နံရံအက်ကြောင်းမှ ချောင်းကြည့်ခြင်း (အပိုင်း ၇)

သိုလှောင်ခန်း ၀၀၄ ရဲ့ တံခါးက အမြဲတမ်း ပွင့်နေခဲ့ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက ပေါင်ကျယ်နဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့နဲ့အတူ တံခါးဝမှာ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတွေ ကိုင်ပြီး ရပ်နေကြသည်။

ကျိုးတာ့လီက တစ်ဖက်အခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားတာ မြင်တာနဲ့ ပေါင်ကျယ်နဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့က သူတို့ရဲ့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးအလင်းတွေကို အဲဒီအခန်းရဲ့ အဝင်ဝကို ထိုးလိုက်ကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ တစ်ဦးတည်းသာ သူ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို လှည့်လိုက်ပြီး ပုပ်ခြောက်နေတဲ့ အလောင်းရှိရာ ဘက်ကို အာရုံစိုက်နေသည်။

ဘာအသံမှ ထွက်ပေါ်မလာပေ။

တစ်ဖက်အခန်းထဲကို ဝင်သွားတဲ့ ကျိုးတာ့လီက ရေထဲကို ရေစက်တစ်စက်ကျသွားသလိုပဲ လှိုင်းတစ်ချက်တောင် မထစေဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"တာ့လီ!" ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းလှည့်ပြီး အစမ်းသဘောမျိုး ခေါ်လိုက်သည်။

မှောင်မိုက်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိပေ။

"ဘာလုပ်ရမလဲ?" ကျန်းရွီရှင်းက ခေါင်းလှည့်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"တာ့လီက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်လို့ ဝင်သွားတာနဲ့ ရန်သူကို ချေမှုန်းလိုက်တာလား?"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။" ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဲဒီကောင်က သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို ချဲ့ကားပြောတတ်သည်၊ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်တတ်သည်။ ရန်သူကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်ရင်တောင် သူ ဘယ်လောက် အံ့သြစရာကောင်းကြောင်း ငါတို့ကို သက်သေပြဖို့ တမင် ရယ်သံနှစ်ကြိမ် ထုတ်မှာပဲ။"

"ဒါဆို ဘာဖြစ်နေတာလဲ? အခု ဘယ်သူက သွားစစ်မလဲ?" ကင်မရာကို ကိုင်ပြီး ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ ပေါင်ကျယ်က သိသိသာသာ တုန်ယင်နေသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ အသံက ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်၊ "လူတွေ ဘယ်မှာလဲ? ဘာလို့ တခြားလူတွေ လာမကူညီကြတာလဲ?"

ကျိုးတာ့လီနဲ့ တွေ့ဆုံပြီးနောက် သူ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ဖက်လူကို ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိပုံရသည်။

"ပေါင်ကျယ်၊ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့" ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့နောက်မှာ သိပ်မဝေးတဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ပုပ်ခြောက်နေတဲ့ အလောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းရွီရှင်းကို မှာကြားလိုက်သည်– "ရွီရှင်း၊ မင်း ဒီမှာနေ။ အလောင်းက လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုခု လုပ်ရင် မင်းမျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်။"

ကျန်းရွီရှင်းက ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားပြီး "ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကို အဝတ်နဲ့ ပတ်ထားတာ၊ ငါ စိုက်ကြည့်လို့ မရဘူး!"

"အဝတ်ကို ဆုတ်လိုက်မလား? သူ လှုပ်ရှားလာရင် မင်း စိုက်ကြည့်ဖို့ ပိုလွယ်တာပေါ့" ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်ပြောင်တဲ့ အမူအရာ လုံးဝမပါဘဲ အကြံပေးလိုက်သည်။

"မင်းညီမကို ဆုတ်! ငါ မဆုတ်ဘူး၊ ဒီအတိုင်း ကောင်းတယ်" ကျန်းရွီရှင်းက ကြက်ခေါင်းခါသလို ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ပေါင်ကျယ်က တစ်ဖက်အခန်းရဲ့ တံခါးမှာ ရပ်နေတဲ့အခါ ငါ အထဲကို ဝင်မယ်။ မင်း သူ့ကို မြင်နိုင်မှာဆိုတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

ယန်ကျွင်းဇဲက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ကျန်းရွီရှင်းကို ထပ်ပြီး မှာကြားလိုက်သည်။ ပြီးမှ သူနဲ့ ပေါင်ကျယ်တို့ တစ်ယောက်နောက်တစ်ယောက် တစ်ဖက်ကို ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။

အခန်းထဲကို လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ထိုးလိုက်တော့ ရှေ့နှစ်မီတာ၊ သုံးမီတာလောက်ပဲ မြင်ရသည်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ မှောင်မိုက်ထူထပ်တဲ့ အမှောင်ထုက ဝါးမျိုသွားပြီး အတွင်းထဲက အခြေအနေကို လုံးဝ မမြင်ရတော့ပေ။

အခြေအနေက တော်တော်လေး ထူးဆန်းနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက တံခါးဝမှာ တွေဝေနေပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ ပြန်ရစ်မယ့် လိုင်းကို အတွင်းစိတ်အမြင်နဲ့ စစ်ဆေးလိုက်သည်၊ ၁၇ မိနစ် ကျန်သေးသည်။

အကယ်၍ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရင် သူဆန္ဒရှိတဲ့ အချိန်ကို ဒီအချိန်အပိုင်းအခြားအတွင်းမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြန်ရစ်နိုင်သည်။

အဲဒါက အန္တရာယ်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ လုံလောက်သင့်သည်။

အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ကိုင်ကာ ပေါင်ကျယ်ကို သူ့နောက်ကနေ ကင်မရာအလင်းနဲ့ ထွန်းပေးခိုင်းပြီး အခန်းထဲကို ဝင်လိုက်သည်။

ပေါင်ကျယ်ရဲ့ ရှုထောင့်ကနေကြည့်ရင် ယန်ကျွင်းဇဲ အခန်းထဲဝင်သွားတာနဲ့ တပြိုင်နက်တည်း အမှောင်ထုက သူ့ကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုလိုက်သလိုပဲ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးအလင်းနဲ့အတူ အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ယန်ကျွင်းဇဲ!" ပေါင်ကျယ် လန့်သွားပြီး အမြန်အသံကျယ်ကျယ် ခေါ်လိုက်သည်။

သူမရဲ့ အော်သံကို တုံ့ပြန်တာကတော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။

ပေါင်ကျယ်ရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းက ကြောက်လန့်လွန်းလို့ ရပ်မလိုဖြစ်သွားပြီး သူမက စိုးရိမ်တကြီး ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်၊ "ယန်ကျွင်းဇဲ၊ ငါကို တုံ့ပြန်ပါဦး! မင်း ဘယ်ရောက်နေလဲ?"

ကင်မရာနဲ့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကနေ ထွက်တဲ့ အလင်းက တံခါးအပြင်ဘက်နားလောက်ပဲ ရောက်ပြီး အဲဒီ မှင်ကဲသို့ အမည်းရောင်ထဲကို ထိုးဖောက်မဝင်နိုင်ပေ။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ?" ကျန်းရွီရှင်းက သိုလှောင်ခန်း ၀၀၄ ရဲ့ အဝင်ဝမှာ ရပ်နေပြီး သူမမျက်နှာမှာ အံ့သြခြင်းအပြည့်နဲ့ "သူ အထဲကို လျှောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတာလား?"

"မ... သူ ပျောက်သွားပြီ၊ ငါကိုလည်း ပြန်မထူးဘူး" ပေါင်ကျယ်ရဲ့ အသံက မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"ငါ သွားကြည့်ရမလား?" ကျန်းရွီရှင်းက အဆိုပြုလိုက်သည်။

အောင်ပွဲရဲ့ အရသာကို မြည်းစမ်းပြီးတဲ့နောက် သူမရဲ့ "မျက်လုံးစိုက်ကြည့်ခြင်း အတတ်ပညာ" ကို ထူးဆန်းတာတွေကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ပထမဆုံး အောင်ပွဲခံတဲ့ အစီအမံအဖြစ် သတ်မှတ်လာခဲ့သည်။

"မင်းက မင်းနောက်က တစ်ယောက်ကို သတိထားနေသင့်သေးသည်..."

ပေါင်ကျယ် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ သူမ ကိုင်ထားတဲ့ ကင်မရာကို တစ်ခုခုက ဆွဲယူလိုက်ပုံရသည်။ တံခါးမှာ ရပ်နေတဲ့ သူမကို အားပြင်းပြင်းနဲ့ အခန်းထဲကို ရုတ်တရက် ဆွဲခေါ်သွားသည်။ သူမရဲ့ စကားတစ်ဝက်၊ သူမရဲ့ အကူအညီတောင်းတဲ့ အော်သံပင် ထွက်ပေါ်လာဖို့ အခွင့်အရေး မရလိုက်ပေ။

ကျန်းရွီရှင်းဆီကနေ နားကို ထိုးဖောက်တဲ့ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စင်္ကြန်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အော်သံနဲ့အတူ သူမရဲ့ ကျောက တင်းမာသွားပြီး သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေက ကြီးမားတဲ့ လက်တစ်ဖက်က သူမရဲ့ ရှပ်အင်္ကျီနောက်ကျောကို ဆုပ်ကိုင်ထားသလိုမျိုး နောက်ပြန်ကျုံ့သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ကျန်းရွီရှင်းရဲ့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ပြုတ်ကျသွားသည်၊ သူမကို သိုလှောင်ခန်း ၀၀၄ ထဲကို ဆွဲသွင်းသွားပြီး တံခါးက ဒုန်းခနဲ အသံနဲ့ ပိတ်သွားသည်။

မြေအောက်ခန်းက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူတို့ ပထမဆုံး ရောက်လာတုန်းကထက် စိုစွတ်တဲ့ အနံ့က ပိုထူထပ်လာပုံရသည်။

အခန်းထဲမှာ။

ထူထပ်တဲ့ အမှောင်ထုက ယန်ကျွင်းဇဲကို ဝါးမြိုထားသည်။

သူ ဘယ်ဖက်သို့ လျှောက်လျှောက် သူ့မျက်စိရှေ့မှာ အရာအားလုံးက မှောင်မည်းနေပြီး သူ့လက်ထဲက လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကလည်း ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်းသွားပြီး လုံးဝ ပြန်မဖွင့်နိုင်တော့ပေ။

ဒီအိမ်ကလည်း သရဲခြောက်နေတာလား? အလောင်းကို တူးထုတ်ပြီးပြီ မဟုတ်လား? ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေတာလဲ?

သူ့စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ပေါ်လာသည်။ ခဏတာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားရဲခြင်း မရှိသေးပေ။

ပထမဆုံး လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း ပေါ်လာသည်၊ ပြီးတော့ ဒီအိမ်က ထူးဆန်းတာတွေ တွေ့ရှိရသည်—ရုတ်တရက် အရာအားလုံးက ထူးဆန်းသွားသည်။

ဒီအိမ်ထဲကနေ ရုတ်တရက် ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရင် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်သွားတာ မဟုတ်ဘဲ အလိုလို ကြောက်လန့်ပြီး ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသင့်သည်။

ဒါက ပုံမှန်လူရဲ့ တုံ့ပြန်မှု မဟုတ်ပေ။

ထူးဆန်းတာတွေ ခြောက်လှန့်နေတဲ့ နေရာမှာ အမှောင်ထဲမှာ ဆူညံသံတစ်ခုကို ကြားပြီး ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်စွာ၊ ဒီလောက် သာမန်အတိုင်း ငတုံး ကဲ့သို့ ခုန်ဝင်သွားတာမျိုးက ဟွမ်ချင်းလို အရူးသရဲနှိမ်နင်းသူပဲ လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။

ဒါကြောင့် ဒီလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက တကယ်ပဲ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

လူတစ်ယောက်ရဲ့ အတွေးအခေါ်က အလွန်တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာမှာသာ အားကောင်းတဲ့ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းတွေကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်ဆိုတာ သက်သေပြခဲ့သည်။ ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲအတွက်လည်း အတိအကျ အဲလိုပဲ ဖြစ်နေသည်။

ဒါကို စောစောကတည်းက မတွေးမိခဲ့တာကို သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မုန်းတီးသည်။ အခုတော့ သူ ကျား‌လှောင်အိမ်ထဲကို တည့်တည့်လျှောက်ဝင်သွားမိပြီ။

ဒီအခန်းကနေ အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်ပြီး အပြင်ထွက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်က မှေးမှိန်နေပြီ။

ကျိုးတာ့လီက အခုဆိုရင် သူ့ဘိုးဘေး ကျိုးရှင်းထုံးရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ လက်သီးချက်တွေကို လေ့ကျင့်နေလောက်ပြီ။

ဟုတ်ပေသည်၊ ကျိုးဟန်မှာ ဒေသခံအနီးအနားမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ဘိုးဘေးတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်—ကျိုးရှင်းထုံးလို့ အမည်ရတဲ့ လူတစ်ဦး၊ ကျိုးပိုထုံးနဲ့ မမှားစေနဲ့။ သူက အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်ကို ဘာမှမသိပေ၊ ဒါပေမဲ့ ကျိုးရှင်းထုံးက တကယ်ပဲ ကျားလို ထွားထွား၊ ဝက်ဝံလို ကျောပြင်နဲ့ — သူ့ရဲ့ လက်သီးထိုးစွမ်းရည်အတွက် ထင်ရှားတဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ကိုက်ညီသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ကျိုးဟန်ရဲ့ နာမည်ပြောင် "တာ့လီ" က ဒီဘိုးဘေးရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇကို အမွေဆက်ခံတာနဲ့ အများကြီး သက်ဆိုင်လိမ့်မယ်လို့ သံသယရှိသည်။

ဥာဏ်ရည် အမွေဆက်ခံမှု ပျောက်ဆုံးသွားတာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ၊ မဟုတ်ရင် သူ ဒီလို သံသယဖြစ်ဖွယ် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနောက်ကို အိမ်ထဲကို အရူးလို လိုက်ဝင်မှာ မဟုတ်ပေ။

အဲဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ကျောပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ခေးအာ က လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဖော်ပြမရနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ခံစားချက်တစ်ခု ဆင်းသက်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အလိုအလျောက် ခြေနှစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်မိသည်။

အမှောင်ထဲမှာ သူ့ခြေထောက်က ရုတ်တရက် တခြားခြေထောက်တစ်ဖက်ရဲ့ ခြေဖဝါးပေါ် တက်နင်းမိလိုက်သည်။ သူ့နောက်မှာ မဝေးမနီးမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရပ်နေခဲ့ပုံရပြီး သူတို့က မတော်တဆ ထိမိကြခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

သူ့ကျောပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ခေးအာက ယန်ကျွင်းဇဲ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ တိုးညှင်းတဲ့ အော်သံတစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်၊ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ဝံပုလွေခွေးတစ်ကောင်က တခြားတစ်ဖက်ကို အသံတိုးတိုးနဲ့ သတိပေးနေသလိုမျိုးပဲ။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ခေးအာ ခုန်ထွက်သွားပြီး ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ဘာမှမမြင်ရလို့ သူက ခေးအာ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တဲ့ ဘက်ကို အမြန်လှည့်လိုက်သည်။

ဒုန်း!

မဝေးမနီးကနေ နံရံကို တစ်ခုခုနဲ့ ရိုက်မိတဲ့ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ရလဒ်က မသိရသေးပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ နှလုံးသားက ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ဘာအသံမှ ထပ်မကြားရပေ။

ခေးအာရဲ့ သူ့အပေါ် သဘောကျမှုက "ခင်မင်မှု" အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ၊ မဟုတ်ရင် သူမက အမှောင်ထဲက အရိပ်ကို ကိုယ်တိုင် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ပေ။

ခဏစောင့်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက "ခေးအာ" လို့ မခေါ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လက်ခုပ်တီးသံ၊ သူ့ပခုံးပေါ်ကို နောက်ကနေ လက်တစ်ဖက် လာတင်လိုက်သည်။

ဒီလက်က ကြီးမားသည်၊ ကလေးလက် မဟုတ်ပေ။

လက်ရဲ့ အရွယ်အစားကို ခံစားမိပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက ခေးအာရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုရလဒ်ကို သိသွားသည်။

သူ့နှလုံးသားက ချက်ချင်း အောက်ခြေအထိ နစ်မြုပ်သွားသည်။

ဘာတွေဝေခြင်းမှ မရှိဘဲ သူ့စိတ်ထဲမှာ ပြတ်သားတဲ့ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ပြန်ရစ်!

မျက်စိရှေ့က အရာအားလုံး ဝေဝါးသွားပြီး အလင်းကို ပြန်မြင်လိုက်ရသည်။

ဒါက လက်နှိပ်ဓာတ်မီးအလင်းပဲ။

သူနဲ့အတူ ကျိုးတာ့လီ၊ ပေါင်ကျယ်၊ ကျန်းရွီရှင်းတို့အားလုံး သိုလှောင်ခန်း ၀၀၄ ရဲ့ တံခါးနောက်မှာ ရပ်နေကြပြီး အပြင်ဘက်စင်္ကြန်လမ်းကနေ ထွက်လာတဲ့ ခြေသံတွေကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ မျက်နှာက မဲမှောင်သွားပြီး အသံနှိမ့်ကာ လူတိုင်းကို ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းတို့ တစ်ယောက်မှ နောက်ကျရင် အပြင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မတုံ့ပြန်နဲ့၊ တုံ့ပြန်ရဲရင် ငါကိုယ်တိုင် လည်ပင်းညှစ်သတ်ပစ်မယ်!"

ကျန်သုံးယောက်လုံး အံ့အားသင့်နေကြသည်။

"သတိပေးရုံပါပဲ၊ ဘာလို့ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြတာလဲ?" ကျိုးတာ့လီက ရှင်းပြမရအောင် မှားယွင်းစွာ ခံစားရပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ အကြီးအကျယ် စော်ကားခံရသည်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။