည် တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပြီး ခြင်းတောင်းကို ချကာ ဖိနပ်လဲပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် ဆိုဖာပေါ် ထိုင်လိုက်သည်။

သူမ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ပုံမှန်မဟုတ်သည်မှာ ရှင်းနေပြီး သူမသည် ခြင်းတောင်းဗလာကို ကိုင်ဆောင်လျက် အိမ်ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် မိခင်၏ မျက်နှာအမူအရာ မမှန်ကြောင်း သတိထားမိသည်။ သူ အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ လီမန် ထွက်သွားသည်မှာ ဆယ်မိနစ်ပင် မပြည့်သေးကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

ဈေးသို့ ရောက်ရန် ထိုမျှသော အချိန်မလုံလောက်ပေ။ သို့ဆိုလျှင် သူမ အဘယ်ကြောင့် တစ်ယောက်တည်း အိမ်သို့ ပြန်ပြေးလာခဲ့သနည်း။

"အမေ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ?"

"သားလေး" လီမန် အသိပြန်ဝင်လာပြီး စကားလုံးများကို စုစည်းနေဟန်ရှိသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူမက "အဆောင် ၅ နားကို လောလောဆယ် မသွားနဲ့... ထူးဆန်းတာတွေ... ထပ်ဖြစ်နေသည်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ခဏမျှ ထူးဆန်းသွားပြီး [သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပါ] တာဝန်သည် ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ နေ့ဘက်တွင်ပင် ထောက်လှမ်းမိသည်ကို သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်မိသည်။

ပုံမှန်အခြေအနေများတွင် ထူးဆန်းသည့် အဖြစ်အပျက်များသည် ညဘက်တွင် အများဆုံး ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင် သို့မဟုတ် မနက်စောစော ဖြစ်ပွားသည့် ကိစ္စများမှာ အမှန်တကယ် ရှားပါးသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အချိန်ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံသည် "သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပါ" တာဝန်ကို ကြောက်လန့်စရာအဆင့်တွင် "ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး (အနိမ့်)" အဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ မေးခွန်းဆက်မေးရန်ပင် အချိန်မရသေးခင် လီမန်က ဆက်ပြောသည်– "အဆောင် ၅ မှာနေတဲ့ ဒေါ်ဒေါ်ကျောက်ကို ဆေးရုံတင်လိုက်ပြီ။ ငါ ကိုယ်တိုင်... ကိုယ်တိုင် မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်ကနေ သွေးတွေစီးကျပြီး သတိမေ့နေတာ မြင်ခဲ့ရသည်။ လူနာတင်ယာဉ်ထဲကို မထမ်းတင်ခင်ကတည်းက သတိမေ့နေပြီ။"

"ရဲကို ဖုန်းခေါ်ခဲ့လား" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ မေးလိုက်သည်။

"ခေါ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က တန်းစီစောင့်ရမယ်၊ အထူးကိစ္စအဖြစ် ဦးစားပေးလို့မရဘူးတဲ့" ဟု လီမန်က သိသာထင်ရှားသော စိုးရိမ်မှုဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

သူမ စိုးရိမ်ပူပန်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်ရသောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲက မချင့်မရဲဖြင့် "အမေ၊ အဲဒီအရာကိုလည်း မြင်ခဲ့လား? ဘာလဲ?" ဟု မေးသည်။

"အဖြူရောင်လက်တိုအင်္ကျီနဲ့ အဖြူရောင်ဘောင်းဘီတိုဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်..." ဟု လီမန် ပြောရင်း မတုန်မလှုပ်မနေနိုင်ဘဲ ကိုယ်တုန်သွားသည်။ "ပတ်ဝန်းကျင်က လူအများကြီးက သူ့ကို မြင်ခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးက လှေကားထောင့်မှာ မြန်မြန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အခုဆို အဆောင် ၅ က လူတွေ အားလုံး ထိတ်လန့်နေကြပြီ။ ခုနက ငါ တက်လာတုန်းကတောင် လူတချို့ ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပြီး ထွက်သွားတာ တွေ့ခဲ့ရသည်။"

"အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့... မျက်နှာကို မြင်ခဲ့လား" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ သတိထားကာ မေးသည်။

"မမြင်ရဘူး" လီမန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါပြသည် "အဆောင် ၅ က အိမ်နီးချင်းတွေ ပြောတာတော့ အဲဒီအမျိုးသမီးက အစက အဆောင် ၅ ရဲ့ ပထမထပ် လှေကားရင်းမှာ ပေါ်လာတာတဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူက လူတွေနဲ့ ကျောပေးထားပြီး လှေကားရင်းက နံရံကို မျက်နှာမူထားသည်တဲ့။"

ကျောလှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်၊ ဤအမျိုးသမီးသည် တာဝန်တွင် ဖော်ပြထားသည့် ကျောလှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင် ဖြစ်ရမည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကျောချမ်းသွားပြီး အရေပြားများ ယားယံလာသည်။

ထိတ်လန့်စရာအဆင့်ကို "ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး (အနိမ့်)" ဟု သတ်မှတ်ထားပြီး ကျောလှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်၏ တာဝန်သည် သူ့နှင့် အလွန်နီးကပ်သော်လည်း သူသည် ဤအမျိုးသမီးနှင့် ထိတွေ့ရန် လောလောဆယ် ဆန္ဒမရှိသေးပေ။

အခြားတာဝန်အချို့ကို ပြီးမြောက်ပြီး ကွဲပြားခြားနားသော စွမ်းအင် ပိုမိုစုဆောင်းကာ လုံခြုံစွာ ပြန်လှည့်နိုင်ရန် လုံလောက်သော စွမ်းအင်ရှိမှသာ စဉ်းစားမည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ကျောလှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်၏ တာဝန်အဆင့်သည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မြင့်တက်လာခြင်း မရှိဘဲ နှိမ်နင်းသူတစ်ဦးက ဖယ်ရှားပစ်ခြင်း မရှိဟု ယူဆပါက ဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့ မင်းကျောင်းမသွားဘူးလား? နောက်ကျတော့မယ်" ဟု လီမန် ရုတ်တရက် သတိရကာ ထပ်ခါတလဲလဲ တိုက်တွန်းပြောဆိုလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ချက်ချင်း ကျောပိုးအိတ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး လီမန်လည်း သူ့နှင့်အတူ အိမ်မှ ထွက်ကာ လှေကားအတိုင်း ဆင်းသွားသည်။

သူတို့သည် အနီးဆုံးလမ်းမှ ရပ်ကွက်အပြင်သို့ မထွက်ခဲ့ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလမ်းသည် အဆောင် ၅ ကို ဖြတ်သွားရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဘေးချင်းကပ်လျက်ရှိသော အဆောင် ၄ ကို ဖြတ်သွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် အဆောင် ၅ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လူများ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ခွာနေကြသည်ကို သတိထားမိသော်လည်း ကျောလှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်ကိုမူ မတွေ့ရပေ။

ရပ်ကွက်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် အမေကို သတိထားရန် မှာကြားပြီးနောက် လမ်းထောင့်တွင် အမေနှင့်သား လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ လီမန်က ဈေးသို့ ဦးတည်သွားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက ကျောင်းသို့ သွားခဲ့သည်။

တစ်နေ့က ကျန်းထျန်းထျန်း၏ ရုံးခန်းတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စရပ်ကို အစကတည်းက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထားခဲ့ပုံရသည်။ ထိုအချိန်က ကျောင်းတွင် ရှိနေသော ဆရာများနှင့် ကျိုးတာ့လီသာ သိရှိပြီး အခြားကျောင်းသားများမှာ မသိရှိခဲ့ကြပေ။

ကျိုးတာ့လီသည် နှုတ်လုံသူဖြစ်ပြီး သတင်းကို မဖြန့်ခဲ့ပေ။ ယန်ကျွင်းဇဲ ပင်ပန်းစွာ အခန်းထဲ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သိနားလည်ဟန်ဖြင့် မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့ဘေးနားတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တာ့လီက ချက်ချင်းပင် "မင်း တကယ်အဆင်ပြေရဲ့လား? ပူးကပ်ခံရတဲ့ ဆရာမ ကျန်းထိခိုက်တာလား?" ဟု မေးသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ လည်ချောင်းရှင်းကာ "လာစမ်းပါဦး၊ ဆရာမကျန်းရဲ့ မျက်နှာကို ဘောပင်နဲ့ ထိုးပြီး မျက်ကန်းဖြစ်သွားတာ အသေးစိတ် ပြောပြမယ်၊ မင်း ဒီည သူ့ကို အိပ်မက်မက်မက်မက်ကြည့်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အိုး၊ ကံဆိုးတာပဲ၊ စာသင်ချိန်စနေပြီ" ဟု တာ့လီက အောင့်သက်သက်ရယ်မောကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသော ရှန်းဒီချိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

သို့သော် ဤအတန်းကို အတန်းပိုင်ဆရာမက သင်ကြားခြင်း မဟုတ်ပေ။

ရှန်းဒီချိုင်သည် စာသင်ခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ယန်ကျွင်းဇဲကို ချက်ချင်းကြည့်ကာ "ယန်ကျွင်းဇဲ၊ ခဏလောက် လိုက်ခဲ့၊ မင်းကို တစ်ယောက်ယောက်က ရှာနေတယ်" ဟု လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ထရပ်ပြီး ကျိုးတာ့လီကို မထီမဲ့မြင်ကြည့်ကာ "မင်း ဘာကိုမှ မကြောက်ဘူးဆိုတာ သတိထားမိသည်။

ထူးဆန်းတာတွေကလွဲလို့ပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဖူး!" ကျိုးတာ့လီက မျက်လုံးလှန်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။