ကယ်ဆယ်ရေးကို စောင့်ဆိုင်းခြင်း

ထူးဆန်းမှုများကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် နေရာတွင် လူတိုင်းသည် စက်ဝိုင်းပုံစံ လက်ချင်းတွဲထားကြသည်။ ၎င်းသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတိုင်းအတွက် မဖြစ်မနေ လေ့ကျင့်ရမည့် လေ့ကျင့်ခန်းဖြစ်သည်။

ဟွမ်ချန်လည်း ဤအချက်ကို နားလည်သည်။

ထူးဆန်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်သည့်နေရာတွင် ထိုအရာသည် လူများနှင့် ထိတွေ့သည့်အခါ "ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထည့်သွင်းရန်" ကြိုးစားလိမ့်မည်။

ဆိုလိုသည်မှာ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် လူသားပတ်ဝန်းကျင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေလိမ့်မည်။

အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းများတွင် "ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထည့်သွင်းခြင်း" ဖြစ်စဉ်သည် ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး ပိုမိုဆန်းကြယ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ အဘွားရန်သည် သူမ၏ဝိညာဉ်ကို ခွဲထုတ်ပြီး လွီရှင်းအဖြစ် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ ကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူမဟုတ်ပါက လွီရှင်း၏ မှန်ကန်ခြင်း သို့မဟုတ် မှားယွင်းခြင်းကို သိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

၎င်းသည် ပုံမှန် "ထည့်သွင်းခြင်း" ဖြစ်သည်။

လွီချန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး သူ့ကိုယ်တိုင် ပြုတ်ကျထားသော မီးခိုးရောင်ဆံပင် အမြောက်အများကို ပြန်အန်ထွက်စေခြင်းသည်လည်း "ထည့်သွင်းခြင်း" ပုံစံတစ်မျိုးပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လန်ကျင်းသည် ဤနေရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး အဘွားရန်သည် အနည်းဆုံး ရုပ်ထုဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိနေသဖြင့် သူတို့ကို အလွယ်တကူ လိုက်မီပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထည့်သွင်းနိုင်ကြောင်း သိသောကြောင့် သူမသည် ဆန့်ကျင်ဘက်ကို လုပ်ဆောင်ပြီး "စွမ်းအားမြင့် ပြိုကျခြင်း" လျှို့ဝှက်ခါးပတ်ကို သူမ၏ အဖော်များဆီသို့ ချက်ချင်းပစ်ကာ ဓာတ်လှေကားတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် အဘွားရန် ဝင်ရောက်ခြင်းကို ခဏတာ တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

အဘွားရန်သည် ဝင်ရောက်၍ မရနိုင်သော်လည်း ဓာတ်လှေကား၏ အပြင်ဘက်ကိုတော့ ထိန်းချုပ်နိုင်ဆဲဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လူတိုင်း လက်ချင်းတွဲကာ စက်ဝိုင်းပုံစံ ဖန်တီးထားသဖြင့် အဘွားရန်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထည့်သွင်းရန် အခွင့်အရေး မပေးတော့ပေ။

"အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ" ဟု ဟွမ်ချန်က လန်ကျင်းကို မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ခါးပတ်တွေ အကုန်ပေးပါ" ဟု လန်ကျင်းက ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ယောက်လက်ကို တစ်ယောက် မလွှတ်နဲ့၊ လက်ချောင်းထိပ်လေးတွေနဲ့ ဖြုတ်ပြီး ငါလက်ထဲ အားလုံးထည့်ပေးပါ"

ဓာတ်လှေကားထဲမှ တရှပ်ရှပ်အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟွမ်ချန်သည် အခြားသူ၏ လက်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ့အဝတ်အစားမှ ခလုတ်များနှင့် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ လျှို့ဝှက်ခါးပတ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြုတ်ကာ လန်ကျင်း၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

ဓာတ်လှေကားထဲတွင် အလင်းရောင် မရှိ။ အရေးပေါ်မီးပင် မပွင့်သဖြင့် လူတိုင်း ဘာမျှ မမြင်နိုင်ဘဲ ထိတွေ့မှုပေါ်တွင်သာ အားကိုးနေရသည်။

"မေမေ... မေမေ?" လွီကျားယန်၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ချင်သည် သမီး၏ လက်ကို ညှစ်ကာ အားပေးလိုက်သည်- "မပူနဲ့၊ မေမေရှိတယ်၊ မကြောက်နဲ့!"

"မေမေ..." လွီကျားယန်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်မှု ကင်းမဲ့ပြီး ငိုတော့မလိုပင် ဖြစ်နေသည်- "မေမေ ဘယ်မှာလဲ?"

အားလုံး ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားကြသည်။

ဤအခိုက်တွင် လွီကျားယန်၏ လက်များကို ကိုင်ထားသူမှာ ဝမ်ချင်နှင့် လန်ကျင်းတို့ဖြစ်ပြီး ဟွမ်ချန်သည် အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှိနေသည်။

"မေမေ မင်းလက်ကို ကိုင်ထားတယ် သမီးလေး၊ မေမေ ဒီမှာရှိတယ်" ဟု ဝမ်ချင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ၊ ဘယ်သူမှ သမီးကို မကိုင်ထားဘူး၊ သမီး ဒီမှာ!"

စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် လက်သေးသေးလေးတစ်ဖက်သည် ဝမ်ချင်၏ ခါးကို ရုတ်တရက် ထိလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အဝတ်အစားကို ဆွဲလိုက်သည်- "မေမေ၊ သမီး ဓာတ်လှေကားထောင့်မှာ တောက်လျှောက် ရပ်နေတာ၊ ဘယ်သူမှ သမီးကို မကိုင်ထားဘူး"

"မကောင်းတော့ဘူး!"

လန်ကျင်းက အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမကိုင်ထားသည့် "လွီကျားယန်" ကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။ ခဏတာ နူးညံ့နေခဲ့သော လက်သည် ယခုအခါ အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး အရေပြားများ ပျော့ကျပြီး ခြောက်သွေ့နေသည်။

"အား!"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ချင်သည် ထူးခြားမှုကို သတိပြုမိပြီး မြွေကို ကိုင်ထားသလိုမျိုး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ထိုအရာကို ပစ်ချတော့မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဝမ်ချင်၊ မလွှတ်နဲ့၊ အဘွားရန်ကို ဖမ်းထား!" လန်ကျင်းက အော်လိုက်သည်- "မင်း လွှတ်လိုက်ရင် ဘယ်သူမှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး! ဟွမ်ချန်၊ လွီကျားယန်ကို ဖမ်းထား!"

ထိုအချိန်အထိ လန်ကျင်းပင်လျှင် အဘွားရန်သည် မသိမသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထည့်သွင်းနိုင်ခဲ့သည်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဒုတိယထပ်စင်္ကြံမှ ကြည့်လျှင် ဓာတ်လှေကားသည် ထိုနေရာတွင် ပိတ်မိနေပြီး မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာကာ ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

လေး၊ ငါး စက္ကန့်ခန့်ကြာပြီးနောက် ဓာတ်လှေကားတံခါးသည် အနည်းငယ် ပွင့်သွားပြီး လူတစ်ဦး ဝင်ရောက်နိုင်ရန် လုံလောက်သော အကျယ်အဝန်း ရှိနေသည်။

လွီကျားယန်ကို ပြင်းထန်စွာ တွန်းထုတ်လိုက်သဖြင့် ဒုတိယထပ်စင်္ကြံပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျသွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဟွမ်ချန်သည် ဓာတ်လှေကားထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး လွီကျားယန်ကို ကိုယ် ကမောက်ကမကိုင်းညွှတ်ကာ ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို မ ကာ လှေကားထစ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး ပထမထပ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးဆင်းသွားသည်။

"တပ်ဖွဲ့ဌာနချုပ်ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်၊ လွီကျားယန်ကို ယူရီရှောင်ချန်ရဲ့ အိမ်ကို ခေါ်သွား။ ဌာနချုပ်က နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေ မရောက်မချင်း သူ့ဘေးမှာ နေနေမှ အသက်ရှင်နိုင်မှာ!"

လန်ကျင်း၏ စကားများသည် ဟွမ်ချန်၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ တည်ရှိနေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပွင့်နေပြီဖြစ်သော ဓာတ်လှေကားမှ အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအပြင်ဘက်တွင် အခြားမည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့ပေ။

ရှန်ထျန်း အမှတ် ၃ အလယ်တန်းကျောင်း။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အနည်းငယ် မှုန်မှိုင်းနေသည်။ ခေးအာသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အချိန်အလိုက် ပျောက်ကွယ်လိုက်၊ ပေါ်လာလိုက် လုပ်နေပြီး သူမ ဘာလုပ်နေသည်ကို သူ မသိပေ။

ထို့ပြင် သူသည် တစ်နေ့လုံး လှောင်ပြောင်တစ်ဝက်၊ အပြုံးတစ်ဝက် အကြည့်များစွာ၏ ဖိအားကို ခံစားနေရသဖြင့် စိတ်ခံစားမှုများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

အနားယူချိန်တွင် ကျိုးတာ့လီသည် သူ့အား ၁၇ ကြိမ်မြောက် အကြံပေးသော အမူအရာများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် "ဘယ်လို ခံစားရလဲ? လာပါ၊ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းကို ပြောပြပါဦး၊ ဖက်လိုက်တော့ အသားစိုင်လို ခံစားရလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် စကားလုံးများ ဆွံ့အသွားပြီး သူ့၏ ကိုယ်လုံးပြည့် လက်မောင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးလိုက်သည်- "ငါ ကျန်းထုံရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တွားသွားသတ္တဝါကို ဖမ်းသလို စုဆောင်းထားသင့်တယ်။ ပြီးတော့ နေ့တိုင်း လွှတ်ပေးပြီး အသားစိုင်ဆိုတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာ မင်းကို မြည်းစမ်းခိုင်းသင့်တယ်"

ကျိုးတာ့လီ ရယ်မောလိုက်သည်- "မင်းရဲ့ သေးငယ်တဲ့ လက်သီးတွေက ငါ့ကို အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါပြောချင်တာက ဒီဗီဒီယိုအသစ်က တကယ့်ကို အမိုက်စားပဲ။ အရင်ဗီဒီယိုတွေထက်တောင် ပိုကောင်းတယ် သိလား!

ပေါင်ကျယ်၏ အကြံပြုချက်အတိုင်း ယန်ကျွင်းဇဲသည် 'သူဌေးမကြီးအဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသည့်' နောက်ဆုံးအပိုင်းကို မဖျက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အစစ်အမှန်အဖြစ်သာ ထားရှိကာ သူအော့အန်ပြီး ဖျားနာခဲ့သည့် အပိုင်းကိုပင် ထားရှိခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ရပ်တွေလည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။

အင်တာနက်ပေါ်မှာ နာမည်ကြီး အသစ်ဖြစ်တဲ့ မျက်လုံးပြူးမလေးဟာ ဘေးနားက ခုံမှာ ထိုင်နေပြီး သူမဟာ သူတို့အားလုံးထဲမှာ ပရိသတ်အများဆုံး ရရှိထားသူဖြစ်ကာ သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန်ကိုယ်ပွားကိုပဲ ပြသနေတာပါ။

ပရိသတ်အနည်းဆုံးသူကတော့ ကျိုးတာ့လီ ဖြစ်တာ သံသယမရှိပါချေ။

သူ့ကို "ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း စကားပြောသူ" "ဇာတ်ကွက်များသူ" "သေပြီးသားလူရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ ဘယ်လိုတောင် တစ်ယောက်မှမရှိတဲ့ပထမထပ်မှာ အစိုက်မခံရသေးတာလဲ" လို့ ဝေဖန်ခံခဲ့ရပြီး ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သံသယဝင်ကာ မေးခွန်းထုတ်နေရပါတယ်။

သူသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို "ပေါင်ကျယ်ကို ဆက်ချစ်သင့်လား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို သုံးရက်အတွင်း ၁၂၈ ကြိမ် မေးခဲ့ဖူးတယ်။

မွန်းလွဲပိုင်း အတန်းများမစခင် ခေးအာသည် တစ်ဖန် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

ခေါင်းကိုက်နေပြီဖြစ်သော ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကျိုးတာ့လီကို သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံ၏ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခေါ်သွားပြီး အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ လေသံဖြင့် ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်- "မင်းရဲ့ ရူးသွပ်တဲ့ လူငယ်လေးရဲ့ စွဲလမ်းမှုကို ငါ နားလည်တယ်၊ ခံစားချက်တူတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်း သတိထားမိလား? ပေါင်ကျယ်က မင်းကို မကြိုက်ဘူး။ ကြိုက်ရုံသာမက သူ့မှာ မင်းအပေါ် နည်းနည်းလေးတောင် ရွံရှာစိတ် ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ငါအကြံ ပေးချင်တာက ပေါင်ကျယ်ကို လက်လွှတ်လိုက်ပါ။

ပြန်လှည့်နိုင်တုန်း ပြန်လှည့်ပါ။ မင်းရဲ့ အကောင်းဆုံးကို လုပ်ဖို့ အာရုံစိုက်ပါ။ မှတ်ထားပါ၊ 'ပန်းပွင့်တဲ့နေရာမှာ လိပ်ပြာတွေ ဝဲသလိုပဲ'။"

ကျိုးတာ့လီသည် သူ့ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေသည်။ ခဏကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး "မင်းရဲ့ အသံက ရုတ်တရက် အသက် ၃၀ ကျော်လောက် ဖြစ်နေသလို ဘာလို့ ခံစားရတာလဲ?"

"ငါက အသက်အရွယ်ထက် ပိုရင့်ကျက်တယ်" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက အလေးအနက်ထား ပြောလိုက်သည်- "ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း တခြားဘာမှ မစဉ်းစားနဲ့။ စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်တာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး စာမေးပွဲရလဒ်ကောင်းအောင် ဖြေပါ။

မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှုနဲ့ ခွန်အားကို မြှင့်တင်ပါ။ မင်း ပိုပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်လာတာနဲ့ မိန်းကလေးတွေရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို မပူရတော့ဘူး။"

ကျိုးတာလီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် သူ့နှုတ်ခမ်းများကို စုစည်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေကာ ရုတ်တရက် ယန်ကျွင်းဇဲကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ငိုလိုက် ရယ်လိုက် လုပ်နေပုံရသဖြင့် သူသည် ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်- "ဒီအချိန်ကစပြီး မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးတာ့လီရဲ့ ပထမဆုံးအချစ်က တရားဝင် ပြီးဆုံးပြီ။ မင်းပြောတာကို နားထောင်မယ်၊ စာမေးပွဲကို အာရုံစိုက်မယ်၊ ကျန်တာတွေ အကုန် ပစ်ချလိုက်မယ်!"

"မင်းအစ်မရဲ့ ပထမဆုံးအချစ်၊ မင်း ချစ်ဖူးလို့လား?" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား..." ကျိုးတာ့လီ မျက်ရည်များကြားမှ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခေါင်မိုးပေါ်က ဘယ်ကျောင်းသားတွေလဲ? အတန်းစပြီ၊ မင်းတို့က အပေါ်မှာ ဆူညံနေတုန်းပဲလား? မြန်မြန် ဆင်းလာပြီး အတန်းတက်!" သူတို့၏ အတန်းပိုင်ဆရာမ ရှိန်တေ့ချိုင်၏ အသံသည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို မီးခိုးများ နောက်ကလိုက်နေသလို ပြေးဆင်းသွားစေခဲ့သည်။

ခေါင်မိုးသည် ငြိမ်သက်သွားပြန်သည်။

ခေါင်မိုးတံခါး ပိတ်ပြီးနောက် တံခါးဘေးရှိ ထောင့်တစ်ဝိုက်တွင် ပိန်သွယ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေပြီး အဖြူရောင်လက်တိုအင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီတိုကို ဝတ်ဆင်ထားကာ နံရံကို မျက်နှာမူလျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။