မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်စားသုံးခြင်း (၆)

"သောက်ကျိုးနဲ၊ ကုတင်အောက်ကနေ တန်းထွက်လာတာပဲ!"

ယန်ကျွင်းဇဲက အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲဘဲ စောင်ကနေ ကွေးကောက်လူ့ပုံသဏ္ဌာန် ဖောင်းကြွလာတာကို ကြောင်ကြည့်နေသည်။

စောင်အောက်ကနေ မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့အသံက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမရဲ့နှလုံးသားကို ဘီးကုတ်က ထိုးဖောက်တုန်းကလိုပင်၊ သူမခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ နာကျင်မှုနဲ့ စိတ်နှလုံးရဲ့ ခါးသီးမှုကို အဆက်မပြတ် ဖွင့်ထုတ်နေသည်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူမရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက စောင်အောက်မှာ ရှိနေသေးပြီး သူမက စောင်ကို လှန်မပစ်သေးပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပြီး သူ့စားပွဲရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်းက ပထမဆုံးအံဆွဲကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

ဒီလိုလုပ်ရာမှာ သူ အလွန်အမင်း သတိထားသည်။

သူ အသက်ရှူနှုန်းကို နှေးလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်က အံဆွဲကို ဆွဲထုတ်နေစဉ် နောက်တစ်ဖက်ကတော့ အံဆွဲထွက်လာချိန်မှာ အသံမထွက်အောင် အနည်းငယ် မြှင့်တင်ဖို့ အားစိုက်လိုက်သည်။

ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားပြီး အံဆွဲက အသံမထွက်ဘဲ ထွက်လာသည်။

အတွင်းမှာတော့ လေးငါးနှစ်လောက်က နံရံပြက္ခဒိန် အဝါရောင်တွေ အများအပြားရှိပြီး စာမျက်နှာအချို့က ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အံဆွဲကို အလွန်ဂရုတစိုက် ပိတ်လိုက်သည်၊ မဟုတ်ရင် သူက ဒုတိယအံဆွဲကို ဖွင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မကျေနပ်တဲ့အဘွားက စောင်အောက်မှာ ကွေးနေတုန်းဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ လည်ချောင်းနာနာအသံက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူက အနှောင့်အယှက် မခံရသေးပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက သက်ပြင်းတစ်ချက် ဖွဖွချလိုက်ပြီး ခေါင်းပြန်လှည့်ကာ ဒုတိယအံဆွဲကို ဖွင့်ဖို့ အရင်အတိုင်း ထပ်လုပ်သည်။

ကံကောင်းမှုက သူ့ဘက်မှာ ရှိနေသည်၊ အံဆွဲပွင့်သွားတာနဲ့ အနီရောင်ဖယောင်းတိုင်တစ်ထုပ်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီဖယောင်းတိုင်တွေက ပိန်သွယ်တာမဟုတ်ဘဲ အိမ်မှာ မီးပျက်တဲ့အခါ အလင်းရောင်အတွက် သုံးတဲ့ သာမန်အရွယ်အစားဖြစ်သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ ခုနစ်ရှစ်ချောင်းလောက် ကျန်နေသေးသည်။ ဒါ လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ စားသုံးဖို့ လုံလောက်ပါ့မလား။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူတို့ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း ဖယောင်းတိုင်တွေကို ထုပ်ထားတဲ့ ပလတ်စတစ်အိတ်က မတော်တဆ အသံထွက်သွားပြီး သူ့နှလုံးသားက လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး အိတ်ကို ကိုင်ထားရင်း မရွေ့ရဲပေ။

ခဏစောင့်ပြီး ဘာသံမှ မကြားရတာ သေချာပြီဆိုတာနဲ့ ဖယောင်းတိုင်အိတ်ကို ကိုင်ထားတဲ့လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

ခဏလေး၊ ဘာသံမှ မကြားရဘူးလား?!

မကျေနပ်တဲ့အဘွား နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေတဲ့အသံက အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရပ်တန့်သွားပုံရသည်။

အဲဒီအခါမှ ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်ပြီး သူ ခေါင်းကို အမြန်လှည့်လိုက်သည်။

ကုတင်ပေါ်က စောင်ရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာ ပွင့်ဟနေပြီး မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့ ခြောက်ကပ်ပြီး ဖယောင်းရုပ်လို ခေါင်းက ထွက်ပေါ်နေကာ သူ့ကျောဘက်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး ဘာအမူအရာမှ မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ခေါင်းက တဝှီးဝှီး မြည်သွားပြီး သူ့လက်နဲ့ခြေထောက်တွေ ချက်ချင်း ထုံကျဉ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ဖယောင်းတိုင်အိတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ခြေထောက်တွေ ထုံကျဉ်နေပေမဲ့ သူ့လက်မောင်းနဲ့ စားပွဲအစွန်းကို ထောက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

ဒီလုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံး မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့ အကြည့်က အနည်းငယ် အပေါ်ဘက်ကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်ပြီး သူ့ကို လိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အကြည့်က ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေတဲ့ ဓားထက်ထက်လိုဖြစ်ပြီး အေးစက်တဲ့ဓားသွားက သူ့အရေပြားကို ကပ်နေတာကြောင့် သူ ရေခဲလှိုဏ်ဂူထဲ ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့ အကြည့်အောက်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ခက်ခက်ခဲခဲ လှည့်ပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာဖို့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ငါ့... ဘီး?" မကျေနပ်တဲ့အဘွားက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်ထပ် မလှုပ်ရဲတော့ဘဲ သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဘဝရဲ့ အဆိုးဆုံး အပြုံးကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်- "အဘွားရန်၊ အဘွား ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိဘူးလား။ အဘွားရင်ဘတ်ထဲက ဘီးကို ကျွန်တော် ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့တာလေ! ပြီးတော့ မှတ်မိလား၊ ကျွန်တော် အဘွားရဲ့ဆံပင်ကိုလည်း ဘီးဖြီးပေးခဲ့တာလေ!"

မကျေနပ်တဲ့အဘွားက ကုတင်ပေါ်က ထထိုင်လိုက်သည်၊ သူမရဲ့အမူအရာက ဘာမှမရှိဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်- "ငါ့ဘီး ဘယ်မှာလဲ"

"အဲဒီဘီးက လုံခြုံရေးအရာရှိဆီမှာ ရှိရမယ်။ ကျွန်တော် အဘွားအတွက် သူ့ကို ခေါ်ခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ အဘွားရဲ့အချစ်ဆုံးမြေး ယွီရှောင်ချန်ကို လာတွေ့ဖို့ ကျွန်တော် အသိပေးခဲ့တာ။ အဘွား မမှတ်မိဘူးလား"

ယန်ကျွင်းဇဲ ပြောနေစဉ် သူ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အိပ်ခန်းတံခါးနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ပိုနီးလာသည်။

တခြားနည်းလမ်းမရှိ၊ ယခုအချိန်တွင် ကြင်နာစွာ ပြောဆိုခြင်းသည် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ယခင်က မကျေနပ်တဲ့အဘွားကို တစ်ခါမျှ မစော်ကားဖူးသလို၊ အမှန်စင်စစ် သူသည် သူမကိုပင် ကူညီပေးခဲ့ဖူးသည်။

အဘွားအိုက ယခု ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာသော်လည်း ယခင်က ကျေးဇူးတရားများကို မမှတ်မိစရာ အကြောင်းမရှိပေ!

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မကျေနပ်တဲ့အဘွားသည် ဘီးအကြောင်း ထပ်မမေးတော့ပေ။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ယန်ကျွင်းဇဲ လှုပ်ရှားသွားလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏အကြည့်က လိုက်ပါသွားသည်။

သူ အိပ်ခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ မကျေနပ်တဲ့အဘွားအတွက် သူ့ဘဝ၏ ဒုတိယအကြိမ် အကျည်းတန်ဆုံး အပြုံးကို ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို လှည့်ဖွင့်ကာ ထွက်သွားသည်။

ထိုအချက်က မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်သည် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာခဲ့လျှင်

ပင် ယခင်က တွယ်တာမှုများကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ နောက်လုပ်မည့်အရာများက စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ဆက်နွှယ်မှုများကြောင့် မကျေနပ်တဲ့အဘွားအား သူ့ကို ချမ်းသာပေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

အချိန်မရွေး၊ အဘွားအိုသည် လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်ပိုင်းက သူ့ကို အိပ်ခန်းထဲတွင် တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သင့်သည့်အပေါ် နောင်တရနေနိုင်ချေပင် ရှိသေးသည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဟူအန်းချန်နှင့် ကျန်နှစ်ဦးသည် လက်ချင်းတွဲကာ ဆိုဖာ၏တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထိုင်နေကြပြီး ကျူးကျော်မှုကို ခုခံကာကွယ်ရန် အနေအထားတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ အိပ်ခန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဟူအန်းချန်သည် စကားမပြောဘဲ သူ့ကို သတိကြီးစွာ ကြည့်နေသည်။

မကျေနပ်တဲ့အဘွား၏အသံသည် အိပ်ခန်းမှ လာခဲ့သည်၊ လူတိုင်း ကြားခဲ့ရသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ထိုအချိန်တွင် အတွင်း၌ ရှိနေသောကြောင့် ဟူအန်းချန်သည် ယန်ကျွင်းဇဲသည် မကျေနပ်တဲ့အဘွား၏ ဝိညာဉ်ကွဲမှုဖြင့် ပူးကပ်ခံရနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ရန် အကြောင်းပြချက် အပြည့်အဝရှိသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့ရှေ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ယန်ကျွင်းဇဲကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်ဟု မည်သူမျှ မယုံကြည်ရဲတော့ပေ။

သို့သော် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူတို့ကို လစ်လျူရှုကာ ဧည့်ခန်းကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ပြီး ပိတ်ထားသော ရေချိုးခန်းတံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ သူသည် လက်ကိုင်ကို လှည့်ဖွင့်ကာ ဖယောင်းတိုင်များပါသော ပလတ်စတစ်အိတ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။

သူ့နောက်ကျောမှ အိပ်ခန်းကြီးတံခါးသည် မပိတ်သေးဘဲ မကြာမီတွင် ခြေဖျားထောက် လျှောက်လာသည့် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟူအန်းချန်နှင့် အခြားသူများက သူတို့၏အကြည့်ကို ပြောင်းလိုက်ကြပြီး မကျေနပ်တဲ့အဘွား အိပ်ခန်းတံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် ချက်ချင်း အသံကို နိမ့်ချလိုက်ပြီး လျူရှင်းနှင့် လျူကျားယန်တို့အား "သူမကို မကြည့်နဲ့! သူမနဲ့ စကားမပြောနဲ့!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရေချိုးခန်းထဲတွင်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ထောင့်တွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေပြီး ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေသော လျူချန်နှင့် ဝမ်ချင်တို့ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူ မအော်တော့ဘဲ သူတို့ဆီ တည့်တည့်လျှောက်သွားကာ သူတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အေးစက်နေသော ပခုံးများကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဖယောင်းတိုင်အိတ်ကို ပေးလိုက်သည်- "သမီးကို ကယ်ချင်ရင် အခု စားလိုက်တော့"

လျူချန်သည် ခဏတာ လန့်သွားသော်လည်း ဖယောင်းတိုင်များကို မြင်သောအခါ သူ၏လျှာသည် မသိစိတ်ကပင် ဆန့်ထွက်လာပုံရသည်။

အသစ်မွေးဖွားလာသော ထူးဆန်းမှုတစ်ခုအနေဖြင့် သူသည် ဖယောင်းတိုင်စားသုံးခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သည့် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုမှ မရှိပုံရသည်။

"မြန်မြန်စား"

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဖယောင်းတိုင်များကို ချထားပြီး ရေချိုးခန်းတံခါးဝသို့ ပြန်သွားကာ ဧည့်ခန်းသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

မကျေနပ်တဲ့အဘွားသည် ဆိုဖာဘေးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ပြန်ရစ်မတိုင်မီကအတိုင်းပင် ခါးကို မဖြစ်နိုင်သည့် ထောင့်ချိုးဖြင့် ကွေးကာ ခေါင်းကို စောင်းလျက် ခေါင်းငုံ့ထားသော လျူကျားယန်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံနေသည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။

နောက်ဆုံးတစ်ဦးမှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေပြီး မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားသည်။

"နောက်ကျသွားနိုင်ပြီ"

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ချက်ချင်း ပြန်သွားပြီး ဖယောင်းတိုင်များကို စားနေသော လျူချန်နှင့် ဝမ်ချင်တို့ကို ဆွဲထူလိုက်သည်။

ထူးဆန်းမှုများအနေဖြင့် လျူချန်နှင့် ဝမ်ချင်တို့သည် အလေးချိန်မရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် သူ့အား စုံတွဲကို ရေချိုးခန်းမှ ဆွဲထုတ်ကာ ဧည့်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် လွယ်ကူစေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လျူချန်၏ပါးစပ်သည် သွေးနီရောင်ဖယောင်းတိုင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဆာလောင်နေသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဝါးနေသည်။ ဝမ်ချင်သည် ပို၍ လှပစွာ စားသောက်နေသော်လည်း ဖယောင်းတိုင် တစ်ချောင်းခွဲခန့် စားသုံးပြီးသားဖြစ်သည်။

ဆူညံသံကို ကြားရသော ဟူအန်းချန်သည် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး လျူရှင်းလည်း ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

မျက်လုံးများ မှိတ်ထားခဲ့သော လျူကျားယန်သည် ဤအချိန်တွင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏အကြည့်ကလည်း လိုက်ပါသွားသည်။ သူမသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ဟူအန်းချန်နှင့် လျူရှင်းတို့၏လက်များကို လွှတ်ချလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"အဖေ! အမေ!"

သူမ၏ နှုတ်ဖျားမှ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လျူကျားယန်သည် အိပ်မက်ထဲ ကျရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမ၏မိဘများ အသက်ပြန်ရှင်လာသည်ကို တွေ့မြင်ရပြီး သူမ၏ရှေ့တွင် ထိုင်လျက် တစ်ခုခုကို စားနေကြသည်။

ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏မိဘများ စားနေသည့်အရာကို သတိပြုမိသည်... ၎င်းသည် ဖယောင်းတိုင်များဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပါးစပ်အပြည့်မျိုချနေကြပြီး နှုတ်ခမ်းများတွင် အနီရောင်ဖယောင်းများ ပေကျံနေကာ အလွန်အမင်း ဆာလောင်မှု၏ အသည်းအသန်ပုံရိပ်တစ်ခုပင်။