ဒုတိယနေ့

သူတို့ ညစာစားပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် အပေါ်ထပ်မှ အိမ်ငှားများ ပြန်ရောက်လာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှုန့်ထျန်းမြို့တွင် အလုပ်လုပ်ကြပြီး အလုပ်ဆင်းမှ ဆင်ခြေဖုံးရှိ အငှားအိမ်သို့ ပြန်လာတတ်သည့် လူငယ်စုံတွဲဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန်ခြိုးခြံချွေတာပုံပေါ်ပြီး ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး အနည်းငယ် ကို့ရိုးကားရား ဖြစ်နေပုံရသည်။

ကောလိပ်ကျောင်းပြီးကာစ အလုပ်ခွင်သို့ စတင်ဝင်ရောက်လာသော လူငယ်များ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

အောက်ထပ်တွင် အိမ်နီးချင်းအသစ်များ ပြောင်းရွှေ့လာသည်ကို မြင်သောအခါ အပြင်ခန်းတွင် ထိုင်နေသော ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် ကျန်းရှောင်မိုတို့ကို ပြုံးပြကြသော်လည်း နှစ်ဖက်လုံးက စကားမပြောကြပေ။

မှောင်သည်နှင့် ကျန်းရှောင်မိုက တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။

ဆင်ခြေဖုံးဒေသ၏ လေထုက အလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း လောလောဆယ်တွင် ညစာစားပြီးနောက် လမ်းလျှောက်ခြင်းကို တင်းကြပ်စွာ တားမြစ်ထားသည်။

အတွင်းဘက်ရှိ အိပ်ခန်းထဲတွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် စာကျက်ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူ့စိတ်မှာမူ အခြားနေရာသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းရှောင်မိုသည် တစ်ခုတည်းသော ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ရာခင်းအသစ်များကို ခင်းကျင်းနေပြီး အိပ်ရာပစ္စည်းများကို လဲလှယ်နေသည်။

သူမသည် အဟောင်းများကို ဖယ်ရှားပြီး အသစ်ဖြင့် အစားထိုးကာ အိပ်ရာကို ကုတင်အလယ်တွင် မြဲမြံစွာ ထပ်ထားပြီး နှစ်ယောက်ကြား အိပ်ရာကို ပိုင်းခြားရန် အသုံးပြုသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကျန်းရှောင်မိုက မနေ့ညကစပြီး အတူတူအိပ်ရမည်ဟု ပြောထားသည်ကိုလည်း သိထားသည်။

သူမသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို အမြင့်ဆုံးကာကွယ်မှုပေးရန် လိုအပ်နေသည်။

တကယ်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကြမ်းပြင်တွင် အိပ်နိုင်သော်လည်း ပထမထပ်၏ ကြမ်းပြင်သည် အလွန်စိုစွတ်ပြီး အိပ်ရာခင်းရန် မသင့်တော်ပေ။

ထို့ကြောင့် ထိုကိစ္စတွင် နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန်နားလည်မှုရခဲ့ကြပြီး များများစားစား ဆွေးနွေးခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

သန့်ရှင်းရေးကို ကြိုက်သော ကျန်းရှောင်မိုသည် အိပ်ရာပေါ်နှင့် အခန်းထဲတွင် ရနံ့သင်းဖျန်းဆေး အချို့ကို ဖြန်းလိုက်ရာ ယန်ကျွင်းဇဲ အကြိမ်များစွာ နှာချေမိလေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် မနေ့ညက နောက်ကျမှ အိပ်ရာဝင်ခဲ့သောကြောင့် စောစောအိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။

သူသည် ကုတင်၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင် အိပ်ပြီး ကျန်းရှောင်မိုက ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ထိုင်ကာ ခေါင်းရင်းဘက်သို့ မှီကာ ဖုန်းကြည့်နေသည်။

အခြားအခြေအနေများတွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဤမရေရာသော အငွေ့အသက်များ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံရနိုင်သည်။

တစ်ရက်တည်းတွေ့ဆုံဖူးသော လှပသည့် မိန်းကလေးနှင့် ကုတင်တစ်လုံးတည်း အတူတူအိပ်ရခြင်းသည် မည်သည့် ဆယ်ကျော်သက်ကိုမဆို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ညလုံးပေါက် အိပ်မပျော်စေနိုင်သည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲ၌ ထိုကဲ့သို့သော အတွေးများ မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် အလွန်လုံခြုံသည်ဟုသာ ခံစားခဲ့ရပြီး နှစ်ဦးသား စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ နားလည်မှုကောင်းစွာ ရှိနေခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အပေါ်ထပ်မှ စုံတွဲ၏ အလုပ်များနေသော ခြေသံများကို ကြားနေရသော်လည်း ခဏအကြာတွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် မသိလိုက်ဘဲ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နိုးလာသောအခါ နေ့အလင်းရောင် ကောင်းကောင်း ထွက်နေပြီဖြစ်သည်။

ပထမနေ့တွင် မည်သည့်အရာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

အပေါ်ထပ်မှ စုံတွဲသည် မြို့ထဲသို့ အလုပ်သွားရန် စောစောစီးစီး ထွက်ခွာသွားကြပြီး အသံတိတ်နေသည်။

ကျန်းရှောင်မိုသည် အပြင်ခန်းတွင် ခေါက်ဆွဲပြုတ်နေပြီး ပြုတ်ထားသော ခေါက်ဆွဲ၏ မွှေးရနံ့သည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ရောက်လာသည်။ သူ ထထိုင်လိုက်ပြီး စိတ်ကို ပြင်ဆင်ကာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော ခံစားချက်များကြားမှ နောက်လာမည့် ရက်အနည်းငယ်ကို အကောင်းမြင်စိတ်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုနေ့သည်လည်း ပုံမှန်အတိုင်း အေးအေးဆေးဆေး ကုန်ဆုံးသွားသည်။

အငှားအိမ်တွင် ထူးခြားသည့်အရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အဓိကတာဝန်မှာ ကျိုးတာ့လီ ပို့ပေးထားသော ပို့ချချက်ဗီဒီယိုများကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်းရှောင်မိုကတော့ အလုပ်ရှာဖွေလုပ်ကိုင်နေပြီး သူ့ကို နှောင့်ယှက်ခြင်း ရှားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကျန်းရှောင်မိုသည် သိပ်အသက်မကြီးသေးသော်လည်း အိမ်မှုကိစ္စများကို အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး အကျွမ်းတဝင်မရှိသည့် လက္ခဏာမျိုး မပြသည်ကို ယုံရခက်နေခဲ့သည်။

ပုရိသကြီးစိုးသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အပြောအရဆိုလျှင် သူမ ချက်ပြုတ်သော ဟင်းလျာများသည် မိခင်၏ အရသာ ပြည့်ဝနေသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျန်းရှောင်မိုသာ ယန်ကျွင်းဇဲ ဘာတွေးနေသည်ကို သိခဲ့လျှင် လှလှပပ လက်ပြန်ရိုက်ချကာ ထိုနေရာတွင်ပင် သတ်ပစ်လိုက်လိမ့်မည်။

မွန်းတည့်ချိန်ခန့်တွင် အိမ်ရှင် လင်းတုန်းသည် စုံတွဲအသစ် ရောက်လာကတည်းက အခက်အခဲများ ရှိ၊ မရှိ စုံစမ်းရန် ရောက်လာခဲ့ပြီး ဒေသခံတစ်ဦး၏ နွေးထွေးမှုကို ပြသရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ခဏတာ မေးမြန်းစုံစမ်းပြီးနောက် လင်းတုန်းသည် လမ်းထောင့်ရှိ အဖိုးလီ၏ အိမ်သို့ စစ်တုရင် ကစားရန် ထွက်ခွာသွားသည်။

ယခင်နေ့ကအတိုင်း ညစာစားပြီး မကြာမီ အပေါ်ထပ်မှ စုံတွဲ ပြန်ရောက်လာသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် သူ၏ အဖော်အပေါ် အနည်းငယ် ပို၍ ရင်းနှီးလာပုံရသည်။

မျက်နှာလေးထောင့်ဆန်သော အမျိုးသားက အရင်စကားစပြောသည် "ခင်ဗျားတို့က စောစောစီးစီး စားထားတာပဲ၊ ကျနော်တို့ အခုမှ အိမ်ရောက်တာ"

ကျန်းရှောင်မိုက မည်သို့မျှ မတုံ့ပြန်ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက "ခင်ဗျားတို့က ပိုပင်ပန်းတာပေါ့ဗျာ၊ နေ့တိုင်း သွားလာနေရတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မတတ်နိုင်ဘူးလေ" ထိုအမျိုးသားက ရယ်မောရင်း "ငွေစုရတာကိုး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ သေးသွယ်သော ချစ်သူကလည်း ပြုံးပြပြီး "ကျမတို့ အပေါ်ထပ် တက်ချက်တော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခြေလှမ်းသံများ လှေကားပေါ်သို့ တက်သွားသည်၊ တံခါးဖွင့်သံ ပိတ်သံများ၊ ထို့နောက် ဖိနပ်လဲသံများ ကြားရသည်၊ အသံလုံမှု အလွန်ညံ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အကယ်၍ ထိုနှစ်ဦး အပေါ်ထပ်တွင် မပြောအပ်သော အရာများကို လုပ်နေလျှင် သတိမထားမိပါက အောက်ထပ်တွင် အရာအားလုံးကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ကြားရနိုင်သည်ဟု သံသယရှိခဲ့သည်။

ထိုအတွေးကြောင့် အခြေအနေက အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလာသည်။

သူတို့ မနေ့ညက ဘာလုပ်ခဲ့ကြမှန်း မသိ၊ သူက စောစောအိပ်ရာဝင်ခဲ့ပြီး ဘာမှ မကြားခဲ့ရ။

သူသည် ကျန်းရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ ဖုန်းကို တစိုက်မတ်မတ် ကြည့်နေသည်။ သူမ ဘာမှလုပ်စရာမရှိသည့်အခါတိုင်း ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး အဆုံးမရှိ လှိမ့်ကြည့်နေတတ်သည်။

သူမသည် ဘာမှလုပ်စရာမရှိသည့်အခါ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စာအုပ်ဖတ်နေတတ်သည့် စာပေဝါသနာရှင် လူငယ်အမျိုးသမီးများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော လူစားမျိုးဖြစ်သည်။

ယခု ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဤကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး ပညာရှင်ကို သူ့ဘေးတွင် ထားခြင်းသည် အငြိုးကြီးအဘွားအိုကို လုံးဝ ပေါ်မလာအောင် ကြောက်ရွံ့စေနေခြင်းလောဟု တွေးတောနေသည်။

သို့သော် ဤအရာက အမြဲတမ်း ကောင်းသောအရာ မဟုတ်ပေ။

ကျန်းရှောင်မိုက သူ့ကို ခုနစ်ရက်သာ ကာကွယ်ပေးမည်ဟု ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောထားသည်။ အကယ်၍ အငြိုးကြီးအဘွားအိုသည် ထိုခုနစ်ရက် ကုန်ဆုံးပြီးမှသာ ပေါ်လာရန် ရဲတင်း ပါက သူ၏ ပန်းတိုင်ကို အောင်မြင်မည် မဟုတ်ပေ။

အကောင်းဆုံးရလဒ်မှာ ကျန်းရှောင်မို၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ဤအချိန်အတွင်း အငြိုးကြီးအဘွားအိုကို ဖယ်ရှားပစ်ရန်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် ယန်ကျွင်းဇဲ အလိုချင်ဆုံး ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

ကုတင်ပေါ် လဲလျောင်းနေစဉ် ကုတင်အလယ်ရှိ စောင်ကြောင့် ကျန်းရှောင်မို တစ်ဖက်ခြမ်းမှ ထထိုင်မှသာ သူမကို မြင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ ယခု သူမကို မြင်နိုင်သည်မှာ ကျန်းရှောင်မိုက ခေါင်းရင်းဘက်သို့ မှီကာ ဖုန်းကြည့်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"မင်း နတ်ဆိုးဘယ်နှစ်ကောင် သတ်ဖူးလဲ" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်နေသော ကျန်းရှောင်မို၏ ပခုံးထိ ရှည်သော ဆံပင်တိုများက အောက်သို့ တွဲကျနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးအုပ်ကာ သူမ၏ ဖြူဖျော့သော ပါးပြင်အသားအရေကို ဖော်ပြနေသည်။ ဘေးတိုက်ကြည့်လျှင် သူမ၏ ဘေးပန်းရုပ်သွင်က အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။

သူမသည် ဖုန်းကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေရင်း "ဆယ့်ရှစ်၊ ဆယ့်ကိုးလောက်တော့ ရှိမယ်ထင်တယ်၊ သေသေချာချာ မမှတ်မိတော့ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အန္တရာယ် တစ်ခါမှ ကြုံဖူးဘူးလား" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ ထပ်မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက ရုတ်တရက် သူမ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး လဲလျောင်းနေသော ယန်ကျွင်းဇဲဘက်သို့ မျက်နှာလှည့်ကာ အလေးအနက်ထား ပြောလိုက်သည် "တကယ်တော့... ဘေးကင်းတယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါ တကယ်မသိဘူး"

"နားလည်ပြီ" ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းညိတ်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

ဟွမ်ချန်က သူ့ဆရာ၊ ကြယ်နှစ်ပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး ပညာရှင်တစ်ဦးသည် အငြိုးကြီးအဘွားအို၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်ဟူသော အချက်က နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခြင်းသည် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များပြီး သေခြင်းတရား၏ အစွန်းတွင် အမြဲရှိနေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ညသည် နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပြီ။

ရော့ခ်တွင် လမ်းအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ညနှောင်းပိုင်း နာရီများတွင် ပင်မလမ်းမကြီးတွင်သာ လမ်းမီးမှိန်မှိန်‌ လေးများရှိသည်။

ကျန်လမ်းများအားလုံးသည် မှောင်မိုက်နေသည်။

အဖိုးလီအိမ်မှ ပြန်လာပြီးနောက် လင်းတုန်းသည် လမ်းဗလာတွင် သီချင်းညည်းရင်း မညီမညာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ယိုင်နဲ့စွာ လျှောက်လာသည်။

စစ်တုရင် ကစားပြီးနောက် အဖိုးလီနှင့် ဟင်းပွဲအချို့ဖြင့် အရက်အနည်းငယ် သောက်ခဲ့သည်။ အရက်က သူ့သွေးထဲတွင် စီးဆင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့စိတ်ဓာတ်ကို မြင့်မားနေစေသည်။

သို့သော် သူသည် ဤဒေသနှင့် အလွန်အကျွမ်းတဝင်ရှိသဖြင့် အနည်းငယ် မူးနေသော်လည်း မကြာမီ သူ၏အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးသော့ဖွင့်ရန် သော့များကို ထုတ်လိုက်သည်။

မီးခလုတ်ကို စမ်းသပ်ရှာဖွေပြီး ဖိလိုက်သောအခါ မီးမလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းတုန်းက ကျိန်ဆဲရင်း ခလုတ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်ဖိကြည့်သော်လည်း မရပေ။

ထို့နောက် သူ၏အိတ်ကပ်မှ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဓာတ်မီးဖွင့်နည်းကို မသိသဖြင့် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကိုသာ ဖွင့်လိုက်ပြီး မှိန်မှိန်လေးသော အလင်းရောင်ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

တံခါးက သူ့နောက်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်သွားသည်။

ဧည့်ခန်းထဲမှ လမ်းစမ်းလျှောက်လာပြီး တီဗီဗီရိုဆီ ရောက်သောအခါ အရက်ကြောင့် လေချဉ်တက်လိုက်ပြီး ထိုင်ချကာ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများ ရှာရန် အံဆွဲကို ဖွင့်လိုက်သည်။

လင်းတုန်းက ရော့ခ်ကဲ့သို့ နေရာများတွင် မီးပျက်လေ့ရှိသောကြောင့် အိမ်တိုင်းတွင် အရေးပေါ်အတွက် ဖယောင်းတိုင်များ ရှိရမည်ဟု မှတ်မိနေသည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ် မမှားဘဲ ဖယောင်းတိုင်များက ဤအံဆွဲထဲတွင် ရှိသည်ဟု သူယုံကြည်သော်လည်း ရှာကြည့်သောအခါ ဗလာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထရပ်လိုက်ပြီး ဖုန်းမျက်နှာပြင်၏ အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းတုန်းက ရုတ်တရက် တီဗီဗီရိုထောင့်တွင် သူ့ဘက်ကို ကျောပေးကာ ပခုံးများ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော အရပ်ပုပု၊ မှောင်မိုက်သော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းတုန်းသည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ မူးယစ်မှုများ သိသိသာသာ ပြေပျောက်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုပုံရိပ်၏ ကျောဘက်က လွန်ခဲ့သောနှစ်များက ကွယ်လွန်ခဲ့သော သူ၏ ဇနီးနှင့် အလွန်ဆင်တူနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖုန်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြင်အလင်းရောင် ပိုဝေးဝေးနှင့် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ လင်းနိုင်စေရန် ပြုလုပ်ကာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည် "ဖုန်း...ဖုန်း?"

တစိမ့်စိမ့်... တစိမ့်စိမ့်...

ဘာလဲ၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မရပ်မနား ကျနေသော အသံ။

လင်းတုန်းက ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ရှေ့မှ လူ၏ ခြေရင်းတွင် ဖယောင်းတိုင်ဖယောင်းများ၊ အဖြူရောင် ဖယောင်းတိုင်ဖယောင်းများ မရပ်မနား စီးကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဖယောင်းတိုင်များ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်ကို သိလိုက်ပြီဟု ထင်လိုက်သည်။

လင်းတုန်း၏ အသံကို ကြားပြီးနောက် ထိုပုံရိပ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းလှည့်လာသည်။

လင်းတုန်း မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူစိမ်းဆန်သော အဘွားအိုတစ်ဦး၏ မျက်နှာဖြစ်ပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် အဖြူရောင် ဖယောင်းတိုင်များ ပြည့်သိပ်နေသည်။ သူမ ဝါးလိုက်သည်နှင့် ဖယောင်းတိုင်စများနှင့် စီးကျနေသော ဖယောင်းများက သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်များမှ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။