နံရံအက်ကြောင်းမှ ချောင်းကြည့်ခြင်း (အပိုင်း ၈)

မြေအောက်ခန်းရဲ့ သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ကြားထဲမှာ ချဉ်းကပ်လာနေတဲ့ ခြေသံတွေက အလွန်ကို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ခြေတစ်လှမ်းစီတိုင်းက ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှသည်။

ခြေသံတွေက သိုလှောင်ခန်း ၀၀၄ ရှေ့မှာ ရပ်သွားပြီး နှစ်စက္ကန့်လောက် ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်၊ "တစ်...တစ်ယောက်ယောက် ရှိလား?"

ဒီဖြစ်စဉ် တစ်လျှောက်လုံးမှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ကျိုးတာ့လီကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ငါတို့ရဲ့ ရဲဘော် တာ့လီက သူ့ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပေမဲ့ တစ်ခုခုကို အလျင်အမြန် သဘောပေါက်သွားပြီး ပါးစပ်ကို အမြန် ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

သူတို့သုံးယောက်သား နည်းနည်းတော့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။ အသံကို နားထောင်ကြည့်တော့ အပြင်ကလူက သရဲနဲ့မတူဘဲ လူငယ်တစ်ယောက်လိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူတို့ကို ပြန်မဖြေခိုင်းရတာလဲ?

ဘာမှ ပြန်မဖြေပေမဲ့ အပြင်ကလူက ထွက်မသွားဘဲ လက်လှမ်းပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်ကြည့်သည်။

တံခါးက မပွင့်ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အတွင်းထဲမှာ ယန်ကျွင်းဇဲက လက်နှစ်ဖက်နဲ့ လက်ကိုင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လှည့်မရအောင် တားဆီးထားလို့ပင်။

"အတွင်းထဲမှာ လူရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ မင်းတို့ ခုနက ဘာတွေ ဆူညံနေကြတာလဲ? တံခါးကို မြန်မြန်ဖွင့်၊ ဒီမှာ ထူးဆန်းတာတွေနဲ့ အန္တရာယ်များတယ်၊ မင်းတို့ မနေသင့်ဘူး!" အပြင်ကလူရဲ့ အသံက ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး သူတို့ကို သတိပေးနေသလိုပင်။

"ဘာလို့ တံခါးမဖွင့်တာလဲ?" ပေါင်ကျယ်က တိုးတိုးလေး၊ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အပြင်ကလူက အဆောက်အဦရဲ့ တာဝန်ကျလုံခြုံရေးဝန်ထမ်း ဖြစ်လိမ့်မယ်" ကျန်းရွီရှင်းက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။

ကျိုးတာ့လီ တစ်ဦးတည်းသာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ စိုးမိုးမှုအောက်မှာ နာခံစွာ ပါးစပ်ပိတ်နေသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲလည်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ အသံက လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ အသံမှန်း ရှင်းနေပြီး သူတို့ကို ရှာတွေ့တာကလည်း ဖြစ်သင့်တဲ့ ကိစ္စပင်။

သူ့အကြောင်းပြချက်မှာ ထင်ရှားတဲ့ ချို့ယွင်းချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

သူ အစောပိုင်းက တစ်ဖက်အခန်းထဲကို တစ်ယောက်တည်း ပြေးဝင်သွားတာက တကယ်ပဲ အမှားလား? သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထောင်ချောက်ဆင်ရုံမကဘဲ လူတိုင်းကို ဒီလို အကျပ်အတည်းထဲကို ဦးတည်သွားတာလား?

အဖြေရှာမရဘဲ တံခါးခေါက်သံက ပိုပြီး အလျင်လိုလာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက တံခါးဖွင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တံခါးဝမှာ ရပ်နေတာက အရင်ကလို လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းပင်။

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက သူ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို လှည့်ထိုးလိုက်ပြီး အခန်းထဲမှာ လူအများကြီးကို မြင်တာနဲ့ အံ့ဩစွာပဲ လန့်ဖြန့်သွားသည်။ ပြီးတော့ အတွင်းထဲက ပုပ်ခြောက်နေတဲ့ အလောင်းကို သတိထားမိလိုက်သည်။

"ဟူး... ဒီမှာ... အလောင်း! ဒီနေရာ... သရဲခြောက်တယ်၊ မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ? တန်ဖိုးရှိတာ ဘာမှမရှိဘူး၊ အားလုံး ထွက်သွားကြ၊ ငါနဲ့အတူ အပေါ်ထပ်ကို အခုပဲ လိုက်ခဲ့ကြ!" သူက ထိတ်လန့်နေတာ ရှင်းနေသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ အလောင်းကို သယ်သွားရမယ်" ယန်ကျွင်းဇဲက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"သူ... သူ့မျက်လုံးတွေ ပွင့်နေတယ်၊ ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။

အလောင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ပေးလို့ မရဘူးလား?" လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက သူ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီးအလင်းကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး တုန်ယင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အလောင်းက ပုပ်ခြောက်နေပြီ၊ မျက်လုံးတွေ မှိတ်လို့ မရတော့ဘူး" ဒီတစ်ခါမှာတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပေါင်ကျယ်အစား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မျက်လုံးတွေကို အဝတ်နဲ့ ပတ်လို့ရတယ်။ စောစောကတည်းက ဒါကို တွေးသင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် သူတို့ကို လေဟာနယ်ထဲ ကြည့်ခိုင်းထားပြီး ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ?" ကျိုးတာ့လီက အရင်ကလိုပင် သူ့ပေါင်ကို ရိုက်ပြီး အဝတ်စရှာဖို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ အဝတ်မရှိဘူး..."

ကျန်းရွီရှင်း စပြောရုံရှိသေး၊ အဝတ်ဆွဲဖြဲတဲ့ အသံ ထွက်လာသည်။ ကျိုးတာ့လီ ကိုယ်တိုင်က သူ့အဝတ်အစားတွေထဲက အပိုင်းအစတစ်ခုကို ဆွဲဖြဲလိုက်ခြင်းပင်။

"ဒီအင်္ကျီက ငါ့အင်္ကျီပဲ" ကျိုးတာ့လီက ကျန်းရွီရှင်းရဲ့ မကျေနပ်တဲ့ အကြည့်ကို မြင်တာနဲ့ အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ ထပ်ဆွဲဖြဲကြည့်လိုက်၊ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်!" ကျန်းရွီရှင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပြူးလာပြီး ကျိုးတာ့လီကို လန့်ဖြန့်သွားအောင် နောက်ပြေးဆုတ်ခိုင်းလိုက်ကာ သူမကို ကြည့်ရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဒီတစ်ခါမှာတော့ ကျန်းရွီရှင်းရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် ကျိုးတာ့လီက ယန်ကျွင်းဇဲကို လုပ်ခိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကိုယ်တိုင် အလောင်းဆီသွားကာ မျက်လုံးတွေကို အဝတ်နဲ့ ပတ်ပြီး ခေါင်းနောက်မှာ ထုံးချည်လိုက်သည်။

"ရပြီထင်တယ်"

တံခါးဝက လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနဲ့ စင်္ကြန်လမ်းထောင့်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်၊ "ဒီနေရာကနေ ငါနဲ့အတူ အရင်ထွက်ရအောင်၊ အပြင်ရောက်ရင် ငါ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပြီး ရဲကိုခေါ်ပြီး အလောင်းကို လာရှင်းခိုင်းမယ်။"

ဒီတစ်ခါမှာတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်းမပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေသည်။ သူ့အာရုံက တံခါးဖွင့်ထားတဲ့ တစ်ဖက်အခန်းဆီ ဦးတည်နေသည်။

"အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ?" ယန်ကျွင်းဇဲ မဖြေတာကို မြင်တော့ ပေါင်ကျယ်နဲ့ တခြားသူတွေက သူ့အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက် မချရဲကြဘဲ အားလုံးက သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။

လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကလည်း သူ့ကို ကြည့်နေပြီး လေးယောက်ထဲမှာ သူက ခေါင်းဆောင်မှန်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ ကိုယ်တိုင် အလောင်းကို သယ်သွားရမယ်" ခဏအကြာမှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက နည်းနည်းတော့ ကူရာမဲ့သွားပုံရပြီး ပခုံးတွန့်လိုက်ကာ တစ်ခုခု ပြောဖို့ ပြင်လိုက်သည်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ ရုတ်တရက် လန့်ဖြန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ "အထဲမှာ ဘယ်သူလဲ?" လို့ အော်လိုက်သည်။

သူ့စကားဆုံးတာနဲ့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ထိုးလိုက်ပြီး ချက်ချင်း အမှောင်ထုထဲက အခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားသည်။

ခဏအကြာမှာတော့ အခန်းထဲကနေ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အသံတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်သံတွေ ထွက်လာသည်။

"ဘယ်သူမှ မလိုက်ရဘူး!"

ယန်ကျွင်းဇဲက ဤမြင်ကွင်းကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြိုးစားချင်နေတဲ့ ကျိုးတာ့လီကို ရုတ်တရက် လက်နှစ်ဖက်ကာတားလိုက်သည်။

သူက တစ်ဖက်အခန်းထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အသံတွေကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ပေမဲ့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း အော်တဲ့အထိ သူ ဘာမှမကြားရသေးပေ။

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း တစ်ဦးတည်းပဲ ကြားနိုင်တာ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ဒီအချိန်မှာတော့ သူက တစ်ဖက်အခန်းထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ ဒီလူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းမှာ သံသယရှိတာ သေချာနေပြီ။

အဲဒီအချိန်မှာ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ အသံက အမှောင်ထုထဲက အခန်းထဲကနေ ထွက်လာသည်၊ "မြန်မြန်လာ၊ ကူညီဖို့ လိုတယ်!"

ကျိုးတာ့လီက လန့်သွားပေမဲ့ သူ့လက်ကို ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ "မင်း ငါ့ကို ယုံလား မယုံဘူးလား?"

ကျိုးတာ့လီက ခဏတာ ကြောင်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူက အခန်းထဲကို ဝင်ပြီး ကူညီဖို့ အသင့်ပြင်ထားဆဲပင်။

အခန်းထဲက လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက တခြားလူကို မနှိမ်နင်းနိုင်သေးပုံရသည်။ သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆို ဘာလို့ သွားမကူညီရမှာလဲ? ဒါ့အပြင် အဲဒီလူက လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနဲ့ ရုန်းကန်နေသည်ဆိုတော့ အခြေအနေက ထူးဆန်းမှုကြောင့် မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောပင်။

လူတစ်ယောက်ဆိုရင် ကျိုးတာ့လီ ကြောက်စရာမရှိပေ။

"ငါ့ကို ယုံပါ၊ ငါတို့ ဝင်လို့မရဘူး" ယန်ကျွင်းဇဲက ပြတ်ပြတ်သားသား အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်၊ "အခု ငါ့ကို ဒီအလောင်းကို မဖို့ ကူညီပါ၊ ငါတို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားရမယ်။"

"ဒါပေမဲ့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက အန္တရာယ် မကျရောက်ဘူးလား?" ကျိုးတာ့လီနဲ့ ပေါင်ကျယ်တို့ တစ်ပြိုင်တည်း အော်လိုက်ကြသည်။

"ငါတို့ အပေါ်ထပ်ရောက်တာနဲ့ ပြောကြမယ်!" ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့အသံကို မြှင့်လိုက်သည်၊ "အပေါ်ရောက်တာနဲ့ ဝင်ပေါက်က လုံခြုံရေးကို အဖွဲ့လိုက် လာကူညီဖို့ အကြောင်းကြားမယ်၊ ဒီနေရာက အခု အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။"

ကျိုးတာ့လီက တွန့်ဆုတ်နေသည်။

ပေါင်ကျယ်က ကင်မရာကို ကိုင်ထားပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ကျန်းရွီရှင်းက အစကတည်းက တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ တစ်ဖက်အခန်းက တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘာအသံမှ ထွက်မလာတော့ပေ။

ကျိုးတာ့လီက မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ၊ "လုံခြုံရေးအစ်ကိုကြီး၊ အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ?"

ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေချေ။

အဲဒီအခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိခဲ့သလိုပင်။

"နည်းနည်း... ထူးဆန်းနေတယ်" ကျိုးတာ့လီက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်ရင်း နည်းနည်းတော့ ကြောက်လာသည်။

ထပ်မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ ကျိုးတာ့လီက အလောင်းရဲ့ ပခုံးတွေကို ယူပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက ခြေထောက်တွေကို ယူကာ နှစ်ယောက်သား အခန်းထဲကနေ စင်္ကြန်လမ်းထဲကို ဦးဆောင်ထွက်လာကြသည်။

ပေါင်ကျယ်က နောက်ကနေ ဆက်လက် ရိုက်ကူးနေပြီး ကျန်းရွီရှင်းက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ တောင်းဆိုချက်အရ နောက်ပြန်လျှောက်ရင်း လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနဲ့ သူတို့နောက်ဘက်ကို သတိထားပြီး ထွန်းပေးနေသည်။

တကယ်တော့ အလောင်းက သိပ်မလေးပေ။ ကျိုးတာ့လီ တစ်ယောက်တည်း ထမ်းရင် ပိုမြန်နိုင်ပေမဲ့ ကျိုးတာ့လီက အလောင်းကို ထမ်းဖို့ လုံးဝ ငြင်းဆန်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ပိန်ပိန်ပါးပါး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိပြီး အလောင်းကို ကိုယ်တိုင် ဘယ်လောက်အထိ ထမ်းနိုင်မယ်ဆိုတာ မသိပေမဲ့ အချိန်က အရေးကြီးပြီး နှစ်ယောက်အတူ ထမ်းတာက ပိုမြန်သည်။

သူတို့ မကြာခင် စင်္ကြန်လမ်းထောင့်ကို ရောက်လာကြပြီး ထောင့်ကို လှည့်လိုက်တာနဲ့ စင်္ကြန်လမ်းရဲ့ အဆုံးက အဓိကတံခါးကို ရောက်တော့မည်။

အဓိကတံခါးကို ဖြတ်ပြီး လှေကားပေါ်တက်တာနဲ့ မြေအောက်ခန်းကနေ ထွက်ခွာနိုင်မည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ စင်္ကြန်လမ်းထောင့်ကို ဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?" ကျိုးတာ့လီက နောက်ကနေ မေးလိုက်သည်။

ပေါင်ကျယ်နဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့ကလည်း မျက်နှာတွေမှာ ရှုပ်ထွေးမှုအပြည့်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ မဖြေဘဲ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။ ဒါမှ သူ့နောက်က လူတွေက သူ ကြည့်နေတဲ့ "အရာ" ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်လိမ့်မည်။

စင်္ကြန်လမ်းရဲ့ အဓိကတံခါးနားက မြေပြင်ပေါ်မှာ ဝါးတားတား အရိပ်တစ်ခု လဲလျောင်းနေတာကို သူတို့ မြင်နိုင်ကြသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများက ထူးဆန်းတဲ့ ထောင့်တွေနဲ့ ကွေး‌ကောက်နေသည်။

လက်နှိပ်ဓာတ်မီးရဲ့ အလင်းက အရိပ်ဆီကို ထိုးလိုက်ပေမဲ့ အလင်းက ဝါးမျိုခံရသလို ဖြစ်နေပြီး ၎င်းရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို မဖော်ပြနိုင်ခဲ့ပေ။

ပြီးတော့ အဲဒီအရိပ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားလာပြီး စင်္ကြန်လမ်းရဲ့ အဓိကတံခါးနဲ့ ပိုနီးတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းထဲကို တွားသွား ဝင်ရောက်သွားသည်။

အဲဒီအခန်းနံပါတ်က ၀၁၇ ဖြစ်သင့်သည်။

အရိပ် အခန်းထဲ ဝင်သွားပြီးနောက် စင်္ကြန်လမ်းရဲ့ နှစ်ဖက်စလုံးက တံခါးတွေ အားလုံး ရုတ်တရက် ပိတ်သွားပြီး အတွင်းထဲက မှောင်မည်းနေတဲ့ နေရာတွေကို ဖော်ပြနေသည်။