နံရံအက်ကြောင်းမှ ချောင်းကြည့်ခြင်း (အပိုင်း ၁၀)

အလောင်းရဲ့ မျက်နှာကို တံခါးဘက်သို့ လှည့်ထားခြင်းအားဖြင့် ယန်ကျွင်းဇဲမှာ ခိုင်မာတဲ့ အယူအဆတွေ ရှိနေသည်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ တာဝန်က လျှို့ဝှက်ချက်က အလောင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရှိတယ်လို့ အရိပ်အမြွက်ပြထားပြီး အဲဒီမျက်လုံးတွေမှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေသည်။

အစပိုင်းမှာ သူတို့လေးယောက်စလုံး ဒီမျက်လုံးတွေကြောင့် လှည့်စားခံခဲ့ရသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်ကတော့ သူ အသေးစိတ် သတိထားမိလိုက်ခြင်းပင်။

ဒါကတော့ အရင်တစ်ခါ ပြန်ရစ်တုန်းကရော၊ အဲဒီ့မတိုင်ခင်ကရော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း ပေါ်လာတာနဲ့ သူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြစ်စေ၊ မရှိဘဲဖြစ်စေ၊ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ အလောင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပွင့်နေတာက ကြောက်စရာကောင်းတယ်၊ ဒါကြောင့် အရင်ဆုံး ဖုံးဖို့ နည်းလမ်းရှာသင့်သည်လို့ လူတိုင်းကို သတိပေးခဲ့ပုံရသည်။

ဒါကြောင့် ကြွက်သားနဲ့ ဉာဏ်ရည်က ပြောင်းပြန်အချိုးကျနေတဲ့ ကျိုးတာ့လီဆိုတဲ့ကောင်က အကြိမ်တိုင်း အဲဒီ့အကွက်ထဲ ကျရောက်ပြီး အလောင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖုံးဖို့ အဝတ်စရှာဖို့ စတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ဒါက အပြင်ကလူက ခြောက်သွေ့နေတဲ့ အလောင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်သည်၊ တိုက်ရိုက်ကြည့်ဖို့ ကြောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေသည်။

တံခါးမဖွင့်ခင် ယန်ကျွင်းဇဲက ကျိုးတာ့လီကို တံခါးဖွင့်တာနဲ့ တစ်ဖက်ကို ရှောင်ဖို့ အမူအရာပြလိုက်သည်။ ဒါမှ သူ့ရဲ့ တောင်လိုကြီးတဲ့ ကိုယ်လုံးက ဝင်ပေါက်ကို တင်းတင်းမပိတ်မိဘဲ အပြင်က လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို တမင်တကာ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဝဲလည်နေတဲ့ အကြည့်ကို ချက်ချင်း ခံစားရအောင်ပင်။

ကံကောင်းစွာပဲ ကျိုးတာ့လီက အမူအရာကို နားလည်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တံခါးဖွင့်တာနဲ့ သွက်လက်တဲ့ ယုန်ဝဝလေးလို ဘေးကို ခုန်ထွက်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အလောင်းကို မလဲအောင် မြဲမြံစွာ ထိန်းထားပြီး တံခါးဘက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအချိန်မှာ တံခါးဝမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ပေ။ ခုနက စကားပြောနေတဲ့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ဘာခြေရာမှ မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။

"ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီး ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့" ယန်ကျွင်းဇဲက အလောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရင်း သူ့အတွက်တော့ လေးနေသေးတာကို သဘောပေါက်သွားပြီး ကျိုးတာ့လီကို "တာ့လီ၊ ကူညီပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးတာ့လီက ခဏတာ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး အလောင်းကို မဖို့ ပြေးလာကူညီသည်။ ပေါင်ကျယ်နဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့က သူတို့နောက်ကနေ လိုက်လာကြသည်။

စင်္ကြန်လမ်းထဲကို ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတွေနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ကြပေမဲ့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ ခြေရာကို ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ကျိုးတာ့လီတို့က အလောင်းကို ရှေ့ကနေ သယ်ပြီး ပေါင်ကျယ်နဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့က နောက်ကနေ လိုက်လာကြသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် လေးယောက်သား စင်္ကြန်လမ်းရဲ့ အဆုံးက ထွက်ပေါက်ဆီကို အလျင်အမြန် သွားကြသည်။

"အပြင်ကလူက ထူးဆန်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်မှန်း ဘယ်လိုသိတာလဲ?" ကျိုးတာ့လီက လမ်းလျှောက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ပေါင်ကျယ်နဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့က သူတို့နောက်က လှုပ်ရှားမှုတွေကို သတိထားကြည့်နေရတာမို့ အာရုံစိုက်နေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို မေးဖို့ အခွင့်အရေးမရခဲ့ပေ။ သို့သော် ကျိုးတာ့လီရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားတဲ့အခါ သူတို့ နားစွင့်လိုက်ကြသည်။

"ခန့်မှန်းကြည့်တာပဲ" ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "မြန်မြန်လုပ်၊ စင်္ကြန်လမ်းကနေ ထွက်မှပဲ ငါတို့ လုံခြုံမှာ"

သူ့ရဲ့ တိုက်တွန်းမှုက တခြားသူတွေကြားမှာ ရှင်းပြလို့မရတဲ့ တင်းမာမှုနဲ့ ထိတ်လန့်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူတို့ မေးခွန်းတွေ မေးတာကို ရပ်လိုက်ကာ စင်္ကြန်လမ်းရဲ့ ထွက်ပေါက်ဆီကို အရှိန်မြှင့်သွားကြသည်။

ရုတ်တရက် နောက်ဘက်က လှုပ်ရှားမှုတွေကို လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနဲ့ အာရုံစိုက်နေတဲ့ ကျန်းရွီရှင်း တုန်ယင်သွားသည်။ သူတို့ ဖြတ်လာခဲ့ပြီးသား အခန်းတစ်ခန်းထဲကနေ လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦး ထွက်လာတာကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်ကြည်လွှာတွေက မည်းနက်နေသည်။ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး မကိုင်ထားဘဲ အဖွဲ့နောက်ကနေ တောင့်တောင့်ကြီးနဲ့ လျင်မြန်စွာ လိုက်လာနေသည်။

"ဟို... ဟို..." သူမရဲ့ နှလုံးခုန်သံက မြန်နေပြီး ကျန်းရွီရှင်း တစ်ကြောင်းလုံး ပြောလို့မရဘဲ သွားတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည်။

ပေါင်ကျယ်က တစ်ခုခု မှားနေတာကို သတိထားမိပြီး ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းရွီရှင်းက နောက်ထပ် အော်သံတစ်သံ ထွက်လာပြီး လူတိုင်းကို လန့်ဖြန့်သွားစေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီတာဝန် ပြီးတာနဲ့ နာနာဘာဝရှာဖွေရေးအဖွဲ့ကို ချက်ချင်း ဖျက်သိမ်းမယ်၊ အသံကျယ်တဲ့ အမျိုးသမီးအဖွဲ့ဝင်တွေကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မခေါ်တော့ဘူး၊ အထူးသဖြင့် ခေါင်းလောင်းလို မျက်လုံးတွေနဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်အောင် အသံကျယ်တဲ့သူတွေကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မခေါ်တော့ဘူးလို့ ကောင်းကင်ဘုံကို ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဒီလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ လမ်းလျှောက်ပုံကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲက သူတို့ မြေအောက်ခန်းထဲကို ပထမဆုံး ဝင်လာတုန်းက ကျိုးတာ့လီနောက်ကနေ လိုက်လာတဲ့ အရိပ်ကို သတိရလိုက်သည်။

ဒီလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ လမ်းလျှောက်ပုံက အဲဒီအရိပ်နဲ့ အနည်းဆုံး ၇၀ ကနေ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ တူညီနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လေးယောက်သား အရှိန်ထပ်တင်လိုက်ကြသည်။

"ရပ်..."

အဲဒီအချိန်မှာ ဟာလာဟင်းလင်းနဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြေးနေတဲ့ လေးယောက်သားက အဲဒီအချိန်မှာ ရပ်တာက မိုက်မဲရာကျမယ်လို့ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း သဘောတူကြတာမို့ ဘယ်သူကမှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

စင်္ကြန်လမ်းထွက်ပေါက်ကို အမြန်ရောက်လာပြီး ကျိုးတာ့လီက တံခါးလက်ကိုင်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ U-ပုံ သော့ကို ဆွဲဖြုတ်ပြီး တံခါးကို အားနဲ့ တွန်းလိုက်ပေမဲ့ တံခါးက မလှုပ်ရှားပေ။

အဲဒီအချိန်မှာ နေရာတစ်ခုလုံး ပိတ်ဆို့သွားသလို ဖြစ်နေသည်။

"ဒီအလောင်း... ထွက်သွားဖို့ အခွင့်အရေးမရှိဘူး!" အဲဒီအသံက နောက်ကနေ ဆက်လက် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"ဘာလို့လဲ?" ယန်ကျွင်းဇဲက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အလောင်းကို သူ့ရှေ့မှာ ထောင်ထားကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြစ်စေ၊ မရှိဘဲဖြစ်စေ စင်္ကြန်လမ်းဘက်ကို မျက်နှာမူထားသည်။

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ ပုံရိပ်က နောက်တစ်ခါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စင်္ကြန်လမ်းရဲ့ ပိုဝေးတဲ့ အမှောင်ထုထဲကို ပေါင်းစပ်သွားပုံရသည်။

ကျန်သုံးယောက်က နံရံထဲက အလောင်းကြောင့် ထူးဆန်းမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်ရုံမကဘဲ ဒီနေရာမှာ တခြား ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ ရှိနေတာကို မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့မျက်နှာတွေမှာ ထိတ်လန့်မှုအပြည့်နဲ့ စင်္ကြန်လမ်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ကြည့်နေကြသည်။

"သူက ငကြောက်ပဲ! ငကြောက်က ထွက်သွားဖို့ အခွင့်အရေးမရှိဘူး" အဲဒီအသံက ဆက်လက် ပြောဆိုနေသည်။

ခုနက လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ အသံနဲ့ တူနေသည်။

"သူက မတော်တဆ သေဆုံးသွားတာပဲ၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က နံရံထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်မိနေခဲ့တာ။ ငါတို့ ဒီကိုလာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က သူ့ကို ငြိမ်းချမ်းမှု ရှာတွေ့အောင် လုပ်ပေးဖို့ပဲ" ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီးအလင်းကို လှည့်ပတ်ပြီး သတိထားစွာ ကြည့်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ သူ မတော်တဆ သေဆုံးတာ မဟုတ်ဘူး" အဲဒီအသံက ပြန်ချေပသည်၊ "သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာ! သူက ကြွေးမြီတွေ အများကြီးကြောင့်၊ သူ့ဇနီးက သူ့ကို စွန့်ခွာသွားလို့၊ သူ့သားကတောင် တခြားလူရဲ့ နာမည်ကို ယူထားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အပြင်ထွက်လာရင် သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝကို မရင်ဆိုင်နိုင်တော့လို့ပဲ။"

"မင်း ဘယ်သူလဲ?" ယန်ကျွင်းဇဲက ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း သရဲက နှစ်ပေါင်းများစွာ နံရံထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ အလောင်းနဲ့ ဒီလောက် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေစရာ မလိုပေ။

အသံက တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆယ်စက္ကန့်လောက်ကြာမှ နောက်ဆုံးတော့ ပြောလိုက်သည်– "ငါက... သူပဲ"

လူတိုင်း တုန်လှုပ်စွာ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက "မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သူက ငကြောက်ပဲ၊ လူသားဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။ သေသွားရင် ကွန်ကရစ်ထဲမှာ ထာဝရ မြှုပ်နှံထားသင့်တာပဲ!" အသံက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်နေသည်၊ "ပြီးတော့ ငါက... ငါကတော့ ပြီးပြည့်စုံခြင်းပဲ။ အမှန်တရားက ငါ့ကို ပြောပြတယ်၊ လူသားဖြစ်စေ၊ သရဲဖြစ်စေ၊ ရက်စက်ရမယ်။ တခြားသူတွေအပေါ် ရက်စက်ရမယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုပြီး ရက်စက်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဘယ်တော့မှ အပေါ်စီးကနေ ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?" ကျိုးတာ့လီ လုံးဝ နားမလည်တော့ပေ။

သူက သရဲပြောတဲ့ စကားလုံးတိုင်းကို နားလည်ပေမဲ့ စုပေါင်းလိုက်တဲ့အခါ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူးလို့ ခံစားရသည်။

ကျိုးတာ့လီတင်မကဘဲ ပေါင်ကျယ်နဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့လည်း အလားတူ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

သို့သော် ဒီအချိန်မှာ ပေါင်ကျယ်က တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပုံရပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပလာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲကလည်း သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ နားလည်ပြီထင်တယ်။ မင်းက တကယ်ပဲ သူပဲ။ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေပြီးနောက် မင်းက တဖြည်းဖြည်း ပုံဖော်လာပြီး ဒီ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတဲ့ ကောင်ကို မုန်းတီးခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် မင်းက အခုလို ပြောင်းလဲသွားတာ၊ အပြုအမူ၊ စရိုက်လက္ခဏာ၊ ရည်ရွယ်ချက်တွေမှာပါ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်တဲ့... အစွန်းရောက် ထူးဆန်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု!"

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် စင်္ကြန်လမ်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကနေ ရယ်သံ ထွက်လာသည်။

ရယ်သံက မကျယ်လောင်ပေမဲ့ ကြားရသူရဲ့ ကျောရိုးကို ဖော်ပြလို့မရနိုင်တဲ့ တုန်လှုပ်မှုကို ဖြစ်စေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့လက်မောင်းတွေပေါ်မှာ ကြက်သီးတွေ ထလာတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားရပေမဲ့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါပေမဲ့ မင်း အောင်မြင်သွားပြီလို့ ငါ ထင်တယ်။"

ရယ်သံက တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားပြီး အဲဒီအသံက ထပ်မံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်– "ဘာကို အောင်မြင်တာလဲ?"

"မင်း ပြောတဲ့... ရက်စက်ခြင်းကို" ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီအခန်းတွေ အားလုံးနီးပါးမှာ အလောင်းတွေ ရှိတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား? သူတို့က မင်း လူစားထိုးရှာဖို့အတွက် သားကောင်တွေ ဖြစ်ရမယ်။"

အသံက ငြင်းဆိုခြင်းမရှိဘဲ အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "တကယ်တော့ မင်း ဘာလို့ အစောပိုင်းက တခြားအခန်းတွေထဲ မဝင်ဘဲ အခန်း ၀၀၄ ကို တိုက်ရိုက် ရှာတွေ့တာလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်ဘူး။"

"တခြားအခန်းတွေထဲ ဝင်ရင် ငါတို့ ပျက်စီးသွားမှာပေါ့" ယန်ကျွင်းဇဲက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်ကနေ လွတ်မြောက်ပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ အတိအကျ ဘယ်နှစ်ယောက် လူစားထိုး လိုအပ်တာလဲ?"

"မင်း အပါအဝင်... အဲဒါဆို လုံလောက်ပြီ" အသံက မှောင်မိုက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကို ငါ တွေးမိတာ" ပေါင်ကျယ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုပြီး တောက်ပလာပြီး ကျိုးတာ့လီနဲ့ ကျန်းရွီရှင်းတို့ကို တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်၊ "ဒီသရဲက တကယ်တော့ နံရံထဲက အလောင်းနဲ့ လူတစ်ယောက်တည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝကို အရမ်းမုန်းတီးတာမို့ သေပြီးနောက် ဖြစ်လာတဲ့ သရဲက ကြမ်းတမ်းတယ်၊ ရက်စက်နယ်၊ နှလုံးသားမရှိဘူး။

သူက ဒီမှာ လူစားထိုးတွေ ရှာနေတာ၊ ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘူး၊ လုံလောက်တဲ့အခါ သူက နံရံထဲက ခန္ဓာကိုယ်ကနေ လွတ်မြောက်ပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်မှာ။"

"အိုး ဘုရားရေ၊ ငါတို့ သူ့ကို ထွက်သွားခွင့် မပေးနိုင်ဘူး" ကျိုးတာ့လီက ထိတ်လန့်စွာ အော်လိုက်သည်၊ "ဒီကောင်က အရမ်းဆိုးတယ်၊ သူ ထွက်သွားရင် လူဘယ်နှစ်ယောက်ကို ထိခိုက်စေမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ!"

"ငါတို့ ဒီကနေ ဘယ်လို ထွက်သွားမလဲဆိုတာ အရင်ဆုံး စဉ်းစားကြစို့!" ကျန်းရွီရှင်းက သတိပေးလိုက်သည်။