နံရံအက်ကြောင်းမှ ချောင်းကြည့်ခြင်း (အပိုင်း ၃)

ဒီစကားကို ကြားလိုက်တော့ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကျိုးတာ့လီ အသိပြန်ဝင်ဖို့ အတော်လေး အချိန်ယူလိုက်ရပြီး "ကျယ်ကျယ်၊ မင်း ကျိုးကျားကျယ်ကို ဒီနေ့ ကိစ္စတွေ တိတ်တိတ်လေး ပြောပြခဲ့တာလား" လို့ မေးလိုက်သည်။ ကျန်းရွီရှင်းကလည်း "မင်း တကယ်ပဲ ငါတို့ရဲ့ ဒီည စစ်ဆင်ရေးအကြောင်း ကျိုးကျားကျယ်ကို ပြောပြခဲ့တာလား" လို့ မေးလိုက်သည်။ ပေါင်ကျယ်ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ထပ်သတိပေးလိုက်သည်၊ "မင်း ဒီဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို မလုပ်ရင် ငါ ဒီနေ့ ဝိညာဉ်ရှာဖွေရေးကို အခုပဲ ဖျက်သိမ်းလိုက်တော့မယ်" "ငါ အခုပဲ ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်" ပေါင်ကျယ် ယန်ကျွင်းဇဲကို မယုံနိုင်စွာ မော့ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းထုတ်ကာ ကျိုးကျားကျယ်ဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

ခဏအတွင်းမှာပဲ ဖုန်းဝင်သွားခဲ့သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သူမ ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ကျိုးကျားကျယ်ရဲ့ အသံကလည်း သိပ်အထင်အမြင်သေးတာမျိုး မရှိပုံရသည်။ ဖုန်းချပြီးနောက် ပေါင်ကျယ်က သုံးယောက်စလုံးကို ကြည့်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ကျန်းရွီရှင်း ဘာမှမပြောပေမယ့် ကျိုးတာ့လီကတော့ "ဟွန့်၊ ငါ မင်းကို ခွင့်မလွှတ်ဘူး" လို့ ရွဲ့ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က ခွင့်လွှတ်ရင် ရပြီ၊ မင်းရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှု မလိုဘူး" လို့ ပေါင်ကျယ်က အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်

သည်။ ကျိုးတာ့လီ ချက်ချင်းပဲ ကို့ရိုးကားရား ဖြစ်သွားပြီး ရယ်ချင်နေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့ကို ကြည့်ပြီး အောင့်အီးသည်းခံကာ "သွားကြစို့၊ ဝင်ကြစို့" လို့ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ သတိပေးလိုက်သည်၊ "ဂရုစိုက်ကြ၊ အတွင်းထဲမှာ အတော်လေး အေးတယ်။ ပေါင်ကျယ်နဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့ တကယ် အအေးမခံနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် တာ့လီ၊ မင်း အင်္ကျီတွေ ချွတ်ပြီး သူတို့ကို ဝတ်ခိုင်းရမယ်" "ဟုတ်ကဲ့၊ ရတယ်" ကျိုးတာ့လီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကျန်းရွီရှင်းက ပေါင်ကျယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကတော့ မကန့်ကွက်ကြပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက စင်္ကြန်လမ်းထဲကို ဦးဆောင်ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူတို့ ခုနကမှ ဖြတ်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပေမယ့် စင်္ကြန်လမ်းထဲကို ဝင်ရောက်လာတဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲက အသေးစိတ် ရှင်းပြနေပြီး ပေါင်ကျယ်က ဘေးကနေ ဗီဒီယိုရိုက်နေသည်။ ကျန်းရွီရှင်းနဲ့ ကျိုးတာ့လီကတော့ ဓာတ်မီးတွေ ထိုးရင်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့တောင် လန့်သွားမယ့်ပုံမျိုးနဲ့ ပေါ်လွင်နေကြသည်။ မကြာခင်မှာပဲ ကျိုးတာ့လီက သူ့ဂျာကင်ကို စေတနာ့ဝန်ထမ်း ချွတ်ပြီး ပေါင်ကျယ်နဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့ကို တစ်ထည်စီ ပေးလိုက်သည်။ ပေါင်ကျယ်ကတော့ အစက မဝတ်ချင်ပေမယ့် အရမ်းအေးလွန်းလို့ တုန်နေတာမို့ မတတ်သာဘဲ ဂျာကင်ကို လက်ခံယူပြီး ဝတ်လိုက်သည်။

စင်္ကြန်လမ်းတစ်လျှောက်က အခန်းတံခါးတွေက ပိတ်ထားရင် သိပ်မဆိုးပေမယ့် တံခါးဟနေတဲ့ အခန်းတွေ၊ အထူးသဖြင့် ကွဲအက်နေတဲ့ အခန်းတွေက မှောင်မိုက်တဲ့ နေရာတွေကနေ ထွက်လာတဲ့ ထိတ်လန့်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်မှုက ကြောက်စရာကောင်းသည်။

ပေါင်ကျယ် နောက်ဆုံး ခြေသံကြားခဲ့တဲ့ နေရာကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲ တစ်ခုခုကို ပြန်သတိရသွားပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ကာ လှည့်ပြီး သူ့ဓာတ်မီးကို ကျိုးတာ့လီရဲ့ နောက်ဘက်ကို ထိုးလိုက်သည်။ တခြားလူတွေလည်း လန့်သွားပြီး ရပ်တန့်ကာ ယန်ကျွင်းဇဲကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ နောက်ဘက်ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဘာမှမရှိချေ။ "မင်း ခုနက ဘာမှ သတိထားမိလိုက်သေးလား" ပေါင်ကျယ်က မေးလိုက်သည်။ "ကျွင်းဇဲ၊ ငါ့နောက်မှာ တစ်ခုခုရှိနေတာလား" ကျိုးတာ့လီရဲ့ အသံက တုန်ယင်နေသည်။ "ဘာမှမရှိပါဘူး၊ ဘာမှမရှိပါဘူး" ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးလိုက်တယ်၊ "တာ့လီ၊ မင်း ဘာလို့ နောက်ပြန်လျှောက်ပြီး ဓာတ်မီးထိုးထားတာလဲ၊ ငါတို့နောက်မှာ ထူးဆန်းတာ တစ်ခုခုရှိရင် စောင့်ကြည့်နေ" "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ဒါက အကြံဉာဏ်ကောင်းပဲ!"

ကျိုးတာ့လီ အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲကို အတော်လေး အားကျနေသည်။ တကယ်တော့ သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် အအေးဓာတ် ခံစားနေရတာကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ၊ သူက သူ့ရှေ့မှာရှိတဲ့ အရာတွေအပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့တာမို့ သဘောမပေါက်ခဲ့ချေ။ ယန်ကျွင်းဇဲက လှည့်ပြီး ဆက်လက် ဦးဆောင်သွားပေမယ့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်ပုံရိပ်က သူ့စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။

သူလှည့်လိုက်တာနဲ့ ကျိုးတာ့လီနဲ့ အရပ်အတူတူလောက်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် သူ့နောက်မှာ လျှောက်နေတာကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်၊ လှုပ်ရှားမှုတွေ၊ ကိုယ်ခန္ဓာရဲ့ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်မှုတွေ၊ ခြေလှမ်းတွေက ကျိုးတာ့လီနဲ့ ထပ်တူနီးပါးပဲ။

အစားထိုးတစ်ယောက်လိုပဲ! ဒါပေမယ့် ယန်ကျွင်းဇဲ ကောင်းကောင်းသိတယ်၊ အဲဒီအရိပ်က ကျိုးတာ့လီထက် အများကြီး ပိုပါးသည်၊ သူလှည့်လိုက်တာနဲ့ မှောင်မိုက်ထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဒီနေရာမှာ "အချိန်ပြန်ရစ်" ပြီး ဒီလူရဲ့ ပုံစံအမှန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်အောင် စောစောလှည့်ကြည့်သင့်လား။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒီအတွေး ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာပေမယ့် သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် မလိုအပ်ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ခုနကပဲ ကျိုးကျားကျယ် အဖွဲ့နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်လာခဲ့ပြီး လုံခြုံရေးနဲ့ မိသွားတာကြောင့် သူ့ရဲ့ အချိန်ပြန်ရစ်နိုင်တဲ့ အကြိမ်ရေ တစ်ခုကုန်သွားခဲ့ပြီ။ မိနစ် ၄၀ ပြန်ရစ်နိုင်တဲ့ အချိန်ဘောင်က အခု မိနစ် ၃၆ ပဲ ကျန်တော့သည်။ သူ ဒီတာဝန်ကို အမြန်ဆုံး ပြီးအောင်လုပ်ရမယ်။

မကြာခင်မှာပဲ အဖွဲ့သားတွေ စင်္ကြန်လမ်းထောင့်ကို ကွေ့လိုက်ပြီး အခန်း 004 ကို သွားတဲ့လမ်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ သိပ်မဝေးသေးခင်မှာပဲ ရင်းနှီးတဲ့၊ ဗလာဖြစ်နေတဲ့ တိုက်မိသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲမှလွဲပြီး ကျန်လူအားလုံး ရပ်တန့်သွားကြသည်။

"ဒီ...အသံ..." "ဒါ... အဲဒီ 004 သိုလှောင်ခန်းကနေ လာတာလား..." "ဟုတ်ပုံရတယ်" ကျိုးတာ့လီ၊ ပေါင်ကျယ်နဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့ သိုလှောင်ခန်း 004 ဘက်ကို စိတ်ပူပန်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ အနည်းငယ် သတိထားပြီး ရှေ့ကို ဆက်သွားလိုက်တော့ အခန်း 004 ရဲ့ တံခါးက ကွဲအက်နေပြီး လုံးဝပိတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

"ငါ အရင်ဝင်မယ်၊ လူတိုင်း ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့။ တာ့လီ၊ မင်းရဲ့ နောက်ဘက်ကို သတိထား" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ သိုလှောင်ခန်း 004 အဝင်ဝကို ရောက်တာနဲ့ လေက ပိုပြီး စိုထိုင်းဆများလာပြီး ရေခဲလို အေးစက်တဲ့ လေက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ နှာခေါင်းဝမှာ မြူတွေတောင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ချွဲသလိပ်လိုမျိုးပဲ။ သူ့နှာခေါင်းကို မဆင်မခြင် သုတ်ရင်း ယန်ကျွင်းဇဲက အခန်း 004 တံခါးကို ဂရုတစိုက် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အလျင်စလို မဝင်ဘဲ ဓာတ်မီးကို တစ်ကြိမ် အတွင်းထဲ ထိုးကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲမှာ မီးခိုးရောင်နဲ့ အဖြူရောင် သိုလှောင်ခန်း ဘီဒိုအများအပြား ရှိပြီး တံဆိပ်တွေက မရှင်းလင်းပေ။ အခန်းရဲ့ တခြားထောင့်တစ်နေရာမှာတော့ ပစ္စည်းအစုံအလင်၊ သတင်းစာဟောင်းတွေ အများကြီးနဲ့ အဖြူရောင် ပလပ်စတစ်ပြွန်ပုံတွေ ရှိနေသည်၊ ဘာအတွက်မှန်း မသိ‌ ချေ။

ယန်ကျွင်းဇဲ ဝင်သွားသည်၊ သူ့နောက်က ကင်မရာကို ကိုင်ထားတဲ့ ပေါင်ကျယ် လိုက်လာသည်၊ ပြီးတော့ ကျန်းရွီရှင်း၊ နောက်ဆုံးကတော့ ကျိုးတာ့လီ၊ သူက နောက်ပြန်လျှောက်နေပြီး သူ့ရဲ့ နောက်ကျောကို အဆက်မပြတ် ကြည့်နေသည်။ လူတိုင်း အခန်းထဲ ရောက်တာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက ကျိုးတာ့လီကို တံခါးပိတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ အဖွဲ့နောက်က လိုက်နေတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အရိပ်က မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတာကြောင့် စိတ်မချရ‌ ပေ။

တံခါးပိတ်လိုက်ရင် အရိပ် ခိုးဝင်လာမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ အရိပ်က အတင်းဝင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရင်လည်း အသံက လူတိုင်းကို ကြိုတင်သတိပေးဖို့ လုံလောက်တသည်။

ကျန်းရွီရှင်းက သူမရဲ့ အိတ်ထဲကနေ ဓာတ်မီးနှစ်လုံး ထပ်ထုတ်ပြီး သိုလှောင်ခန်းထဲမှာ အလင်းရောင် အများဆုံးရအောင် မတူညီတဲ့ ဘက်တွေကို ထိုးလိုက်သည်။ "အခု၊ ငါတို့ ဒီလူရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ရှာရမယ်၊ သူ့ကို ကူညီဖို့ပဲ" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်သည်။ ကျန်သူတွေ ဘာမှမပြောကြပေ။ ပေါင်ကျယ်ရဲ့ ကင်မရာက ယန်ကျွင်းဇဲကို လိုက်ရိုက်နေတာကလွဲရင် ကျန်နှစ်ယောက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ ဓာတ်မီးတွေနဲ့ ပတ်ပတ်လည် ရှာဖွေနေကြသည်။ သိုလှောင်ခန်းက သိပ်မကျယ်ချေ၊ ပိတ်ဆို့မှုတွေ မရှိရင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ အခန်းတစ်ခုလုံးကို မြင်နိုင်လောက်အောင်ပဲ။ ဒါကြောင့် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူတို့ နေရာတိုင်းကို ရှာဖွေခဲ့ပေမယ့် ထူးဆန်းတာ ဘာမှ မတွေ့ရပေ။

ကျိုးတာ့လီက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားပြီး ထောင့်မှာ ပုံထားတဲ့ ပလပ်စတစ်ပြွန်တွေကိုပါ ရွှေ့လိုက်သေးသည်၊ ဒါပေမယ့် ဘာမှ မတွေ့ရသေးပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက နံရံဘက်က သိုလှောင်ခန်း ဘီဒိုတွေကို ကြည့်ပြီး ကျိုးတာ့လီကို "တာ့လီ၊ ငါတို့ ဘီဒိုတွေကို ရွှေ့ဖို့လိုလိမ့်မယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။ သိုလှောင်ခန်း ဘီဒိုတွေက ပြည့်မနေပေ၊

တစ်လုံးဆိုရင် ဗလာဖြစ်နေသည်။ ကျိုးတာ့လီ တစ်ချက်မစဉ်းစားဘဲ အင်္ကျီမပါဘဲ ရှေ့တိုးသွားပြီး တစ်ဝက်ပြည့်နေတဲ့ ဘီဒိုတစ်လုံးကို သူ့လက်နဲ့ မလိုက်သည်၊ နှစ်လှမ်းလှမ်းပြီး ဘေးကို ချလိုက်သည်။ ဒုတိယဘီဒိုကို ရွှေ့တော့မယ့်အချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ "စောင့်ဦး" သူ ရှေ့တိုးသွားပြီး ဓာတ်မီးကို ဘီဒိုတွေရဲ့ နောက်ဘက် နံရံကို ထိုးလိုက်တော့ ဘီဒိုကို ရွှေ့လိုက်တဲ့အခါ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းစာ အကျယ်ရှိတဲ့ အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်၊ အရှည်ကတော့ ပေဝက်လောက်ရှိသည်။

အက်ကြောင်း ပေါ်လာတာနဲ့ ဓာတ်မီးရောင်အောက်မှာ အက်ကြောင်းအတွင်းကနေ မှိန်ဖျော့တဲ့ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။