နံရံအက်ကြောင်းမှ ချောင်းကြည့်ခြင်း (အပိုင်း ၄)

"ဒီနံရံအက်ကြောင်းမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းတာ ရှိတယ်" ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်နေပုံရပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ကင်မရာကို တိုက်ရိုက်မှတ်တမ်းတင်နေတာ ဖြစ်သည်။

"ဒီအက်ကြောင်းက သိပ်သေးတယ်၊ ဘာထူးဆန်းတာပဲ ရှိရှိ ဝင်လို့ထွက်လို့ မရဘူး! နံရံမှာ တခြားအက်ကြောင်းတွေ ရှိသေးလားဆိုတာ ငါလိုက်ကြည့်မယ်" ကျိုးတာ့လီ ခေါင်းလှည့်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သူက နံရံနဲ့ကပ်ထားတဲ့ ကျန်သိုလှောင်ခန်း ဘီဒိုတွေ အားလုံးကို ရွှေ့ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာပါ။ မလာခင်က ယန်ကျွင်းဇဲက အသေးစိတ်ညွှန်ကြားချက်တွေ မပေးခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ထူးဆန်းတဲ့အရာက နံရံထဲမှာပဲ ပုန်းနေတာ ဖြစ်ရမယ်လို့ ထင်ရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို တားလိုက်သည်၊ "ရွှေ့စရာမလိုဘူး၊ တာ့လီ၊ မင်းယူလာတဲ့ ဖျက်ဆီးရေး ကိရိယာတွေ အားလုံးကို ထုတ်ပြီး ဒီအက်ကြောင်းနေရာကိုပဲ တည့်တည့်တူးလိုက်"

"အာ! တကယ် တူးတော့မှာလား" လူတိုင်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကြသည်။

"ဟုတ်တယ်" ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ဒီနေရာမှာ စိုထိုင်းဆ မြင့်တယ်၊ နံရံအတွင်းပိုင်းက ရေစိုနေမှာ သေချာတယ်။

သိပ်ဆူညံအောင် မလုပ်မိဖို့ ဂရုစိုက်၊ လူတစ်ယောက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်နိုင်ရုံပဲ အပေါက်လုပ်ရင် ရပြီ"

"မင်းပြောတာက မင်းဝင်ထွက်နိုင်ရုံပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါလား" ကျိုးတာ့လီက သူ့ရဲ့ သန်မာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်လှည့်၊ ပြီးတော့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ပိန်လှီတဲ့ ပုံစံကို တစ်လှည့် ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

နံရံကို ဖောက်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို ဝင်ခိုင်းတုန်းပဲဆိုရင် ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းနဲ့ အသက်ချင်းလဲပြီး ငြင်းဆန်မယ်လို့ သူ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

သူ အသက်နဲ့လဲပြီး ခုခံမယ်!

"ငါ ဝင်ထွက်နိုင်ရင် ရပြီ" ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို စိတ်အေးအောင် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အဲဒါ ပိုကောင်းတယ်" ကျိုးတာ့လီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကျောပိုးအိတ်ကြီးကို ချလိုက်ကာ လှံတူ၊ လျှပ်စစ်တူးစက်နဲ့ တူတွေ အပါအဝင် အသုံးဝင်တဲ့၊ အသုံးမဝင်တဲ့ ကိရိယာမျိုးစုံကို ထုတ်လိုက်သည်။

လျှပ်စစ်တူးစက်က အားသွင်းထားပြီးသားမို့ အဆင်ပြေသည်။

ကျိုးတာ့လီက လျှပ်စစ်တူးစက်ကို ကိုင်ပြီး အက်ကြောင်းဘက်ကို လျှောက်သွားသည်၊ အရင်ဆုံး အပေါက်ကို ချဲ့ဖို့ ရည်ရွယ်သည်။ ပြီးရင် အတွင်းပိုင်း အဆောက်အဦကို မြင်ရတဲ့အခါ တူနဲ့ ထိုးဖောက်တော့မည်။

ဒါပေမယ့် အက်ကြောင်းနဲ့ခြေ ငါးလှမ်း၊ ခြောက်လှမ်း အကွာအဝေးကို ချဉ်းကပ်လိုက်တာနဲ့ ရုတ်တရက် ခဲရုပ်ဖြစ်သွားသလိုမျိုး မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်သွားသည်၊ သူ့လက်ညှိုးက တူးစက်ရဲ့ ခလုတ်ကို ဖိထားနှင့်ပြီးသားဖြစ်ပြီး တူးစက်ခေါင်းက လေထဲမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လည်ပတ်နေသည်။

ဒီလူက သတိတောင်မထားမိဘဲ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

"တာ့လီ? ဘာဖြစ်တာလဲ" ယန်ကျွင်းဇဲက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ပိုနီးနီးကပ်ကပ် ကြည့်လိုက်တော့ ကျိုးတာ့လီရဲ့ မျက်လုံးတွေ နှစ်ကြိမ် မှိတ်တုပ်မှိတ်တုပ်လုပ်သွားပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ငြိမ်နေဆဲ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကိုယ်ထဲမှာ လဟာနယ်ကြီးထဲ ပြုတ်ကျနေသလို၊ အောက်ကို ဆက်တိုက် နစ်မြုပ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိတ်လန့်မှုက သူ့ကိုယ်ခန္ဓာ တစ်ခုလုံးကို ပြန့်နှံ့သွားပြီး ရုတ်တရက် အသက်ရှူရခက်ခဲလာသည်။

ပေါင်ကျယ်နဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့ရဲ့ နားကို ဖောက်ထွင်းတဲ့ အော်သံတွေကလည်း ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး သူတို့လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဘေးဆိုးတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသလိုပင်။

"မကောင်းဘူး၊ အချိန်ပြန်ရစ်ရမယ်!"

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒီအတွေး ပေါ်လာတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် သူ့ဘေးက ကျိုးတာ့လီရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်၊ "နံ... နံရံအက်ကြောင်းမှာ... မျက်လုံး... တစ်လုံးရှိနေသလိုပဲ!"

ဒီလူပဲ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ ထင်ရသည်။

ကျိုးတာ့လီရဲ့ စကားဆုံးတာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကို နှိပ်စက်နေတဲ့ ဘီးလူးစီးခြင်း ခံစားချက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်လေးလံလာပြီး သူက အရင်နေရာမှာပဲ တစ်လက်မမှ မရွေ့ဘဲ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူက တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေ စိုနေပြီ။

ဒါက အာရုံမှားတာပဲ!

သူ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

ခေါင်းလှည့်လိုက်တော့ ပေါင်ကျယ်က ကြောက်လန့်တကြား မျက်နှာနဲ့ ကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်နေတာကို မြင်လိုက်ရပြီး ကျန်းရွီရှင်းကတော့ ရွှေ့ထားတဲ့ သိုလှောင်ခန်း ဘီဒိုကို မှီထားကာ သူ့လက်တွေကို ရှေ့မှာ ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်လောက်ကြာမှ သူမ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။

ကျိုးတာ့လီကတော့ မျက်တောင်ခတ်ပြီး ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဇဲ၊ အက်ကြောင်းထဲကို ကြည့်ပါဦး... မျက်လုံး... တစ်လုံး ရှိနေလား"

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဓာတ်မီးရောင်ခြည်တွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ကို အလိုလို လွှမ်းမိုးလာသည်။ သူက မှောင်မိုက်ထဲကို လက်လှမ်းလိုက်ပေမယ့် ဘာမှမတွေ့ရ။

အဆုံးမဲ့ မှောင်မိုက်မှုက လှိုင်းလုံးတွေလို သူ့ဆီကို တရွေ့ရွေ့ တိုးဝင်လာသည်။

တစ်ခါတည်းမှာပဲ ရေခဲလို အေးစက်တဲ့ လက်တစ်ဖက်က သူ့လည်ပိတ်ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်ပြီး ရေခဲနွားရဲ့ လက်ဆုပ်လက်ကိုင်လို တင်းကျပ်စွာ သူ့လည်ပင်းကို တိကျစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ သူက အေးစက်တဲ့လက်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပေမယ့် ဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားနေပေမယ့် လှုပ်လို့မရခဲ့၊ လူ့လက်မဟုတ်ဘဲ အေးစက်ပြီး ခံစားမှုမရှိတဲ့ စက်ရုပ်လက်နဲ့ ပိုတူသည်။

ခဏတာ ရုန်းကန်ပြီးနောက် အေးစက်တဲ့လက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်မိုက်မှုက ဓာတ်မီးရောင်နဲ့ ပြေပျောက်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လွန်ခဲ့တဲ့ ခဏက သူရပ်နေခဲ့တဲ့ နေရာမှာပဲ ပြန်ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပုံရိပ်ယောင်က ထပ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ကျိုးတာ့လီက နံရံအက်ကြောင်းကနေ ချောင်းကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

တစ်ခုခုက သူ့ကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သလိုမျိုး ယန်ကျွင်းဇဲက အသိဉာဏ် ရရှိသွားပြီး "တာ့လီ၊ မင်းမြင်နေရတဲ့ မျက်လုံးကို အာရုံစိုက်ပြီး မျက်တောင်မခတ်နဲ့။

အဲဒါကိုပဲ စိုက်ကြည့်ထားပြီး မလှုပ်နဲ့" လို့ ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် ပုံရိပ်ယောင်ထဲ ကျရောက်ခဲ့တာက ကျိုးတာ့လီက နံရံအက်ကြောင်းထဲက မျက်လုံးကို သတိထားမိပြီးနောက် စတင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက ကျိုးတာ့လီ အဲဒီမျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်နေသရွေ့ လူတိုင်း အဆင်ပြေတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ဒါပေမယ့် သူ မျက်တောင်ခတ်တာ ဒါမှမဟုတ် အကြည့်လွှဲလိုက်တာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပုံရိပ်ယောင်ထဲ ကျရောက်တော့သည်။

ရှင်းနေတာက ပေါင်ကျယ်နဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မတူညီတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေထဲ ကျရောက်နေကြသည်။

ဒါက နံရံအက်ကြောင်းထဲက မျက်လုံးကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ပြဿနာပဲ။

"စိုက်... စိုက်ကြည့်... ဘာအတွက်လဲ" ကျိုးတာ့လီက တုန်ယင်စွာ မေးလိုက်သည်၊ "အဲဒါ... သရဲမျက်လုံး ဖြစ်နိုင်တယ်!"

"ဖြစ်နိုင်တယ် မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ သရဲမျက်လုံး သေချာတယ်"

ယန်ကျွင်းဇဲက ကျိုးတာ့လီကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဘေးကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူ့နေရာကို ယူလိုက်သည်၊ သူ့အကြည့်က တာ့လီရဲ့ အကြည့်ကို ဦးစွာ ဆက်ခံပြီး ဓာတ်မီးရောင်အောက်မှာ မှိန်ဖျော့တဲ့ အလင်းပြန်နေတဲ့ အက်ကြောင်းထဲက မျက်လုံးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အက်ကြောင်းထဲက မျက်လုံးက မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းကိုသာ ပြသနေသည်၊ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အက်ကြောင်းက ကျန်မျက်လုံးကို မြင်ခွင့်မပေးပေ။ ဒီမျက်လုံးက မျက်လုံးကျယ်ကျယ် ဖွင့်ထားတဲ့ အလောင်းတစ်ခုရဲ့ မျက်လုံးဖြစ်နိုင်ပြီး အပြင်ကလူတွေကို အက်ကြောင်းထဲကနေ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မျက်ခွံအပေါ်ယံမှာ မီးခိုးရောင်-အဖြူရောင် ပါးလွှာတဲ့ အလွှာလေး ဖုံးအုပ်ထားပေမယ့် ဒီအလွှာကနေတဆင့် အသက်မဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးကို မြင်နေရတုန်းပဲ။

ဒီအကွာအဝေးကနေကြည့်ရင် နံရံအတွင်းက အလောင်းက မျက်နှာပြင်နဲ့ သိပ်မဝေးလှဘူး။ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်ဆောင်ရင် နံရံကို ဖောက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ တူးထုတ်နိုင်မယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒီမျက်လုံးကို အကြည့်လွှဲလိုက်ရင် ဘာလို့ တခြားသူတွေကို ပုံရိပ်ယောင်ထဲ ကျရောက်စေတယ်ဆိုတာ မသိပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိပေ။

သူက အက်ကြောင်းထဲက မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ကျိုးတာ့လီကို အမြန်အမိန့်ပေးလိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ ကိရိယာတွေ အကုန်သုံးပြီး ဒီနံရံကို မြန်မြန်ဖောက်လိုက်။ ဒီအလောင်းကို တူးထုတ်ဖို့လိုတယ်!"

ကျိုးတာ့လီ လန့်သွားပြီးမှ တုံ့ပြန်သည်။

တူးစက်မသုံးဘဲ လှံတူကို ကောက်ယူပြီး နံရံကို ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်။

ဒုန်း!

တိတ်ဆိတ်တဲ့ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ဖြစ်နေတာကြောင့် အခန်း 004 တံခါးကလည်း ပိတ်ထားသည်၊ ကွေ့ကောက်နေတဲ့ စင်္ကြန်လမ်းတွေနဲ့ လှေကားအဝင်ဝက ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးကြောင့် အပြင်ဘက်ရောက်တဲ့အခါ အသံက အရမ်းတိုးနေသည်။

အဓိကအားဖြင့် အဆောက်အအုံအတွင်းမှာ လှည့်ကင်းလှည့်တဲ့ အချိန်ကလွဲလို့ ဒီအချိန်မှာ လုံခြုံရေးအစောင့်တွေ တစ်ယောက်မှ မရှိ‌ပေ၊

လုံခြုံရေးရုံးခန်းထဲမှာလည်း ဦးလေးကြီးက သူ့ဒရာမာဇာတ်လမ်းတွဲထဲမှာ နစ်မြုပ်နေတာကြောင့် ဘာအသံမှ မကြားရပေ။

တူနဲ့ အကြိမ်အနည်းငယ် ရိုက်ပြီးနောက် နံရံက ပြိုကျသွားပြီး အပြင်နံရံရဲ့ အပိုင်းအစကြီးတစ်ခု ပြုတ်ကျသွားကာ အတွင်းထဲက ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ကွေးနေတဲ့ သံချောင်းအနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက လိုက်မီအောင် ရုန်းကန်နေရပြီ။ သူ့မျက်လုံးတွေက တစ်ချိန်လုံး ဖွင့်ထားပြီး အဲဒီမီးခိုးရောင်-အဖြူရောင် သေနေတဲ့ မျက်လုံးကို စူးစိုက်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

မျက်တောင်လုံးဝမခတ်ဘဲနေဖို့ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

ချဉ်တဲ့ခံစားမှုက လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်လာပြီး သူ့မျက်ခွံတွေ ထိန်းမရဘဲ နှစ်ကြိမ်တုန်ယင်ပြီးနောက် အတင်းအကျပ် ပိတ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျိုးတာ့လီရဲ့ မျက်လုံးတွေရှေ့မှာ မှောင်မိုက်ကျရောက်သွားသည်။ သူက တူရိုက်တာကို ရပ်လိုက်ပြီး လှံတူကို ချလိုက်ကာ သူ့ကိုယ်ပိုင်လည်ပိတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ရုန်းကန်ပြီး အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းနေသည်။

ပေါင်ကျယ်ရဲ့ ကင်မရာကလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားပြီး သူမ ရေနစ်နေသလိုမျိုး ခြေထောက်တွေနဲ့ ကန်ကျောက်ပြီး လေထဲမှာ တစ်ခုခုကို ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေပုံရသည်။

ကျန်းရွီရှင်းကတော့ အော်ဟစ်နေတာ မရပ်ဘဲ သူ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသလိုမျိုး နောက်ပြန်ဆုတ်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲမှလွဲပြီး သုံးယောက်စလုံး ပုံရိပ်ယောင်ထဲ ကျရောက်သွားကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အသည်းအသန် ဖြစ်နေပြီး သူ့မျက်လုံးတွေကို အတင်းအကျပ် ဖွင့်ထားကာ နံရံအက်ကြောင်းထဲက မျက်ခွံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်စိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူ့မျက်ခွံတွေ ထပ်မခတ်အောင် လက်နဲ့ပင် ထောက်ထားရသည်။

သုံးယောက်စလုံးရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေ မကြာခင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်ယောက်စီ တုန်လှုပ်နေဆဲ၊ အနည်းငယ် စက္ကန့်အနည်းငယ် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ လူတိုင်း ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို နားလည်သွားကြပြီ။ ကျန်းရွီရှင်းက ကျိုးတာ့လီကို ကူညီဖို့ ပြေးသွားပြီး ပေါင်ကျယ်က သူ့ကင်မရာကို ကောက်ယူပြီး စစ်ဆေးသည်၊ မပျက်စီးတာကို တွေ့တော့ ရင်ဘတ်ကို သက်ပြင်းချရင်း ဆက်ရိုက်နေသည်။

"ဒီ မျက်တောင်မခတ်စိန်ခေါ်မှုက တကယ်ကို ခက်ခဲတာပဲ!"

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့မျက်ခွံတွေကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ ထောက်ထားသည်၊ သူ့မျက်မှန်ကလည်း ကြားထဲမှာ ရှိနေတာကြောင့် အတော်လေး အဆင်မပြေပေ။ မကြာခင်မှာ သူ မခံနိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးမှိတ်ချင်လာသည်၊ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ် စီးကျနေပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ဝေဒနာခံစားနေရတဲ့ ပုံစံ ပေါ်နေသည်။

"ငါ စမ်းကြည့်ရမလား" ပေါင်ကျယ်က သူ့မျက်လုံးအကြီးကြီးတွေထဲက မျက်ရည်တွေနဲ့ ဘေးကနေ အကြံ‌ပေး ‌‌လိုက်သည်။