လူနှစ်ယောက်လား

ဟွမ်ချန်၏ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။

ခဏကြာ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ပြီးနောက်၊ အခြားသူ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းနားသို့ ခေါင်းတောင် တိုးကပ်နားထောင်သည့်တိုင် လွီချန်၏ အသက်ရှူသံမှာ အလွန်တိုးတိတ်သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

လန့်ဖြန့်သွားသော ဟွမ်ချန်သည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်လက်လှမ်းကာ လွီချန်၏ ပါးစပ်ကို လက်မနှင့် လက်ညှိုးဖြင့် ဖြဲဟလိုက်ပြီးနောက် ငွေရောင်သမ်းသော ဆံပင်အစုအဝေးကြီး နောက်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဆံပင်တွေက သိသိသာသာ ပိုရှည်ပြီး တချို့က လွီချန်၏ လည်ချောင်းအထိ ရောက်နေကာ အဖျားပိုင်းတွေမှာ တံတွေးတွေ စွန်းထင်းနေသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။

ထိုအခိုက်တွင် လွီချန်၏ လည်ချောင်းမှ အက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရေနစ်နေသူတစ်ဦးက အသက်ရှင်ဖို့ ရုန်းကန်နေရင်း အကူအညီတောင်းဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း အသံမထွက်နိုင်သလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ဟွမ်ချန်သည် ကုတင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ လွီချန်၏ ပါးစပ်ကို ပိုမိုကျယ်အောင် အတင်းဖြဲဟလိုက်ပြီး၊ ယခုတစ်ခါတွင် လက်သုံးချောင်းကို ထည့်သွင်းကာ ဆံပင်များကို ပိုမိုဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ငွေရောင်သမ်းသော ဆံပင်များက အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဟွမ်ချန်က တစ်ခိုင်ပြီးတစ်ခိုင် ဆွဲထုတ်နေခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ဟွမ်ချန်၏ မျက်နှာအရောင်မှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

...

ရေချိုးခန်းအတွင်း၌။

ရေချိုးနေရင်း လွီရှင်း၏ အသံက ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်လာသည်- "မျက်နှာသုတ်ပဝါ ယူလာဖို့ မေ့သွားတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက် ငါ့ကို ရေချိုးပဝါလေး လာပေးပါဦး။ ကျေးဇူး!"

ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်နေသော လန်ဘင်သည် ကျန်းလိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအခန်းထဲတွင် အမျိုးသားမှာ သူတစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပြီး လွီရှင်းကို ရေချိုးပဝါ သွားပေးရန် အသင့်တော်ဆုံးလူ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလိုင်သည် ဘာမှမပြောဘဲ ထရပ်ကာ ဝမ်ချင်ကို "မျက်နှာသုတ်ပဝါ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်က ဧည့်ခန်းမတစ်ဖက်ရှိ အိပ်ခန်းငယ်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း "အဲဒီထဲက ကုတင်စွန်းမှာ အခြောက်တစ်ခု ချိတ်ထားတာ တွေ့ခဲ့တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလိုင်သည် အိပ်ခန်းငယ်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ ခြောက်သွေ့သော အဖြူရောင်ရေချိုးပဝါတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့ပြီး ရေချိုးခန်းဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

ထိုစဉ် တံခါးခေါက်သံ ပေါ်လာသည်။

လန်ဘင်နှင့် ဝမ်ချင်တို့ လန့်ဖျပ်သွားကာ အချင်းချင်း ကြည့်မိကြသည်။

ဤအချိန်၊ ဤနေရာတွင် ခုနကမှ ပြန်ရောက်လာသော လွီရှင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ သူတို့ကို လာရှာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

အခြားအိမ်နီးချင်းများသာဆိုလျှင် သူတို့ကို ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးဖြင့် ရှောင်ရှားကြမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ တံခါးလာခေါက်ရန် စိတ်အားထက်သန်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့မှ အခြားနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ရင်ခွင်ထဲတွင် လွီကျားယန်ကို ပွေ့ထားသဖြင့် ဝမ်ချင် မထနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် လန်ဘင်က ထရပ်ကာ တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးပေါက်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားကာ ထိုနေရာတွင် တောင့်တင်းနေခဲ့သည်။

"ဘယ်သူလဲ အပြင်မှာ" ဟု ဝမ်ချင်က မေးလိုက်သည်။

လန်ဘင်က သူမကို လှည့်ကြည့်ကာ ရင်ထဲက တုန်လှုပ်မှုကို ထိန်းချုပ်ရင်း ဝမ်ချင်ကို မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်စေမည့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"လွီ... လွီရှင်း..."

"လွီ... လွီရှင်းက တံခါးမှာလား?" ဝမ်ချင် ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားပြီး သူမရင်ခွင်ထဲက သမီးကို မသိစိတ်က တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားကာ ရေချိုးခန်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်- "ဒါဆို... ရေချိုးခန်းထဲမှာ... ဘယ်သူလဲ..."

လန်ဘင်သည် တံခါးကို မဖွင့်တော့ဘဲ ချက်ချင်းလှည့်ကာ ရေချိုးခန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။

သူမ ရေချိုးခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဆက်မသွားတော့ပေ။

ရေချိုးခန်းတံခါးက ပွင့်နေသော်လည်း အတွင်းဘက်မှာ မှောင်မည်းနေပြီး ရှေ့ကို လက်လှမ်းကြည့်လျှင်ပင် ဘာမှမမြင်ရသလို ဖြစ်နေသည်။

ခုနကမှ ပွင့်နေသော မီးရောင်သည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး မျက်နှာသုတ်ပဝါနှင့် အတူ ခုနကမှ ဝင်သွားသော ကျန်းလိုင်လည်း သဲလွန်စမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရေချိုးခန်းကို တစ်ခါမှ မဝင်ဖူးသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"အထဲဝင်၊ ပင်မအိပ်ခန်းထဲဝင်! မြန်မြန်!" လန်ဘင်က ဝမ်ချင်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လက်ကို မြှောက်ကာ လျှို့ဝှက်ခါးပတ် တစ်ခုကို ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက နောက်ဆုံးတွင် ရေချိုးခန်းအတွင်းရှိ အခြေအနေကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ရေချိုးနေသော လွီရှင်း မရှိတော့ဘဲ ကျန်းလိုင်သာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး အဖြူရောင်မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ဆက်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကာ တစ်ဖက်စွန်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျနေသည်။

ကျန်းလိုင်၏ ပခုံးပေါ်တွင်၊ ဤကြယ်နှစ်ပွင့်နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ၏ ပခုံးပေါ်တွင်၊ ဆံပင်တိုတိုနှင့် သက်ကြီးအမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူမက ဝါဂွမ်းအကျႌ ပါးပါးတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

အဆိုပါ အဘွားအိုသည် ကျန်းလိုင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် နွဲ့နွဲ့လျလျ ထိုင်နေပြီး လျှာကို ထုတ်ကာ ကျန်းလိုင်၏ နဖူးကို တစ်စစီ လျှာနှင့် လျက်နေသည်။ သူမ၏ တံတွေးများက သူ့နဖူးမှ ပါးပြင်သို့ စီးကျနေသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျန်းလိုင်၏ မျက်လုံးများက အသက်မဲ့နေပြီး သတိမေ့သွားသလို ဖြစ်နေသည်။

ဧည့်ခန်းတံခါးအပြင်ဘက်မှ လွီရှင်း၏ အသံကို ကြားရသည်- "တံခါး ဘာလို့မဖွင့်တာလဲ? လူတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ?"

"မဝင်လာနဲ့၊ ဒီကနေ ချက်ချင်းထွက်သွား!" လန်ဘင်က အော်လိုက်သည်။

သူမ ခုနက ပစ်ထုတ်လိုက်သော လျှို့ဝှက်ခါးပတ်ကို "သန့ရှင်းရေးသမား" ဟု ခေါ်ပြီး နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများ အများအားဖြင့် တပ်ဆင်ထားသည့် အခြေခံ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး လျှို့ဝှက်ခါးပတ် ဖြစ်ကာ အချိန်တိုအတွင်း သဘာဝလွန် သံလိုက်စက်ကွင်းများကို လျင်မြန်စွာ ဖယ်ရှားရာတွင် ထိရောက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် "သန့်ရှင်းရေးသမား" တစ်ခုတည်းဖြင့် သာမှန် လေလွင့် ဝိညာဉ်တစ်ကောင်ကို ဖယ်ရှားနိုင်ပြီး နှစ်ခုဆိုလျှင် အဆင့်မြင့် လေလွင့် ဝိညာဉ်အတွက် လုံလောက်သင့်သည်။

သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေမှာ "သန့်ရှင်းရေးသမား" တစ်ခု ပစ်ထုတ်ပြီးနောက် သဘာဝလွန်အရာကို ဖော်ထုတ်နိုင်ရုံသာ ရှိပြီး ရန်သူကို ချေမှုန်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

နောက်ထပ် ဘာမှစဉ်းစားမနေတော့ဘဲ လန်ဘင်က နောက်ထပ် "သန့်ရှင်းရေးသမား" တစ်ခုကို ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

ပေါက်ကွဲသံနှင့် အဖြူရောင်အလင်းထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အဘွားရန်ဟု သံသယရှိရသော သဘာဝလွန်သတ္တဝါသည် ပျောက်ကွယ်မသွားသလို ထိခိုက်ခံရသည့် လက္ခဏာလည်း မပြဘဲ ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။ ကျန်းလိုင်၏ နဖူးကို ဆက်မလျက်တော့ဘဲ ၎င်း၏အကြည့်က အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်လာကာ ရေချိုးခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသော လန်ဘင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အာ့!" လန်ဘင်က ကြောက်လန့်တကြား တစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက မယုံကြည်နိုင်စရာတစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသလို ပြူးကျယ်နေပြီး "ရုပ်ထု... ရုပ်ထုဝိညာဉ်အဆင့်!" ဟု ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အိပ်ခန်းအတွင်း၌။

ဝမ်ချင်သည် သမီး လွီကျားယန်၏ လက်ကို ဆွဲကာ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး နောက်ကျောမှ တံခါးကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မိခင်နှင့်သမီးတို့ တောင့်တင်းသွားကြသည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ဟွမ်ချန်ကို မြင်လိုက်ရပြီး လွီချန်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ကာ ခေါင်းအုံးဘေးတွင် ရှည်လျားတိုတို မီးခိုးရောင်-အဖြူရောင် ဆံပင်အပုံကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမည်မသိ အရာတစ်ခု၏ ဆံပင်များ။

ဟွမ်ချန်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ လူနှစ်ယောက်ဝင်လာသည်ကို တွေ့ရပြီး ဝမ်ချင်၏ မျက်နှာထား မမှန်ကြောင်း သတိပြုမိသဖြင့် "ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မစ္စတာ "ကျန်း... ကျန်းလိုင် ဒုက္ခရောက်နေပြီ၊ အိမ်ထဲဝင်လာတဲ့လူ... လွီရှင်း၊ တစ်ခုခု... တစ်ခုခု မှားနေတယ်!" ဝမ်ချင်က တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်း ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ စကားမဆုံးမီ ဟွမ်ချန်သည် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ "ခင်ပွန်းသည် အခု ကောင်းသွားပြီ။ ငါ အပြင်ထွက်ပြီး ကူညီမယ်။ ငါတို့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက် မကြားမချင်း အပြင်မထွက်ပါနဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်လှည့်ကြည့်ကာ "တံခါးကို သော့ခတ်ထား!"

တံခါးပိတ်ပြီးနောက် ဝမ်ချင်က လျင်မြန်စွာ သော့ခတ်လိုက်သည်။

အမေနှင့်သမီးတို့ အိပ်ခန်းထဲတွင် ရပ်နေကြပြီး နှလုံးခုန်သံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေကာ လက်ချင်းတွဲပြီး အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြသည်။

သို့သော် လွီကျားယန်က ခေါင်းလှည့်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော သူမအဖေကို ကြည့်လိုက်သည်။

လွီချန်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေပုံရသော်လည်း သူ့ပါးစပ်က ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပွင့်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး အနည်းငယ် ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။

အထူးသဖြင့် ခေါင်းအုံးဘေးရှိ မီးခိုးရောင်-အဖြူရောင် ဆံပင်အပုံများ၏ မူရင်းဇစ်မြစ်ကို မသိရဘဲ တချို့မှာ စိုစွတ်နေပုံရသည်။

သူ့ပါးစပ်ကနေ ထွက်လာတာ ဖြစ်နိုင်မလား?

ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများနေပြီး ဤအချက်ကို သိလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ထိတ်လန့်မှုက တိုးပွားလာကာ မသိစိတ်ကပင် အမေ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တွန့်ဝင်သွားသည်။

သို့သော် ဝမ်ချင်၏ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးသည် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဧည့်ခန်းထဲက မြင်ကွင်းက အမှန်တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး အပြင်မှာ တံခါးခေါက်နေသူက ရေချိုးခန်းထဲ ရေချိုးဖို့ ခုနကမှ ဝင်သွားသော လွီရှင်းဖြစ်သည်ဟု လန်ဘင် ပြောလိုက်သောအခါ သူမ မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ခင်ပွန်းသည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အရက်မူးနေသော လွီချန်သည် ရွှံ့ပုံသဖွယ် ဖြစ်နေပြီး သူ့ပါးစပ်က ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပွင့်နေခြင်းက ထူးဆန်းသည်။ သို့သော် ဝမ်ချင်က ထိုအကြောင်းကို လေးလေးနက်နက် မစဉ်းစားတော့သလို စဉ်းစားဖို့ အချိန်လည်း မရှိခဲ့ပေ။

အပြင်ဘက်တွင် အသံများ ကြားရပုံရသော်လည်း အလွန်တိုးတိတ်နေသဖြင့် ဝမ်ချင်က သူမ၏ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးကို နားထောင်ရာတွင် စုစည်းကာ လန်ဘင်နှင့် အခြားသူများက အဘွားရန်၏ ထူးဆန်းမှုကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပြီလားဟု ခွဲခြားသိမြင်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ထိုစဉ် လွီကျားယန်က ဝမ်ချင်၏ လက်ဖျံကို ဆွဲပြီး မကြားတကြား အသံဖြင့် "မေမေ၊ ဖေဖေ ပါးစပ်ထဲမှာ တစ်ခုခု လှုပ်နေတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် အိပ်ခန်းအတွင်းရှိ မီးများ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားသည်။

လိုက်ကာများ အလုံးစုံ ပိတ်ထားသောကြောင့် မီးများ ပျောက်သွားသောအခါ အိပ်ခန်းတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားသည်။

ဝမ်ချင်က သမီး ပြောနေသည်ကို နားလည်လိုက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် အမှောင်မှလွဲ၍ ဘာမှ မမြင်ရတော့ပေ။

မသိစိတ်ကပင် သူမသည် လွီကျားယန်ကို ပွေ့ဖက်ကာ အိပ်ခန်းတံခါးဘေးရှိ မီးခလုတ်ဆီသို့ ရွှေ့သွားပြီး ခဏတာ လက်ဖြင့် စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေပြီးနောက် ခလုတ်ကို ထိလိုက်သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း အလုပ်မလုပ်ခဲ့ပေ။

"နင်... နင် သေချာမြင်တာလား? နင့်အဖေက... အဖေက အိပ်နေတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ပါးစပ်ထဲမှာ... တစ်ခုခု ရှိနိုင်မှာလဲ?"

"ဟုတ်၊ သမီး သေချာမြင်တယ်။ ဆံပင်တွေ... ပါးစပ်ကနေ ဆံပင်တွေ ထွက်လာသလိုပဲ" ဟု လွီကျားယန်က ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများက အမှောင်နှင့် အသားကျလာသည်။

မှောင်ရိပ်ကြားမှ သူတို့သည် ကုတင်ပေါ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် ထလာပြီး ကုတင်ဘေးတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်ဟု ထင်လိုက်မိကြသည်။