နံရံအက်ကြောင်းမှ ချောင်းကြည့်ခြင်း (အပိုင်း ၂)

"ကျန့်ယဲ့အဆောက်အအုံမှာ ထူးဆန်းမှုတွေ အမြဲရှိနေတတ်တယ်၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒီလူက မြေအောက်ထပ်မှာပဲ နေပြီး ဘယ်တော့မှ မထွက်သွားဘူးတဲ့။ ဒီနေရာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခုခု ရှိပုံရတယ်။ ငါတို့ ဝိညာဉ်ရှာဖွေရေးအဖွဲ့က သူဘာလို့ ဒီမှာနေလဲဆိုတာကို ရှာဖွေဖို့ ရောက်လာတာ၊ ပြီးတော့... ဒီက ထူးဆန်းမှုကို ဖယ်ရှားနိုင်ရင် ပိုကောင်းတာပေါ့"

ယန်ကျွင်းဇဲက ရှေ့မှဦးဆောင်ရင်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြောနေသလိုပင်။

ဒါက တိုက်ရိုက်မှတ်ချက်ပေးနေသလိုမျိုး ခံစားရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်မိုက်မှု၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုနဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတွေကြားမှာ ဒီမှတ်ချက်ပေးမှုက လူကို ပိုပြီး ကျောချမ်းစေနိုင်တယ်။

မြေအောက်ထပ် စင်္ကြန်လမ်းထဲကို ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူတို့ဆင်းလာတဲ့ လှေကားထစ်က ဘာလို့ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေရတာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မလိုလားအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို အတွင်းထဲမှာ စုပုံထားလို့ပဲ။

စင်္ကြန်လမ်းရဲ့ ဘေးနှစ်ဖက်စလုံးမှာ ကတ်ထူဘူးကြီးတွေနဲ့ ကူးယူထားတဲ့ ဒါမှမဟုတ် ပုံနှိပ်ထုတ်ထားတဲ့ စက္ကူအမှိုက်ပုံတွေ အပြည့်ရှိနေတယ်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ စင်္ကြန်လမ်းက ကျယ်ဝန်းတာမို့ တစ်ဝက်လောက် ပိတ်ဆို့နေပေမယ့်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲတို့ အဖွဲ့ ချောမောစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့တယ်။

စင်္ကြန်လမ်းရဲ့ ဘေးနှစ်ဖက်က မီးခလုတ်တွေအားလုံး ပျက်နေတယ်။ မဟုတ်ရင် တိုက်ရိုက်မီးဖွင့်လိုက်ကြမှာပဲ။

ကြည့်ရတာ ဒီအထပ်ရဲ့ ကင်မရာတွေလည်း ပျက်နေပုံရတယ်။ ဒီမှာ ထူးဆန်းတာတွေ ရှိခဲ့ရင် ဒီအဆောက်အအုံရဲ့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေနဲ့ သန့်ရှင်းရေးသမားတွေက အသိဆုံးပဲ။ ထူးဆန်းတာတွေ ရှောင်ရှားဖို့အတွက် မြေအောက်ထပ်ကို ပစ်ပယ်ထားပြီး အခြေခံအားဖြင့် စီမံခန့်ခွဲမှု မလုပ်ကြဘူး။

အတွင်းထဲရောက်တာနဲ့ တစ်ယောက်ယောက် ဆင်းမလာရင် သူတို့ကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။ စင်္ကြန်လမ်းထဲ ဝင်ပြီးတာနဲ့ ကျိုးတာ့လီက ပျက်နေတဲ့ U-shaped သော့ကို ပိတ်ထားတဲ့ စင်္ကြန်တံခါးလက်ကိုင်မှာ ခတ်ထားခဲ့တယ်၊ ဒါက အပြင်ကနေ ဘယ်သူမှ မဖွင့်နိုင်အောင်လို့ပဲ။

နေရောင်ခြည်မရတဲ့ ဒီနေရာက အရမ်းစိုထိုင်းဆများပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာရှိတဲ့ ကတ်ထူဘူးတွေနဲ့ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေအားလုံး ရေစိုနေတယ်။ စိုထိုင်းပြီး မှိုနံ့က လေထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေတယ်။

လေကအေးစက်နေပြီး ခဏအကြာမှာ ယန်ကျွင်းဇဲ သတိထားမိတာက ပေါင်ကျယ်နဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ ခရမ်းရောင်ပြောင်းစပြုနေပြီ။

"တာ့လီ၊ မင်းဂျာကင်ချွတ်ပြီး သူတို့ကို ဝတ်ခိုင်းလိုက်။"

ကျိုးတာ့လီ ခဏတာမျှ ကြောင်သွားပြီး ပေါင်ကျယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း စိတ်ဆင်းရဲတဲ့ပုံ ပေါ်လာတယ်။ သူဂျာကင်ကို ချွတ်လိုက်တယ် (ပေါင်ကျယ်အတွက်တော့ ဂါဝန်ရှည်လိုမျိုးပဲ) ပြီး ဂရုတစိုက် သူမကိုခြုံပေးလိုက်တယ်။

သူက အင်္ကျီနှစ်ထည်ပဲ ဝတ်ထားတာ၊ ဂျာကင်နဲ့ လက်ရှည်တီရှပ်။ တခြားရွေးစရာမရှိတာမို့ တီရှပ်ကိုပါ ချွတ်ပြီး မချင့်မရဲနဲ့ ကျန်းရွီရှင်းကို ဝတ်ပေးလိုက်တယ်။

သူတို့ရဲ့ မစ်ရှင်တည်နေရာက ကျန့်ယဲ့အဆောက်အအုံ မြေအောက်ထပ်၊ သိုလှောင်ခန်း 004 မှာ ရှိတယ်။ လျှောက်လာရင်း ယန်ကျွင်းဇဲ တွေ့ရှိခဲ့တာက ပင်မဝင်ပေါက်နားက အခန်းနံပါတ်တွေက 020 ကနေ နောက်ပြန်ရေတွက်ထားတာပဲ။

ဒါဆို အခန်း 004 က အဆုံးကနေ စတုတ္ထမြောက် အခန်းဖြစ်လိမ့်မယ်။

စင်္ကြန်လမ်းထဲက အခန်းတံခါးတွေက အခြေခံအားဖြင့် အကုန်ပိတ်ထားတာ များတယ်၊ ရံဖန်ရံခါမှ တံခါးဟနေတာ တွေ့ရတယ်။ ယန်ကျွင်းဇဲက တခြားသူတွေကို မထိမိဖို့ သတိပေးထားတယ်။

တံခါးပွင့်နေတာ တွေ့ရင်တော့ ဓာတ်မီးနဲ့ပဲ ထိုးကြည့်ပြီး စားပွဲခုံတွေ၊ ကုလားထိုင်တွေ ပြန့်ကျဲပစ်ပယ်ထားတာကိုပဲ မြင်ရတယ်။ အတွင်းထဲတော့ မဝင်ကြဘူး။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ပန်းတိုင်က ရှင်းလင်းတယ်။ သိုလှောင်ခန်း 004 ထဲဝင်တာကလွဲလို့ တခြားဘယ်နေရာမှ မသွားဘူး။

ခဏအကြာမှာ ပေါင်ကျယ် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတယ်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?" ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်လာတဲ့ ကျန်းရွီရှင်းလည်း ရပ်တန့်သွားပြီး ပေါင်ကျယ်ကို မေးလိုက်တယ်။

သူတို့နောက်က ကျိုးတာ့လီလည်း ရပ်တန့်သွားတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူတို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"မင်းတို့... မင်းတို့... ငါတို့နောက်က ခြေသံတွေ... သတိထားမိကြလား?" ပေါင်ကျယ်က တုန်ယင်စွာပြောရင်း မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားတယ်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ခြေသံတွေရှိတာပေါ့" လို့ ကျိုးတာ့လီက နောက်ကနေ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောတယ်၊ "ငါ မင်းတို့နောက်က လိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

"မင်းရဲ့ခြေသံ မဟုတ်ဘူး" ပေါင်ကျယ်လှည့်ပြီး "မင်းနောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက် လျှောက်နေတာ"

"အား!"

ကျိုးတာ့လီ မျက်နှာဖြူဖွေးသွားပြီး အလိုလို ခုန်ကာ လျှင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

ဓာတ်မီးအနည်းဆုံး သုံးခုက သူတို့နောက်ဘက်ကို ထိုးလိုက်တယ်။

ဘာမှမရှိဘူး။

"အဲ... အဲဒီ... ကျယ်ကျယ်... ကျယ်ကျယ်၊ မ... မကြောက်ပါနဲ့!" ကျိုးတာ့လီရဲ့သွားတွေ ထိန်းမရဘဲ တချောက်ချောက်မြည်နေသည်။

"အွတ်..." ပေါင်ကျယ် အော့အန်သလိုလုပ်ပြီး "ငါ့ကို ကျယ်ကျယ်လို့ မခေါ်ပါနဲ့"

"မင်း သေချာကြားတာလား? တာ့လီနောက်ကနေ ခြေသံကြားတာလား?" ယန်ကျွင်းဇဲက မေးသည်။

"ဖြစ်နိုင်တယ်... ဟုတ်တယ်" ဒီအချိန်မှာ ပေါင်ကျယ်လည်း မသေချာဘူး။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ဒီလိုလုပ်ရအောင်၊ ငါ နောက်ပြန်လျှောက်မယ်၊ မင်းတို့ ဆက်လျှောက်ပေမယ့် ဖြည်းဖြည်းလျှောက်ပြီး ငါ့ကို စောင့်" ကျိုးတာ့လီက အပြစ်ရှိသလိုခံစားရပြီး လှည့်ကာ သူ့ဓာတ်မီးနှစ်လုံးကို နောက်ဘက်သို့ ချိန်လိုက်ပြီး မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် မမှိတ်မသုန် ကြည့်နေသည်။

သူတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားနေပေမယ့်လည်း အခန်းတစ်ခုခုကနေ ရုတ်တရက် ထွက်လာနိုင်တဲ့ ထူးဆန်းမှုမှန်သမျှကို လူတိုင်းက သတိထားနေကြတာမို့ စင်္ကြန်လမ်းတစ်ဝက်ကို ရောက်ဖို့ အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ဘူး။ ကွေ့ပြီး လှေကားတိုလေးအတိုင်း ဆက်ဆင်းရင် အဆုံးနားမှာရှိတဲ့ အခန်း 004 ကို ရောက်ပြီ။

ယန်ကျွင်းဇဲက အရင်ဆုံး ချိုးကွေ့လိုက်တာနဲ့ ကျိုးတာ့လီက နောက်ဆုံးကနေ တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။

သူ မြင်လိုက်ရတာက သူတို့ ခုနက ဝင်လာတဲ့ စင်္ကြန်တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ လက်ဖြူဖြူတစ်ဖက် ပေါ်လာပြီး တံခါးအက်ကြောင်းကနေ လှမ်းဝင်နေတာပဲ။

ဒီလက်က ခဏလောက် စမ်းစမ်းသွားပြီး တံခါးလက်ကိုင်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ ကျိုးနေတဲ့ U-shaped သော့ကို ဆွဲယူပြီး အားကုန်ဆွဲလိုက်တယ်။

"အိုး၊ ကောင်းကင်ဘုံက ကူညီပါ၊ ထူးဆန်းမှု!!!" ကျိုးတာ့လီ မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်လိုက်တယ်။

လူတိုင်း ရပ်တန့်သွားတယ်။ ယန်ကျွင်းဇဲက ကွေ့နေရာကို ပြန်လာပြီး ပေါင်ကျယ်နဲ့ တခြားသူတွေနဲ့အတူ ကျိုးတာ့လီရဲ့ မျက်စိရှေ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့လာခဲ့တဲ့ စင်္ကြန်လမ်းအဝင်ဝကိုပေါ့။

ဓာတ်မီးရောင်အောက်မှာ တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ လက်တစ်ဖက်က ကျိုးနေတဲ့ U-shaped သော့ကို ဆွဲနေတာကို တကယ်ပဲ တွေ့ရတယ်။ တစ်ခုခုက လှေကားကနေ စင်္ကြန်လမ်းထဲကို ဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေသလိုပဲ။

"မြန်မြန် ထဲကို ဝင်ကြရအောင်!" ကျန်းရွီရှင်းက ကြောက်လန့်တကြား ခြေထောက်ကို တဆတ်ဆတ် နင်းရင်း အလျင်အမြန် တိုက်တွန်းတယ်။

"စောင့်" ယန်ကျွင်းဇဲက စင်္ကြန်လမ်းထဲကို ပြေးဝင်ချင်နေသူအားလုံးကို တားလိုက်တယ်။ သူက လက်ဖြူဖြူကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ရင်း "မဟုတ်ဘူး၊ တံခါးအပြင်ဘက်ကလည်း အလင်းရောင်လာနေတယ်၊ ဓာတ်မီးလိုပဲ! ဆိုလိုတာက... ထူးဆန်းမှု မဟုတ်ဘူး။"

သူပြောလို့ မဆုံးသေးခင်မှာပဲ U-shaped သော့ကို လက်က ဆွဲယူသွားပြီး တံခါးပွင့်သွားကာ အမျိုးသားနှစ်ဦးရဲ့ ပုံရိပ်တွေ ပေါ်လာတယ်။ တစ်ယောက်က လုံခြုံရေးယူနီဖောင်းဝတ်ထားတာ။

"လူတွေပဲ" ကျိုးတာ့လီ အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတော့ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ? ဘယ်လိုလုပ် ဒီထဲရောက်လာတာလဲ?" ခုနက လုံခြုံရေးခန်းမမှာ ဒရာမာကြည့်နေတဲ့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ဒေါသတကြီးမျက်နှာနဲ့ သူတို့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းတယ်။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ သူတို့ ဘယ်သူမှ လုံးဝမတွေ့ရဖို့ မျှော်လင့်မထားတဲ့ ကျိုးကျားကျယ် ဖြစ်တယ်။

ဒီအချိန်မှာ ကျိုးကျားကျယ်က ရှက်ရွံ့နေပုံရတယ်၊ သူ ခိုးဝင်ရင်း လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနဲ့ မိသွားတာမို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဘေးတစ်ဖက်မှာ ရပ်နေပြီး ပေါင်ကျယ်ကို ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်နေတယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ချက်ချင်းနားလည်သွားပြီး သူ့စိတ်ထဲက ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ ပေါင်ကျယ်ကို အသံနက်ကြီးနဲ့ မေးလိုက်တယ် "မင်း သူ့ကို ပြောပြလိုက်တာလား?"

"ကျွန်မ... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်" ပေါင်ကျယ် ခေါင်းငုံ့ပြီး တခြားသူတွေကို ကြည့်ရဲအောင် မလုပ်ရဲဘူး။

"သေစမ်းပါလေ! မိန်းမတွေက ပြဿနာပဲ! စိတ်ခံစားမှုပြင်းထန်တဲ့ မိန်းမတွေက ပိုလို့တောင် ပြဿနာ! ငါ့ကို မကြိုက်ဘဲ ချောမောတဲ့ယောင်္ကျားလေးတွေကိုပဲ ကြိုက်တဲ့မိန်းမတွေကတော့ အဆိုးဆုံး ပြဿနာ!" ကျိုးတာ့လီ ထိန်းမရအောင် အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

"ကျိုး... ကျိုးဟန့်! တော်ပြီ!" ပေါင်ကျယ် ဒေါသထွက်လာပြီး ကျိုးတာ့လီကို စူးစူးရဲရဲကြည့်ကာ "လူတစ်ယောက် ပိုတာက လက်တစ်စုံ ပိုတာပဲ။ ငါက လူတိုင်းအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် စဉ်းစားတာ။ ကျားကျယ်က လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို အသိပေးမယ်ဆိုတာ ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမလဲ?"

"ကျားကျယ်?" ကျိုးတာ့လီ ရုတ်တရက် မနာလိုစိတ် ပေါ်လာပြီး "အရမ်းကို ချစ်ခင်စရာကောင်းလိုက်တာ!"

ဒုန်း!

ထိုစဉ် လူတိုင်းရဲ့ နောက်ကျောကနေ ကွေ့နေရာကနေ အခန်း 004 ဘက်ကနေ ပိုက်လုံးကို သံတူရိုက်သံလိုမျိုး ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။

"မင်း... မင်းတို့ အကုန်လုံး မြန်မြန်ထွက်သွား!" အလယ်အလတ်ပိုင်း လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း မျက်နှာပြောင်းသွားပြီး သူတို့ကို မတိုက်တွန်းဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး၊ "ဒီမှာ ထူးဆန်းတာတွေရှိတယ်၊ ငါတို့ ကြာကြာမနေနိုင်ဘူး။"

"ငါ့ရဲ့ မှားယွင်းတဲ့ တွက်ချက်မှုပဲ"

ယန်ကျွင်းဇဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တီးတိုးပြောလိုက်တယ်၊ သူက အခန်း 004 ဘက်ကို ကြည့်နေတဲ့ တခြားသူတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းဆီကို မျက်လုံးပြောင်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စိတ်ထဲကနေ "အချိန်ပြန်ရစ်" လိုက်တယ်။

အချိန်တွေ ပြန်ရစ်သွားတယ်။

သူတို့ရှေ့က မြင်ကွင်းက ဝါးသွားပြီး ရုတ်တရက် လူတိုင်းက မြေအောက်ထပ် စင်္ကြန်လမ်းအပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေကြတယ်။ ကျိုးတာ့လီက ခုနကမှ U-shaped သော့ကို ဖြတ်တောက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်နေတာ။

"အခုချက်ချင်း မင်းစွဲလမ်းနေတဲ့ ကျိုးကျားကျယ်ကို ဖုန်းခေါ်ပြီး ဒီနေ့လုပ်ငန်းကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီ၊ လူတိုင်း ကိုယ့်လမ်းကို သွားကြပြီလို့ ပြောလိုက်။ သူ့ကိုပါ ပြန်လှည့်ဖို့ ပြောလိုက်" ယန်ကျွင်းဇဲက ကြောင်ကြည့်နေတဲ့ ပေါင်ကျယ်ကို ပြောလိုက်သည်။