ဘယ်သူက ခေါင်းပြောင်မှ အားကောင်းလာတယ်လို့ ပြောလဲ

လင်းတုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "အဘိုးကြီးလီ၊ မင်း မသိသေးဘူး၊ လင်မိသားစုခြံဝင်းမှာ မီးလောင်တာက ရုတ်တရက်မဟုတ်ဘူး။ ကလေးတွေက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတာကြောင့် စွန့်ပစ်ထားတဲ့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ မီးခြစ်နဲ့ ကစားကြတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီမှာ သုံးလို့မကုန်သေးတဲ့ ဓာတ်ငွေ့အိုးတွေလည်း ရှိသေးတယ်"။

အဘိုးကြီးလီက ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားသည်၊ "ဒါကိုတော့ ငါ ကောင်းကောင်းမမှတ်မိတော့ဘူး"။

ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါဆို မီးလောင်နေတဲ့အချိန်မှာ အိမ်နံပါတ် ၃၉ က ကလေးက လင်မိသားစုခြံဝင်းထဲမှာ မရှိပေဆိုတဲ့သဘောလား။ ဒါမှမဟုတ် ကလေးက အဲ့ဒီမတိုင်ခင်ကတည်းက ရေနစ်သေဆုံးခဲ့တာလား"။

"ဒါကိုတော့ ငါ မသိဘူး" လင်းတုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မီးလောင်ပြီးမှကောင်လေးရဲ့အလောင်းကို ရေလှောင်ကန်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့တာ၊ ရေထဲမှာ ရက်အတော်ကြာ ရှိနေခဲ့တယ်လို့ ပြောသည်။ အချိန်အတိအကျ ကိုတော့ ငါ သိပ်မသေချာဘူး"။

"ရေနစ်သေဆုံးသွားတဲ့ ကလေးနာမည်က ဘယ်သူလဲ" ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

"ကျူးကျန့်လုံ၊ ငါတို့ အားလုံးက သူ့ကို... လုံလို့ပဲ ခေါ်ကြသည်" လင်းတုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"လုံက ပုံမှန်ဆို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မနေပါဘူး၊ သူ တစ်ယောက်တည်း ရေလှောင်ကန်ကို ရေဆော့ဖို့ ဘယ်လိုရောက်သွားလဲဆိုတာတော့ မသိဘူး။ သူက အရမ်းရဲတင်းတယ်။" အဘိုးကြီးလီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "သူ့အမေ၊ ကျင်းကျင်းက သူ့အရက်သမားအဖေ ကျူးယန်ရှန်းရဲ့ ရိုက်နှက်တာကို ခဏခဏ ခံနေရတယ်၊ ဒါကြောင့်ပဲ နောက်ပိုင်းမှာ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြိုးဆွဲချပြီး သတ်သေခဲ့တာ"။

"ဟုတ်တယ်" လင်းတုန်းက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို သတိပေးလိုက်သည်၊ "မင်း အိမ်နံပါတ် ၃၉ အနားကို မသွားမိစေနဲ့၊ အဲ့ဒီမှာ မသန့်ရှင်းတဲ့အရာတွေ ရှိနေတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းသာ အထဲကို မဝင်ရင်တော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"။

"ကျူးယန်ရှန်းက နောက်ပိုင်းမှာ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရတာကြောင့် ရော့ခ်ကို စွန့်ခွာသွားတယ်၊ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့အဆောက်အအုံကိုလည်း ဒေသခံတွေက လုံးဝမေ့ထားကြပြီ" အဘိုးကြီးလီက သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်ချလိုက်သည်။

လုံလောက်တဲ့သတင်းအချက်အလက်တွေ ရရှိပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲကလည်း စားပွဲပေါ်က ပဲနို့နဲ့ ဖက်ထုပ်ကြော်တွေကို စားပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး လင်းတုန်းကို ပြောလိုက်သည်၊ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ဦးလေးလင်။ ကျွန်တော် ပြောစရာရှိလို့ လာခဲ့တာပါ။ မနက်ဖြန်ပြီးရင် ကျွန်တော် အခန်းငှားတာ ရပ်လိုက်တော့မယ်။

ဦးလေး အိမ်ငှားမယ့်သူရှာဖို့ ကြော်ငြာတင်ခိုင်းလို့ ရပါပြီ"။

အဘိုးကြီးလီက ရယ်လိုက်သည်၊ "သူ တင်ထားပြီးပြီ"။

လင်းတုန်းကလည်း ပြုံးလိုက်သည်၊ "ပြဿနာမရှိဘူး၊ မင်း ထွက်သွားတဲ့အခါ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီး သွားလိုက်ရုံပဲ။ သော့တွေကို ငါ့ဆီကို ယူလာဖို့ပဲ မှတ်ထား။ ငါ အိမ်မှာမရှိရင် တံခါးဝက တရုတ်နှင်းဆီအိုးအောက်မှာ ထားခဲ့လိုက်"။

"ဦးလေးက အခန်းကို စစ်ဆေးမကြည့်ဘူးလား" ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

"ဒီဘက်ခေတ်က လူငယ်တွေက အရမ်းရိုးသားပြီး ယဉ်ကျေးတယ်၊ ဘာမှကြည့်စရာမလိုပါဘူး။ ငါ မင်းကို ယုံတယ်" လင်းတုန်းက ပြောလိုက်‌သည်။

နှစ်ယောက်သားနဲ့ ခဏလောက် စကားပြောပြီး အလကား မနက်စာအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ထပ်ပြောပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက လင်းတုန်းရဲ့အိမ်ကနေ ထွက်လာပြီး သူ့ရဲ့ အခန်းကို ပြန်လာသည်။

ခေးအာက သူ့အပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေခဲ့ရာကနေ အခန်းကို ပြန်ရောက်မှပဲ ဆင်းလိုက်သည်၊ သူမက ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး ခြေဗလာနဲ့ တစ်နေရာမှာ ရပ်နေသည် (တစ်ဖက်ကတော့ ကျိုးနေဆဲ)။

ကျန်းရှောင်မိုရဲ့အကာအကွယ်မရှိတော့တာကြောင့် ခေးအာကို သူ့ဘေးမှာထားပြီးမှ ယန်ကျွင်းဇဲက စိတ်အေးချမ်းမှု ခံစားရသည်။

စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သူက "လက်ကိုင်ပဝါချ" တာဝန်ကို ညအချိန်မှာ လူမသိအောင် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ခုချိန်မှာတော့ စောင့်ဆိုင်းရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ကြိုးဆွဲချအမျိုးသမီး" တာဝန်က တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကျန်နေသေးသည်၊ ဒါပေမယ့် အခုကြည့်ရတာ လုံလို့ခေါ်တဲ့ ကလေးကလင်မိသားစုခြံဝင်းမီးလောင်မှုမှာ သေဆုံးခဲ့တဲ့ ကလေးအနည်းငယ်နဲ့ ခင်မင်ခဲ့ပုံရသည်။

"လက်ကိုင်ပဝါချ" တာဝန်ကို လုပ်နေစဉ်အတွင်း လုံရဲ့တည်နေရာကို ထပ်မံအတည်ပြုနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့် ယန်ကျွင်းဇဲ နားမလည်တာတစ်ခုကလုံရဲ့အလောင်းကို ပြန်ဆယ်ယူခဲ့ပြီးနောက်သူ့မိဘတွေက သွားပြီး အတည်ပြုခဲ့ရမည်။ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သားကိုတောင် မမှတ်မိနိုင်ဘူးလား။

ဘာလို့ ယဲကျဲနန်ရဲ့ဝိညာဉ်က တကယ်တမ်း ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားမယူခင်မှာ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကလေးကို ရှာဖို့ လိုအပ်နေရတာလဲ။

အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက ဒါက သေဆုံးပြီးနောက် ယဲကျဲနန်ရဲ့ မသိစိတ်က ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်လို့ပဲ ယူဆနိုင်ခဲ့သည်။

အချို့အရာတွေက ပါဝင်ပတ်သက်သူက ဘာကြောင့်ဆိုတာကို နားမလည်ရင်တောင် မသိစိတ်ကနေ မှားနေသည်လို့ ခံစားနေနိုင်လေသည်။

ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ သံသယတွေနဲ့ တူနေသည်၊ အရေးကြီးတဲ့အချက်တစ်ခုက အမြဲတမ်း သူ့ကို ရှောင်လွှဲနေသလိုမျိုး၊ ဒါပေမယ့် သူ ဘယ်မှာ မေ့သွားလဲဆိုတာကို ဘယ်တော့မှ အတိအကျ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

ခဏကြာတော့ ခေးအာကလည်း အဲ့ဒီမှာ ရပ်နေတာကို ပျင်းနေတယ်လို့ မြင်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲက တွားသွားမကောင်းဆိုးရွားကိုလည်း အပြင်ကို ထုတ်လိုက်လေသည်။

ဒါပေမယ့် သူ့ကို ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ရဲ့ ပုံစံက သူ့ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

အရင်က ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ တွားသွားမကောင်းဆိုးရွားအပေါ် အထင်အမြင်က ကြောက်စရာကောင်း၍ ပိန်လှီပြီး သူ့ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး အရေးအကြောင်းတွေနဲ့မှိုင်းနေတဲ့မျက်

လုံးတွေနဲ့ ခေါင်းပြောင်နေတာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ ဒါက ပိုပြီး ဝိုင်းစက်လာရုံသာမက "ပိန်လှီ" တဲ့အမျိုးအစားကနေပြောင်းသွားပြီဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့အရေပြားကလည်း တောက်ပြောင်လာပုံရသည်၊ အရေးအကြောင်းတွေကလည်း သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားသည်၊ မျက်လုံးတွေကလည်း သိပ်မမှိုင်းတော့ဘဲ မူလက ခေါင်းပြောင်နေတဲ့ ခေါင်းမှာလည်း ဆံပင်အတော်များများ ပေါက်လာပြီး ခေတ်မီတဲ့ တစ်ဖက်ကနေ ခွဲထားတဲ့ပုံစံပါ ဖြစ်နေသည်။

"တောက်၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" ယန်ကျွင်းဇဲက ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူ့ခေါင်းကို ခေးအာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ခေးအာကလည်း ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း အချိန်အတိုင်းအတာဇယားရဲ့ ဆယ့်နှစ်ခုမြောက်နေရာမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်၊ တွားသွားမကောင်းဆိုးရွားသာ ဒီလိုပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူမက ဒါကို အရှင်းလင်းဆုံး သိလိမ့်မည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ သူတို့ ပိတ်လှောင်ခံနေရတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ ဝိညာဉ်တွေက သီးခြားစီ တည်ရှိနေတာကြောင့် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဆက်သွယ်လို့ မရနိုင်ပါပေ။

ခေးအာက ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး သူမရဲ့အကြည့်က ယန်ကျွင်းဇဲအပေါ် ကျရောက်သွားသည်၊ "အယ်"။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ မေးတယ်လို့ မမှတ်ပါနဲ့" ယန်ကျွင်းဇဲက အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူက ယဲကျဲနန်လို ဝိညာဉ်မျိုးကို ရချင်ခဲ့သည်၊ သူ့ကို အမျိုးမျိုးသော သတင်းအချက်အလက်တွေ ပြောပြနိုင်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အတားအဆီးမရှိ ဆက်သွယ်နိုင်တာမျိုးပေါ့။

တွားသွားမကောင်းဆိုးရွားကို ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ အဲ့ဒီသတ္တဝါက နည်းနည်းတော့ ထိန်းချုပ်ထားသလို ဖြစ်နေသည်၊ သူက ယန်ကျွင်းဇဲကို မပြောဘဲ အားသာချက်တစ်ခုခု ရခဲ့သလိုမျိုး ဒါမှမဟုတ် အကျိုးအမြတ်တစ်ခုခု ရလိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီး အပြစ်ပေးခံရမှာကို ကြောက်နေသလိုပဲ။

"ကြည့်ရတာ မင်းက ငါ့ရဲ့ ပိတ်လှောင်မှုကို မဖယ်ရှားစေချင်တော့ပေ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလိုဆို မင်းက ကြီးထွားလာနိုင်လို့လား!" ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူက ခေါင်းကို မော့ပြီး ခေးအာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ခေးအာက သူ့ကြောင့် တစ်ပတ်လောက် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်၊ တွားသွားတဲ့မကောင်းဆိုးရွားလို အကြာကြီး မဟုတ်ပေမယ့် သူမလည်း ပြောင်းလဲမှုတချို့ ရှိနေနိုင်သေးသည်။

"ခေးအာ"။

"အယ်"။

"မင်းရဲ့အားအပြည့်အဝကို အသုံးပြုပြီး ခုန်လိုက်၊ ငါ့ဆီကိုလာ"။

ဝှစ်! ဒုံး! ကနဲ!

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ခေးအာက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ကျောပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက နှစ်စက္ကန့်လောက် ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ခေးအာ ရပ်နေခဲ့တဲ့နေရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ အဲ့ဒီနေရာက လေး၊ ငါးစင်တီမီတာလောက် နိမ့်ဝင်သွားသည်။ ပြီးတော့ သူက မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ခေးအာက သူမ ခုန်လိုက်တဲ့အခါ အား အရမ်းပြင်းသွားပြီး မျက်နှာကြက်ကို တန်းတန်းကြီး ထိမိခဲ့သည်၊ ဒါကြောင့် ဆေးသုတ်ထားတဲ့ အဖတ်ကြီးတစ်ခု ပြုတ်ကျသွားပြီး မျက်နှာကြက်က အပေါ်ကို ဖောင်းကြွလာသည်၊ ပြီးမှ ခေးအာက သူ့ကျောပေါ်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်နှစ်ခုစလုံးက ပိုအားကောင်းလာခဲ့ပြီ!

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေးအာရဲ့ ခုန်နှုန်းက အခုဆိုရင် "လူသားအမြောက်ဆံ" လို့ ခေါ်နိုင်ပြီလို့ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ ပြဿနာရှိနေပြီ၊ ခုလေးတင် လင်းတုန်းက ဒီဘက်ခေတ်လူငယ်တွေက အရမ်းရိုးသားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ ထွက်သွားတဲ့အခါ ငှားရမ်းထားတဲ့အိမ်ကို ထပ်စစ်စရာမလိုဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုလုပ်ရတော့

မလဲ။