ပထမနေ့

၈၀၃ ခရီးသည်တင်ဘတ်စ်ကားသည် နာရီဝက်နှင့် မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ပြေးဆွဲပြီးနောက် “ရော့ခ်” ဟုခေါ်သော ဆင်ခြေဖုံးမြို့လေးသို့ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုက်ရောက်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏အမြင်တွင် ၎င်းသည် သီးခြားစီကျနေသောနေရာမဟုတ်ဘဲ မြို့နှင့်ကျေးလက်ပေါင်းစပ်ထားသည့်နေရာမျိုးနှင့် ပိုတူနေသည်။

အသစ်ဆောက်ထားသောအိမ်များစွာရှိသော်လည်း ရှေးဟောင်းလမ်းများနှင့် ခြံဝင်းတိုအိမ်များလည်း ထိုမျှပင်များပြားပြီး ကျိုးတာ့လီက ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် စီစဉ်ပေးထားသော အငှားအိမ်မှာ ခပ်နွမ်းနွမ်း နှစ်ထပ် ကိုယ်ပိုင်အိမ်တစ်လုံးဖြစ်သည်။

အိမ်ရှင်မှာ လင်းတုန်းဟုခေါ်ပြီး အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် ဆံပင်များဖြူနေပြီဖြစ်သည်။ လင်းတုန်း၏ဇနီးမှာ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ကလေးများမှာ အခြားမြို့များတွင် အလုပ်လုပ်နေကြရာ ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်နှစ်တစ်ကြိမ်သာ ပြန်လာတတ်ကြသည်။

အချိန်အများစုတွင် ဤဦးလေးကြီးသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကိုသာ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပြီး အခန်းပိုများကို အငှားချကာ အဖော်ရအောင် လုပ်ကာ အပြင်တွင် အိမ်နီးနားချင်းများနှင့် စစ်တုရင်ကစားခြင်းနှင့် စကားပြောခြင်းဖြင့် နေ့ရက်များကို ကုန်ဆုံးစေသည်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် လိပ်စာနှင့် လမ်းနံပါတ်များ တိုက်ဆိုင်မှုရှိမရှိ ကြည့်ရှုရန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက သူ့နောက်မှ ပြုံးရင်း “မင်း တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ ကျရှုံးပြီး ဘဝကို ရုန်းကန်ရမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ထောက်ခံစာပေးနိုင်တယ်။ မင်း ငါတို့ရဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနကို အင်တာဗျူးသွားပြီး စစ်ဆေးမှုခံယူနိုင်သည်။ မင်းနဲ့ ခေးအာ က ရင်းနှီးပုံရတာကြောင့် မင်းဟာ မျှော်လင့်ချက်ရှိတဲ့ မျိုးစေ့တစ်စေ့ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟုပြောလိုက်လေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး “မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲပြီးရင် ဆရာမ ကျွန်တော့်ကို ရှာချင်ရင် ထျန်းမန်သိပ္ပံတက္ကသိုလ်ကို လာခဲ့ပါ။ ဟင့်အင်း၊ လိပ်စာက ရှေ့တည့်တည့်မှာပဲ” ဟုပြောလိုက်သည်။

ပထမမနက်ပိုင်း ပြန်လည် လေ့ကျင့်ရေးအတန်းက စတင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲက တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှုရန် အချိန်မမီတော့ပေ။ သူသည် ကျိုးတာ့လီကို မှတ်တမ်းတင်ပြီး နောက်မှ ပို့ပေးရန်သာ တောင်းဆိုနိုင်ပြီး ၎င်းကို လေ့လာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပင်မလမ်းမကြီးမှ တောင်ကုန်းထိပ်အထိ ကွေ့ပတ်သွားသော လမ်းကျဉ်းလေးအတိုင်း လျှောက်သွားကြရာ အိမ်များနေရာအနှံ့ရှိသော်လည်း လူများကိုမူ အနည်းငယ်သာ တွေ့ရသည်။

လူငယ်အများစုမှာ အလုပ်ရှာရန် ထွက်သွားကြပြီး အချို့အိမ်များမှာမူ လူမနေဘဲ ထားခဲ့ပုံရသည်။

တောင်ကုန်းအလယ်လောက်သို့ ရောက်သောအခါ လင်းတုန်းက တံခါးဝတွင် စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းတုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်စားထားပြီး ဆံပင်များက ဆီပြန်နေကာ လောလောဆယ်တွင် ငြီးငွေ့နေသည့်ပုံစံဖြင့် တံခါးဝတွင် နှာခေါင်းနှိုက်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချနေသည်။

များသောအားဖြင့် မြို့တွင်အလုပ်လုပ်သော လူငယ်များသည် ဤဆင်ခြေဖုံးအိမ်များကို သဘောကျကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့က ဈေးသက်သာခြင်း၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဆင်ပြေခြင်းနှင့် မြို့လယ်ခေါင်မှ သိပ်မဝေးခြင်းတို့ကြောင့်ဖြစ်သည်။

တစ်နှစ်ပတ်လုံး အနည်းငယ်ကြိုးစားလျှင်ပင် ငွေအများကြီး စုမိနိုင်သည်။

“ဒီမှာ သော့တွေ၊ မင်း ပထမထပ်မှာ နေရမယ်၊ ဒုတိယထပ်ကတော့ ငှားပြီးသား” ဟု လင်းတုန်းက ယန်ကျွင်းဇဲအား သော့နှစ်ချောင်းပေးရင်း အသိအကျွမ်းဟောင်းများပမာ စကားပြောလိုက်သည်။။

ယန်ကျွင်းဇဲက အိမ်ရှင်၏ နှာခေါင်း‌ချေးများ သော့ပေါ်တွင် ကပ်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သော့များကို ဂရုတစိုက် ယူလိုက်သည်။

“အိမ်ရှင် ဘယ်မှာနေလဲ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

“ဘေးအိမ်မှာ” လင်းတုန်းက အတော်လေးသပ်ရပ်သော ဘေးအိမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “ဝင်ကြည့်လိုက်။ အိမ်သုံးပစ္စည်းတွေ ဘာလိုလဲဆိုရင် လမ်းအဆုံးက စူပါမားကတ်မှာ ဝယ်လို့ရတယ်၊ အခြေခံအားဖြင့် အကုန်ရှိတယ်”

“နေဖို့ဆုံးဖြတ်ရင် ငါ နာရီဝက်နေရင် အိမ်ငှားခလာကောက်မယ်။ မဟုတ်ရင် သော့တွေကို ငါ့ဘေးအိမ်မှာ ပြန်ပေး” လင်းတုန်းက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ့ဘေးအိမ်သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။

“ကျေးဇူးပါပဲ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်ပြီး သော့များကို ခွဲကာ ကျန်းရှောင်မိုအား တစ်ချောင်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက သူ့အရင်လုပ်ရပ်ကို အတုခိုးကာ သော့ကို သေချာစစ်ဆေးပြီး ချက်ချင်းမယူသေးပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက “အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဘာမှမရှိ…”

သူ စကားမဆုံးခင် ကျန်းရှောင်မိုက သော့ကို စိတ်သက်သာရာရစွာ ယူလိုက်သည်။

“ဘာလဲ၊ နှာခေါင်းညစ်ချေးတွေ ကပ်နေတာ မကြောက်တော့ဘူးလား” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

“ကပ်နေတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီသော့ပေါ်မှာတော့ မဟုတ်ဘူး” ကျန်းရှောင်မိုက သူမ၏သော့ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

“ဟက်!” ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့လက်နောက်ဘက်တွင် နှာခေါင်း‌ ချေးတစ်ခဲလုံး ကပ်နေသည်ကို ထိုအခါမှ သတိထားမိပြီး သူ့လက်ကို လျင်မြန်စွာ ခါချလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ပြီး မတော်တဆ ထိခိုက်မိမည်ကို ရှောင်ရှားရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သူတို့ခဏမျှ ကြောင်ငေးနေကြပြီးနောက်မှ အော်ရယ်ကြသည်။

“ဒီမှာ လူတော်တော်များတယ်” ဟု ကျန်းရှောင်မိုက ပြောသည်။

သူမ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ဤနေရာသည် သီးခြားဖြစ်နေသောနေရာမဟုတ်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဒုတိယထပ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်နေနေပြီး တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် တခြားလူတွေကို ထိခိုက်နိုင်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ကာ အချိန်စစ်ကြည့်လိုက်ရာ အတန်းကြား နားချိန်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ကျိုးတာ့လီကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ “တာ့လီ၊ ဒီနေရာက သိပ်မဝေးဘူး မဟုတ်လား”

“ငါ့ဦးလေးကို မေးကြည့်တော့ ဒါက မင်းလိုအပ်ချက်တွေနဲ့ အကိုက်ညီဆုံးပဲ” ဟု ကျိုးတာ့လီက ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ပြောသည်။ “ဒါ့အပြင် အိမ်ငှားက ဈေးသက်သာတယ်၊ အနီးအနားမှာ လူသိပ်မများဘူး”

“လမ်းတစ်ဖက်က အဆောက်အအုံတွေ ဗလာဖြစ်နေတာ တွေ့တယ်။ အမှန်တော့ ဒီနေရာက အိမ်နီးနားချင်းတွေနဲ့ တခြားသူတွေ ရှိနေတယ်” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငှားမယ့်သူမရှိဘူး၊ ငါလည်း မတတ်နိုင်ဘူး” ဟု ကျိုးတာ့လီက ကူရာမဲ့စွာ ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဖုန်းကို စပီကာဖွင့်ထားသဖြင့် ကျန်းရှောင်မိုလည်း ကြားနိုင်သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“အရင်ဆုံး နေရာချကြရအောင်” ဟု ကျန်းရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။

တံခါးဖွင့်ပြီး အတွင်းထဲတွင် ခဏလျှောက်ကြည့်ကြသည်။

အိမ်၏အပြင်ပန်းက ရိုးရှင်းသော်လည်း အတွင်းထဲရှိ ရှေးဟောင်းပရိဘောဂများက အသုံးပြု၍ရနိုင်သေးသည်။ သူတို့သည် ခုနစ်ရက်သာနေမည်ဖြစ်သဖြင့် အရည်အသွေးကို စိတ်ပူစရာမလိုပေ။

အိမ်က ကျဉ်းပြီး ဧည့်ခန်းက မီးဖိုချောင်ပါ တစ်ခန်းတည်းဖြစ်ကာ အိပ်ခန်းတစ်ခုလည်း ပါဝင်သည်။ အားလုံးပေါင်းမှ သုံးဆယ့်ငါး သို့မဟုတ် သုံးဆယ့်ခြောက် စတုရန်းမီတာခန့်သာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အတွင်းတွင် ရေချိုးခန်းမရှိဘဲ အပြင်တွင် ဒုတိယထပ်နေသူများနှင့် မျှဝေသုံးရသော အိမ်သာတစ်ခုရှိသည်။

ဒုတိယထပ်နေသူများက အောက်ထပ်ဆင်းပြီး အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သဖြင့် သူတို့အတွက် ပိုအဆင်ပြေသည်။

မျက်နှာသုတ်ပဝါနှင့် သွားတိုက်ဆေးစသည့် မရှိမဖြစ်ပစ္စည်းများ မရှိသေးသဖြင့် အိမ်ကိုငှားရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် ကျန်းရှောင်မိုတို့သည် လင်းတုန်းအား သဘောတူထားသော ခုနစ်ရက်စာ အိမ်ငှားခကို ပေးရန် ဘေးအိမ်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် လိုအပ်သော အိမ်သုံးပစ္စည်းများ ဝယ်ရန် စူပါမားကတ်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ယန်ကျွင်းဇဲက ပိုက်ဆံရှင်းခဲ့တာပါ။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့က သူ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက် ကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးပညာရှင်တစ်ဦးကို စေလွှတ်ပေးပြီး ကာကွယ်ရေးစရိတ်မတောင်းဆိုတာက တော်တော်ကောင်းနေပြီ၊ သူက ကျန်းရှောင်မိုရဲ့ပိုက်ဆံကို ဘယ်လိုမှ သုံးလို့မရပါချေ။

အငှားအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းရှောင်မိုက သန့်ရှင်းရေးနှင့် စီစဉ်စရာများကို စတင်လုပ်ဆောင်သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲကတော့ ကျိုးတာ့လီ ပို့ပေးထားသော အတန်းဗီဒီယိုများကို ပြန်ကြည့်ပြီး မှတ်စုများ မှတ်နေသည်။

ထိုလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ကျန်းရှောင်မိုက ယန်ကျွင်းဇဲကို အကူအညီမတောင်းဘဲ သူ့ဘာသာသူ အေးဆေးစွာ သန့်ရှင်းရေးနှင့် စီစဉ်စရာများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် အိမ်ပြင်သို့လည်း မထွက်ဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲအနီးအနားတွင် အမြဲရှိနေပြီး အလွန်ဇွဲရှိသည်ဟု ပြောနိုင်လေသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ယန်ကျွင်းဇဲက အငြိုးကြီးအဘွားအိုက ၇၂ နာရီအကြာ ညနေ ၅:၅၄ နာရီမှ စတင်ကာ လက်စားချေမည်ဟု အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံ က အရိပ်အမြွက်ပြထားသည်ကို ကောင်းစွာသိရှိထားသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ အငြိုးကြီးအဘွားအိုက လက်စားချေမည်ဆိုလျှင် ယနေ့ ညနေ ၅:၅၄ နာရီ နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်မည်ဟု ဆိုလိုသည်။

လောလောဆယ်တော့ သူ လုံခြုံသည်။

နေ့လည်စာအတွက် သူတို့နှစ်ဦး ခေါက်ဆွဲခြောက်နှစ်ထုပ်ကို ဝက်ပေါင်ခြောက်ဝက်အူချောင်းများနှင့် တွဲဖက်စားသုံးခဲ့ကြသည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျန်းရှောင်မိုက ဟင်းချိုဟင်းခါးဟော့ပေါ့ ချက်ရန် ပြင်ဆင်ပြီး ဟော့ပေါ့ပါဝင်ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ဝယ်လာခဲ့သည်။

မကြာမီ ငါးနာရီထိုးလာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ရင်ထဲတွင် မငြိမ်မသက်ဖြစ်လာသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆေးကြောခြင်းကို ကူညီနေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲတစေ သတိထားကြည့်နေသည်။

သို့သော် သူ့စိတ်သက်သာရာရသည်မှာ ကျန်းရှောင်မို၏ ဓားတိုသည် သူမလက်များ မအားလပ်နေသည့်တိုင် သူမ၏ဘေးမှ ဘယ်တော့မှ မခွာဘဲ ခါးတွင်ထိုးထားပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို အသုံးပြုရန် အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ညစာကို အပြင်တွင် အလင်းရောင်ရှိနေသေးစဉ် စားခဲ့ကြသော်လည်း ခြောက်နာရီကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားမှုလေးများပင် ယန်ကျွင်းဇဲကို ချက်ချင်းအသင့်အနေအထားထားစေပြီး လှုပ်ရှားရန် အသင့်ဖြစ်နေစေသည်။

သူ့ခံစားချက်များကို ကျန်းရှောင်မို၏ မျက်လုံးများမှ ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်ပေ။

ညစာစားပြီးနောက် ကျန်းရှောင်မိုက ပန်းကန်များဆေးကြောနေစဉ် ယန်ကျွင်းဇဲက ဧည့်ခန်းရှိ အခွံနီးပါးကွာနေသော ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး သူ့အမေကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် ကျန်းရှောင်မိုက “မင်း အခုမနက်ကထက် အများကြီး ပိုစိတ်လှုပ်ရှားနေသလို ခံစားရတယ်။ အရမ်းဖိအားများမနေပါနဲ့၊ ရုပ်ထုဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းအဆင့် က မင်းကို အချိန်တိုင်း စောင့်ကြည့်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ ဂရုစိုက်ပြီး သတိရှိနေဖို့ပဲ လိုတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်ကို သူကြားလိုက်ရသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် “အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်း” ကို စတင်အသက်သွင်းထားပြီး ၄ နာရီကြာ စဉ်ဆက်မပြတ် အချိန်ပြန်ရစ်နေသည်။