သူမ လိုက်လာခဲ့သည်!

ယန်ကျွင်းဇဲ သူ့အမေကို ရပ်ကွက်ထဲကနေ လိုက်ပို့ပြီး ပြန်လာတဲ့အချိန်အထိ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်က တစ်ထပ်တက်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

သို့ပေမဲ့ သူမက ထောင့်လှေကားအလယ်မှာ နံရံဘက်ကို မျက်နှာမူပြီး လှေကားထောင့်ကို ကျောပေးထားဆဲပဲ။

"မင်း ငါနဲ့ တမင်တကာ ကစားနေတာလား?" ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းငုံ့ပြီး "သူမမျက်နှာကို ကြည့်" တာဝန်ကို လုပ်ဆောင်သင့်သလားလို့ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ခဏအကြာမှာ သူ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

လက်ရှိအခြေအနေကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုမရှိသေးတာကြောင့် "ကြက်သီးထဖွယ် (အနိမ့်)" အဆင့်ရှိတဲ့ ဒီတာဝန်ကို ချက်ချင်းမလုပ်ဆောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူက ပြန်ရစ်ဖို့ အစီအစဉ် လုပ်ထားပြီးသား။ သူ အရင်တက်သွားပြီး ပြောမယ်။ တစ်ခုခု မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်လာခဲ့ရင် ပြန်ရစ်တာကို ဖွင့်ဖို့ နောက်မကျသေးပေ။

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲယန်ကျွင်းဇဲက ခိုင်မာတဲ့စိတ်နဲ့ အသံထိန်းချုပ်မီးလုံးတွေ ပိတ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက မီးလုံးတွေ ပြန်လင်းအောင် ခြေထောက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ နင်းလိုက်ပြီး လှေကားကို ပြန်တက်သွားသည်။

ဒီတစ်ခါ သူ့အမေ မရှိတော့တာကြောင့် သူက မြန်မြန်တက်ပြီး လှေကားထောင့်ကို ချက်ချင်းရောက်သွားသည်။ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အမြဲသတိထားနေရသည်။

ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းတာက သူ သူမဘေးကနေ ဖြတ်သွားတဲ့အခါ အမျိုးသမီးက လုံးဝ ငြိမ်သက်နေဆဲပဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခြေလှမ်းကို မြန်စေပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ လေးငါးလှမ်းနဲ့ စတုတ္ထထပ်ကို ကူးပြောင်းတက်လှမ်းကာ သူ့အိမ်ဘက်ကို အမြန်ပြေးသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ စင်္ကြန်လမ်းကို ရောက်တော့ နောက်ကနေ ခြေသံတွေ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ထူးဆန်းတဲ့ တုန်ရင်မှုတစ်ခုက ချက်ချင်းလိုက်လာသည်။

သူက ခြေလှမ်းကို ရပ်လိုက်ပြီး မသိစိတ်ကနေ နောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူ့ခြေထောက်တွေနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ အသံတစ်သံ အော်ဟစ်နေသလိုပဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်က သူ့ဘက်ကို ကျောပေးထားဆဲပဲ။ သူမက လှေကားကို နောက်ပြန်တက်လာတာ ချောမွေ့နေသည်၊ သူ့ကျောဘက်မှာ မျက်လုံးတွေ ပေါက်နေသလိုမျိုး သူ့နောက်ကို စတုတ္ထထပ်အထိ လိုက်လာခဲ့သည်။

"သူမ ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလား?"

ထူးဆန်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပေမယ့် ယန်ကျွင်းဇဲက အမျိုးသမီးကို လျစ်လျူရှုပြီး သူ့အိမ်တံခါးဝကို ပြေးသွားကာ သော့တွေကို လက်နဲ့ လှမ်းစမ်းလိုက်သည်။

အမူအရာက အနည်းငယ် ဒရာမာဆန်တာကြောင့် ဆူညံသံက ကျယ်လောင်ပြီး စင်္ကြန်လမ်းတစ်လျှောက် အသံထိန်းချုပ်မီးလုံးတွေ အားလုံး ပွင့်ကုန်သည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက ဒါကို စိုးရိမ်ဖို့ အချိန်မရှိပေ။ သော့တွေ ထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူက နောက်ကို အမြန်လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်က စင်္ကြန်လမ်းရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းမှာ ရှိနေပြီး သူ့ကို ကျောပေးထားဆဲပဲ။

သူမ သူ့နောက်ကို အပေါ်ထပ်လိုက်မလာခဲ့ပေ။

အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက သော့ကို တံခါးသော့ထဲကို တိကျစွာ ထည့်လိုက်သည်။ သော့တွေ ကြောက်လန့်တကြား ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျတာ၊ သော့ခလောက်ရှာမတွေ့တာ၊ သော့အမျိုးမျိုးနဲ့ စမ်းကြည့်တာ မအောင်မြင်တာ စတဲ့ ဒရာမာဆန်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ မရှိခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်တာက မထင်မှတ်ဘဲ သူ့ကို ကြိုဆိုနေခဲ့သည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ တံခါးသော့က ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့တဂျုန်းဂျုန်းမြည်သံ ထွက်လာသည်၊ ဒါက တိတ်ဆိတ်တဲ့ညမှာ ပိုပြီး ထိုးဖောက်ဆူညံနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ တုန်ရင်သွားပြီး ချက်ချင်း စင်္ကြန်လမ်းရဲ့ အစွန်းမှာရှိတဲ့ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက ဘာမှမဖြစ်သလိုမျိုး အဲ့ဒီမှာ ရပ်နေဆဲပဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ရင်ထဲမှာ စိတ်သက်သာရာ စတင်ရနေချိန်မှာပဲ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်ရဲ့ ခေါင်းက ရုတ်တရက် ဒီဂရီ ၁၈၀ ပြည့် လိမ်သွားပြီး သူ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖြောင်းကနဲ၊ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး တစ်လှမ်းတည်းနဲ့ အထဲကို ဝင်ကာ တံခါးကို ဘုန်းကနဲ ပိတ်ချလိုက်သည်။

"မမြင်လိုက်ရဘူး၊ ဗြဲ၊ ငါ တစ်စက္ကန့်တောင် နှေးရင် သူ့မျက်နှာကို သေချာပေါက် မြင်ရမှာ" ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ရင်တွေ ဗုံတီးနေသလို တုန်နေပြီး တံခါးပိတ်ထားတဲ့နောက်မှာ မောဟိုက်စွာ ရပ်နေသည်။

သူ့အမေက သူ့ကို အရင်က စိုးရိမ်ခဲ့တာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပါပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း သူမ ဒီလို စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရပြီး အတူတူပြန်လာမယ်ဆိုတဲ့ စကားတွေကို ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ စိုးရိမ်မှုတွေ မဖြစ်အောင် ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်၊ တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ "အမေ၊ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ၊ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်ကို မတွေ့လိုက်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် ချက်ချင်း အိပ်တော့မယ်။"

လီမန်ကို စိတ်အေးစေပြီးနောက် သူ ဖုန်းချလိုက်သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့အိမ်ထဲမှာ မီးမဖွင့်ဘဲ ဧည့်ခန်းပြတင်းပေါက်နားကို သွားပြီး အပြင်ကမီးတွေ လင်းနေတဲ့ စင်္ကြန်လမ်းကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

သူက နောက်ပြန်လျှောက်နေတဲ့ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်ရဲ့ အရိပ်ကို မမြင်ရပေ။

ခဏအကြာမှာ စင်္ကြန်လမ်းထဲက အသံထိန်းချုပ်မီးလုံးတွေ အားလုံး ပိတ်သွားသည်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်က လိုက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် ခြေသံတွေ ကြားရဦးမှာပဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲက မီးဖွင့်ရဲခြင်း မရှိပေ၊ သူ့နှလုံးခုန်နှုန်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်လာတာနဲ့အမျှ သူက အသက်ရှူနှုန်းကို နှေးကွေးအောင် ထိန်းထားသည်၊ ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ လှဲလျောင်းရင်း အာရုံစိုက်ပြီး နားထောင်နေသည်။

နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင် သူ့နောက်ကို မလိုက်လာဘူးလို့ နောက်ဆုံး သေချာပြီဆိုတဲ့အထိ မှောင်ထဲမှာ မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပြန်ရစ်မယ့်အချိန်အထိ ဆယ်မိနစ်တောင် မလိုတော့ပေ။

နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်က တကယ် သူ့အိမ်တံခါးဝအထိ လိုက်လာခဲ့ရင် သူ ချက်ချင်း ပြန်ရစ်ဖို့ ရွေးချယ်ပြီး အစကနေ ပြန်လုပ်လိမ့်မယ်၊ ဒီအမျိုးသမီး သူ့အိမ်တံခါးကို စွဲလမ်းနေလို့ မရအောင် လုံးဝ သေချာအောင် လုပ်လိမ့်မယ်။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အခုမှပဲ ယန်ကျွင်းဇဲက ဆီးသွားချင်စိတ် ပေါက်နေတာကို သတိထားမိသည်။ ဒါပေမဲ့ သူက မီးမဖွင့်သေးပေ။ သူက ရေချိုးခန်းထဲကို လျှောက်သွားပြီးမှ ရေချိုးခန်းမီးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ သူ လန့်သွားသည်။

ခေးအာက အနီရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အိမ်သာဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်နေသည်၊ ရေချိုးခန်းတံခါးကို ကျောပေးထားပြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသည်။

"မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပါဦး!" ယန်ကျွင်းဇဲက မယုံနိုင်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "အဲ့ဒီအမျိုးသမီး မလိုက်လာဘူး။"

"မြန်မြန် ထွက်သွား၊ ငါ သေးပေါက်ရဦးမယ်..."

ယန်ကျွင်းဇဲ အိမ်သာကို ရောက်ခါစပဲ ရှိသေးပြီး စကားတောင် မဆုံးသေးခင်မှာ ခေးအာက ထရပ်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ထွက်မသွားဘဲ သူမက ကျွမ်းကျင်စွာ သူ့ကျောပေါ်ကို လှန်တက်ပြီး မြဲမြဲတွယ်ကပ်နေသည်။

ဒီလို ကပ်တွယ်မှုမျိုးက ကြည့်ရှုသူတွေကို မျက်ရည်ကျစေပြီး နားထောင်သူတွေကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ငိုချင်ပေမယ့် မျက်ရည်မကျဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

နောက်တစ်နေ့က တနင်္ဂနွေနေ့ ဖြစ်သည်။

သူက မွန်းလွဲ ၂ နာရီအထိ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အနှောင့်အယှက်ကင်းစွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။

နိုးလာပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက အပြင်ထွက်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိပေ။သူက သတင်းတွေကို ရှာဖွေကြည့်တော့ ကျန့်ရီ အဆောက်အအုံပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာမှ ထူးခြားတာ မရှိဘူးလို့ တွေ့ရသည်။ သူက အရင်ညက ရိုက်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုတွေ အားလုံးကို သူ့ဖုန်းထဲကို ကူးပြီး ပေါင်ကျယ်ဆီကို ပဏာမ တည်းဖြတ်ဖို့ ပို့လိုက်သည်။

ဗီဒီယို တည်းဖြတ်ခြင်းနဲ့ ထုတ်လုပ်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ပေါင်ကျယ်က တကယ်ကို အာရုံစိုက်‌နေတယ်။ သူမ တစ်နေကုန် အိမ်ထဲမှာပဲ အိမ်တွင်းအောင်းနေသည်၊ အပြင်မထွက်ပေ။ သူမက အရင်ညက ခရီးဆောင်ကင်မရာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ဖုန်းနဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ ရုပ်ပုံတွေကို အချိန်ဇယားအတိုင်း စီစဉ်ပြီး တည်းဖြတ်ကာ နောက်တစ်နေ့ ကျောင်းကို ယူသွားဖို့ ပြင်ဆင်ထားသည်။

သူ့အမေ လီမန်က မွန်းလွဲပိုင်းမှာ အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့သားအတွက် ကြက်တောင်ပံကင်တွေ ဝယ်လာခဲ့သည်။

ဆိုဖာပေါ်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက တီဗီကြည့်ရင်း ကြက်တောင်ပံကင်တွေ စားနေတုန်း ထူးဆန်းတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ဝင်လာသည်။

ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှာ နိုင်ငံခြားနံပါတ်တစ်ခု ပေါ်နေပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ ကြားရသည်။

"ဟဲလို၊ ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ?"

နိုင်ငံခြားမှာ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေ မရှိတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက ဖုန်းခေါ်သူ မှားခေါ်တာ သေချာနေသည်။

"ငါ ရှာနေတာက... မင်းကို" လို့ ဖုန်းတစ်ဖက်က အသံက ပြောသည်၊ ဒါပေမဲ့ မသေချာသလိုပဲ။

"ကျွန်တော့်ကို ရှာတာလား?" ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်၊ "မင်း ဘယ်သူလဲ?"

"မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးချင်တာ တစ်ခုရှိတယ်" အမျိုးသားရဲ့အသံက အရေးတကြီးဖြစ်နေပေမဲ့ သူ့ကို ပြန်မဖြေပေ။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် မသိဘူး" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်မှာ တူနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ လီမန်က ခေါင်းထွက်ကြည့်ပြီး မေးသည်၊ "ဘယ်သူ ဖုန်းခေါ်တာလဲ?"

ယန်ကျွင်းဇဲက ပြန်ဖြေသည်၊ "နိုင်ငံခြားကဒ် ၈၈၀၀ လောက်ပဲ၊ ကိုယ့်ငွေဖြည့်တာ ဟုတ်မဟုတ် မေးတာ။"

"လူလိမ်ပဲ၊ တကယ့်ကို ရိုးရှင်းတာပဲ!" လီမန်က မီးဖိုချောင်တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ အတည်ပြုပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက လူလိမ်လဲ?"ယန်တာ့‌ကောက အခုလေးတင် ဝင်လာပြီး ဖိနပ်တောင် မလဲရသေးဘဲ မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ခုနက ဖုန်းဝင်လာတာ၊ ၈၈၀၀ နိုင်ငံခြားကနေ..."

ယန်ကျွင်းဇဲ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ယန်တာ့ကောက သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ သူ့လေသံက လီမန်နဲ့ တထပ်တည်းပဲ၊ "လူလိမ်ပဲ၊ သံသယဖြစ်စရာ မလိုဘူး!”