မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်စားသုံးခြင်း (၇)

လျူကျားယန်ရဲ့ အော်ဟစ်သံက မကျေနပ်တဲ့အဘွားကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

သူမရဲ့ ကွေးနေတဲ့ကျောက ရုတ်တရက် မတ်မတ်ရပ်သွားပြီး မကျေနပ်တဲ့အဘွားကလည်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ ဖယောင်းတိုင်စားနေတာကို မြင်တော့ သူမ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမက ချက်ချင်း ခေါင်းပြန်လှည့်ပြီး ငိုတော့မလိုဖြစ်နေတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ လျူကျားယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပဲ။

မကျေနပ်တဲ့အဘွားက သူမရဲ့ ခြောက်ကပ်နေတဲ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး လျူကျားယန်ရဲ့မျက်နှာကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

"မကျေနပ်တဲ့အဘွား၊ သူတို့ ဖယောင်းတိုင်စားနေတယ်၊ ကြည့်ပါဦး၊ ဟေး၊ အရမ်းမွှေးတာပဲ!"

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟူအန်းချန်က အဲဒီအချိန်မှာ လျှို့ဝှက်ခါးပတ်ကို ပစ်ပြီး လျူကျားယန်နဲ့အတူ ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး သူမရဲ့လက်က ဆန့်တန်းနေဆဲဖြစ်ကာ သူမ ခေါင်းကို ပြန်လှည့်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမရဲ့ မီးခိုးရောင်သူငယ်အိမ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့အကြည့်က ဖယောင်းတိုင်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မျိုချနေတဲ့ လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ဆီ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဒါကို မြင်တော့ ဟူအန်းချန် နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ဖယောင်းတိုင်တွေ ဘာလို့ ရှာနေတာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာမရှိပေ၊ သူက ရေချိုးခန်းထဲက လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ရဲ့ ထူးဆန်းမှုတွေကို သိနေပြီး သူတို့စားဖို့ ဖယောင်းတိုင်တွေ တမင်တကာ ရှာပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်၊ ဒါကြောင့် အဘွားရန်ရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်... ဒီကောင်လေးက လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ရဲ့ ထူးဆန်းမှုတွေကို ဒီမှာ ဘယ်လို သိတာလဲ။ အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူဖြစ်ပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိခဲ့ပေ။

အဲဒီအချိန်မှာ မကျေနပ်တဲ့အဘွားက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လှည့်သွားကာ သူမရဲ့ပါးစပ်ကနေ တုံးတိတိ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တုပွတ်တိုက်သံနဲ့အတူ သူမရဲ့အာရုံကို လျူကျားယန်ဆီကို တစ်ဖန် ပြန်လည်‌ေပြာင်းလိုက်သည်။

"သူမကို မြှူဆွယ်လို့မရဘူး!"

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့နှလုံးသားကို ခိုင်မာစေပြီး လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ကို မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့နောက်ကို တည့်တည့် သယ်သွားပြီး သူမရဲ့ခြေထောက်တွေဆီ ပစ်ချလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ထူးဆန်းမှုနှစ်ခုရဲ့ ဖယောင်းတိုင်စားတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက သိသိသာသာ နှေးကွေးလာပြီး သူတို့ရဲ့ကိုယ်တွေက အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေသည်။

မကျေနပ်တဲ့အဘွားဆီက ကြီးမားတဲ့ဖိအားကြောင့် သူတို့ ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်စားလို့ မရတော့ပေ။

"ဟင်၊ အသစ်မွေးဖွားလာတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ဖယောင်းတိုင်စားနေတာ၊ လာကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်လောက်လှပတဲ့ မြင်ကွင်းလဲ!"

ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်ကို နှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး လှပတဲ့ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ချီးကျူးနေသလို သူ့ရင်ဘတ်ရှေ့မှာ လက်ပိုက်ထားသည်။

နောက်တစ်ကြိမ် မကျေနပ်တဲ့အဘွားက လျူကျားယန်ဆီကို လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းပြန်လှည့်ကာ သူမရဲ့ခြေထောက်တွေနားက ဖယောင်းတိုင်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးနေတဲ့ စုံတွဲကို ကြည့်ဖို့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။

သူမရဲ့လည်ချောင်းက ပွတ်တိုက်သံက တုံးတိတိ မဟုတ်တော့ဘဲ ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး စူးရှလာသည်။

သူမရဲ့ပါးစပ်က အနည်းငယ် ပွင့်ဟလာပြီး သူမရဲ့လည်ချောင်းကနေ တိုက်ရိုက်ထွက်လာသလို အသံတစ်ခုက "ဖယ်စမ်း..." ဟု ထွက်လာသည်။

ဒီစကားလုံးကို ပြောပြီးတာနဲ့ မကျေနပ်တဲ့အဘွားက ခေါင်းပြန်လှည့်ဖို့ ပြင်ဆင်နေစဉ် ဖယောင်းတိုင်စားနေတဲ့ လျူချန်က ရုတ်တရက် လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး သူမရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အမေ!" လျူချန်က သူ့ပါးစပ်ထဲမှာ သွေးနီရောင်ဖယောင်းတွေ ပြည့်နေပြီး ပါးစပ်ထောင့်ကနေ စီးကျနေတာတောင် မပီမသ ရေရွတ်လိုက်သည်-

"ကျွန်တော်... မှားသွားပြီ၊ မလုပ်ပါနဲ့၊ သူမက ကလေး... ကလေးလေးပါ..."

"အမေ!" ဝမ်ချင်ကလည်း လက်တစ်ဖက်က ကျန်နေသေးတဲ့ ဖယောင်းတိုင်တစ်ဝက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး နောက်တစ်ဖက်က မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ကိုင်ထားရင်း "သူမကို ချမ်းသာပေးပါ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့ ဖြူဖျော့ဖျော့မျက်နှာက ပထမတော့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် သူမရဲ့အမြဲတမ်း အမူအရာမရှိတဲ့မျက်နှာမှာ ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းမှာ သူမက သူမရဲ့လက်ညှိုးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်ထုတ်ပြီး သူမခြေထောက်နားမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ သားကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်၊ သူမအတွင်းက မကျေနပ်မှုတွေနဲ့ မလိုလားမှုတွေအားလုံးကို သယ်ဆောင်ထားသလိုဖြစ်ပြီး သူမရဲ့လည်ချောင်းကနေ အံကြိတ်ကာ စကားလုံးနှစ်လုံးကို ထပ်မံ ပြောထုတ်လိုက်သည်။

"တိရစ္ဆာန်..."

"အမေ..."

ဝမ်ချင်က ထပ်ပြောဖို့ ပြင်ဆင်နေစဉ် လျူချန်က လည်ချောင်းနာနာနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ သူ့အသံက တင်းမာနေသည်- "ကျွန်တော် မှားသွားပြီ၊ အမေ! ကျွန်တော် တမင်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဟမ်? ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ယန်ကျွင်းဇဲက သူတို့ရဲ့စကားလုံးတွေမှာ နောက်ခံအဓိပ္ပာယ်တစ်ခုကို သိလိုက်ပြီး ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဟူအန်းချန်လည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး မကျေနပ်တဲ့အဘွားဆီကနေ သူ့အာရုံကို ပြောင်းလိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်မှာ မှောက်လျက်လဲနေတဲ့ လျူချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အမေက... ပိုက်ဆံနည်းနည်း ပေးလိုက်ရုံပဲ၊ ကျွန်တော် ထွက်သွားမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမေက ငြင်းတယ်။ ဘာလို့... မပေးတာလဲ။ ကျွန်တော်ကအ‌မေ့ရဲ့သားက... အခက်အခဲကြုံနေတယ်!" လျူချန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "ကျွန်တော် သောက်နေတာ၊ အဲဒီဘီး...

ကျွန်တော် တမင်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တောင်းပန်ပါတယ်... အမေ၊ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်!"

မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့မျက်နှာက ဒီအချိန်မှာ ပုံပျက်နေသလောက်ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ မီးခိုးရောင်၊ ပန်းပွင့်လို ဆံပင်တွေက ထောင်ထနေပြီး သူမပတ်ဝန်းကျင်က ထူးဆန်းမှုတွေက မမြင်နိုင်လောက်အောင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လာကာ အဲဒီမှာရှိနေတဲ့လူတွေရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို လေတိုက်ခတ်ပြီး ဆူညံစွာ လှုပ်ခတ်စေသည်။

"ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့သံလိုက်စက်ကွင်း!"

ဒီအချိန်မှာ ဟူအန်းချန်တင်မကဘဲ ဒီအလယ်မှာ ပါဝင်လာတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲတောင် တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့ရှေ့က မကျေနပ်တဲ့အဘွားက ဒီအချိန်မှာ ပိုပြီး မကျေနပ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပုံရပြီး သူမရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စွမ်းအားက အဆက်မပြတ် တိုးလာနေသည်။

ဒီပြင်းထန်တဲ့ဖိအားအောက်မှာ လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ မကျေနပ်တဲ့အဘွားကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ သူတို့လက်တွေတောင် မသိစိတ်ကနေ လွှတ်ချလိုက်ပြီး ဘေးဘက်ကို ကွေးသွားသည်။

မကျေနပ်တဲ့အဘွားက ခေါင်းပြန်လှည့်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ယင်နေတဲ့ လျူကျားယန်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

"ဆက်ပြီး... ဖယောင်းတိုင်တွေ စား" ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အသံ မြင့်တက်လာသည်။

လျူချန်နဲ့ ဝမ်ချင်တို့ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ထူးဆန်းတဲ့အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကာ မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့ခြေထောက်တွေကို တစ်ဖန်ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖယောင်းတိုင်တွေကို သူတို့ပါးစပ်ထဲကို အလောတကြီး ထိုးထည့်ကာ အဆက်မပြတ် ဝါးစားနေသည်။

မကျေနပ်တဲ့အဘွားက ခေါင်းပြန်လှည့်လိုက်သည်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြည့်ဖို့ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက မသိစိတ်ကနေ နောက်ကို ဆုတ်လိုက်သည်။

တစ်မျိုးသော မသိစိတ်က ဆွဲဆောင်မှုအောက်မှာ မကျေနပ်တဲ့အဘွားက ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့လိုက်ပြီး ဖယောင်းတိုင်တွေကို စားသုံးနေတဲ့ စုံတွဲကို ကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ သူမက တံတွေးတစ်ပွက် မျိုချလိုက်သလိုပင်။

ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်ကို ပိုဆုတ်လိုက်ပြီး သူ့အသံက ညွှန်ကြားလိုက်သည်- "သူမကို မော့ကြည့်၊ သူမ စားတာကို ကြည့်"

စုံတွဲက သူတို့ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ရှိနေပေမဲ့ ခေါင်းကို မြှင့်လိုက်ပြီး မကျေနပ်တဲ့အဘွားကို ရင်ဆိုင်လိုက်ကာ သူတို့ ဖယောင်းတိုင်စားနေတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို သူမကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်စေသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မွေးရာပါ တောင့်တမှုတစ်ခုက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တိုးပွားလာပြီး သူမရဲ့လည်ချောင်းက ပွတ်တိုက်သံတွေက ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

ရုတ်တရက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ မကျေနပ်တဲ့အဘွားက ကုန်းပြီး လျူချန်ရဲ့ပခုံးကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

လျူချန်က ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားပြီး ထိန်းမရဘဲ လေထဲ မြှောက်တက်သွားသည်၊ မကျေနပ်တဲ့အဘွားရဲ့အမူအရာက တစ်ခုခုကို ရုန်းကန်နေပြီး ခုခံနေတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ အဘွားအိုက သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူမရဲ့ပါးစပ်က ခြောက်ကပ်နေတဲ့ ရေတွင်းဟောင်းလိုဖြစ်ပြီး မည်းမှောင်ပြီး အလွန်နက်ရှိုင်းသည်။

"လျူကျားယန်၊ မျက်လုံးမှိတ်ထား!" ဟူအန်းချန်က ပြောလိုက်သည်။

အသိစိတ်လွတ်မတတ် ကြောက်လန့်နေပြီဖြစ်တဲ့ လျူကျားယန်က ချက်ချင်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်၊ ဒါပေမဲ့ သူမ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တာနဲ့ သူမ ထိန်းထားခဲ့တဲ့ မျက်ရည်တွေက နောက်ဆုံးတော့ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကနေ စီးကျလာသည်။

ကျောချမ်းစရာကောင်းတဲ့ တကျွိကျွိမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညှင်းတွေ ထသွားစေသည်။

လျူကျားယန်က သူမ ပြိုလဲတော့မလို ခံစားရသည်၊ သူမပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးက လက်တွေ့မကျသလိုဖြစ်ပြီး အိပ်မက်ထက်ပင် ပိုပြီး လှည့်စားနေသလို၊ အရာအားလုံးက လိမ်ညာမှုတွေပဲ။

တကျွိကျွိမြည်သံ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။

နှစ်စက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် ဝမ်ချင်၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံကို ကြားရသည်။ လျူကျားယန်သည် နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့ဘဲ ဆိုဖာပေါ်တွင် မေ့လဲသွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်၊ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးသည် သွေးထွက်သံယို မဖြစ်ခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျူချန်နှင့် ဝမ်ချင်တို့သည် ထူးဆန်းမှုများ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထူးဆန်းသော သံလိုက်စက်ကွင်း၏ ထုတ်ကုန်များကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာအစစ်အမှန်မရှိပေ။

မကျေနပ်တဲ့အဘွား၏ ပါးစပ်ထဲတွင် သူတို့သည် ပြိုကွဲသွားပုံရပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းများသည် ဖန်သားပုံစံဖြစ်ကာ အပိုင်းအစများအဖြစ် ဝါးမျိုခံနေရသည်။

ပထမတွင် မကျေနပ်တဲ့အဘွားသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရုန်းကန်နေပြီး ခုခံနေခဲ့သော်လည်း ယခု သူမသည် ဝိညာဉ်စားသုံးခြင်း၏ အရှိန်ကို မြှင့်တင်နေပြီး သူမ၏အမူအရာတွင် ထိန်းမရသော ကျေနပ်မှုတစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဖယောင်းတိုင်များ၏ လွှမ်းမိုးမှုသည် ဤစားသုံးမှုတွင် အခန်းကဏ္ဍတစ်ခုမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။