မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်စားသုံးခြင်း (၄)

ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက မကျေနပ်တဲ့အဘွားက လွီရှင်းရဲ့နဖူးကို လျက်တဲ့အချိန်ကို ပြန်မရစ်ဘဲ၊ သူတို့လေးယောက် လက်ချင်းတွဲပြီး ထိုင်ပြီးခါစအချိန်ကို ရွေးလိုက်သည်။

အခုတော့ ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် လွီရှင်းရဲ့နဖူးကို မကျေနပ်တဲ့အဘွားက လျက်တဲ့ဖြစ်ရပ်ဟာ ပြကွက်တစ်ခုလိုနဲ့ လူတိုင်းရဲ့အာရုံကို လွှဲပြောင်းနေသလိုပါပဲ။

ဟူအန်းချန် အစောပိုင်းက ပြောခဲ့တဲ့ “ဝိညာဉ်ကွဲခြင်း” ဆိုတာ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ ဝင်ပူးတာနဲ့ ဆင်တူရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ကွဲသွားတဲ့ ပစ်မှတ်တွေက သူတို့ရဲ့ပြောင်းလဲမှုတွေကို မသိပုံရသည်။

ဒါမှမဟုတ် သူတို့ပြသတဲ့ လက္ခဏာတွေက ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အရာတွေဖြစ်ပြီး တခြားအချိန်တွေမှာတော့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပုံမှန်လူတွေအဖြစ် သတ်မှတ်နေကြတုန်းပဲ။

လွီရှင်း ဘယ်အချိန်က ဝိညာဉ်ကွဲသွားလဲဆိုတာကတော့ မသိရသေးပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲမှာ ရဲရင့်တဲ့ ယူဆချက်တစ်ခုရှိသည်၊ ပထမဆုံးအကြိမ် လွီရှင်းနဲ့တွေ့တုန်းက အခန်း ၅၀၃ ကို သွားဖို့ သူ အတင်းအကြပ်ပြောခဲ့တဲ့အချိန်ဟာ မကျေနပ်တဲ့အဘွားက သူ့ကို ဝိညာဉ်ကွဲစေခဲ့တဲ့ အချိန်ဖြစ်နိုင်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လွီရှင်း နဖူးအလျက်ခံရတဲ့အချိန်ကို ပြန်ရစ်ခဲ့ရင် အဲဒီအချိန်ဟာ ပြောင်းပြန်လှန်ဖို့ အရမ်းဖိစီးနေပြီ၊ ဒါကြောင့် သူက ပြန်ရစ်မယ့်အချိန်ကို နည်းနည်းစောစောထားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

“မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်စားသုံးခြင်း” တာဝန်ကို လုပ်ဆောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့အခါ သူက ပြန်ရစ်မယ့်အချိန်ကို မိနစ် ၉၀ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

ရွေးစရာမရှိချေ၊ မကျေနပ်တဲ့အဘွားက အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုတာ သိထားတာမို့ ပြန်ရစ်ဖို့ အချိန်ပိုရတာက အကြိမ်အနည်းငယ် ပြန်ရစ်ခဲ့ရင်တောင် လုပ်ဆောင်ရလွယ်ကူစေပြီး ရွေးချယ်စရာတွေ ပိုများစေသည်။

အစောပိုင်းက ဟူအန်းချန်က မကျေနပ်တဲ့အဘွား “ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း” ကို တားဆီးရမယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ လွီရှင်း ဝိညာဉ်ကွဲသွားတာကို သိလိုက်ရပြီးတဲ့နောက် အဲဒီနေရာမှာရှိတဲ့လူတွေဟာ အနှောင့်အယှက်ခံထားရပြီးသားဖြစ်ပုံရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဟူအန်းချန်နဲ့ လွီရှင်းရဲ့လက်တွေကို လွှတ်လိုက်ပြီး ကျန်လူတွေရဲ့ နားမလည်တဲ့အကြည့်တွေအောက်မှာ ထရပ်လိုက်သည်။

“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ” လို့ ဟူအန်းချန်က ပြောသည်၊ “ဒီကိုလာ၊ ငါတို့ စက်ဝိုင်းဖွဲ့ရမယ်။”

အဲဒီအချိန်မှာပဲ စင်္ကြံထဲကနေ ခြေသံတိုးတိုးလေးတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး မကျေနပ်တဲ့အဘွားက အခန်း ၅၀၃ ကို ခြေဖျားထောက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေတာကို မြင်ယောင်နိုင်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရပ်ရန် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ပြီး “လက်တွဲထားစရာ မလိုတော့ဘူး၊ ငါတို့က အနှောင့်အယှက်ခံထားရပြီးသား” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာ!” ဟူအန်းချန် ထရပ်လိုက်သည်။

လူတိုင်းရဲ့မျက်နှာတွေမှာ အံ့သြမှုတွေ အပြည့်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဘာမှ မရှင်းပြဘဲ လွီရှင်း ပိတ်ထားတဲ့ တခြားတံခါးတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ အမြန်တွက်ချက်နေသည်။

အခုချိန်အထိ အကြောင်းရန်မသိရဘဲ လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ မပေါ်လာသေးတာကြောင့် “မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်စားသုံးခြင်း” တာဝန်ကို မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်လို့မရနိုင်ပေ။

တာဝန်ရဲ့ အဓိကအချက်ကို ရှာဖွေဖို့ အရေးကြီးသည်၊ ဟူအန်းချန်နဲ့ သူ့ရဲ့လျှို့ဝှက်ခါးပတ်တွေကို မှီခိုလို့မဖြစ်ပေ။

စင်္ကြံထဲက ခြေသံတွေ ရပ်တန့်သွားသည်။

မကြာခင်မှာပဲ မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့ အသံက အိပ်ခန်းကြီးထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်လာတော့မယ်ဆိုတာ ယန်ကျွင်းဇဲ သိသည်။

“အိပ်ခန်းလား”

သူ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိပုံရသည်၊ အခန်းငယ်လေးတစ်ခန်းရဲ့ တံခါးဝကို လျှောက်သွားပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆွဲကြည့်လိုက်တော့ ညင်သာစွာ လှည့်သွားသည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်လာတဲ့ မှိန်မှိန်လေးရှိတဲ့ အလင်းရောင်နဲ့ အခန်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ကုတင်တစ်လုံး၊ ဗီရိုတစ်လုံး၊ ဒါပဲ။

ဒီအခန်းငယ်လေးက အိပ်ခန်းကြီးနဲ့ ယှဉ်ရင် အရွယ်အစား အများကြီး သေးငယ်သည်။

စိတ်မချရသေးတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက အထဲကို ဝင်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် လှဲချလိုက်ကာ ကုတင်အောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဘာမှ မရှိပေ။

ပြီးတော့ သူ အပြင်ထွက်လာပြီး အခန်းငယ်လေးရဲ့ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

အိပ်ခန်းကြီးထဲကို ဝင်တော့မလို့ လုပ်တုန်းမှာပဲ မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့ အသံက အထဲကနေ ထွက်လာသည်- “နာတယ်…”

ဟူအန်းချန်နဲ့ တခြားသူတွေက လန့်ပြီး တုန်လှုပ်သွားကြသည်၊ လျူကျားယန်က ဟူအန်းချန်ရဲ့လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်က မတုန်လှုပ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ၊ လွီရှင်းလည်း မသိစိတ်ကနေ ဟူအန်းချန်နောက်မှာ ပုန်းနေပြီး သူ့ရင်ထဲမှာ ချမ်းအေးမှုတစ်ခု ခံစားရပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက အိပ်ခန်းကြီးရဲ့တံခါးကို သတိကြီးစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“အနှောင့်အယှက်ခံထားရပြီးပြီလား။ ပြီးတော့ သူမလည်း ဝင်လာပြီ။”

အဲဒီအချိန်မှာ ဟူအန်းချန်က ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့စကားကို မယုံကြည်ဖို့ အကြောင်းမရှိဘူးလို့ ခံစားရသည်။ သူ ဘယ်နေရာမှာ ပေါ့ဆခဲ့တာလဲ။

သူ အိပ်ခန်းကြီးတံခါးဝကို ရောက်နေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကို ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး “အထဲ မဝင်နဲ့၊ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြစို့” လို့ သတိပေးလိုက်သည်။

“ငါတို့ ထွက်လို့မရဘ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ဟူအန်းချန်ကို မကြည့်ဘဲ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြသနေတဲ့ လွီရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“သူ…” ယန်ကျွင်းဇဲက လက်မြှောက်ပြီး လွီရှင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်၊ “အဘွားရန် က ဝိညာဉ်ကွဲသွားပြီ။”

“ဘာ!” ဟူအန်းချန်က ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လွီရှင်းကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်းဆိုသလို သတိကြီးစွာနဲ့ ပြည့်နှက်သွားသည်။

အဘွားရန် ရဲ့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် နှောင့်ယှက်မှုကို ကိုယ်တိုင်ကြုံဖူးတာကြောင့် ဟူအန်းချန်က သူမနဲ့ ပြန်လည်ရင်ဆိုင်ရပြီးနောက် အရာရာကို အလွန်အမင်း သတိထားနေသည်။

ပြီးတော့ သူ ဘာမှမပြောသေးတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲလို သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ “ဝိညာဉ်ကွဲခြင်း” လို့ခေါ်တဲ့အကြောင်းကို မသိနိုင်ပေ။

ဒီအခြေအနေမှာ သူ အသံကျယ်ကျယ် ပြောနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ယုံကြည်စိတ်ချရမှုက အနည်းဆုံး ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းရှိသည်။

“မင်းရဲ့လျှို့ဝှက်ခါးပတ်ကို သုံး၊ သူ့ဆီကို တစ်ခုပစ်လိုက်ရင် မင်းသိလိမ့်မယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက သတိပေးလိုက်သည်။

ပြောပြီးတာနဲ့ သူ အိပ်ခန်းကြီးထဲကို ထပ်မဝင်တော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မကျေနပ်တဲ့အဘွားက ခိုးဝင်ပြီးသားဖြစ်တာကြောင့် လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ အဲဒီမှာ ပုန်းနေစရာအကြောင်းမရှိပေ။

တံခါးဝမှာ ရပ်နေပြီး သူက အိပ်ခန်းကြီးရဲ့ တံခါးလက်ကိုင်ကို မလှည့်ဘဲ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့ ကြမ်းတမ်းပြီး ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းတဲ့ အသံက နာကျင်မှုနဲ့ ဆက်လက်အော်ဟစ်နေသည်။

မကြာခင်မှာပဲ သူမက အိပ်ခန်းကြီးတံခါးနောက်ကို ရောက်လာပြီး တံခါးချပ်ကို သူ့လက်သည်းတွေနဲ့ ကုတ်ခြစ်နေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ တံခါးကို နောက်ဆုံးမှာ ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ခုနကလို လက်ချင်းတွဲထားတဲ့လူတွေကို အနှောင့်အယှက်ပေးမှာ မဟုတ်ပေ။

အဲဒီအစား တစ်ခုခုမှားနေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်တာနဲ့ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို လုပ်လိမ့်မယ်။

အချိန်က ကုန်ခမ်းနေပြီ။

“လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့ မပေါ်လာသေးတာလဲ။”

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အကြည့်က အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ ပိတ်ထားတဲ့ ရေချိုးခန်းဆီကို ရွေ့သွားသည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ ရေချိုးခန်းက အလွန်မှောင်မိုက်နေပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ အထဲကို မြင်ဖို့ ခက်ခဲသည်။

သူ မီးကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဖွင့်လိုက်သည်၊ သူ့မျက်စိတွေ ချက်ချင်း ကျုံ့သွားသည်။ သူက အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရေချိုးခန်းထောင့်မှာ မီးခိုးရောင်ဖုံးပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ကွေးနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ မပေါ်လာသေးတဲ့အကြောင်းရန်ကို အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်သွားပြီ။

မကျေနပ်တဲ့အဘွားက အရမ်းကို အစွမ်းထက်တာကြောင့် သူတို့လို အသစ်ဖြစ်လာတဲ့ ဝိညာဉ်တွေက သူမနဲ့ ဘယ်လိုမှ ပြိုင်လို့မရဘဲ မသိစိတ်ကနေ ကြောက်ရွံ့နေကြတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ခေးအာက နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာရှိတဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ယုန်တွေထက် ပိုမြန်အောင် ပြေးတာနဲ့တူတူပဲ။

အခုတော့ လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ မပြေးရပေမဲ့ သူတို့ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ကြောက်ရွံ့စွာ ကွေးနေရုံပဲ၊ ဒါက တော်တော်လေး ရဲရင့်တာပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယန်ကျွင်းဇဲက သူတို့ရဲ့ အတွေးတွေကို ကောင်းကောင်း နားလည်တယ်၊ သူတို့ကိုယ်သူတို့ စတေးမှသာ သူတို့သမီး လျူကျားယန်ရဲ့ အသက်ကို ဒီအချိန်မှာ ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်။

သူတို့… မကျေနပ်တဲ့အဘွားက သူတို့နှစ်ယောက်ကို စားသောက်ပါစေ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ ကြောက်ရွံ့နေပေမဲ့ စုံတွဲရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက ခေးအာလို မပြေးခဲ့ကြပေ။

“လျူချန်! ဝမ်ချင်!” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါ်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ အိပ်ခန်းကြီးဘက်ကနေ မကျေနပ်တဲ့အဘွား တံခါးကို ကုတ်ခြစ်နေတဲ့ တုံးတိတိ ကုတ်ခြစ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နှစ်ယောက်သား ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူတို့မျက်နှာတွေလည်း မီးခိုးရောင် မည်းမှောင်မှုတွေ ဖုံးအုပ်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အမြင်မှာတော့ ဒါက အသစ်ဖြစ်လာတဲ့ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ လက္ခဏာဖြစ်သင့်သည်၊ သူတို့က အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲပြီး စစ်မှန်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်နယ်ပယ်ထဲကို မရောက်သေးပေ။

ဒါပေမဲ့ မကျေနပ်တဲ့အဘွားလို မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်က ဒီလို အသစ်သော ဝိညာဉ်တွေကို ဘာကြောင့် စားသောက်ချင်တာလဲဆိုတာကို သူ မသိပေ။

ဒါက အငတ်ဘေးဆိုက်နေတဲ့ သူတောင်းစားတစ်ယောက်က အရသာရှိတဲ့ ကြက်ကင်နှစ်ကောင်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသလိုမျိုးလား။

ဝိညာဉ်နှစ်ခုက ထရပ်လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာနဲ့ ဒွိဟဖြစ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပေ၊ တံခါးချပ်ကို ကုတ်ခြစ်သံ ကြားလိုက်ရတော့ သူတို့က ပိုပြီး ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်၊ ဘယ်အချိန်မဆို ထွက်ပြေးတော့မလို တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေကြသည်။

“မင်းသမီး လျူကျားယန်က အခု အရမ်းအန္တရာယ်များနေသည်။ အဘွားရန် ကို ဘယ်သူမှ တားလို့မရဘူး၊ အပြင်က နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူလည်း ပါဝင်တယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက အရမ်းမြန်မြန် ပြောလိုက်သည်။

ဗြောင်း!

အဲဒီအချိန်မှာပဲ လျှို့ဝှက်ခါးပတ် ပေါက်ကွဲသံကို ကြားလိုက်ရသည်။