မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်စားသုံးခြင်း (၁)

ယန်ကျွင်းဇဲ တစ်ခါမှ သူပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ထိုင်ပြီး ခဏတာ လမ်းလျှောက်ရင်းဖြင့်ပင် အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံ မှ ထုတ်ပြန်သော တာဝန်တစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟုအိပ်မက်မက်ဖူးသည်မဟုတ်ပေ။

တာဝန်ထဲတွင် အဓိကစကားလုံးများစွာ ပါဝင်နေသဖြင့် သူတစ်ပြိုင်တည်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် “ညသန်းခေါင်တံခါးခေါက်သံ” ဟူသော နောက်ဆုံးတာဝန်ကို ပြီးမြောက်ပြီးနောက် သူသည် မိဘများနှင့် အဘွားရန်အကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ဖူးပြီး၊ အဘွားရန်တွင် သားနှစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက်ရှိကြောင်း၊ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူတွေ့ခဲ့သော လွီရှင်းသည် ဒုတိယသား လွီကျွင်းနှင့် ဝေထင်ချွန်တို့၏ မိသားစုမှဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ရသည်။

သူ့ရှေ့မှ လျူကျားယန် အမည်ရှိ ကောင်မလေးမှာမူ အကြီးဆုံးသား လွီချန်နှင့် ဝမ်ချင်တို့၏ သမီးဖြစ်ရမည်။

သို့သော် ယန်ကျွင်းဇဲကို အံ့အားသင့်စေဆုံးမှာ ဤလူများမဟုတ်ဘဲ အဘွားရန် အလွန်ဂရုစိုက်ပြီး မြတ်နိုးခဲ့သော တစ်ဦးတည်းသော မြေး ယွီရှောင်ချန် ဖြစ်သည်။

တာဝန်၏ နောက်ခံအကြောင်းအရာအရ အဘွားရန်၏ ဒုတိယသား လွီကျွင်းနှင့် ဝေထင်ချွန်တို့ ဇနီးမောင်နှံအပြင် အကြီးဆုံးသား လွီချန်နှင့် ဝမ်ချင်တို့ ဇနီးမောင်နှံပါ သေဆုံးသွားကြောင်း ကောက်ချက်ချနိုင်ပြီး၊ ယခုအခါ အဘွားရန်—မဟုတ်ဘူး၊ မကျေနပ်သော အဘွား—သည် သူတို့၏သမီး လျူကျားယန်ကို ပစ်မှတ်ထားကာ ကြံစည်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ လွီချန်နှင့် ဝမ်ချင်တို့၏ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များသည် အဘွားရန်၏ အမြင့်ဆုံးဆင့် ပြောင်းလဲမှုနောက်တွင် သူမ၏ပြိုင်ဘက်မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

သူတို့လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ မကျေနပ်သော အဘွားကို သူတို့ကို စားသုံးခွင့်ပေးခြင်းဖြင့် သူမ၏ခွန်အားကို သုံးရက်ကြာ စည်းနှောင်ထားပြီး သူတို့၏သမီး လျူကျားယန်ကို ဤဘေးဆိုးမှ လွတ်မြောက်စေရန် ဖြစ်သည်။

တာဝန်၏ အကြံပြုချက်များကလည်း မကျေနပ်သော အဘွား၏ စွမ်းအားနှင့် ပတ်သက်၍ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားရာ ယန်ကျွင်းဇဲပင်လျှင် ခေးအာနှင့် တွားသွားနေသော ရုပ်အလောင်း၊ သို့မဟုတ် ဤနေရာရှိ ကျန့်ထုန်တို့ပင် မကျေနပ်သော အဘွားကို ဆန့်ကျင်ရန် အခွင့်အရေးမရှိနိုင်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယန်ကျွင်းဇဲကို အကြောက်ဆုံးဖြစ်စေသည်မှာ တာဝန်၏ ပြစ်ဒဏ်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုထက်ပို၍ တိုက်ရိုက်ကျသော အရာတစ်ခု ရှိနိုင်ပါဦးမည်လား။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤတာဝန်ကို ပြီးမြောက်ရန် ရွေးချယ်ခြင်းဖြင့် မကျေနပ်သော အဘွားထံမှ မုန်းတီးမှုကို ဆွဲဆောင်မိမည်မှာ ရှောင်လွှဲမရတော့ချေ။ သူမကို ဖျက်ဆီးနိုင်မှသာ လွတ်မြောက်မည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤတာဝန်၏ အဓိကဇာတ်ကောင်မှာ သူမဟုတ်ပေ။ မကျေနပ်သော အဘွားသည် လျူကျားယန်ကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ ဟူအန်းချန်လည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်မဟုတ်လား။ သူ ပြီးမြောက်ရန် နည်းလမ်းရှာတွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဟူအန်းချန်သည် အမြဲတမ်း စိတ်မချရပုံရသည်။

“လုပ်ရမလား၊ မလုပ်ရဘူးလား”

ယန်ကျွင်းဇဲသည် စတုတ္ထထပ် လှေကားထစ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ စင်္ကြံတွင် ရပ်နေပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။ ဟူအန်းချန် သူ့ကို ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်နေသော်လည်း လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။

လျူကျားယန် တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာပြီးနောက် အာရုံစိုက်နေသော ဟူအန်းချန်သည် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကိုယ့်ကမ္ဘာနှင့်ကိုယ်ရှိနေပုံရသည်ကို တွေ့သောအခါ သူ့ကို စကားပြောရန် အစီအစဉ်မရှိတော့ဘဲ လျူကျားယန်ကို ပဉ္စမထပ်သို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားသည်။

ယခုလေးတင် ရန်ဒီဖေး ဖုန်းခေါ်ပြီး လာနေကြောင်း ပြောခဲ့ခြင်းမှာ ကောင်းပေသည်။ ဤကြယ်နှစ်ပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ လာရောက်ကူညီခြင်းသည် စိတ်သက်သာရာရစရာဖြစ်သော်လည်း ဟူအန်းချန်မှာမူ စိတ်မအေးသေးပေ။

သူနှင့် လျူကျားယန်တို့ လှေကားထစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားမှပင် ယန်ကျွင်းဇဲ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သို့တိုင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဤအချိန်တွင် အလွန်စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

စည်းမျဉ်းများအရ တာဝန်၏အခက်အခဲမှာ “ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်း (မြင့်မား)” ဖြစ်ပြီး၊ မပြီးမြောက်သေးသော “လရောင်အောက်မှ အရိပ်” တာဝန်ထက် အနည်းငယ် ပိုခက်ခဲသည်။

“လရောင်အောက်မှ အရိပ်” ကို “ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်း (အလယ်အလတ်)” အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော်လည်း “မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်စားသုံးခြင်း” မှာ “သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပါ” ထက် မခက်ခဲချေ။

“သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပါ” မှာ “ကြက်သီးထဖွယ် (အနိမ့်)” အခက်အခဲအဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ သူလည်း စတင်လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်ရာ တာဝန်၏ အခက်အခဲအဆင့်သည် ပြီးမြောက်မှုကို အကျိုးသက်ရောက်သည့် အဓိကအချက်မဟုတ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။

ယခုအချိန်အထိ ယန်ကျွင်းဇဲ စိုးရိမ်မိသည်မှာ “မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်စားသုံးခြင်း” တာဝန်၏ ပြစ်ဒဏ်မှာ အလွန်ပြင်းထန်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်သည်ဖြစ်စေ၊ မကျေနပ်သော အဘွားကို ဖျက်ဆီး၍ သူမကို ရှောင်ကွင်းနိုင်ခြင်း မရှိပါက သူ၏ နောင်ဘဝသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အိပ်မက်ဆိုးအဖြစ် ဖော်ပြနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သတိမထားမိဘဲ လှေကားထစ်နားသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် လှေကားဝတွင် ရပ်နေကာ အပေါ်တက်ရမည်လား၊ အောက်ဆင်းရမည်လားဟု စိတ်နှစ်ခွဖြစ်နေသည်။ ဤအချိန်သည် သူ၏ဘဝကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်မည့် ရွေးချယ်စရာ မေးခွန်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

“မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်စားသုံးခြင်း” ကို မေ့လိုက်၊ “သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပါ” တာဝန်အတွက် ဆက်ပြင်ဆင်ပါ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ ဟူအန်းချန်လည်း ရှိနေသည်မဟုတ်လား။

သို့သော် အဘွားရန်သည် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ရာ ဟူအန်းချန်ကဲ့သို့ ကြယါတစ်ပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတစ်ဦးက သူမကို တကယ်တမ်း ကိုင်တွယ်နိုင်ပါမည်လား။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီလူက ပထမအကြိမ်တုန်းက ပူးကပ်ခံရသော ဝိညာဉ်ကိုပင် မဖမ်းနိုင်ခဲ့သော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူပင်။

ယန်ကျွင်းဇဲ တုံ့ဆိုင်းနေစဉ် အောက်ဘက် တတိယထပ်လှေကားထစ်မှ ခြေသံတိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံသည် အလွန်ရင်းနှီးနေသဖြင့် သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ညတစ်ညသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ မနက်တိုင်း နှစ်နာရီတိတိ သူ့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာတတ်သော ရင်းနှီးသည့် ခြေသံမျိုးပင်။

ခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်စိအမြင်တွင် ရင်းနှီးသော ဂွမ်းဖိနပ်အဟောင်းတစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လှေကားတက်လာသူသည် ခြေဖျားထောက်၍ လမ်းလျှောက်နေသည်မှာ သေချာသည်။

အခန်း ၅၀၃ အတွင်း၌ ဟူအန်းချန်က လွီရှင်းကို “သွားရအောင်၊ ချက်ချင်း ထွက်သွားကြမယ်၊ မင်းအဒေါ် လျူယာ့ယောင် အိမ်မှာပဲ စကားပြောကြတာပေါ့” ဟု တိုက်တွန်းနေသည်။

“ဘာလို့လဲ” လွီရှင်းက လက်ကို ဆွဲထုတ်ရင်း “အဘွားအခန်းထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ခုခုတွေ့ခဲ့တယ်၊ ခဏစောင့်ပါဦး…”

“ဒါဆို မြန်မြန်ယူ၊ ပြီးရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားပြီး ယွီရှောင်ချန် အိမ်မှာ သွားစစ်ဆေးကြတာပေါ့” ဟူအန်းချန်က လျူကျားယန်လက်ကို ဆွဲကိုင်ရင်း စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဒုန်းခနဲ၊ ဒုန်းခနဲ၊ တံခါးခေါက်သံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ဟူအန်းချန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူလျင်မြန်စွာ လျူကျားယန်ကို သူ့နောက်ဆွဲထားကာ လွီရှင်းကို လာရန် ပြောပြီး ရန်ဒီဖေး ပေးထားသော “စွမ်းအားမြင့်ပြိုလဲမှု” ဝှက်ထားသော ခါးပတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဆရာဟူအန်းချန်၊ ကျွန်တော် ယန်ကျွင်းဇဲပါ” တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရင်းနှီးသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟူအန်းချန် အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်နှာအမူအရာ ပြေလျော့သွားသော်လည်း သူသတိထားစွာ “ငါတို့ ပထမဆုံး ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့ကြတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဆရာမ ကျန်းထျန့်ထျန့် ရုံးခန်းမှာလေဗျာ” ယန်ကျွင်းဇဲ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

တံခါးပွင့်သွားပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ဟူအန်းချန်သည် သူ့ကို အတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ “ငါတို့ နည်းနည်း အလျင်လိုနေတယ်၊ မင်းလိုအပ်တာကို နောက်နေ့မှ လာခဲ့ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အခု ထွက်သွားပါ!”

“အဲဒါအတွက်တော့ အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ” ယန်ကျွင်းဇဲ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် သူ့နောက်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ဟူအန်းချန် တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်နေရင်း “ဘာ… ဘာက နောက်ကျသွားတာလဲ”

ဤအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲ စကားပြောရန် အချိန်ဖြုန်းချင်တော့ပုံမရဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် “အဘွားရန် ရောက်နေပြီ၊ မင်းတို့ ထွက်ပြေးလို့ မရတော့ဘူး။ အခု သူမကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်လို… ဘယ်လိုသိတာလဲ!” ဟူအန်းချန် အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။

“ဒီပုံပြင်က လူသားတွေ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ပထမဆုံး ပေါ်ပေါက်လာကတည်းက စခဲ့တာ၊ မင်း ကြားချင်လား”

“အဲဒါကို နောက်မှ ထားလိုက်ပါတော့။”

ဟူအန်းချန် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏ လမ်းလွဲစကားများအတွက် အချိန်မရှိချေ။ သူနောက်လှည့်ကာ “အခန်းထဲက တံခါးနဲ့ ပြတင်းပေါက်အားလုံး ပိတ်ထား၊ ငါတို့ ဧည့်ခန်းထဲမှာပဲ နေမယ်” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဟူအန်းချန် စကားဆုံးသည်နှင့် လွီရှင်းသည် အိပ်ခန်းတံခါးဆီသို့ ချက်ချင်းပြေးသွားကာ ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် အခြားအိပ်ခန်းငယ်တစ်ခန်း၊ ရေချိုးခန်းနှင့် မီးဖိုချောင်အပါအဝင် အခြားတံခါးများအားလုံးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ထိုအတောအတွင်း ဟူအန်းချန်သည် ရန်ဒီဖေးထံ ဖုန်းခေါ်ဆိုပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲကို ဧည့်ခန်းရှိ ကော်ဖီစားပွဲကို ရွှေ့ခိုင်းကာ ကုလားထိုင်နှစ်လုံးကို ဆိုဖာနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ရိုက်ထားခိုင်းသည်။

လူလေးဦး၊ ဟူအန်းချန်နှင့် လျူကျားယန်တို့ ဆိုဖာပေါ်တွင်၊ ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် လွီရှင်းတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကုလားထိုင်များတွင် ထိုင်ကာ စက်ဝိုင်းပုံစံ ဖွဲ့စည်းထားသည်။

“အချိန်ရောက်ရင် လက်ချင်းဆုပ်ထား၊ ဘယ်သူမှ လက်မလွှတ်ရဘူး” ဟူအန်းချန် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ်တွင် သူသည် ကျောက်ရွှိုင်နှင့် ရန်ဒီဖေးတို့ ပေးထားသော လျှိုဝှက် ခါးပတ်အားလုံးကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။ ရန်ဒီဖေးထံမှ “စွမ်းအင်မြင့်ပြိုလဲမှု” တစ်ခု၊ ကျောက်ရွှိုင်ထံမှ “သန့်ရှင်းရေးသမား” နှစ်ခုနှင့် “ပြိုလဲမှု” တစ်ခုတို့ ဖြစ်သည်။

“ယန်ကျွင်းဇဲ၊ တကယ်တော့ မင်း ငါတို့ကို အကြောင်းကြားဖို့ ဒီကိုလာစရာမလိုဘူး၊ ငါ့ကို ဖုန်းခေါ်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အပြင်ထွက်ရင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်လို့ ငါထင်တယ်” ဟူအန်းချန်သည် လူတိုင်းကို လက်ချင်းဆုပ်ထားရန် အချက်ပြပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ပြန်မဖြေဘဲ “ဒါက ဘာအတွက်လဲ” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

“ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေရဲ့ ‘နှောင့်ယှက်ခြင်း’ ကို ကာကွယ်ဖို့ပါ” လျူကျားယန်က အခြားသူများထက် အရင် လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး!” လျူယာ့ယောင်သည် တီးလုံးခေါက်သကဲ့သို့ ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ “ငါတို့ ဘယ်မှ မသွားဘူး၊ အိမ်က အလုံခြုံဆုံးနေရာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရန်ဒီဖေးသည် ဟူအန်းချန် မထွက်နိုင်ကြောင်း ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ရရှိပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လျူယာ့ယောင်၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

လျူယာ့ယောင်နှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်း ယွီထောင်တို့ရှေ့တွင် ရပ်လျက် သူက “အခုတော့ ငါတို့ ယွီရှောင်ချန်ကို FH ရပ်ကွက်ကို ခေါ်သွားရမယ်၊ တခြားရွေးစရာမရှိဘူး၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီက လူသုံးယောက်လုံး သေနိုင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ နေမကောင်းဘူး၊ အပြင်မထွက်ချင်ဘူး…”

လျူယာ့ယောင် သူမ၏ စကားကို မဆုံးခင်မှာပင် ရန်ဒီဖေးသည် အံကြိတ်ကာ သူမကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်- “မင်းရဲ့ သဘောထားကို ငါမမေးဘူး။ မင်း သဘောမတူရင် အခုကစပြီး မင်းသေတဲ့အထိ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ တစ်ယောက်မှ ယွီမိသားစုကို ဘယ်တော့မှ မကူညီတော့ဘူးလို့ ငါ အာမခံနိုင်တယ်။ အဘွားရန် တစ်ယောက်တည်းက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းသိထားသင့်တယ်”