နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်

နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်ကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ၊

လီမန်က ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အင်္ကျီနောက်ကျောကို အမြန်ဆွဲကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"သားလေး!"

"အမေ၊ စကားမပြောနဲ့" ယန်ကျွင်းဇဲက တိတ်တိတ်‌နေဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

သူက ဒုတိယထပ်ကို သွားတဲ့ လမ်းထောင့်မှာ ရပ်နေတဲ့ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက လှေကားထောင့်မှာ ရှိပေမယ့် အလယ်မှာ ရပ်နေခြင်းဖြစ်သည်၊ အဲ့ဒီနေရာက ထောင့်နှစ်ခုထက် အများကြီး ပိုကျဉ်းသည်။

ဒါက သူတို့ သူမနောက်ကနေ ဖြတ်သွားမယ်ဆိုရင် သူမနဲ့ အရမ်းကို နီးနီးကပ်ကပ် ဖြစ်သွားမယ့် အချိန်တစ်ခု ရောက်လာမယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။

အထူးတိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လမ်းလျှောက်တဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အသံမထွက်အောင် ရှောင်လွှဲဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါ အသံတစ်ချို့ ထွက်ပေါ်လာမှာ သေချာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လီမန်ကို ဆွဲပြီး နောက်ကို နည်းနည်းဆုတ်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ "အမေ၊ သားနောက်ကို သေချာလိုက်ခဲ့ရမယ်။"

လီမန်က ခဏရပ်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ခေါင်းခါသည်၊ "ဒါမှမဟုတ်... မသွားတော့ဘူးလား?"

ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောသည်၊ "မသွားဘူးလား? အင်း၊ ကောင်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အမေ့အလုပ်ကို ထိခိုက်‌စေမလား?"

လီမန်က တွေဝေသွားသည်၊ "ညီမ တီယန်ရဲ့ အလှည့်ကို ငါ လွှဲယူထားတယ်။

အရင်တုန်းက သားကို အိမ်မှာ ဂရုစိုက်ဖို့ ခွင့်ယူခဲ့တာ မဟုတ်လား? အဲ့တုန်းက ညီမ တီယန်က အစားဝင်ပေးခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါ ညီမ တီယန်က လာလို့မရတာကြောင့် ငါ ကူညီဖို့ သဘောတူခဲ့တယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ ခွင့်မရှိဘဲ ပျက်ကွက်တာက သူ့နာမည်နဲ့ မှတ်တမ်းတင်ခံရမှာ။"

"ဒါဆို သွားရအောင်၊ အဆင်ပြေမှာပါ" ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်တစ်ခဏမှာ ပြန်ရစ်မယ့်အချိန်ကို သတ်မှတ်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်သည်၊ လမ်းသွားလမ်းလာတွေလို ဟန်ဆောင်လိုက်ရုံနဲ့ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိမှာ မဟုတ်ပေ။

သူမ ဒေါသထွက်လာရင်တောင် သူ့မှာ ပြန်ရစ်ဖို့ ရှိနေသေးသည်။

လီမန်က စိတ်ပူနေပေမယ့်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲနောက်ကနေ ကပ်ပြီး လိုက်သွားသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ကြိုတင်ကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်းကို ခိုးပြီး သတ်မှတ်ထားပြီ။

သူက အသံထိန်းချုပ်မီးလုံး ပွင့်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အသံထွက်အောင် ခြေထောက်ကို ပေါ့ပေါ့လေး နင်းလိုက်ပြီး အမေကို လိုက်ဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ သူတို့ လှေကားလက်ရန်းနံဘေးကို ကပ်ပြီး တစ်ယောက်နောက်တစ်ယောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းလာကြသည်။

ဆင်းလာနေချိန်မှာ သူတို့ အများအားဖြင့် ခြေဖျားထောက် လျှောက်နေကြတာကြောင့် ထူးထူးခြားခြား အသံအကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်ခြင်း မရှိပေ။

ဒုတိယထပ်ထောင့်ကို ရောက်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲက ဖုန်းထုတ်ပြီး မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ထောင့်ရဲ့ အလယ်မှတ်ကို ဖြတ်ကျော်လာတဲ့အခါ လှုပ်ရှားမှုမရှိတဲ့ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်နဲ့ သူတို့ အလွန်အမင်း နီးကပ်သွားပြီး အဲ့ဒီဘက်ကနေ လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာတာကို ထင်ရှားစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက မရပ်ပေ။ သူက အမြန် ကွေ့ပြီး ဒုတိယထပ်ကနေ ဆက်ဆင်းသွားသည်၊ လီမန်က နောက်ကနေ ကပ်ပြီးလိုက်လာသည်၊ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ကြက်သီးထဖွယ် အဖြူရောင်အမျိုးသမီးကို လှမ်းကြည့်ဖို့ မရဲချေ။

သူတို့ ဒုတိယထပ်ကို ရောက်ခါနီးပြီဆိုတော့ အသံထိန်းချုပ်မီးလုံးက ရုတ်တရက် ပိတ်သွားသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အသံထိန်းချုပ်မီးလုံး ပွင့်နေတဲ့ကြာချိန်က လှေကားတစ်ထပ်စာ လျှောက်ဖို့ လုံလောက်ပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ခြေဖျားထောက်ပြီး တမင်တကာ ဖြည်းဖြည်းသွားနေတာကြောင့် ဆင်းဖို့ ပိုကြာသွားသည်။

ဒုတိယထပ်ကို မရောက်သေးခင်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အသင့်ပြင်ထားပြီးသား။ သူ့လက်ထဲက ဖုန်းက ချက်ချင်း ဓာတ်မီး ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို လင်းစေခဲ့သည်။ သူက တုန်ယင်နေတဲ့ အမေရဲ့လက်ကို ကိုင်ပြီး လှေကားအောက်ကို ဆက်ဆင်းလာသည်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ နောက်ကနေ တရှပ်ရှပ်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒီအသံကို ကြားလိုက်တာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ဦးရေပြားက ထုံကျင်သွားပြီး သူက ခြေလှမ်းကို မြန်စေကာ အမေကို ရှေ့ကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

ဒုတိယထပ်ကို ရောက်ပြီးနောက် သူက အသံထိန်းချုပ်မီးလုံး ဖွင့်ဖို့ အသံမထွက်ဝံ့ပေ။ အမေကို ပထမထပ်ဘက်ကို တွန်းပို့ရင်း လှေကားကို အနောက်ကို အမြန်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ မြင်လိုက်ရတာက နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်က ငြိမ်သက်စွာ ရပ်မနေတော့ပေ။ သူမရဲ့ လည်ပင်းက လိမ်နေပြီး ခေါင်းကို နောက်ပြန်လှည့်နေသည်။

သူမက "သူမမျက်နှာကို ကြည့်" စေချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟာကွာ!"

ယန်ကျွင်းဇဲက ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးထဖွယ် ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားရတာကြောင့် ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့လိုက်ပြီး ထပ်မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။

နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်နဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ တာဝန်က "သူမမျက်နှာကို ကြည့်" လို့ ခေါင်းစဉ်တပ်ထားပြီး အခုအချိန်မှာတော့ သူက ဒီတာဝန်ကို လက်ခံချင်စိတ် မရှိပေ။ သူ့မျက်နှာကို မတော်တဆ မြင်လိုက်ရရင် ဒါဟာ သူ တာဝန်ကို စတင်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သဘောပဲ။

အဲ့ဒီကစပြီး အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းက ခန့်မှန်းရခက်လိမ့်မယ်လို့ ပြောလို့ရသည်။

ဒါ့အပြင် သူ့အမေလည်း ရှိနေသည်။ ဒီအဆင့်ရဲ့ ကြက်သီးထဖွယ် တာဝန်မျိုးကို ကြုံတွေ့ရပြီး သူ့အမေရဲ့ လုံခြုံရေးကိုပါ အာမခံရမယ်ဆိုရင်တော့ သေတာပဲ သေချာလိမ့်မယ်!

ကောင်းပြီ၊ ပြန်ရစ်ခြင်းမရှိရင်တော့ ဟုတ်ပေမှာပေါ့။

သူတို့နောက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဆူညံသံတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အမေနဲ့သားက ပထမထပ်ကို အမြန်ဆင်းလာပြီး လှေကားကနေ အပြေးအလွှား ထွက်လာကြသည်။

အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်မှာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လမ်းမီးတွေက သိပ်မလင်းပေမယ့် နွေးထွေးပြီး စိတ်သက်သာရာရတဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ဖုန်းက ဓာတ်မီးကို ပိတ်လိုက်သည်၊ သူ့အမေရဲ့လက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပဲ၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အိမ်ရာဝင်းဝင်ပေါက်ကို အမြန်ရောက်လာကြသည်။

သန့်ရှင်းရေးကုမ္ပဏီကားက မရောက်သေးပေ။ လီမန်က စိုးရိမ်တကြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်၊ "သား၊ ခုနက အမေ ဆုံးဖြတ်ချက် မှားသွားတယ်။ သား ပြန်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

"လွယ်ပါတယ်" ယန်ကျွင်းဇဲက နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်တာက သား အပေါ်ထပ် တက်သွားတဲ့အချိန်မှာ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်က ပျောက်သွားလိမ့်မယ် — သူက အမြဲတမ်း ပေါ်မလာဘူး။ ပြီးတော့ သူရှိနေရင်လည်း မိုးလင်းခါနီးအထိ ဦးလေးကျိန်းနဲ့ အစောင့်ခန်းမှာ ထိုင်နေမယ်။ မိုးလင်းသွားရင် တစ်ခါတည်း အိပ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။"

အဲ့ဒီအချိန်မှာ အဖြူရောင်ဗန်ကားတစ်စီး မောင်းလာပြီး သူတို့ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။

တံခါးက ပွင့်သွားပြီး လီမန်က ကားထဲက အသက်ကြီးတဲ့လူကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်၊ "ဦးလေးတာ၊ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ"

သူက အနည်းငယ် ဝပေမယ့် လိမ္မာပါးနပ်ပြီး အတွေ့အကြုံရှိပုံရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲကို ပြုံးပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်၊ "ဒါ မင်းသားလား?"

"ဟုတ်ပါတယ်" လီမန်က ခေါင်းငြိမ့်သည်။

"တော်တော် စဉ်းစားတတ်တာပဲ၊ မင်းကို လိုက်ပို့တာလား?

ဒီလောက်နောက်ကျတဲ့အချိန် မင်းတစ်ယောက်တည်း ထွက်တာ မလုံခြုံဘူးဆိုတာ သူသိတယ်" ဦးလေးတာက ရယ်မောလိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို အကဲဖြတ်ကြည့်နေတာကြောင့် လီမန်ရဲ့မျက်နှာမှာ စိတ်ခံစားမှုမျိုးစုံနဲ့ ညိုမှိုင်းနေတာကို သူ သတိမထားမိလိုက်ပေ။

"ရတယ် အမေ၊ ကားပေါ်သာ တက်တော့" ယန်ကျွင်းဇဲက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ "ငါ အပေါ်ထပ် မတက်တော့ဘူး။ မိုးလင်းတဲ့အထိ အစောင့်ခန်းမှာပဲ ထိုင်နေမယ်။ အဲ့ဒီမှာလည်း အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်လို့ရတယ်။"

လီမန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တယ်၊ "ဟုတ်တယ်၊ ကြည့်ပါဦး၊ အမေ အဲ့ဒါကို လုံးဝ မစဉ်းစားမိဘူး။ သား အစောင့်ခန်းမှာ စောင့်နေလိုက်။ ဦးလေးကျိန်း ရှိနေတော့ အမေ ပိုပြီး စိတ်အေးရတယ်။"

"ကောင်းပါပြီ" ယန်ကျွင်းဇဲက သူမကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

လီမန် ကားပေါ်တက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း မောင်းထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီးနောက် သူက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဝင်းထဲကို ဝင်လာသည်။

ဝင်ပေါက်လုံခြုံရေးခန်းကို ဖြတ်သွားတော့ အထဲမှာ မီးပွင့်နေတာကို မြင်ရသည်၊ ဒါပေမဲ့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း ဦးလေးကျိန်းက ပက်လက်ကုလားထိုင်ကြီးပေါ်မှာ အိပ်မောကျနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဦးလေးကျိန်းကို အဖော်ပြုဖို့ မရည်ရွယ်ပေ။ သူက အဆောက်အအုံ နံပါတ်ခုနစ်ရဲ့ အောက်ခြေကို အမြန်ပြန်လာပြီး လှေကားထစ်ထဲက မှောင်မဲနေတဲ့ နေရာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပေမယ့် ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အိပ်ချင်စိတ်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

သူ အရင်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပြန်ရစ်တဲ့လိုင်းကို မသုံးခဲ့တာကြောင့် ပြန်လည်သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ အဆောက်အအုံအပြင်မှာ ရပ်ပြီး ဆယ်မိနစ်စာ ပြန်ရစ်တဲ့အချိန်ကို ထပ်သတ်မှတ်လိုက်သည်၊ အသက်ရှူသွင်းပြီး အထဲကို ဝင်သွားသည်။

သူက မြေပြင်ပေါ်ကို ခြေထောက်နဲ့ နင်းလိုက်တော့ ပထမထပ်ရဲ့ အသံနဲ့ ထိန်းချုပ်တဲ့ မီးလုံး ပွင့်လာသည်၊ သူက လှေကားကို အမြန်တက်သွားသည်။

ဒုတိယထပ်ကို ရောက်တော့ သူက ထပ်နင်းလိုက်ပြီး ဒုတိယထပ် အသံနဲ့ ထိန်းချုပ်တဲ့ မီးလုံး ပွင့်လာသည်၊ ဒုတိယထပ်ကနေ တတိယထပ်ကို သွားတဲ့ လှေကားထောင့်ကို ကြည့်လိုက်တော့ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်ရဲ့ အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားတာကို တွေ့ရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ရင်ထဲမှာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပြီး သူက တတိယထပ်ဘက်ကို ဆက်သွားသည်။

တတိယထပ်ကို ရောက်ပြီးနောက် သူက တတိယထပ်ရဲ့ အသံနဲ့ ထိန်းချုပ်တဲ့ မီးလုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အပေါ်ကို တစ်လှမ်းတက်လိုက်တာနဲ့ သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး တတိယနဲ့ စတုတ္ထထပ်ကြား ထောင့်မှာ ရပ်နေတဲ့ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာပိုင်ရှင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မချိပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူက "သူမမျက်နှာကို ကြည့်" တာဝန်ကို တစ်ခါတည်း အပြီးသတ်လိုက်ချင်တဲ့ ရူးမိုက်တဲ့ အတွေးတောင် ဝင်နေသည်။ မဟုတ်ရင် ဒီလို လှေကားအတက်အဆင်း နေ့စဉ် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုက ဘယ်တော့များမှ ပြီးဆုံးမလဲလို့ တွေးနေမိသည်။