မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်စားသုံးခြင်း (၂)

FH ရပ်ကွက်၊ အဆောက်အအုံ ၇၊ အခန်း ၅၀၃။

ဟူအန်းချန်သည် ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် လွီရှင်းတို့အား “ထူးဆန်းသောအရာ” ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှု၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အမြန်ဆုံးပြောပြခဲ့ပြီး “ငါတို့ ခဏလေး ထပ်ပြီး တောင့်ခံထားရုံပါပဲ။ ငါ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ယွီရှောင်ချန်နဲ့ ဒီကိုမရောက်ခင်မှာ အဘွားရန်ကို ‘ကျူးကျော်ဝင်ရောက်’ ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခဏရပ်နားပြီးနောက် ဟူအန်းချန်က “ကံမကောင်းစွာနဲ့ သူမ ‘ကျူးကျော်ဝင်ရောက်’ လာခဲ့ရင် ဘယ်သူမှ ထိတ်လန့်စရာမလိုဘူး။ ငါ သူမကို ခဏတာ ထိန်းထားနိုင်ပြီး မင်းတို့အားလုံး ချက်ချင်း တံခါးဝကို ပြေးရမယ်။ ရပ်ကွက်ထဲကနေ အမြန်ထွက်သွားပြီး ရှောင်ချန် ရောက်လာဖို့ စောင့်နေကြ” ဟု ထပ်လောင်းပြောခဲ့သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲတွင် အတွေးသစ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားလိုက်သည်- “ဒီတာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပြီး မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့ ရန်လိုမှုကို ကိုယ့်ဆီဆွဲခေါ်နိုင်ခဲ့ရင် ယွီရှောင်ချန်ကို ‘သေခြင်းကနေ လွတ်မြောက်တဲ့ကတ်’ တစ်မျိုးအနေနဲ့ ကိုယ့်ဘေးမှာ ထားနိုင်တာက အနည်းဆုံးတော့ အရန်အစီအစဉ်ကောင်းတစ်ခုပဲ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အဓိကမေးခွန်းမှာ ထိုအချိန်ရောက်သောအခါ ထိုကလေးကို သူ့ဘေးတွင် မည်သို့ထားရမည်နည်း။ ခေးအာကို နည်းနည်းစတေးပြီး ခေးအာနှင့် ကစားခွင့်ပေးကာ ငယ်စဉ်ကတည်းက စာနာမှုမျိုး၊ ငယ်ဘဝချစ်သူများကဲ့သို့ သံယောဇဉ်ဖြစ်အောင် လုပ်ရမည်လော။

ယန်ကျွင်းဇဲ စိတ်ကူးယဉ်အတွေးများတွင် နစ်မြုပ်နေစဉ် အပြင်ဘက်စင်္ကြံမှ ခြေဖျားထောက်လျှောက်သံ ရင်းနှီးစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

အသံသည် အလွန်တိုးသည်။ နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်နေသော်လည်း ပဉ္စမထပ်တွင် မည်သူမှမရှိတော့ဘဲ တိုးတိုးလေး လှုပ်ရှားသံမှလွဲ၍ အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော လူလေးဦး၏ လေးလံမြန်ဆန်သော အသက်ရှူသံများသာ ကြားနေရသည်။

အခြားသူများအားလုံးလည်း ကြားလိုက်ရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သူတို့၏မျက်လုံးများအားလုံး အလိုလိုပင် အခန်းအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို လိုက်ကြည့်နေကြပြီးနောက် ဧည့်ခန်းတံခါးဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာကြသည်။

ခဏစောင့်နေသော်လည်း တံခါးခေါက်သံမလာချေ။

လူလေးဦး အချင်းချင်း ကြည့်ကာ အကြည့်များပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ပိတ်ထားသော အိပ်ခန်းကြီးမှ တိုးတိုးအက်ရှရှ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“နာတယ်…”

ဧည့်ခန်းထဲရှိ လူလေးဦးစလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်၊ ထိုအသံသည် အဘွားရန် ထိုညက ပြုလုပ်ခဲ့သောအသံနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး အိပ်ခန်းထဲမှ သူမပင် ဖြစ်ရမည်။

ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်လေးအတွင်း မကျေနပ်သော အဘွားသည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင် အိပ်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်နေပြီဟု သူမျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

“သူမ ကျူးကျော်ဖို့ ကြိုးစားရင် လျစ်လျူရှုလိုက်”

ဟူအန်းချန် သတိပေးလိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ညာဘက်လက်ကို ရှေ့သို့ဆွဲကာ “သန့်ရှင်းရေးသမား”လျှို့ဝှက်ခါးပတ် နှစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် လျူကျားယန်ကို ကိုင်ကာ “စွမ်းအားမြင့်ပြိုကျခြင်း” လျှို့ဝှက်ခါးပတ် ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

နာကျင်မှုကြောင့် ငိုယိုသံများ မရပ်မနား၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သံမဏိဘီး ဖြင့် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ဆက်တိုက်ခြစ်ထုတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

မကြာမီပင် ယန်ကျွင်းဇဲတစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညှင်းများ ထလာပြီး လျူကျားယန်လည်း တုန်လှုပ်လာကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားမိတော့သည်။

သူမ လက်လှမ်းကာ နားများကို ပိတ်ချင်သော်လည်း လက်ကို လွှတ်လုနီးပါးဖြစ်ချိန်တွင် ဟူအန်းချန်က ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

“မလှုပ်နဲ့! အသံကို လျစ်လျူရှုလိုက်၊ မင်းရဲ့အာရုံကို ပြောင်းဖို့ ကြိုးစား”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ငိုယိုသံ ရပ်တန့်သွားသည်။

လွီရှင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်ပြီး စကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အိပ်ခန်းကြီးတံခါးနောက်ဘက်မှ ကုတ်ခြစ်သံထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဤအသံနှင့် အလွန်ရင်းနှီးသည် – ၎င်းသည် လက်သည်းဖြင့် တံခါကုတ်းခြစ်သံဖြစ်သည်။ ကျန့်ထုန် ရေချိုးခန်းတံခါးကို ကုတ်ခြစ်သကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် အိမ်သာတံခါးသည် ပါးလွှာပြီး အပေါက်ပါကာ ပျက်စီးလွယ်သော်လည်း ဤအိပ်ခန်းတံခါးသည် လေးလံထူထဲပြီး ကုတ်ခြစ်သံသည် နားဆူညံခြင်းမရှိဘဲ ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်သက်နေသည်။

ပျို့အန်ချင်သော ခံစားမှုတစ်ခု သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး အချိန်အကြာကြီး မပျောက်ပျက်ဘဲ တည်ရှိနေသည်။

တံခါးကုတ်ခြစ်သံသည် နှစ်မိနစ်ခန့် ဆက်လက်ရှိနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထို့နောက် အိပ်ခန်းတံခါး ပွင့်သွားသည်…

တံခါးပွင့်ဟလာသည်နှင့် မကျေနပ်သော အဘွား၏အသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်- “ဘယ်သူ… ငါရဲ့ဘီးကို မြင်ဖူးလဲ”

အညိုရောင် ပါးလွှာသော ဂွမ်းဂျာကင်ဝတ်ထားသည့် အရပ်ပုပု အဘွားအိုတစ်ဦးသည် အိပ်ခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။

သူမ၏ မျက်ဆံများသည် မီးခိုးရောင်အမြှေးပါးဖြင့် ဖုံးအုပ်နေပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် မျက်မမြင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း သူမ၏ ဆံပင်များမှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖီးထားပြီး အဝတ်အစားများမှာ သန့်ရှင်းနေသည်။

မကျေနပ်သော အဘွား ပေါ်ထွက်လာသည့်အခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း အလွန်ကြောက်လန့်သွားကြပြီး အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူဝံ့ကြပေ။

ဟူအန်းချန်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ကိုင်ထားသော လျူကျားယန်၏ လက် တုန်လှုပ်နေသည်ကို ခံစားမိသည်။ သူမသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီး ငိုတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။

သူသည် သူ၏အသံကို အလွန်တိုးတိတ်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းမှ စကားလုံးအနည်းငယ်ကို ခြစ်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ “သူမကို မကြည့်နဲ့! သူမနဲ့ စကားမပြောနဲ့!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ထိုင်နေရာမှနေ၍ မကျေနပ်သော အဘွား၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်လျှင် မြင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟူအန်းချန်၏ သတိပေးချက်ကို ကြားသောအခါ သူ၏အကြည့်ကို နံရံပေါ်ရှိ ပန်းချီကားဆီသို့ လှည့်လိုက်ပြီး မကျေနပ်သော အဘွားကို ဆက်လက် စိုက်မကြည့်တော့ချေ။

လွီရှင်းလည်း ထိုနည်းအတိုင်း ပြုမူခဲ့သော်လည်း သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ မြေပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

မကျေနပ်သော အဘွား စကားပြောပြီးသောအခါ မည်သူကမျှ သူမကို ပြန်မဖြေခဲ့ကြပေ။

ရုတ်တရက် သူမသည် အနည်းငယ် အရပ်ရှည်လာပုံရပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ အိပ်ခန်းထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာကာ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်လာသည်။

ဤအချိန်တွင် အိပ်ခန်းတစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်သည် ရေခဲမှတ်အထိ ကျဆင်းသွားပြီး လေထုပင်လျှင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူထိုင်နေသော သစ်သားထိုင်ခုံမှ အပူချိန်ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာသောအခါ ကျွီကျွီအသံ မြည်လာသည်ကိုပင် ကြားနိုင်ခဲ့သည်။

သာမန်အားဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တစ်ကောင်သည် တမင်တကာ ပြုလုပ်ခြင်းမဟုတ်ပါက သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ကိုယ်တိုင်က အလွန်အစွမ်းထက်နေပါက ထိုမျှပြင်းထန်သော သံလိုက်စက်ကွင်းကို အလွယ်တကူ ထုတ်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။

လူလေးဦးစလုံး လက်ချင်းဆုပ်ကိုင်ထားကြပြီး လွီရှင်းနှင့် လျူကျားယန် နှစ်ဦးစလုံး မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။ ဟူအန်းချန်သည် ရေချိုးခန်းတံခါးကို အာရုံစိုက်နေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏အာရုံမှာ ဆိုဖာနောက်ဘက် နံရံပေါ်ရှိ မြင်းအလှရှစ်ကောင် ပန်းချီကားပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊

သူတို့ရဲ့ဘေးတိုက်အမြင်အားဖြင့် မကျေနပ်သော အဘွားရဲ့အနေအထားကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်သေးပေမယ့် ဘယ်သူကမှ သူမကို တိုက်ရိုက်မကြည့်ခဲ့ကြပါချေ။

“ဘယ်သူ ငါရဲ့ဘီးကို မြင်ဖူးလဲ”

အဘွားအိုသည် အဝေးကြီး မသွားဘဲ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ကာ ရွေ့လျားသွားပြီး သူမ၏အဝတ်အစားများ၏ တရှပ်ရှပ်မြည်သံလည်း ပါလာသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူမသည် ယန်ကျွင်းဇဲနောက်ဘက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏နှလုံးခုန်ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ပင် လုံးဝမရှူဝံ့ဘဲ အသက်အောင့်ထားလိုက်သည်။

မကျေနပ်သော အဘွားသည် ကိုင်းညွတ်ကာ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ကျောဘက်နားသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ အရိုးပေါ် အရေတင်နေသော လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ကျောဘက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏ဦးရေပြား ပွင့်ထွက်တော့မလို ခံစားလိုက်ရပြီး သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အေးစက်သော အရာတစ်ခုက သူ့လည်ပင်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပိုးကောင်တွားသွားသကဲ့သို့ သူ့ခါးအထိ မရောက်မချင်း မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

ထိုအေးစက်သော ခံစားမှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် မကျေနပ်သော အဘွားသည် သူမ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

ထိုအခါမှသာ ယန်ကျွင်းဇဲသည် အသက်အောင့်ထားခဲ့သည်များကို လွှတ်ချကာ အသက်ပြင်းပြင်း အကြိမ်များစွာ ရှူလိုက်သည်။

ဤအတောအတွင်း ဟူအန်းချန်၏ လက်နှစ်ဖက်တွင် ကိုင်ထားသော လျှို့ဝှက်ခါးပတ် သည် ထိုဘက်သို့ သိမ်မွေ့စွာ ချိန်ထားပြီး ထူးခြားသည့် မည်သည့်အရာမဆို ဖြစ်ပေါ်လာပါက ချက်ချင်းလွှတ်တင်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

လျူကျားယန်၏ မျက်စိထဲတွင် သူမ၏ အဘွား၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှည့်လည်နေပြီး ဘီးရှာရန် ဧည့်ခန်းမှ အခြားအခန်းများသို့ ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

သူမ၏ မျက်နှာသည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး သွားများ တကျီကျီမြည်လာသည်။ ခေါင်းငုံ့ကာ မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမသည် မလှုပ်ရှားဝံ့ပေ။

ရုတ်တရက် ဖယောင်းရောင်ဖျော့ဖျော့၊ ညှိုးခြောက်ခြောက် ပါးတစ်ဖက်သည် လျူကျားယန်အောက်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ငုံ့ကြည့်နေသော အကြည့်နှင့် ဆုံသွားသည်။

“မင်း ငါ့ဘီးကို မြင်ဖူးလား”

မကျေနပ်သော အဘွားသည် ကိုင်းညွတ်ကာ လျူကျားယန်၏ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို သူမ၏ တွန့်ကြေနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြည့်စေလိုက်သည်။ အသင့်မဖြစ်မီ ဖမ်းမိလိုက်သော သူမသည် တုန်ယင်သွားပြီး အော်ဟစ်တော့မလို ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထိတ်လန့်သွားသော ကောင်မလေးသည် ဟူအန်းချန်၏ စကားမပြောရန် ညွှန်ကြားချက်ကို သတိရသွားသည်။ အသံပြုခြင်းသည် လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စပင်။

သူမသည် ဟူအန်းချန်၏ လက်နှင့်တွဲကိုင်ထားသော လက်ကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အမြန်ထည့်လိုက်ပြီး ပြင်းပြင်း ကိုက်ချလိုက်သည်။

သူမ၏ အလျင်လိုမှုကြောင့် သူမသည် လက်မှားကိုက်မိသွားပြီး ဟူအန်းချန်၏ အသားများသော လက်ကို အစား ကိုက်မိသွားသည်။

ဟူအန်းချန်သည် အော်ဟစ်တော့မလိုဖြစ်သွားပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် မျောက်တင်ပါးကဲ့သို့ နီရဲသွားပြီး မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်လုနီးပါးဖြစ်နေသော်လည်း အသံပြုနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် လက်မထောင်မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ အလွန်အထင်ကြီးသွားသည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများသည် တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု သူတွေးမိသည်—သူတို့၏ ခံနိုင်ရည်၊ သူတို့၏ အသက်ရှူထိန်းချုပ်နိုင်မှု—သူ့ထက် များစွာ သာလွန်နေသည်!