နံရံအက်ကြောင်းမှ ချောင်းကြည့်ခြင်း (အပိုင်း ၉)

စင်္ကြန်လမ်းထောင့်မှာ အခန်းနှစ်ခန်းဖြစ်တဲ့ ၀၁၀ နဲ့ ၀၁၁ က ဒီအချိန်မှာ ပွင့်နေပြီး မှောင်မိုက်နေကာ ဘာမှ မမြင်ရပေ။

သို့သော် အခန်းတံခါးတွေ ပွင့်သွားပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ဆွဲခေါ်သွားသံလို အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဦးရေပြားကို ထုံကျင်စေသည်။

အခန်း ၀၁၁ ရဲ့ တံခါးဝ မြေပြင်ပေါ်ကနေ လက်ဗလာနှစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တွားသွားနေပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာသလိုပင်။

ကျန်းရွီရှင်းက အော်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်တဲ့ အခန်း ၀၁၀ ရဲ့ တံခါးဝမှာလည်း လက်နှစ်ဖက် တွားသွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

ဆံပင်မရှိသော ခေါင်းပြောင်ကြီးတစ်ခု အပြင်ဘက်ကို ဆက်တိုက် ရွေ့လျားနေသည်ကိုပင် မှိန်ဖျော့စွာ မြင်နိုင်သေးသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး အားလုံး ပျက်သွားသည်။

"အား!"

ပေါင်ကျယ်နဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့ တစ်ပြိုင်တည်း ထပ်မံ အော်လိုက်ကြသည်။

နားကို ထိုးဖောက်တဲ့ အော်သံတွေကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲ နားထဲမှာ ဝီစီသံတွေလို မြည်ပြီး ခဏတာ နားပင်းသွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီည အကြားရဆုံး အသံက အမျိုးသမီးတွေရဲ့ အော်သံတွေပဲလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါကြောင့် သူက ဒီမိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို နာနာဘာဝရှာဖွေရေးအတွက် ခေါ်လာတဲ့ သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သံသယဝင်မိသည်။

ထူးဆန်းတာတွေကို မပြောနဲ့ဦး။ ကျန်းရွီရှင်းရဲ့ အော်သံ တစ်ခုတည်းကတောင် သူ့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့မှာ ထူးဆန်းမှုတစ်ခု ပေါ်လာတာထက်တောင် ပိုပြီး လန့်စရာကောင်းသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတွေ အားလုံး ပျက်သွားပေမဲ့ ပေါင်ကျယ် ကိုင်ထားတဲ့ ကင်မရာက အလင်းရောင်ကတော့ ပွင့်နေဆဲပင်။

ဒီအလင်းရောင်က ရှိသမျှ အလင်းရောင် တစ်ခုတည်းသော အရင်းအမြစ်ဖြစ်ပြီး အရမ်းကို မှိန်ဖျော့လှသည်။

ကျန်းရွီရှင်းက ပေါင်ကျယ်ကို ချက်ချင်း တင်းတင်းဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ အသံက တုန်ယင်နေသည်၊ "ညီမလေး၊ မြန်မြန်၊ ငါ့နောက်ကို ထိုးပေး၊ အဲဒီအရာ တံခါးအပြင်ကို တွားသွားပြီလား စစ်ဆေးပေးပါဦး!"

ပေါင်ကျယ်က ကင်မရာကို အခန်း ၀၁၀ ဘက်ကို အမြန်လှည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "ပျောက်သွားပြီ"

ကျိုးတာ့လီကလည်း "မြန်မြန်... ဒီဘက်ကို ထိုးပေး" ဟု အော်လိုက်သည်။

ပေါင်ကျယ်က ကင်မရာကို ထပ်လှည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "ဘာမှမရှိဘူး"

"ငါဆိုလိုတာက... ငါ့ခြေထောက်တွေကို ထိုးပေး" ကျိုးတာ့လီရဲ့ အသံက ပုံမှန်အသံအနေအထားသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ကြောက်လန့်တကြား အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး ပေါင်ကျယ်က ကင်မရာအလင်းကို ကျိုးတာ့လီရဲ့ ခြေထောက်တွေဆီ ချက်ချင်း ထိုးလိုက်သည်။

သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်က အရေပြားဝါခြောက်နေသော၊ ကိုယ်လုံးတီး၊ ပိန်ချုံးနေတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦး မြေပြင်ပေါ် လဲလျောင်းနေသည်။

သူ့လက်ချောင်းတွေက သစ်ကိုင်းတွေလို ပိန်ချုံးနေပြီး ကျိုးတာ့လီရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်တွေကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ့မျက်ခွံတွေက ပွင့်နေပြီး မျက်ကြည်လွှာမရှိဘဲ လုံးဝဥဿုံ မှောင်မည်းနေသော မျက်တွင်း‌ပေါက်များကို ဖော်ပြနေသည်။

သူ့ပါးစပ်လည်း ဟနေပြီး သွားများ မရှိပေ။ သို့သော် အပေါ်နှုတ်ခမ်းနှင့် အောက်နှုတ်ခမ်းကြားတွင် အဖြူရောင် အချွဲများစွာ ကပ်ငြိနေပြီး အသံတစ်စုံတစ်ရာ ထွက်မလာပေ။

ဒုန်း!

ကျိုးတာ့လီက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို တောင့်တောင့်ကြီး လဲကျသွားပြီး လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ပေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ လူတိုင်း ရပ်တန့်သွားကြပြီး ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အေးစက်စက် ခံစားမှုတစ်ခုက သူတို့ရဲ့ ခြေထောက်တွေဆီ တစ်ပြိုင်တည်း ပျံ့နှံ့လာသည်။

ပေါင်ကျယ်က တုန်ယင်စွာ ကင်မရာအလင်းကို သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ ခြေထောက်တွေဆီ လှည့်လိုက်သောအခါ လူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်တွေကို ပိန်ချုံးနေတဲ့၊ ကိုယ်လုံးတီး အမျိုးသားတစ်ဦးက ကိုင်ထားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဒီဆံပင်မရှိတဲ့ အမျိုးသားတွေမှာ မတူညီတဲ့ ရုပ်ရည်တွေ ရှိနေပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက အရေပြားတွန့်ကြေနေပြီး ဆံပင်မရှိ၊ ပိန်ချုံးနေကြသည်။

"အစားထိုး ရှာနေတာလား?" ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ဒီအတွေး ထပ်မံ ပေါ်လာသည်။

ဒီအချိန်မှာ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်လုံးက ကြောက်လန့်လွန်းလို့ အသံတောင် မထွက်နိုင်တော့ဘဲ ဆန်ခါလို တုန်ယင်နေကြပြီး ဘယ်အချိန်မဆို မေ့လဲသွားနိုင်သည့် အနေအထားပင်။

"ဖောက်" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကင်မရာအလင်း နောက်ဆုံးမှာ ပျက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အဆုံးမဲ့ မှောင်မိုက်မှုထဲကို နစ်မြုပ်သွားသည်။

ရုတ်တရက် မှောင်ကျသွားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြောက်လန့်မှုက ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးလို ပျံ့နှံ့လာပြီး လူတိုင်းမှာ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ နောက်ဆုံး သတ္တိကို ဝါးမြိုကာ ကိုက်ဖြတ်နေသည်။ ဒီဖိအားက ရူးမတတ် ပြင်းထန်လှသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာမှ မတွေးတော့ဘဲ တွန်းအားတစ်ခုနဲ့ ပြေးလွှားသွားသည်။

အချိန်ကို ပြန်ရစ်!

ခေါင်းမူးပြီးနောက် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးရဲ့ အလင်းက သူတို့ဘေးမှာ တစ်ဖန် ပေါ်လာသည်။

ကျိုးတာ့လီ၊ ပေါင်ကျယ်၊ ကျန်းရွီရှင်းနဲ့ ကျွင်းဇဲတို့ အတူတူ ရပ်နေကြပြီး သိုလှောင်ခန်း နံပါတ် ၀၀၄ ကို ပြန်ရောက်နေကာ အားလုံးက တံခါးနောက်မှာ နေရာယူထားကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခုနက ၂၁ မိနစ် ကျန်ရှိနေတုန်းမှာ သူက အဲဒီလူငယ် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနဲ့ ၅ မိနစ် အချိန်ကုန်သွားခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် ဒါက ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ရစ်ခြင်းဖြစ်ပြီး မတူညီတဲ့ အတိုင်းအတာ စွမ်းအင် သုံးစွဲပြီးနောက် ၁၆ မိနစ် ကျန်ရှိနေသည်။

ဒီတတိယအကြိမ် ပြန်ရစ်ခြင်းက ၄ မိနစ် ကုန်သွားသည်ဆိုတော့ အခု ပြန်ရစ်ပြီးနောက် ပြန်ရစ်တဲ့ စွမ်းအင် ၁၂ မိနစ်ပဲ ကျန်တော့တာမို့ ထပ်မံ ဖြုန်းတီးလို့ မရတော့ပေ။

ဟုတ်ပေသည်၊ သူ့ရဲ့ အချိန်ကာလ ပုံရိပ်ကားထဲမှာတော့ မတူညီတဲ့ အတိုင်းအတာ စွမ်းအင် ၅၀ မိနစ် သိုလှောင်ထားပါသေးသည်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီစွမ်းအင်ကို လုံးဝ မသုံးတာ အကောင်းဆုံးပဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲ ကြောက်တာက သူတို့ အစမှတ်ကို ဒီနေရာကနေ သတ်မှတ်ပြီး အပြင်က ထူးဆန်းတာတွေကနေ လွတ်မြောက်လို့ မရသေးဘူးဆိုရင် စွမ်းအင်တွေ အကုန် ကုန်သွားတဲ့အခါ အခြေအနေဆိုးထဲ ရောက်သွားမှာကိုပင်။

တကယ်တော့ ၁၂ မိနစ်ဆိုတာ မြေအောက်ထပ်ကနေ ထွက်ဖို့ လုံးဝ လုံလောက်သည်။ အခု အရေးကြီးဆုံးက အပြင်က အဲဒီ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းလူငယ်ကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ပဲ။ သူက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

ခြေသံတွေ စင်္ကြန်လမ်းကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး သိုလှောင်ခန်း နံပါတ် ၀၀၄ ဆီကို တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

ကျိုးတာ့လီနဲ့ ကျန်နှစ်ယောက်လုံးက ခြေသံတွေကို သေသေချာချာ နားထောင်နေကြပြီး တစ်ယောက်မှ စကားမပြောကြချေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက အခွင့်အရေးယူပြီး "နံရံအက်ကြောင်းမှ ချောင်းကြည့်ခြင်း" ရဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်သည်။

တာဝန်ရဲ့ ပြစ်ဒဏ်က အစားထိုး ဖြစ်လာပြီး နံရံထဲက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ လွတ်မြောက်မှုအတွက် လဲလှယ်ရတာကို သူ မှတ်မိသည်။ ပြန်မရစ်ခင်က သူတို့ မြင်ခဲ့ရတဲ့ အဲဒီ ပုံစံတူ ပုပ်ခြောက်နေတဲ့ ထူးဆန်းမှုတွေက အစားထိုးအဖြစ် ကျန်ခဲ့တာတွေလား?

ဒါပေမဲ့ ဒီအတွေးက သိပ်တော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ အစားထိုး ရှိပြီးသားဆိုရင် နံရံထဲက အရာက ဘာလို့ ဒီနေရာကနေ မထွက်သွားဘဲ ကျန်းယဲ့အဆောက်အဦရဲ့ မြေအောက်ခန်းမှာ ဆက်ရှိနေရတာလဲ?

ဘယ်နေရာမှာ ပြဿနာရှိနေတာလဲ?

ဒီတာဝန်အတွက် သဲလွန်စ နှစ်ခု ရှိသည်- တစ်ခုက သရဲက သနားစရာကောင်းနေပြီဖြစ်လို့ ပိတ်ဆို့လို့မရပေ။ ဒုတိယ သဲလွန်စကတော့ လျှို့ဝှက်ချက်က သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရှိသည်။

"လျှို့ဝှက်ချက်က သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာလား?" ယန်ကျွင်းဇဲက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ့ဦးနှောက်က အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ လည်ပတ်နေသည်။

အစပိုင်းမှာ သူတို့လေးယောက်စလုံးကို နံရံအက်ကြောင်းကနေ ချောင်းကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံးက လှည့်စားမှုအများအပြားနဲ့ ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ကျန်းရွီရှင်းရဲ့ ထူးကဲတဲ့ အရည်အချင်းဖြစ်တဲ့ သူ့မရဲ့ "ကြောက်မက်ဖွယ်မျက်လုံး ကျွမ်းကျင်မှု" ကို အသုံးမပြုခဲ့ရင် ရွှေလက်ညှိုးမပါဘဲ သူတို့အားလုံး လုံးဝ ပျက်စီးသွားလောက်ပြီ။

"မျက်လုံး? လျှို့ဝှက်ချက်?" ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ မျက်ခုံးတွေ နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။

ဒီအချိန်မှာ အပြင်က ခြေသံတွေ တံခါးဝမှာ ရပ်တန့်သွားပြီ။

ယန်ကျွင်းဇဲက တိတ်ဆိတ်စွာ အမူအရာတစ်ခု လုပ်လိုက်ပြီး ကျန်သုံးယောက်ကို စကားလုံးနှစ်လုံး ပြောလိုက်သည်– "ထူးဆန်းမှု!"

ပြီးနောက် ကျိုးတာ့လီကို တံခါးပိတ်ခိုင်းပြီး သူက လဲလျောင်းနေတဲ့ အလောင်းဆီကို အမြန် ရွေ့သွားသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှာ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက "တစ်...တစ်ယောက်ယောက် ရှိလား?" ဟု စတင် မေးမြန်းနေပြီ။

ဒီတစ်ခါမှာတော့ ကျန်သုံးယောက်က ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပေမဲ့ တစ်ယောက်မှ မဖြေကြပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက အလောင်းကို အမြန် ကောက်ယူပြီး တံခါးဝဆီကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

နံရံထဲကနေ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ အလောင်းကို တူးဖော်ပြီးကတည်းက အဲဒီ မီးခိုးရောင် မျက်ကြည်လွှာတွေက လှည့်စားနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားပုံရသည်။

သို့သော် သူတို့ရဲ့ အရင်အတွေ့အကြုံအရ ယန်ကျွင်းဇဲ အပါအဝင် လူတိုင်းက အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ မျက်လုံးတွေကို တမင်တကာ ရှောင်ရှားခဲ့ကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အလောင်းကို တံခါးနား ဆွဲခေါ်သွားပြီးနောက် ပေါင်ကျယ်နဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့က ကြောက်လန့်တကြား အလျင်အမြန် တစ်ဖက်ကို ပုန်းအောင်းသွားကြသည်။ သူ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သူတို့ နားမလည်ကြချေ။

ကျိုးတာ့လီက ကြောက်ပေမဲ့ သူ့လက်တွေက တံခါးကို ကိုင်ထားတာမို့ မရွေ့သွားပေ။

"ဟန်ဆောင်မနေစမ်းနဲ့၊ ငါ အသံတွေ ကြားတယ်၊ တံခါးဖွင့်စမ်း!" လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းလူငယ်က ထပ်မံ ပြောလိုက်ပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်မရတော့တဲ့အခါ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

အလောင်းနောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက အလောင်းကို ထောင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေကို တံခါးဝနဲ့ ချိန်ညှိလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ကျိုးတာ့လီကို "ငါတို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ၊ တံခါးဖွင့်" လို့ ပြောလိုက်သည်။