နံရံအက်ကြောင်းမှ ချောင်းကြည့်ခြင်း (နိဂုံး)

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒီလူရဲ့ ထူးဆန်းမှုက ဆိုးယုတ်တဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်နေပေမဲ့၊ သူက စိတ်ဝေဒနာ ခံစားနေရသူလိုပဲ စရိုက်နှစ်မျိုး ရှိနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခြောက်သွေ့နေတဲ့ အလောင်းရဲ့ သတိစိတ်က သူ့ရဲ့ ကံဆိုးပြီး လက်လျော့ထားတဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ခွဲထွက်နေတဲ့ ဒီထူးဆန်းမှုကတော့ ပြောမပြတတ်အောင် ဆိုးယုတ်ပြီး အဆောက်အအုံကနေ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို ထွက်ပြေးဖို့ ကြံစည်နေတာပဲ။

"ဒီလိုလုပ်ရအောင်" ယန်ကျွင်းဇဲက မှောင်မိုက်နေတဲ့ စင်္ကြန်လမ်းကို ကြည့်ကာပြောလိုက်သည်၊ "မင်းသာ ငါတို့ကို လွှတ်ပေးရင် ငါတို့ ဒီအလောင်းကို ယူသွားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကို တစ်စက်ကလေးမှ ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ရင်..."

ဒီလိုပြောရင်း သူက ကျိုးတာ့လီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ "ငါ့ညီ လက်ထဲက တူက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်ကို ဆယ်စက္ကန့်အတွင်း အသားနုပ်နုပ်စင်းတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ လုံလောက်တယ်"

"မင်း ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရဲတာလား" အသံက ဒေါသကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

"ငါ ရွေးစရာမရှိဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရမယ်" ယန်ကျွင်းဇဲက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

တကယ်တော့ ဘာကြောင့် အဲဒီလူက ဒီအချိန်မှာ မပေါ်လာတာလဲဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့လက်ထဲက အလောင်းက စင်္ကြန်လမ်းရဲ့ အဆုံးဘက်ကို မျက်နှာမူနေတာကြောင့်၊ အဲဒီလူက အလောင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြောက်နေသေးတာပဲ။

မြေအောက်ထပ်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

တော်တော်ကြာမှ အသံက "ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ အလောင်းကို ထားခဲ့ရင် သွားလို့ရပြီ။ ဒါပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ ဘာလဲ?" ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

"အလောင်းရဲ့ အရုပ်ဆိုးပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့၊ အထီးကျန်ဆန်တဲ့၊ သိက္ခာမဲ့တဲ့ ပုံစံကို ငါ ထပ်မမြင်ချင်တော့ဘူး။ သူ့မျက်နှာကို ဖုံးလိုက်၊ အလောင်းကို ထားခဲ့ပြီး လစ်တော့!"

ယန်ကျွင်းဇဲ ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ပြဿနာမရှိဘူး"

"မဖြစ်ဘူး!" ကျိုးတာ့လီက ထိတ်လန့်သွားသည်၊ "ငါတို့ အလောင်းကို ထားခဲ့ရင် အပေါ်ထပ် မရောက်ခင် သူ ငါတို့ကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်!"

သူ့စကား မဆုံးခင်မှာပဲ သူတို့နောက်က စင်္ကြန်လမ်းတံခါးက ဖျောင်းကနဲ ပွင့်သွားပြီး အသံက ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ စကားတည်တယ်။ အလောင်းရဲ့ မျက်နှာကို ဖုံး၊ ထားခဲ့ပြီး အခုပဲ သွားတော့"

ယန်ကျွင်းဇဲက ကျိုးတာ့လီ ဆက်မပြောအောင် တားလိုက်ပြီး သူ့ဂျာကင်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ အလောင်းရဲ့ မျက်နှာကို ဖုံးပြီး လက်ဖျားတွေကို ကိုယ်ခန္ဓာနောက်ဘက်မှာ ပတ်ကာ ဂရုတစိုက် ထုံးလိုက်သည်။

ပြီးတော့ ပေါင်ကျယ်၊ ကျန်းရွီရှင်းနဲ့ ကျိုးတာ့လီတို့ကို အရင်ထွက်ဖို့ အမူအရာပြလိုက်သည်။

သို့သော် ပေါင်ကျယ်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲက သူမရိုက်နေတဲ့ ကင်မရာကို မြေပေါ်ချခိုင်းဖို့ အမူအရာ လုပ်လိုက်သည်။

ပေါင်ကျယ်က သူ့လက်ထဲက ကင်မရာကို ချလိုက်ပြီး မှန်ဘီလူးက အလောင်းဘက်ကို ချိန်ထားတာ သေချာအောင် လုပ်လိုက်သည်။ ပြီးမှ နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။

သုံးယောက်သား စင်္ကြန်လမ်းတံခါးကနေ အမြန်ထွက်ပြီး လှေကားထစ် ဝင်ပေါက်မှာ ရပ်နေကြသည်။

သူ ထုံးထားတဲ့ ကြိုးကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲလည်း နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ စင်္ကြန်လမ်းကနေ ထွက်ဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ စင်္ကြန်လမ်းတံခါးက ဒုန်းကနဲ မြည်အောင် ပိတ်သွားသည်။

လှေကားထစ်မှာ အပြင်ကနေ စောင့်နေတဲ့ သုံးယောက်သား ထိတ်လန့်သွားပြီး တံခါးဆီ အပြေးအလွှားသွားသည်။ ကျိုးတာ့လီက သူ့တူနဲ့ ရိုက်ခွဲဖို့ လုပ်ပေမဲ့ စင်္ကြန်လမ်းတံခါးက ကျောက်တုံးလို ခိုင်မာပြီး လုံးဝ ရွှေ့လို့မရပေ။

စင်္ကြန်လမ်းထဲက ယန်ကျွင်းဇဲ ခဏရပ်သွားပြီး သူ့နောက်က ခေးအာက ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်လာပြီး တည်ငြိမ်မှုမရှိ ဖြစ်လာတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ။

အခန်း ၀၁၆ ထဲကနေ အရိပ်တစ်ခု ထွက်လာပြီး အဲဒါက လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းလူငယ်ပဲ။

သို့သော် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ မျက်နှာက မှောင်မိုက်ဆိုးဝါးနေပြီး မျက်ခွံတွေက မျက်ကြည်လွှာ မရှိဘဲ မှောင်မဲနေသည်။ မျက်နှာက စက္ကူလို ဖြူဖျော့နေပြီး ပါးစပ်က ရက်စက်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပြုံးနေသည်။

"မင်း ခုနက ငါ့ကို မေးသေးတယ်မလား... လူစားထိုး ဘယ်နှစ်ယောက် လိုသေးလဲလို့?" လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ပြုံးလိုက်သည်၊ "အခု ငါ ပြောပြမယ်၊ တစ်ယောက်ပဲ လိုတော့တယ်"

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်၊ "ငါ မင်းရဲ့ လှည့်စားမှုကို အစောပိုင်းကတည်းက ကြိုသိခဲ့သင့်တာပဲ"

"အရမ်း နောက်ကျသွားပြီ" လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက နံရံကိုမှီထားတဲ့ အလောင်းကို ကျော်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲဆီ ရက်စက်တဲ့ အပြုံးနဲ့ ရှေ့တိုးလာသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မနောက်ကျသေးဘူး" ယန်ကျွင်းဇဲက အပြုံးတစ်ပွင့် ဖော်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အလောင်းရဲ့ မျက်နှာကို တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်ထားပုံရတဲ့ အဝတ်က ရုတ်တရက် နောက်ပြန် လျှောကျသွားပြီး အလောင်းရဲ့ ပါးစပ်၊ နှာခေါင်း၊ ပြီးတော့... မျက်လုံးတွေ ပေါ်လာသည်။

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက မသိစိတ်ကနေ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တုန်ယင်သွားပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လျင်မြန်စွာ ညှိုးခြောက်သွားသည်။

ကင်မရာ မီးရောင်အောက်မှာ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ ဆံပင်နဲ့ အဝတ်တွေကနေ မြင်နိုင်တဲ့ ဓာတ်ငွေ့မျှင်တွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုပြီး များပြားလာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက တစ်ဖန် နောက်ပြန်ဆုတ်လာသည်။

ဒီအချိန်မှာ စင်္ကြန်လမ်းတံခါးက ရုတ်တရက် လျော့သွားပြီး ကျိုးတာ့လီက အပြင်ကနေ သူ့ပခုံးနဲ့ တိုက်မိတာနဲ့ တံခါးက ချက်ချင်း ပွင့်သွားသည်။

အပြင်မှာ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေတဲ့ သုံးယောက်သား ခဏတာ ကြောင်အသွားပြီး မျက်လုံးပြူးပြီး ကြည့်နေကြသည်။ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်ပါးတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သနားစရာကောင်းတဲ့ အော်ဟစ်သံတွေကြားမှာ လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ကလေးတစ်ယောက် အရွယ်အစားအထိ ရောက်သွားကာ ဆက်လက်သေးငယ်နေတုန်းပဲ။

မကြာခင်မှာပဲ မာနကြီးတဲ့ ပုံရိပ်က အဖြူရောင်ဓာတ်ငွေ့အဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး အဲဒီဓာတ်ငွေ့ကို ခြောက်သွေ့နေတဲ့ အလောင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက စုပ်ယူလိုက်သည်။

စင်္ကြန်လမ်းတစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ အေးစက်မှုတွေက လျင်မြန်စွာ လျော့ကျသွားပြီး အပူချိန် စတင်မြင့်တက်လာသည်။

ကလစ်၊ ကလစ်၊ စင်္ကြန်လမ်းထဲက မီးတွေ အကြိမ်အနည်းငယ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်ပြီးနောက် အချို့မီးလုံးတွေ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး မှောင်မိုက်ဆိုးဝါးတဲ့ မြေအောက်ထပ်ကို ရှားပါးတဲ့ တောက်ပမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။

"ဒါဆို အဲဒီလူ... သူ သေပြီလား?" ကျိုးတာ့လီက ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သည်။

"သူက သေပြီးသားပဲ" ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြောသင့်တာက..." ပေါင်ကျယ်က ရှင်းပြသည်၊ "အဲဒီ အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သူ့ရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်က စုပ်ယူသွားတာ"

"ဘာလို့ စုပ်ယူသွားတာလဲ?" ကျိုးတာ့လီက ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။

"မျက်လုံးတွေက စိတ်ဝိညာဉ်ရဲ့ ပြတင်းပေါက်လို့ ပြောကြတယ်" ကျန်းရွီရှင်းက သူမဘာသာပဲ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာသည်၊ "ငါ ထင်တာက ဒီလူရဲ့ ထူးဆန်းမှုက သူသေပြီးနောက် အစွန်းရောက်သွားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်က မဆိုးဘူး။ အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူ့နှလုံးသားရဲ့ ကြင်နာမှုကို ပြသနေသည်။ ဒါကြောင့် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ထူးဆန်းမှုက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မျက်လုံးတွေကို မြင်ရမှာ ကြောက်ခြင်းဖြစ်တယ်"

"ဒါဆို ဘာလို့ ငါတို့လည်း အဲဒီမျက်လုံးတွေကို မြင်တဲ့အခါ ပုံရိပ်ယောင်တွေ မြင်ရတာလဲ?" ကျိုးတာ့လီက ပိုပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်၊ "ငါတို့အားလုံးလည်း လူဆိုးတွေလား?"

"မင်းက ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ မဟုတ်ဘူး" ကောင်မလေးနှစ်ယောက်က သူ့ကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေ မဖြေရှင်းနိုင်လို့လည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နိုင်သည်" ယန်ကျွင်းဇဲက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ နံရံကိုမှီထားတဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ အလောင်းက သူ့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် တစ်စစီ ပြိုကွဲလာပြီး အမှုန့်တွေ ဖြစ်သွားသည်၊ စုတ်ပြဲနေတဲ့ အဝတ်တွေကလည်း စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဖုန်မှုန့်တွေ ဖြစ်သွားသည်။

လူတိုင်းရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ အလောင်းက သန့်ရှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဒါက သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုပဲ ထင်သည်" ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် မြေပုံကနေ တာဝန်ပေးချက်တစ်ခု သူ့စိတ်ထဲ ပေါ်လာသည်။

[နံရံအက်ကြောင်းမှ ချောင်းကြည့်ခြင်း၊ စိုးရိမ်စရာ (မြင့်မားသည်)၊ ပြီးမြောက်သည်၊ ကွဲပြားသော စွမ်းအင် ၃၀၀ ရရှိသည်]

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကွဲပြားသော စွမ်းအင်အသစ် ပြည့်သွားပြီးနောက် အချိန်ကာလ မြေပုံက နောက်ထပ် ဆုံမှတ် ၄ ခုကို လင်းစေခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း ဆုံမှတ် ၁၄ ခု လင်းပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။

ဒီ ဆုံမှတ် တွေကြားက အချိန်အပိုင်းအခြားတွေက လုံးဝ ညီမျှတာ မဟုတ်ပေ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အများအားဖြင့် ပုံစံတူ ရှိသည်။ ဥပမာ၊ အချိန်ဇယားရဲ့ အသေးဆုံး အပိုင်းက ကွဲပြားသော စွမ်းအင် ၅၀ မှတ် (၅ မိနစ်) ကို အသုံးပြုပြီး၊ အနည်းငယ် ပိုရှည်တဲ့ အချိန်ဇယားတွေကတော့ ၅၀ မှတ်ရဲ့ အဆများ ဖြစ်တဲ့ ၁၀၂ မှတ် ဒါမှမဟုတ် ၁၄၉ မှတ်လောက် ရှိသည်။

ဆုံမှတ် ၁၄ ခု လင်းသွားပြီဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မြင်ခဲ့တဲ့ ဆုံမှတ် ၁၂ ခုကလည်း လင်းနေပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီ ဆုံမှတ် ပေါ်မှာ စာသားအပိုင်းအစတစ်ခုက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်နေသည်။

စာသားက "မကောင်းဆိုးဝါး စည်းပိတ်ခြင်းကို အောင်မြင်စွာ အသက်သွင်းပြီးပါပြီ" ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက "မကောင်းဆိုးဝါး စည်းပိတ်ခြင်း" ဆိုတဲ့ စာလုံးလေးလုံးကို အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ စာသားနောက်ထပ်တစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။

[မကောင်းဆိုးဝါး စည်းပိတ်ခြင်းကို အသက်သွင်းခြင်း၊ အချို့သော မကောင်းဆိုးဝါးများကို ကျွန်အဖြစ် စည်းပိတ်ထားနိုင်သည် သို့မဟုတ် သင့်တော်သော အချိန်တွင် ပြောင်းလဲရန် ရွေးချယ်နိုင်သည်၊ ၎င်းတို့အား အခြားသူများကို အန္တရာယ်ပြုခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်သည်။ စည်းပိတ်မှု ပုံစံတွင် စည်းပိတ်နိုင်စွမ်း အဆင့်သုံးဆင့် ရှိသည်– ကြီး၊ အလယ်အလတ်နှင့် သေးငယ်သည်။ မကောင်းဆိုးဝါး၏ အဆင့်အတန်းအရ သင့်လျော်သော ခွန်အားကို ရွေးချယ်ပါ။]