ဝိုင်နီရောင်ဒေါက်ဖိနပ် (အပိုင်း ၄)

ယန်ကျွင်းဇဲ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်က အမျိုးသမီးကို ပြောလိုက်သည်- “ငါ မင်းကို ချစ်ပါသည်။ ဒါပေမဲ့ အကြွေးရှင်တွေက ငါ့ကို လိုက်ရှာနေတာမို့ ငါ အပြင်ထွက်လို့ မရပေ။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဘယ်အရာကိုမှလည်း ငါ စိတ်မဝင်စားပါဘူး။”

ဒီတစ်ခါတော့ သူက ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ ပေါက်ကွဲနိုင်ခြေရှိတဲ့ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ထိတွေ့နိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ခန်းဆီးရဲ့ တစ်ဖက်ကနေ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ခဏစောင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျန့်ထုံး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူးဆိုတာ သတိထားမိလိုက်သည်။

မယုံကြည်နိုင်သေးဘဲ ခန်းဆီးအောက်ခြေက ကွာဟချက်ကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီဝိုင်နီရောင်ဒေါက်ဖိနပ်တွေက အပြင်မှာ၊ ခန်းဆီးဘက်ကို မျက်နှာမူပြီး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေတာကို တွေ့ရသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျန့်ထုံးကတော့ ဆက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတုန်းပဲ။

သူမ စကားမပြောတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲလည်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုက ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။

"မင်း... ဘယ်သူလဲ?" ကျန့်ထုံးရဲ့ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိန်းမရတဲ့ ဒေါသနဲ့ ပြည့်နေသည်။

ဒုန်း!

အိမ်သာခန်းတံခါးက ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲပြီး ခုနစ်စိပ်၊ ရှစ်စိပ် ကွဲသွားရာ အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ကျန့်ထုံးကို မြင်ရသည်။

ဝိုင်နီရောင်ဒေါက်ဖိနပ်တွေနဲ့ ရှည်လျားတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတဲ့ သူမက ထူးထူးခြားခြား အရပ်ရှည်ပြီး ဘယ်အမျိုးသားနဲ့မှ မလိုက်ဖက်လောက်အောင် မြင့်မားနေသည်။ သူမရဲ့ အနက်ရောင်ဆံပင်တွေက လေထဲမှာ တရမ်းရမ်း ကခုန်နေပေမဲ့ သူမမျက်နှာပေါ်ကို ကျနေတဲ့ ဆံပင်တွေကတော့ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိပေ။

သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက လုံးဝမှောင်မဲနေပြီး အဖြူရောင် မျက်ဖြူသားမပါဘဲ နက်မှောင်စွာ တောက်ပနေသည်။ အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေတဲ့ သူမရဲ့ ပါးစပ်ကလည်း လုံးဝမဲမှောင်နေသည်။

တံခါးပေါက်ကွဲတာနဲ့ တပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ နောက်ကျောမှာ ရှိနေတဲ့ ခေးအာက ခုန်ထွက်လာပြီး ကျန့်ထုံးဆီကို ခုန်ဝင်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲကတော့ ခေးအာဟာ ဒီအမျိုးသမီးနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိတာကြောင့် ပြင်းပြတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့အတူ အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံကနေ တွားသွားမကောင်းဆိုးဝါး ကိုပါ ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။

တိုက်ပွဲ စတင်ပြီဖြစ်တာကြောင့် သူ့လက်အောက်ခံ နှစ်ကောင်လုံးကိုပါ တိုက်ပွဲထဲ ဝင်စေပြီး နောက်ဆုံးရလဒ် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။

တွားသွားမကောင်းဆိုးဝါးပေါ်လာတော့ လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို မော့ကြည့်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အော်ပြောလိုက်သည်- "ခေးအာနဲ့ ပေါင်းပြီး အဲဒီအမျိုးသမီးကို နှိမ်နင်းလိုက်!"

တွားသွားမကောင်းဆိုးဝါးကတော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲပဲ။ နေရာမှာပဲ ငြိမ်နေပြီး မလှုပ်ရှားပေ။

ဒါကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒီသတ္တဝါဟာ သူ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝမှာ လူအလိမ်ခံရဖူးတဲ့ သူများလားလို့ သံသယဝင်သွားသည်။

"ဒီအမျိုးသမီးကို နှိမ်နင်းနိုင်ရင် မင်းကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးမယ်!"

ဒီတစ်ခါတော့ တွားသွားမကောင်းဆိုးဝါးက ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်မှာ လှည့်ပတ်ပြီး ကျန့်ထုံးဆီကို တရွတ်ဆွဲသွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ကျန့်ထုံးရဲ့ ဒေါက်ဖိနပ်က ဆင်းသက်လာပြီး အဲဒီသတ္တဝါရဲ့ ဦးခေါင်းကို ထိုးဖောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်ကို ရက်ရက်စက်စက် ဖိချလိုက်တာကြောင့် လုံးဝလှုပ်ရှားမရ ဖြစ်သွားသည်။

ကျန့်ထုံးရဲ့ ညာလက်က ခေးအာရဲ့ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတာကြောင့် ခေးအာက လေထဲမှာ လူးလှိမ့်နေရသည်။ သူမရဲ့ လက်သေးသေးလေးတွေက ရှေ့ကို အတင်းအကြပ် ကုတ်ခြစ်နေပေမဲ့ အမြဲတမ်း မမှီနိုင်ဘဲ အဆက်မပြတ် ငိုယိုနေခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ပိုင်ဆိုင်တဲ့ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက အခုထိ အားနည်းနေတုန်းပဲဆိုတာ သိလာသည်။

သူ "ဝိုင်နီရောင်ဒေါက်ဖိနပ်" ကနေ ရရှိတဲ့ တာဝန်သဲလွန်စကို သတိရသည်။ အဲဒီမှာ နတ်ဆိုးကို ပိတ်လှောင်နိုင်သည်လို့ ဖော်ပြထားသည်။

သူသာတာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ရင် ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန့်ထုံးကို ပိတ်လှောင်ဖို့ စီစဉ်ထားပြီးသားပဲ။

အဲဒီလိုဆိုရင် ကျန့်ထုံးက သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ နတ်ဆိုးတွေထဲမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။

ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ တွားသွားမကောင်းဆိုးဝါးနဲ့ ခေးအာတို့ဟာ သေဖို့ပဲ ရှိတော့တာကို ယန်ကျွင်းဇဲ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်း!

သူက အိမ်သာခန်းထဲမှာ ပြန်ထိုင်နေပြီး တံခါးအောက်က စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ ဒေါက်ဖိနပ်တွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးထဲ နစ်မြောနေသည်။

တိုက်ခိုက်တာက ပြဿနာကို လုံးဝ မဖြေရှင်းနိုင်သလို တာဝန်ကိုလည်း ပြီးမြောက်စေမှာ မဟုတ်ပေ။ ခုနကတော့ ခေးအာနဲ့ တွားသွားမကောင်းဆိုးဝါးကို ကျန့်ထုံးနဲ့ တိုက်ခိုက်ခိုင်းတာဟာ လက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို စမ်းသပ်ဖို့ သက်သက်ပဲ။

ရလဒ်ကတော့ သူတို့ဟာ အမှန်တကယ်ပဲ သနားစရာကောင်းတယ်ဆိုတာ သက်သေပြခဲ့သည်။

ကျန့်ထုံးနဲ့ စကားပြောတာက ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေနဲ့ပဲ ကန့်သတ်ထားတာတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက်တချို့ကို လျစ်လျူရှုမိတာလား ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ အတွေးအခေါ်က ကန့်သတ်ခံထားရတာလားလို့ တွေးမိသည်။

ပထမဆုံး မေးခွန်းရဲ့ အဖြေက "ချစ်သည်" ဒါမှမဟုတ် "မချစ်ဘူး" ဆိုတာပဲလား?

ဒီအချိန်မှာပဲ ကျန့်ထုံးရဲ့ အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်း ငါ့ကို ချစ်နေသေးလား?"

ယန်ကျွင်းဇဲ သက်ပြင်းနက်နက်ရှူလိုက်ပြီး အိမ်သာထဲက အနံ့ကြောင့် အန်ချင်လာတာမို့ ကောင်းကောင်း ပြန်လည်သက်သာဖို့ အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရသည်။

ထိုင်နေရင်းနဲ့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းပြီး အဲဒီဝိုင်နီရောင်ဒေါက်ဖိနပ်တွေကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏလောက် ရပ်နားပြီးမှ သူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်- "ချစ်ခဲ့ဖူးသည်"

အိမ်သာခန်းအပြင်မှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ သဲ့သဲ့လေး ငိုသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

ဒီအဖြေကတော့ အရင်အဖြေတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး ဆန်းကြယ်ပုံရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ သက်ပြင်းချပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်- "တကယ်တော့ ငါ အကြွေးတွေ အများကြီးတင်နေတာ။ အကြွေးရှင်တွေကို ရှောင်ဖို့ ငါ့ရဲ့ ဘဝအမှန်ကို ပြောင်းလဲနေခဲ့တာ။

မင်းနဲ့တွေ့ပြီးနောက် မင်းရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို လိမ်ယူပြီးတော့ ပျောက်ကွယ်သွားဖို့ပဲ ငါရည်ရွယ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ လုံးဝ မမျှော်လင့်ဘဲ မင်းကို တကယ် ချစ်မိသွားတယ်။"

အိမ်သာခန်းအပြင်ဘက်မှာ ငိုသံက ပိုကျယ်လာပေမဲ့ ကျန့်ထုံးကတော့ စကားမပြောသေးပေ။

"မင်းပိုက်ဆံ ခိုးယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာက ခက်ခဲတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပါ။ မင်းရဲ့နောက်ကွယ်ကနေ လိမ်ညာနေခဲ့တဲ့ ညတွေမှာ ငါ မှန်အကောင်းစားတွေကို ရိုက်ခွဲပစ်ခဲ့ပြီး ငါ့ခေါင်းအုံးတွေက မျက်ရည်တွေနဲ့ စိုရွှဲနေခဲ့သည်" ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အသံက နိမ့်ကျနေပြီး ဝမ်းနည်းမှု၊ နောင်တရမှုနဲ့ ပူဆွေးမှုတွေ ရောနှောနေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ရတာ ကံကောင်းတယ်ဆိုတာ ငြင်းလို့မရပေ။ မဟုတ်ရင် ပုံမှန် အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလို ချစ်ခြင်းမုန်းခြင်း၊ ဝမ်းသာခြင်းဝမ်းနည်းခြင်း ရောယှက်နေတဲ့ ပြဇာတ်ဆန်ဆန် ဖော်ပြမှုမျိုးကို ဘယ်တော့မှ ပုံဖော်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

"ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောခဲ့တာလဲ? ဘာလို့ လိမ်ခဲ့တာလဲ!" ကျန့်ထုံး ငိုယိုလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ချစ်လို့လေ၊ မင်းကို နာကျင်အောင် လုပ်မိမှာ၊ ဝမ်းနည်းအောင် လုပ်မိမှာ စိုးလို့။ ငါ့ရဲ့ ဘဝအမှန်ကို မင်း မသိစေချင်ဘူး" ယန်ကျွင်းဇဲက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်-

"ပြီးတော့ ငါ မင်းကို ချစ်တာကြောင့် မင်းကို ထပ်ပြီး မနာကျင်စေချင်ဘူး၊ မင်းနဲ့ အတူရှိဖို့ ငါ မထိုက်တန်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့်... မင်း ငါ့ကို မေ့ပစ်စေချင်တယ်။"

အဲဒီအချိန်လောက်ဆိုရင် ကျန့်ထုံးက အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ငိုယိုနေပြီ။

"ငါ... ငါ မင်းကို တကယ်ချစ်တယ်။ သူတို့က... မင်း ငါ့ကို လိမ်တယ်လို့ ပြောခဲ့ကြပေမဲ့ ငါ ဘယ်တော့မှ မယုံခဲ့ဘူး။ မင်း... အဲဒီလို လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါသိတယ်...

ငါ မင်းရဲ့ အချစ်ကို ခံစားမိတယ်!"

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက အပြင်ဘက်က ကျန့်ထုံး စိတ်ပျော့လာပြီလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသာ အနည်းငယ် စိတ်ပျော့သွားရင် သူ့ကို အိမ်သာခန်းတံခါး ဖွင့်ခွင့်ပေးဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိပြီး အဲဒီနောက်…

မဟုတ်ဘူး!

သူမကို ထပ်မံ စိတ်ပျော့ခွင့်မပြုသင့်ဘူး။

ယန်ကျွင်းဇဲက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်- "ဒါ အကုန် ငါ့အမှားပဲ! အခု ငါ မင်းကို မျက်နှာ မပြရဲတော့ဘူး၊ မင်းအပေါ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ ငါ သတ္တိမရှိတော့ဘူး။ ငါ့ရဲ့ တွက်ချက်မှုတွေ အားလုံးမှာ ငါ အလွန်အမင်း ချစ်ရတဲ့သူကို ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ နာကျင်မှုတွေ ပေးမိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တော့မှ မထင်ခဲ့ဘူး! ငါ တကယ်... မင်းကို မရင်ဆိုင်နိုင်တော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ့မှာ သတ္တိလည်း မရှိတော့ဘူး... မင်းကို ထပ်ပြီး ရင်ဆိုင်ဖို့!"

"ကျန်းမင်ကျွင်း။" ကျန့်ထုံးရဲ့ ငိုသံ နှေးကွေးသွားပြီး အဲဒီလူရဲ့ နာမည်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

ခဏတာ ရပ်နားပြီးနောက် သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်- "ငါ မင်းကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီ။"

ပြီးပြည့်စုံပြီ!

ဒီစကားတွေကို ကြားတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းမနိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီ။

ကျန့်ထုံးနဲ့ စကားပြောတာက အောင်မြင်တဲ့ ဖြေရှင်းချက်အတွက် ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ချဉ်းကပ်မှုမျိုး လိုအပ်ပုံရသည်။ ပုံမှန်အဖြေတွေက သူမရဲ့ ယုံကြည်မှုကို မရနိုင်ခဲ့ပေ။

အခုတော့ ခွင့်လွှတ်မှုရပြီဆိုတော့ တာဝန်က ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ငြိမ်သက်သွားပြီး ကျန့်ထုံး စကားပြောပြီးတာနဲ့ သူမ ထွက်သွားဖို့ပဲ စောင့်နေတော့သည်။

"ငါတို့ ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့တဲ့ နေရာကို မင်း မှတ်မိလား?" ကျန့်ထုံးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ စိတ်နှလုံးဟာ ခုနကမှ ငြိမ်သက်သွားရာကသူ့လည်ချောင်းထဲကို ရုတ်တရက် ခုန်တက်လာသည်။ သူ မသိစိတ်ကနေ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေမဲ့ ကျန့်ထုံး မမြင်နိုင်ဘူးဆိုတာ သတိရပြီး အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောလိုက်သည်-

"ဟုတ်ကဲ့၊ မှတ်မိပါတယ်။"

"အဲဒီတုန်းက မင်း ပေးခဲ့တဲ့ ပွေ့ဖက်မှုက ငါ့အရိုးထဲအထိ စွဲနေပြီး အခုထိ မမေ့နိုင်သေးဘူး။ ငါ ထင်တယ်... မင်း ငါ့ကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တစ်ခါလောက် ထပ်ပွေ့ဖက်စေချင်သည်" ကျန့်ထုံးရဲ့ အသံက သဲ့သဲ့လေး ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက မြည်တမ်းလိုက်သည်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ အချိုးအကွေ့တွေ အများကြီးနဲ့ အိမ်သာတံခါးဖွင့်ရမယ့် အရေးကြီးဆုံးအချက်ကို ပြန်ရောက်လာပြီ။

စိုးရိမ်ပူပန်နေစဉ်မှာပဲ သူက တံခါးအောက်က ဝိုင်နီရောင်ဒေါက်ဖိနပ်တွေက လှည့်သွားတာကို သတိထားမိလိုက်သည်-

ဒေါက်တွေက အိမ်သာတံခါးဘက်ကို မျက်နှာမူနေပြီး ခြေချောင်းတွေက အပြင်ဘက်ကို ထွက်နေသည်။

"ဒါ... ဒါ နောက်ကနေ ပွေ့ဖက်တာလား!?" ယန်ကျွင်းဇဲ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

ဒီလိုဆိုရင်တော့ သူ တံခါးဖွင့်ပြီး နောက်ကနေ ပွေ့ဖက်ပေးရင် ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်လိမ့်

မယ်။