နံရံအက်ကြောင်းမှ ချောင်းကြည့်ခြင်း (အပိုင်း ၆)

ယန်ကျွင်းဇဲက အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူသတ်မှတ်ထားတဲ့ "အချိန်ပြန်ရစ်" ကန့်သတ်ချက် ၃၆ မိနစ်ထဲက ၁၅ မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်လို့ ၂၁ မိနစ်ပဲ ကျန်တော့တာ တွေ့ရသည်။

အပြင်မှ ချဉ်းကပ်လာသော ခြေသံများကို အာရုံစိုက် နားထောင်ကြည့်ရာ တည်ငြိမ်နေပြီး သားရေဖိနပ်သံက အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

အားလုံးက သိုလှောင်ခန်း ၀၀၄ ရဲ့ တံခါးနောက်မှာ စုရုံးနေကြပြီး၊ ယန်ကျွင်းဇဲက ကြမ်းပြင်ပေါ်က မမ်မီအလောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ နားစွင့်ပြီး အနီးကပ် နားထောင်နေသည်။ တစ်ယောက်မှ စကားမပြောကြပေ။

ခြေသံတွေက ၀၀၄ အခန်းတံခါးဆီ အမြန်ရောက်လာသည်။

သူတို့လေးယောက်လုံး အသက်အောင့်ထားပြီး ရင်တွေတုန်နေကြသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက အပြင်မှာရှိတဲ့သူဟာ တာဝန်ကျခန်းက လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းလားဆိုတာ ခန့်မှန်းနေသည်။

ကျန်သူတွေကတော့ အပြင်မှာရှိတဲ့သူဟာ "ထူးဆန်းတာ" တစ်ခုခု ဖြစ်မယ်လို့ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ယုံကြည်နေကြသည်။

၀၀၄ အခန်းရှေ့က ဖြတ်သွားပြီးနောက် ခြေသံတွေ ရပ်သွားကာ နှစ်စက္ကန့်ခန့်ကြာတော့ တံခါးခေါက်သံ ကြားရသည်။

ထူးဆန်းတဲ့ အမျိုးသားအသံတစ်ခုက "အတွင်းထဲ... လူရှိလား" လို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟူး..."

အဲဒီအသံကို ကြားလိုက်ရတော့ လူတိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောနိုင်တာကြောင့် လူသားတစ်ဦးပဲ ဖြစ်ပုံရသည်။

အရင်တုန်းက နံရံတွေကို ထုတဲ့ ဆူညံသံက အရမ်းကျယ်လွန်းလို့ အပေါ်ကနေ တစ်ယောက်ယောက် ဆင်းလာတာ ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဘယ်သူလဲ အပြင်မှာ" ကျိုးတာ့လီက မေးလိုက်သည်။

"ငါက အဆောက်အအုံလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းပဲ။ မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘာလို့ အထဲမှာ ပုန်းနေတာလဲ" အမျိုးသားရဲ့ အသံက တုန်ယင်နေတုန်းပဲ။ "ဒီနေရာမှာ တန်ဖိုးရှိတာ ဘာမှမရှိဘူး၊ ဒါ့အပြင် ထူးဆန်းတာတွေ ခြောက်လှန့်နေတယ်။

မြန်မြန်ထွက်လာကြ!"

"ငါတို့ သူခိုးမဟုတ်ဘူး။" သူတို့ ဖော်ထုတ်ခံရပြီးပြီမို့ တံခါးနဲ့ အနီးဆုံးရှိတဲ့ ကျန်းရွီရှင်းက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အပြင်မှာက လုံခြုံရေးဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ဦး လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ကိုင်ထားသည်။ ဒါပေမဲ့ သူက တာဝန်ကျခန်းမှာ တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲတွေ ကြည့်နေတဲ့ အလယ်အလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမဟုတ်ပေ။

ဒီလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက အများကြီး ငယ်ပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်က ထင်ရှားသည်။ ပိန်လွန်းတာကလွဲရင် တကယ်ပဲ သက်ရှိလူသားတစ်ဦးလို ဖြစ်နေသည်။

လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက သိုလှောင်ခန်းထဲမှာ လူလေးယောက် ပုန်းနေမယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ တခြားသူတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ လန့်သွားသည်။

အထူးသဖြင့် ကျိုးတာ့လီရဲ့ ဆင်ကြီးလို ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူကိုယ် သုံးကိုယ်ပေါင်းတာတောင် သူ့ရှေ့က လူကို မယှဉ်နိုင်ဘူးလို့ စိတ်ထဲက တွေးမိသည်။

သူဆက်ပြောဖို့ မပြောရသေးခင်မှာပဲ သူ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီး အလင်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်က လိမ်နေတဲ့ အလောင်းပေါ်ကို ကျရောက်သွားသည်။

လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ကြောက်လန့်တကြား အော်လိုက်သည်၊ "အလောင်း... အလောင်းရှိတယ်။

ဒီနေရာက ထူးဆန်းတာတွေ ခြောက်လှန့်နေတယ်၊ မင်း... မင်းတို့၊ မြန်မြန်... ထွက်... ထွက်! မြန်မြန်!"

"ငါတို့ အလောင်းကို တူးထုတ်လိုက်တာ" ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်သည်။

"နံရံအက်ကြောင်းကနေ" ကျိုးတာ့လီက သူ့နောက်က နံရံအပေါက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

သူ့ခြေသလုံး ကြွက်သားတွေ တုန်ယင်နေတဲ့ မြင်ကွင်းကို မေ့သွားသလိုပဲ ဂုဏ်ယူစိတ်တွေ ပေါ်လာသည်။

"ဒါ့ကြောင့် ထူးဆန်းတာတွေ ခြောက်လှန့်နေတာကိုး! ဒါဆို ဒီနေရာမှာ... အလောင်းတစ်ခု ရှိနေတာကိုး!" လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေပြီး သူ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို မမ်မီအလောင်းရဲ့ ခါးအောက်ပိုင်းကိုပဲ ထိုးပြနေပြီး မျက်နှာကိုတော့ မထိုးပြပေ။

"ထူးဆန်းတာတွေ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ယန်ကျွင်းဇဲက ရှင်းပြသည်။

"အလောင်းကို ရွှေ့ထုတ်လိုက်ပြီး လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေကို အကြောင်းကြားပြီး လာခိုင်းမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မြှုပ်နှံပြီး ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူစေလိုက်တာနဲ့ ဒီမှာ ထူးဆန်းတာတွေ ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ" လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက သူ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီးရဲ့ အလင်းကို အောက်ချလိုက်ပြီး အသက်ရှူကျပ်ကာ "အလောင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပါ၊ မဟုတ်ရင် ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူလို့မရသလိုပဲ စိုက်ကြည့်နေမှာ၊ ဒါက တော်တော်လေး ကြောက်စရာကောင်းတယ်။"

"အလောင်းက ပုပ်ခြောက်နေပြီ၊ မျက်လုံးတွေ မှိတ်လို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ပေါင်ကျယ်က တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ခုနက ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေပြီးတဲ့နောက် သူမရဲ့ သတ္တိက တော်တော်လေး တိုးလာခဲ့သည်။

"မျက်လုံးတွေကို အဝတ်နဲ့ ပတ်လို့ရတယ်" ကျိုးတာ့လီက သူ့ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး "အဲဒါကို အစောကြီးကတည်းက လုပ်ခဲ့သင့်တယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ သူ့မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်နေရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အဝတ် ဘယ်ကရှာမလဲ"

ကျန်းရွီရှင်း စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ကျိုးတာ့လီက သူရဲ့ အဝတ်လက်ထိပ်ကို ဆွဲဖမ်းပြီး ဆုတ်ဖြဲလိုက်ကာ "အဝတ်က ငါ့ဟာ၊ ငါ့အဝတ်ကို ငါဆုတ်တာ သဘာဝကျတယ် မဟုတ်လား" လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရွီရှင်း ဘာမှမပြောပေ၊ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ပြူးကျယ်လာပြီး ကျိုးတာ့လီကို လေးငါးလှမ်းလောက် နောက်ဆုတ်သွားအောင် ကြောက်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်သည်။

သူက ကျန်းရွီရှင်းရဲ့ "နွားမျက်လုံး" ကို စတင်သတိထားမိနေပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော်လည်း သူက အဝတ်စကို အလောင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ ကိုယ်တိုင်မပတ်ဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲကို ပေးလိုက်သည်၊ "ရော့၊ မင်းလုပ်လိုက်။"

"ဘယ်သူက စိတ်ကူးရရင် သူကိုယ်တိုင် လုပ်ရမယ်" ယန်ကျွင်းဇဲက အဝတ်ကို မယူပေ။

ကျိုးတာ့လီက တွေဝေသွားသည်။ သူက လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ရိုက်ကူးနေတဲ့ ပေါင်ကျယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ အံကြိတ်ပြီး "လုပ်ရမယ်ဆိုရင် ငါလုပ်မယ်။ ရဲရင့်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"

သူက မမ်မီအလောင်းဆီ လျှောက်သွားသည်၊ ကိုယ်ကိုင်းပြီး အသက်အောင့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ အဝတ်စတစ်ခုကို အလောင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ အမြန်ပတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခွံနောက်မှာ ကြိုးချည်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ရပြီ။"

လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ဒီအချိန်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပုံရပြီး သူ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနဲ့ စင်္ကြန်လမ်းအကွေ့ဘက်ကို ထိုးပြလိုက်သည်၊ "ဒီကနေ အရင်ထွက်ရအောင်။ အပြင်ရောက်တာနဲ့ တခြားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို ချက်ချင်းခေါ်ပြီး ဒီနေရာကို ရှင်းလင်းခိုင်းမယ်။"

"မဖြစ်ဘူး" ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အလောင်းကို ငါတို့နဲ့အတူ ယူသွားရမယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ငါတို့က ဝိညာဉ်ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ဖြစ်ပြီး ဒါအတွက်ကိုပဲ တကူးတက လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။"

လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသလို ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်၊ သူ့ဦးထုပ်က နည်းနည်းကြီးနေပြီး အခုတော့ ခေါင်းပေါ်မှာ စောင်းနေလို့ ဘယ်ချိန်မဆို ပြုတ်ကျနိုင်သည်။

ရုတ်တရက် သူ လှည့်လိုက်သည်၊ သူ့ဦးထုပ်က ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူက ခန်းမတစ်ဖက်က ပွင့်နေတဲ့ တံခါးကို မျက်နှာမူပြီး "ဘယ်သူလဲ အဲဒီမှာ? ဘယ်သူလဲ အထဲမှာ?" လို့ မေးလိုက်သည်။

ဒီတံခါးက သိုလှောင်ခန်း ၀၀၄ နဲ့ တည့်တည့်တန်းနေပြီး အချိန်တိုင်း ပွင့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ မီးမရှိလို့ အတွင်းထဲက အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။

သူအော်လိုက်တော့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးက အခန်းကို ထွန်းလင်းပေးလိုက်သည်၊ ဒါပေမဲ့ အလင်းတန်းက အမှောင်ထုထဲကို စုပ်ယူခံရသလိုပဲ။ အခန်းထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ မြင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဒီလူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက တော်တော် ရဲရင့်သည်။ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်မ‌ နေဘဲ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နဲ့ တစ်ဖက်ခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားသည်။

သိုလှောင်ခန်း ၀၀၄ တံခါးဝမှာ ရပ်နေတဲ့ လူလေးယောက် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ထဲမှာ ယန်ကျွင်းဇဲက အရဲရင့်ဆုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားမလည်ဘဲနဲ့ သူက မဆင်မခြင် အထဲကို ပြေးဝင်မှာ မဟုတ်ပေ!

ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း အခန်းထဲ ပြေးဝင်သွားပြီးနောက် သူ့ဆီကနေ ဘာအသံမှ ထပ်မကြားရတော့ပေ။

အပြင်မှာရှိတဲ့ လူအနည်းငယ်ရဲ့ အသက်ရှူသံပဲ ကြားရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

ဒီလိုစောင့်ဆိုင်းရတာက နှိပ်စက်ခြင်းတစ်ခုလိုပဲ။ ကျိုးတာ့လီက အွန်းခနဲ အသံပြုပြီး စကားပြောဖို့အလုပ်၊ ရုတ်တရက် တစ်ဖက်အခန်းထဲကနေ ရုန်းကန်သံတွေ၊ ရိုက်ခတ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုပြီး ပြင်းထန်လာသည်။

လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ စိုးရိမ်တကြီးအသံက ချက်ချင်းလိုက်လာသည်၊ "တစ်ယောက်ယောက် မြန်မြန်လာကူပါ!"

ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ တခြားသူတွေ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ကျိုးတာ့လီက အံ့သြစွာ အော်လိုက်သည်၊ "ထူးဆန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား? မင်းကို ငါ လာကူညီပြီး ရှင်းလင်းပေးဖို့ စောင့်နေ!"

ကျောင်းရဲ့ ဥပမာပြထားတဲ့ တက်သစ်စနေလိုပဲ သူ့ရဲ့ မွေးရာပါ ခွန်အားနဲ့အတူ ကျိုးတာ့လီရဲ့ သွေးတွေ ဒီအချိန်မှာ ဆူပွက်နေသည်။

သူစကားမဆုံးခင်မှာပဲ သိုလှောင်ခန်း ၀၀၄ ကနေ ပြေးထွက်သွားပြီး တစ်ဖက်ခန်းထဲကို ခုန်ဝင်သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ အရာအားလုံး မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူ့လက်ထဲက လက်နှိပ်ဓာတ်မီး အလင်းက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့မျက်စိရှေ့မှာ တခြားအလင်းရောင် ဘာမှမရှိတော့ပေ။

ကျိုးတာ့လီ ရပ်တန့်သွားသည်၊ လက်တွေကို ဆန့်တန်းပြီး စမ်းသပ်လိုက်တော့ သူ့ရှေ့မှာ ဘာမှမရှိတာ တွေ့ရသည်။ ဒါက သူ့ကို အရမ်းကြောက်လန့်စေတာကြောင့် သူ အမြန်ပြန်လှည့်လိုက်ပေမဲ့ ခုနက သူဝင်လာတဲ့ တံခါးလည်း ပျောက်နေပြီ။

ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ တခြားသူတွေက လမ်းတစ်ဖက်မှာတင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတွေ ထိုးထားတာကြောင့် ဒီအခန်းထဲမှာ ရပ်ပြီး တံခါးဝကို ကြည့်ရင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးအလင်းတွေ မြင်ရမှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ရှေ့မှာ အမှောင်ထုပဲ ရှိနေသည်။

"လုံခြုံရေးအစ်ကိုကြီး၊ မင်း ဘယ်မှာလဲ?" ကျိုးတာ့လီ ထိတ်လန့်သွားသည်၊ ထူးဆန်းပြီး ရှင်းပြမရတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့နှလုံးသားထဲ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာသည်။

ဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်က ခုနက အကူအညီတောင်းနေတဲ့ လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းပဲ။

သူက စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ အော်ခေါ်နေသည်။

သူစကားဆုံးတာနဲ့ ကျိုးတာ့လီရဲ့ လက်က လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ထိမိလိုက်သည်။

ဒီလက်မောင်းမှာ အကျီစွပ်ရှိပြီး အကျီစွပ်မှာတော့ ခလုတ်အနည်းငယ် ရှိပုံရသည်။ ဒါက လုံခြုံရေးဝတ်စုံပဲ ဖြစ်ရမယ်။

"လုံခြုံရေးအစ်ကိုကြီး၊ ဘာလို့ ဘာမှမပြောတာလဲ?" ကျိုးတာ့လီက ကြောက်လန့်တကြား ဆီးပင်သွားမိတော့မလို ခံစားရပြီး သူ့အသံက အသံဖျက်စက်နဲ့ အော်နေသလို တုန်ယင်နေသည်။

သူကိုင်ထားတဲ့ လက်မောင်းက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး ကျိုးတာ့လီရဲ့ ကြွက်သားကြီးတဲ့ လက်မောင်းကို ပြန်ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ကျိုးတာ့လီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တင်းမာသွားပြီး လုံးဝ ရုန်းမထွက်နိုင်တော့ပေ။

သူ့မျက်လုံးသူငယ်အိမ်တွေက အနက်ရောင်အဝတ်နဲ့ ဖုံးအုပ်ခံရသလိုပဲ အလျင်အမြန် မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူ့ပါးစပ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာပြီး သူ့လည်ချောင်းကနေ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ရယ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒီအသံတွေက အမှောင်ထဲမှာ ပိုပြီး ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

သူ့ပါးပြင်တွေက အလျင်အမြန် တွန့်သွားပြီး သွေးကြောတွေ ထောင်လာသည်။ ပြီးတော့ ဒုန်းခနဲ အသံနဲ့ သူလဲကျသွားပြီး အသက်မရှိတော့ပေ။

"မင်းတို့ ဘယ်မှာလဲ? ဘာလို့ လာမကူညီကြတာလဲ?"

လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ အသံက အခန်းထဲမှာ ထပ်မံပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ဖော်ပြမရနိုင်တဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။