မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်စားသုံးခြင်း (၅)

ရေချိုးခန်းတံခါးဝမှာ ရပ်နေရင်း ယန်ကျွင်းဇဲက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ဟူအန်းချန်က လွီရှင်းဆီကို “သန့်ရှင်းရေးသမား” တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်ပြီးသားဖြစ်သည်။

အကြောင်းကတော့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သူက လျူကျားယန်ကို ဧည့်ခန်းဝင်ပေါက်ဆီ ခေါ်သွားစဉ် တမင်တကာ နှေးကွေးခဲ့သော်လည်း လွီရှင်းရဲ့မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို မဲပြာကျသွားပြီး သူ့ပါးစပ်ကနေ ထူးဆန်းတဲ့ တကျွိကျွိမြည်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လွီရှင်းက သူတို့ကို တားဆီးဖို့ အခွင့်မသာခင်မှာပင် ဟူအန်းချန်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ခါးပတ်နဲ့ ထိမှန်သွားခဲ့ပြီ။

အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာပြီးနောက် “သန့်ရှင်းရေးသမား” က ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ စွမ်းအင်ကြောင့် လွီရှင်းက မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်ကနေ လူပုံသဏ္ဌာန် ဖြူဖြူမီးခိုးငွေ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ “သန့်ရှင်းရေးသမား” ရဲ့ စွမ်းအင်ကြောင့် အတင်းအကျပ် ထုတ်ပစ်ခံရပုံရသည်။

သို့သော် ဒီလူပုံသဏ္ဌာန် မီးခိုးငွေ့ကလည်း အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး ခေါင်းမာကာ မလိုလားပုံရပြီး လွီရှင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

မြင်ကွင်းက တင်းမာမှုအခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ကျွီ...

အိပ်ခန်းကြီးရဲ့တံခါးက ဒီအချိန်မှာ ပွင့်ဟသွားသည်။ မကျေနပ်တဲ့အဘွားက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်မလာဘဲ ခြေဖျားထောက်ကာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်လာပြီး လွီရှင်းကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ဘဲ ဟူအန်းချန်နဲ့ လျူကျားယန်ဆီသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်သွားသည်။

ပြေးလာစဉ် မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ ပါးပြင်တွေက ပါးစပ်နဲ့အတူ ဆန့်ထွက်လာပြီး သတ္တုမာနှစ်ခု ပွတ်တိုက်သံလို အသံမျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟူအန်းချန်က “စွမ်းအားမြင့် ပြိုကျမှု” တစ်ခုကို တည့်တည့် ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့ ခြေထောက်အောက်မှာ လျှို့ဝှက်ခါးပတ်က ပေါက်ကွဲသွားပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းတွေ ပျံ့နှံ့ထွက်လာကာ သူမကို နောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

ဟူအန်းချန်က ချက်ချင်းဆိုသလို ဧည့်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး လျူကျားယန်ရဲ့လက်ကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

သို့သော် အဲဒီမှာရှိနေတဲ့လူတွေအတွက် ဒီထွက်ပြေးမှုက အသုံးမဝင်သလောက် ဖြစ်နေပုံရသည်။

မကျေနပ်တဲ့အဘွားက ထိခိုက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားရုံသာဖြစ်ပြီး မကြာခင်မှာပင် လှည့်ပြန်လာကာ သူမရဲ့ပါးစပ်ကနေ ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းတဲ့ အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြေပြင်မှာ ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်တဲ့ လွီရှင်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး သူတို့နောက်ကနေ လိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်။

"ဟေး!"

ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် အော်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်က လျူချန်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ နောက်တစ်ဖက်က ဝမ်ချင်ကို ကိုင်ထားပြီး ဒီဝိညာဉ်နှစ်ခုကို ဆန်ခါထဲက ဖွဲတွေလို တုန်ယင်နေတာတောင် အတင်းအကျပ် ရေချိုးခန်းထဲက ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။

မကျေနပ်တဲ့အဘွားက ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားကာ ယန်ကျွင်းဇဲကို လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့လက်ထဲက အသစ်ပေါ်ထွက်လာတဲ့ ဝိညာဉ်နှစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီအတောအတွင်းမှာ ယန်ကျွင်းဇဲက လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ကို ကိုင်ထားတဲ့လက်ကို မြှောက်ပြလိုက်ပြီး မင်းရဲ့ကြက်ကင် ရောက်လာပြီ၊ တခြားဘာမှ မရှိရင် စားလိုက်တော့လို့ ပြောနေသလိုပင်။

သို့သော် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေတာကတော့ မကျေနပ်တဲ့အဘွားက လျစ်လျူရှုဖို့ တည့်တည့် ရွေးချယ်လိုက်တာပဲ။ မျက်နှာမှာ ဘာအမူအရာမှ မရှိဘဲ သူမ လှည့်ပြီး အခန်း ၅၀၃ ထဲကနေ ဟူအန်းချန်နဲ့ လျူကျားယန်တို့ နောက်ကို တည့်တည့် ပြေးထွက်သွားသည်။

"မစားဘူးလား?!" ယန်ကျွင်းဇဲက တုန်ယင်နေတဲ့ ဝိညာဉ်နှစ်ခုကို ငုံ့ကြည့်ပြီး "ဘာဖြစ်တာလဲ။ ငါ ထည့်မစဉ်းစားမိတာ တစ်ခုခုရှိနေလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပြန်ရစ်!

ထိုင်ခုံမှာ ပြန်ထိုင်လိုက်တော့ သူတို့လေးယောက် လက်ချင်းတွဲထားကြပြီး စင်္ကြံအပြင်ဘက်ကနေ အလျင်စလို ခြေသံတွေ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ဟူအန်းချန်တို့ နှစ်ယောက်မှလွဲ၍ ကျန်နှစ်ယောက်၏ ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်ဖြင့် မျက်နှာများ ရှိနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့ထိုင်ခုံမှ ထရပ်ကာ ဟူအန်းချန်အား တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်- "မစ္စတာ ဟူအန်းချန်၊ ထူးဆန်းမှုတွေက ထူးဆန်းမှုတွေကို စားသုံးတာကို မင်း သိလား"

ဟူအန်းချန်က သူ့ကို ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ့မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်မှုအချို့ ရှိသော်လည်း သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်- "ဟုတ်တယ်။ အသစ်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဝိညာဉ်တွေက မတည်ငြိမ်တဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းစွမ်းအင်နဲ့တူပြီး တခြားထူးဆန်းမှုတွေက အလွယ်တကူ စုပ်ယူနိုင်တယ်၊ အဲဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သံလိုက်စက်ကွင်းစွမ်းအင်ကို အားကောင်းစေတယ်"

ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့အားသင့်သွားပြီး "မင်း ပြောတာလား။ ထူးဆန်းမှုတစ်ခုက တခြားအသစ်မွေးဖွားလာတဲ့ ထူးဆန်းမှုကို စားသုံးရင် အဲဒီထူးဆန်းမှုရဲ့ စွမ်းအား တိုးလာနိုင်တယ်လိုလား"

"ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟူအန်းချန်က ပြောသည်၊ "ပထမထူးဆန်းမှုရဲ့ စုပ်ယူမှုအဆင့်နဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းတွေ ပေါင်းစည်းမှုပေါ် မူတည်သည်။

အချို့သံလိုက်စက်ကွင်းတွေက တွန်းကန်အားရှိပြီး ပေါင်းစည်းဖို့ အချိန်အချို့ယူရနိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် ပေါင်းစည်းပြီးတဲ့နောက် အားကောင်းလာမယ်လို့ အာမခံချက်မရှိဘူး၊ တခါတလေမှာ သူ့ရဲ့စွမ်းအားကို လျှော့ချသွားနိုင်တယ်"

"မကျေနပ်တဲ့အဘွားက လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ကို စားပြီးနောက် သူ့ရဲ့စွမ်းအား ကျဆင်းသွားပါစေ၊ အဲလိုမျိုး အကြီးအကျယ် ကျဆင်းသွားပါစေ" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ" ဟူအန်းချန်က မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး" ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "ဒါဆို ဒီထူးဆန်းမှုကို တခြားထူးဆန်းမှုတွေကို ဘယ်လို စားသုံးအောင် လုပ်ရမလဲ"

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဟူအန်းချန်က စပြောသည်- "မင်း ဘာလို့ ဒါကို မေးတာလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့ ငါ တစ်ခါမှ မကြိုးစားဖူးဘူး... ငါ့ဆရာက ပြောဖူးတယ်၊ အသစ်မွေးဖွားလာတဲ့ ထူးဆန်းမှုကို ဖယောင်းတိုင်ကျွေးရင် တခြားထူးဆန်မှုးအဟောင်းတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး သူတို့ မစားဘဲ မနေနိုင်ဘူး"

"အဲဒါ အလုပ်ဖြစ်လား" ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မကြိုးစားဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆရာပြောတာက မှားမှာမဟုတ်ဘူး" ဟူအန်းချန်က ခေါင်းကို တည်ကြည်စွာ ညိတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အနည်းငယ် မယုံနိုင်သေးပေ၊ "ငါ့ရဲ့ မှတ်ယူချက်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဆရာက ဘယ်ရာထူးလဲ"

"ကြယ်နှစ်ပွင့်" ဟူအန်းချန်က ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းထက် ကြယ်တစ်ပွင့်ပိုတယ်၊ ဒါဆို ယုံကြည်စိတ်ချရသင့်တယ်" ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ဘာသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ဒါဆို မင်းရဲ့ဆရာ ဒီနေ့ ဘာလို့ မလာတာလဲ"

"သူ လာခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နှစ်ရက်အကြာမှာ မကျေနပ်တဲ့အဘွားက သူ့ကို သတ်လိုက်ပြီ" ဟူအန်းချန်က တည်ကြည်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို စိမ်းသွားသည်။

ဒီအချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်က တမင်တကာ အသံကို နိမ့်ကျမပြောတော့တာကြောင့် လွီရှင်းနဲ့ လျူကျားယန်တို့က သူတို့ရဲ့စကားဝိုင်းကို ကြားသွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ဒီရက်စက်တဲ့ လက်တွေ့ဘဝကို လက်ခံဖို့ အတော်ကြာ အချိန်ယူလိုက်ရပြီး သူ့လက်တွေ ချွေးစေးတွေပြန်နေရင်း သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်- "ဒီ... ဒီအိမ်ထဲမှာ ဖယောင်းတိုင်တွေ ရှိရမယ်၊ ဟုတ်တယ်လား"

ဟူအန်းချန် ဘယ်လောက်ပဲ မယုံကြည်ရပါစေ၊ သူ့ဆရာ ဘယ်လောက်ပဲ မယုံကြည်ရပါစေ၊ ဟူအန်းချန်ပြောသလိုပဲ သူတို့ ဒီအခြေအနေမှာ ရှိနေပြီး ရှာဖွေကြည့်ဖို့ ကြိုးစားရမယ်။

"ရှိတယ်" လွီရှင်းက ပြောသည်၊ "ငါ အဘွားရဲ့ပစ္စည်းတွေကို လိုက်ရှာတုန်းက အိပ်ခန်းစားပွဲဗီရိုထဲမှာ မီးမထွန်းရသေးတဲ့ အနီရောင်ဖယောင်းတိုင် အများအပြား တွေ့ခဲ့သည်"

"အိပ်ခန်းလား။ အိပ်ခန်းကြီးကို ပြောတာလား" ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း" လွီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စင်္ကြံထဲက ခြေသံတွေကို ခဏတာ စိတ်ပါဝင်စားစွာ နားထောင်လိုက်သည်၊ သူတို့က ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် မကြာခင်မှာပဲ မကျေနပ်တဲ့အဘွားက အိပ်ခန်းကြီးထဲ ပေါ်လာပြီး လည်ချောင်းနာနာနဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ "နာတယ်" ဆိုတဲ့ အသံကို အော်လိမ့်မယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ပြန်ရစ်ပြီး အချိန်ဖြုန်းချင်စိတ်မရှိတာကြောင့် ဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး အထဲဝင်ကာ ဖယောင်းတိုင်တွေကို အရင်ယူဖို့ လုပ်လိုက်သည်။

ဒီလို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် သူက ဟူအန်းချန်နဲ့ လွီရှင်းတို့ရဲ့လက်တွေကို ခါချလိုက်ပြီး လူတိုင်းရဲ့ အံ့အားသင့်နေတဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာ ထရပ်ကာ အိပ်ခန်းကြီးဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားသည်။

"ဘာလုပ်တာလဲ" ဟူအန်းချန်က ထိတ်လန့်သွားသည်၊ "ပြန်လာပြီး ငါတို့ကို လက်တွဲထားပါ၊ ဘာလို့ အခု ဖယောင်းတိုင်တွေအတွက် အိပ်ခန်းကြီးကို သွားရမှာလဲ။ အဲဒီမှာ ထူးဆန်းမှုတွေက မင်းကို စားလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?!"

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အိပ်ခန်းကြီးတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။

သူ့နောက်ကျောမှ တံခါးပိတ်သွားပြီး သူ ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိဘဲ အခန်းတွင်း ပရိဘောဂပုံစံကို အမြန် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ စားပွဲက ပြတင်းပေါက်အောက်မှာရှိပြီး ကုတင်ကြီးနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ၊ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့်သာ ကွာဝေးသည်။

သွေးစွန်းနေတဲ့ အိပ်ရာခင်းတွေက ကြာမြင့်စွာကတည်းက အစားထိုးခံရပြီးသားဖြစ်သည်။

သတိထားဖို့အတွက် ယန်ကျွင်းဇဲက ကုတင်အောက်၊ ဗီရိုထောင့်၊ စားပွဲအောက်နေရာတိုင်းကို လိုက်ကြည့်ပြီး ဒီအချိန်မှာ မကျေနပ်တဲ့အဘွား အိပ်ခန်းကြီးထဲကို မရောက်သေးဘူးဆိုတာ သေချာစေသည်။

သူ ချက်ချင်း စားပွဲဆီ လျှောက်သွားပြီး အလယ်အံဆွဲကို ဖွင့်လိုက်ရာ စာအိတ်အချို့၊ မှတ်စုစာအုပ်များ၊ လက်ဆောင်ပေးဖို့ အနီရောင်ဖလာအိတ်အလွတ်အချို့နှင့် မင်ခြောက်နေသော ဘောပင်အချို့ ပါရှိသည်။

ဖယောင်းတိုင်မရှိပေ။

ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ စားပွဲရဲ့ ညာဘက်ခြမ်းက သေးငယ်တဲ့ အံဆွဲသုံးခုကို တစ်ခုချင်းစီ ဖွင့်လိုက်သည်။ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက ရှုပ်ပွနေပေမဲ့ စက္ကူစုတ်တွေနဲ့ သတင်းစာအဟောင်းတွေသာ ဖြစ်သည်။

မြင်ကွင်းကို ပိတ်ဆို့နေတဲ့ အရာအားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက သေသေချာချာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အံဆွဲသုံးခုစလုံးမှာ အနီရောင်ဖယောင်းတိုင် တစ်ခုမှ မတွေ့ရသေးပေ။

ဒီအချိန်မှာ လွီရှင်း သူ့ကို လိမ်နေတာလားလို့ သူ စတင်တွေးမိသည်။

သို့သော် သူ ထွက်ပြေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိတာကြောင့် သူက လူရဲ့ ဝိညာဉ်ကွဲမှုကို မဖြစ်စေနိုင်ပေ။

ညာဘက်အံဆွဲတွေမှာ ဘာမှမရှိရင် ဘယ်ဘက်မှာ အံဆွဲသုံးခု ထပ်ရှိသေးတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက မထဘဲ၊ ဆက်ပြီး ဒူးထောက်နေရင်း ဘယ်ဘက်ခြမ်းကို ရွေ့ပြီး အံဆွဲကို ဆွဲဖွင့်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အိပ်ခန်းကြီးထဲမှာ တချက်ကုတ်ခြစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ ဗီရိုက မပွင့်ဘဲ၊ တံခါးနောက်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိပေ။ သစ်သားချိတ်ပေါ်မှာ အဝတ်အစားအချို့ ဆက်လက် ချိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဘယ်သူမှ နောက်မှာ ပုန်းမနေပေ။

မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့ ပုံရိပ်ကို ဘယ်မှာမှ မတွေ့ရပေ။

ဘာမှ မတွေ့ရသော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုက ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး သူ့လက်မောင်းတွေမှာ ကြက်သီးမွေးညှင်းတွေ ထလျက်ရှိသည်။

ဒီအချိန်မှာပဲ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ခင်းထားတဲ့ ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ စောင်က အနည်းငယ် ဖောင်းကြွလာပြီး အောက်မှာ လူတစ်ကိုယ်လုံး ပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်လာသလိုဖြစ်ကာ မကြာခင်မှာပင် လူပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်လာသည်။

"နာတယ်..." လည်ချောင်းနာသံနဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။