ကျန်းရှောင်မို

ညစာစားပြီးနောက် မိသားစုသုံးယောက် ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ကာ တီဗီကြည့်နေကြသည်။

ယန်တာ့ကောသည် သူ့သားအတွက် တီယန်မင်ခရိုင် ပညာရေးချန်နယ်ကို အထူးဖွင့်ပေးထားသည်။

တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ လျှောက်လွှာတင်ခြင်း၏ ကနဦးဆွေးနွေးမှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ ဤကဲ့သို့သော ပညာရေးချန်နယ်များတွင် တက္ကသိုလ်အသီးသီး၏ မိတ်ဆက်များ၊ လျှောက်လွှာတင်ခြင်းအတွက် အတွေ့အကြုံများနှင့် မူဝါဒရှင်းပြချက်များ ပါဝင်သည်။

ဇနီးမောင်နှံကိုယ်တိုင်က သိပ်နားမလည်ကြသော်လည်း သူတို့သားအတွက် ကိုးကားရန် အသုံးဝင်မည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။

ယန်တာ့ကောသည် ဘာမှအများကြီး မပြောဘဲ သူ့အတွက် အလွန်စိမ်းသက်နေပုံရသော တက္ကသိုလ်အသီးသီး၏ မိတ်ဆက်များကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ့သားကို လုံးဝမသိနားမလည်သော အကြံပေးချက်များ ပေးတတ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် မေ့မေ့လျော့လျော့ ကြည့်နေရင်း နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် "အဖေ၊ အမေ၊ ကျွန်တော် ဆွေးနွေးစရာတစ်ခု ရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အင်း၊ ဘာလဲ" ယန်တာ့ကောသည် ရီမုတ်ကို ကောက်ယူကာ အသံကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သည်။

လီမန်သည် သူမ၏ဖုန်းပေါ်ရှိ browser ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာရှေ့ရှိ ကော်ဖီစားပွဲပေါ် တင်လိုက်ကာ သူ့သားအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် လည်ချောင်းရှင်းကာ စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် တံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

ဤတံခါးခေါက်သံသည် အလွန်ညင်သာစွာ မြည်သည်။ သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ခေါက်ပြီး တစ်ကြိမ်စီသည် စည်းချက်ကျကျ ခြားနားနေသည်။ တံခါးဖွင့်ခြင်းသည် အထူးလေ့ကျင့်မှု လိုအပ်သည့် ကျွမ်းကျင်သောအလုပ်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်စေသည်။

အခန်းထဲရှိ လူသုံးယောက်လုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဝေးကွာသော ဆွေမျိုးများမှာ ကျေးလက်တွင် နေထိုင်ကြပြီး အထူးသဖြင့် ညဘက်တွင် လာရောက်လည်ပတ်လေ့ မရှိပေ။

လီမန်သည် တံခါးဖွင့်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ယန်ကျွင်းဇဲက သူမထက် လက်ဦးမှုရယူလိုက်သည်။

သို့သော် သူ ထရပ်ရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ့ကျောပေါ်တွင် မှီနေသော ခေးအာ သည် ရုတ်တရက် ချော်ကျကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ခပ်သွက်သွက် ပြေးဝင်သွားသည်။ လက်၊ခြေထောက်ဖြင့် တွားသွားသကဲ့သို့ပင်။

ယန်ကျွင်းဇဲ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့ ပထမဆုံး အထင်က မကျေနပ်တဲ့အဘွားအို များလား။

ဒါပေမဲ့ မကျေနပ်တဲ့အဘွားအိုက အဲဒီလောက် ညင်သာမှာမဟုတ်ဘူးမလား။

လက်စားချေဖို့လာတဲ့သူက အဲဒီလောက် ညင်သာစွာ ခေါက်တာမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။

ဒါ့အပြင် မကျေနပ်တဲ့အဘွားအို ဝိညာဉ်ကို စားခဲ့တာ နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးသည်။ အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံ အရဆိုရင် ၇၂ နာရီပြည့်မှ ပေါ်လာသင့်သည်။

သို့သော်လည်း သူ တံခါးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် အစောင့်အကြပ်ဖြင့် ခံစားနေရသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ အပြင်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ အရပ် ၁၇၀ စင်တီမီတာ (၁ မီတာ ၇၀) ခန့်ရှိပြီး ပုခုံးထိဆံပင်ထားသည်။ ရှေ့တွင် ပန်းရောင် ရုပ်ပုံပါသော အဖြူရောင်လက်ရှည်တီရှပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဒူးတွင် အပေါက်ပါသော ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဂျင်းဘောင်းဘီနှင့် ရိုးရိုးအဖြူရောင် စနီကာဖိနပ်တစ်ရန်ကို စီးထားသည်။

သူမ၏လက်ထဲတွင် ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် ၂၂ သို့မဟုတ် ၂၃ နှစ်ခန့် ရှိပုံရသော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ပထမဆုံး အထင်မှာ… သူမ အိမ်မှားရောက်လာသည်ဟုပင်။

ယန်ကျွင်းဇဲတွင် သူ့အရင်က လူဟောင်းအကြောင်း မှတ်ဉာဏ်မရှိသော်လည်း ဤအမျိုးသမီးသည် သူ့ဆွေမျိုးတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း သူ့မသိစိတ်က သေချာနေသည်။

"ရှင်က... ယန်ကျွင်းဇဲလား" အမျိုးသမီးက အရင်မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်ပါ။ ခင်ဗျားက ဘယ်သူပါလဲ..."

"ငါက တီယန်မင်နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့ က ကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးပညာရှင် ကျန်းရှောင်မို ပါ" အမျိုးသမီးက အပြုံးပါးပါးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဟွမ်ချန် ကျွန်မတို့ကို အစီရင်ခံပြီးနောက် အထက်ကနေ ရှင်ကို ယာယီ ကာကွယ်ဖို့… အင်း၊ တစ်ပတ်ကြာ ပို့လိုက်တာပါ"

"မင်းကနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးပညာရှင်လား" ယန်ကျွင်းဇဲ တံခါးကို ပိုကျယ်အောင်ဖွင့်ကာ နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့မှ မိန်းကလေးငယ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးပညာရှင်လို့ ခေါ်ခံရဖို့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးပညာရှင်လို ဝတ်ဆင်ဖို့ မလိုပါဘူး" ကျန်းရှောင်မိုက ပြုံးလျက်ပြောသည်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ယန်တာ့ကောနဲ့ လီမန်တို့က ဆူညံသံကြားလို့ ဧည့်ခန်းတံခါးဝကို ရောက်လာကြပြီ။ ကျန်းရှောင်မိုကို စိုက်ကြည့်မလိုဖြစ်နေကြပြီး လီမန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေတောင် အကြိမ်အနည်းငယ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားသည်။

"ကောင်မလေး၊ ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ" လီမန်က မေးသည်။

"အမေ၊ ဒါ ကျွန်တော် ငှားထားတဲ့ ဆရာမပါ" ယန်ကျွင်းဇဲက အရင်စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မို ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ထို့နောက် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အိမ်မှာ စာသင်တာလား" ဇနီးမောင်နှံ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်" ယန်ကျွင်းဇဲက "ကျွန်တော့် သင်္ချာ၊ ရူပဗေဒ၊ ဓာတုဗေဒ ဘာသာရပ်တွေမှာ အားနည်းချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်လို့ ထင်တယ်။

တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲမှာ အမှတ်လျော့မှာ စိုးရိမ်တယ်။ အရင်တစ်ခေါက် ဗီဒီယိုရိုက်ပြီး ပိုက်ဆံရခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် ဆရာမ ကျန်းကို ရက်အနည်းငယ်လောက် လာသင်ပေးဖို့ ယာယီငှားလိုက်တယ်"

ကျန်းရှောင်မိုက ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး ဘာမှမပြောပေ။

"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့သား ကိုယ်တိုင် အားနည်းချက်တွေ ရှာတွေ့တယ်ဆိုရင် ငါတို့လည်း ဘာမှ အများကြီး မကူညီနိုင်ပါဘူး" ယန်တာ့ကောက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "ဘယ်လို ပြန်လည်လေ့လာဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။ ညတိုင်း နှစ်နာရီ စာကျူရှင်လား"

"အတိအကျတော့ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းရှောင်မိုက ခေါင်းခါသည်။ "ဒီလိုပါ၊ ကျွန်မက... အွန်လိုင်းဆရာမ တစ်ယောက်ပါ။ မြို့ပြင်ကနေ အခုမှ ရောက်လာတာမို့ ရှန်ထျန်မြို့မှာ ယာယီနေစရာ မရှိသေးဘူး။ ဒါကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲကို တစ်ပတ်တာလုံး သီးသန့်စာသင်ပေးဖို့ တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာတစ်ခု ရှာဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ အဲဒီကာလအတွင်း သူက ကျောင်းလည်း မသွားရဘူး၊ အိမ်လည်း မပြန်ရဘူး"

"ဘာ?!" ဇနီးမောင်နှံ အံ့သြသွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ အမေ၊ စိတ်ချပါ။ တခြားဘာသာရပ်တွေမှာ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော် အခု အားနည်းတဲ့အချက်တွေပေါ် အာရုံစိုက်နေတာ။ အွန်လိုင်းမှာ အကြာကြီး ရှာကြည့်တော့ ဆရာမ ကျန်းက နာမည်ကောင်း အများကြီးရထားတာ။ ဒီတစ်ခါ သေချာ ပြန်လေ့လာရင် အမှတ်များများ ရနိုင်တယ်။ ကျွန်တော် ထင်တယ်... တီယန်မင်သိပ္ပံတက္ကသိုလ် က ကျွန်တော့်ကို လက်ပြနေပြီ!"

"ဆရာမ ကျန်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ပါ! အပြင်မှာ အကြာကြီး ရပ်နေရတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်" ယန်တာ့ကော နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်ပြီး ကျန်းရှောင်မိုကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

လီမန်သည် ယန်ကျွင်းဇဲကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဒါက... ဒီအိမ်မှာ စာကျူရှင်သင်တာက တော်တော်စျေးကြီးမယ် ထင်တယ်!"

"စျေးမကြီးပါဘူး၊ လုံးဝစျေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်။ အမေ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး" ယန်ကျွင်းဇဲက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဟန်ပန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီမန် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ နောက်လှည့်ကာ ကျန်းရှောင်မိုအတွက် သန့်ရှင်းသော အမျိုးသမီးသုံး ဖိနပ်တစ်ရန် ယူလာသည်။ ယန်တာ့ကောကတော့ ကျန်းရှောင်မို၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ယူသွားသည်။

ကျန်းရှောင်မိုသည် သူမ၏ အဖြူရောင်စနီကာဖိနပ်များကို ချွတ်လိုက်ပြီး ဒူးထောက်ကာ သူမ၏ဖိနပ်များကို သေသေချာချာ သပ်ရပ်စွာ နေရာချပြီးမှ ထရပ်ကာ ဧည့်ခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာသည်။

ယန်တာ့ကောက "မင်းရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို အိပ်ခန်းထဲ ထည့်ပေးမယ်။ ဒါဆို မင်းနဲ့ ဇဲရဲ့အမေက အိပ်ခန်းအကြီးမှာအိပ်၊ ဇဲနဲ့ငါက..."

"မလိုပါဘူး" ကျန်းရှောင်မိုက သူ့စကားကို ဖြတ်တောက်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒီည ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာမှာပဲ အိပ်လိုက်ပါ့မယ်"

"ဆရာမ ဒီည ကျွန်တော့်အခန်းမှာ အိပ်ပါ၊ ကျွန်တော်က ဧည့်ခန်းမှာ အိပ်ပါ့မယ်" ယန်ကျွင်းဇဲက ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

ဇနီးမောင်နှံ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ယန်တာ့ကောသည် ကျန်းရှောင်မို၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အိပ်ခန်းသို့ ယူသွားသည်။ သူ ပြန်လာသောအခါ လီမန်သည် ကျန်းရှောင်မိုအတွက် လက်ဖက်ရည်ပူတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် ခဏတာ ထိုင်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကျန်းရှောင်မိုအနေဖြင့် သူ့ပညာရေးအခြေခံကို နားလည်ရန် လိုအပ်သည်ဟု အကြောင်းပြကာ နှစ်ယောက်သား အိပ်ခန်းငယ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် လီမန်က ယန်တာ့ကောကို "ငါတို့သား ဘယ်သူ့ရဲ့ လိမ်လည်မှုကိုမှ မခံပါစေနဲ့။ အွန်လိုင်းမှာ လိမ်လည်တဲ့ အိမ်စာကျူရှင်ဆရာတွေ အများကြီးပဲ" ဟု ပြောသည်။

ယန်တာ့ကောက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါတို့သား ကြီးလာပြီ၊ သူ့စာတွေလည်း မဆိုးပါဘူး။ ဒီဆရာမက တော်လား၊ မတော်လားဆိုတာ သူက ငါတို့ထက် ပိုသိတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့!"

အိပ်ခန်းထဲတွင်။

"အိမ်စာကျူရှင်လား။ မင်း တကယ် ကောင်းကောင်း တွေးခေါ်လိုက်တာပဲ" ကျန်းရှောင်မိုက ရယ်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"လုပ်ရမှာပေါ့။ အဖေနဲ့အမေ စိတ်မပူအောင် မလုပ်လို့မရဘူး။ ဒါနဲ့ မင်းပြောတာက ဒီခုနစ်ရက် ကျောင်းလည်း မသွားရဘူး၊ အိမ်လည်း မပြန်ရဘူးဆိုတော့ ဘယ်ကိုသွားရမလဲ"

"ကျွန်မက ကာကွယ်ပေးရုံပဲ။ ကျန်တာ မင်း စီစဉ်ရမယ်" ကျန်းရှောင်မိုက သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဖွင့်ကာ ပစ္စည်းများကို စတင်ထုတ်ယူနေစဉ် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျိုးတာ့လီကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ကျိုးတာ့လီက ဖုန်းပြန်ခေါ်လာသည်။

တိုတောင်းသော စကားပြောဆိုပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းရှောင်မိုကို "ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဆွေမျိုးက အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်လုပ်ငန်း လုပ်တယ်။ သူက ကျွန်တော်တို့အတွက် ဒီရက်ပိုင်း ယာယီအိမ်ငှားပေးဖို့ သဘောတူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆင်ခြေဖုံးမှာ"

"ဆင်ခြေဖုံးက ကောင်းပါတယ်" ကျန်းရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။

"မကျေနပ်တဲ့အဘွားအိုက မင်းကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားပေမဲ့ မင်းနဲ့ နီးစပ်တဲ့သူတွေကို မပတ်သက်မိအောင် ကြိုးစားသင့်တယ်။ မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ နှစ်မျိူးစလုံး ရှောင်သင့်တယ်”