တတိယမြောက်နေ့

ကျန်းရှောင်မို စကားပြောတာ ရပ်သွားတာ မြင်တော့ စုမူယောင်က သူ့ကို ထူးထူးခြားခြား ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ လှေကားပေါ်ကို တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ပြန်တက်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းရှောင်မိုကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုကလည်း သူ့ပန်းကန်နဲ့ တူကို ချပြီး အပြင်ထွက်သွားလေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲလည်း စားမပြီးသေးတဲ့ အာလူးခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို ချပြီး အပြင်ထွက်လာသည်။

နှစ်ယောက်သား ဘေးအိမ်ရှေ့ လမ်းလျှောက်သွားကြပြီး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ လင်းတုန်း နေထိုင်သည့် အခန်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

၎င်းသည် ကြီးမားသော ကိုယ်ပိုင် ဘန်ဂလိုအိမ်ဖြစ်သည်။

လောလောဆယ်တွင် တံခါးကို လုံခြုံစွာ ပိတ်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်ရှိ လိုက်ကာများကို ဆွဲချထားသဖြင့် အတွင်းဘက်ကို ကောင်းစွာ မမြင်ရပေ။

"တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်လို့ မင်းထင်လား" ယန်ကျွင်းဇဲက မပြောဘဲ မနေနိုင်ပေ၊ "အိမ်ရှင်က စောစောထွက်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

"မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး" ကျန်းရှောင်မိုက တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူ့ခါးမှာ ချည်နှောင်ထားသည့် သံလိုက်ဓားက သူ့ခြေလှမ်းတွေနဲ့အညီ လှုပ်ခါနေပြီး ဘယ်အချိန်မဆို ဆွဲထုတ်ဖို့ အသင့်အနေအထား ဖြစ်နေသည်။

သူမ တံခါးဝရောက်တော့ ခဏလောက် တွေဝေသွားပြီး ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးကို ပိတ်ထားသည့် တံခါးကို ထိလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် တံခါးက ပွင့်သွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လှစ်ခနဲ ပွင့်သွားရာ အတွင်းဘက်ရှိ မှိန်ပြပြ အခန်းတွင်း ပစ္စည်းများကို ချက်ချင်း မမြင်နိုင်ပေ။

"တံခါးက ပွင့်နေတာလား" ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့သြစွာ ပြောရင်း နှစ်လှမ်းရှေ့တိုးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက မလှုပ်မယှက် တံခါးဝမှာ ရပ်နေပြီး အခန်းကို မျက်လုံးနဲ့ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပေမယ့် မဝင်ဘဲ တံခါးကို ကျယ်လောင်စွာ ပိတ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ မဝင်ကြည့်တာလဲ" ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတာတွေက နှစ်မျိုးရှိတယ်၊ တက်ကြွတာနဲ့ တုံ့ပြန်တာ" ကျန်းရှောင်မိုက စပြောလိုက်သည်။

"အငြိုးကြီးအဘွားအို ရောက်နေပြီဆိုရင် ငါ အခု ဒီအခန်းထဲ ဝင်တာက သူ တုံ့ပြန်ပြီး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တာ ဖြစ်သွားနိုင်သည်၊ အဲ့ဒါက ငါ့အတွက် အားနည်းချက်ပဲ"

သူမ ခေါင်းပြန်လှည့်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့ ကျန်းရှောင်မိုက ထွက်သွားသည်။ "လင်းတုန်း ဒုက္ခရောက်နေသည်ဖြစ်စေ၊ မရောက်သည်ဖြစ်စေ၊ ငါတို့ အခု ဒီအခန်းထဲကို မဝင်နိုင်သေးဘူး"

နှစ်ယောက်သား သူတို့ ငှားထားတဲ့ အိမ်ကို ပြန်လာကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည် "ဒါဆို အငြိုးကြီးအဘွားအို လာတာလား၊ မလာတာလား။ လင်းတုန်း ဒုက္ခရောက်နေတာလား၊ မရောက်တာလား"

"ငါ သေချာ မပြောနိုင်သေးဘူး" ကျန်းရှောင်မို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို ကာကွယ်ရမယ်၊ မင်းကို အပြင်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လို့ မရဘူး၊ မင်းကို ငါနဲ့အတူ အန္တရာယ်ခံပြီး ဝင်စေလို့လည်း မရဘူး။ နောက်ထပ် ခဏလောက် စောင့်ရအောင်"

ယန်ကျွင်းဇဲက အတွင်းဘက်ကို ပြန်ဝင်ပြီး သူ့ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။ စိတ်တထင့်ထင့်ဖြစ်နေသလိုမျိုး ခံစားနေရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျန်းရှောင်မိုက ပန်းကန်တွေ စဆေးကြောသည်။ သူ စားပြီးသား ပန်းကန်ထဲကို ရေနွေးနဲ့ ပန်းကန်ဆေးဆပ်ပြာရည် နည်းနည်း ထည့်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ အပေါ်ထပ်က ခြေလှမ်းသံ သဲ့သဲ့လေးတွေ ထပ်ကြားလိုက်ရပြီး စုမူယောင်က ပြေးဆင်းလာကာ တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး ပထမထပ်အခန်းကို ချောင်းကြည့်နေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျန်းရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"ယန်ရဲ့ အကူအညီ နည်းနည်းလိုတယ်" စုမူယောင်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အိမ်ကို သေချာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြမ်းတိုက်တံရဲ့ ခေါင်းက ကျွတ်သွားလို့ သေချာ တိုက်ချွတ်လို့ မရတော့ဘူး"

"သူ့ခြေထောက် ကြွက်တက်နေတယ်။ မင်း အောက်ကို ယူလာခဲ့၊ ငါ ကူလှည့်ပေးမယ်" ကျန်းရှောင်မိုက မစဉ်းစားဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

စုမူယောင်က အခန်းကို ဘာမှမတတ်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ပုံရိပ်ကို မတွေ့ရပေ။

တကယ်တော့ ကြမ်းတိုက်တံခေါင်း လှည့်တာက တစ်ခုတည်းသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ သူက ယန်ကျွင်းဇဲကို အပေါ်ထပ်ခေါ်ပြီး သူ့အတွက် ဆိုဖာရွှေ့ခိုင်းဖို့ အကြောင်းပြချက်ရှာချင်တာဖြစ်သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ မနေ့ညက ဆိုဖာအောက်ကနေ အပုပ်နံ့ထွက်နေလို့ဖြစ်သည်။

အောက်မှာ ကြွက်သေ ပုပ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ အဲ့ဒါက စုမူယောင်ကို စိတ်ပျက်စေသည်။

ဒါပေမဲ့ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ၊ ဒီနေရာက ကြွက်တွေ၊ ပိုးဟပ်တွေနဲ့ အခြား ပိုးမွှားတွေ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။

အမှန်တိုင်း ပြောပြဖို့ စဉ်းစားရင်း စုမူယောင်က ပြောသည် "ကျွန်မ သူ့ကို ဆိုဖာရွှေ့ခိုင်းချင်တာလည်း ပါတယ်။

အောက်မှာ တစ်ခုခု အနံ့ဆိုး ပေးနေပုံရတယ်။ ဆိုဖာကို ရွှေ့ပြီး အဲ့ဒီနေရာကို သန့်ရှင်းချင်တယ်"

"ယန်ရဲ့ လက်ဆစ်တွေက အဆင့်သုံး မသန်စွမ်းဖြစ်နေတယ်။ သူ လေးလံတာတွေ မရွှေ့နိုင်ဘူး၊ တောင်းပန်ပါတယ်" ကျန်းရှောင်မိုက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

စုမူယောင်က လုံးဝပြောစရာ စကားမဲ့သွားပြီး စိတ်ဆိုးတဲ့ ပုံစံနဲ့ အပေါ်ထပ်ကို ပြန်တက်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အတွင်းခန်းထဲကနေ မကျေမနပ် မျက်နှာနဲ့ ထွက်လာပြီး ကျန်းရှောင်မိုကို ပြောသည် "ငါ ခဏလေး အတွင်းထဲမှာ ရှိနေတာကို မင်းက ငါ့ကို အပြင်းအထန် မသန်စွမ်းဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်ပြီ။ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ရွှေ့တာက လွယ်တယ်လေ၊ မဟုတ်လား"

"မင်း ငါ့ရဲ့ ကာကွယ်မှုနယ်ပယ်ကနေ ထွက်သွားလို့ မရဘူး"

"မင်းလည်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ကူပေးလို့ ရတာပဲ"

"မလိုအပ်တဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ မဖန်တီးချင်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အကြောင်းပြချက်ကလည်း..."

"ငါ မလိမ်နိုင်ဘူး၊ မင်း ထိခိုက်သွားသလိုမျိုး ဖြစ်စေခဲ့တာ တောင်းပန်ပါတယ်" ကျန်းရှောင်မိုက ပြုံးပြရင်း ပြောသည်။

တစ်နေကုန် ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းရှောင်မို သူ့ကို အရင်နှစ်ရက်ထက် ပိုမိုနီးကပ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမက သူ့ကို တစ်နေကုန် အိမ်ထဲကနေ ထွက်ခွင့် မပြုခဲ့ပေ၊ သူ့အကြည့်က အမြဲတမ်း သတိထားနေခဲ့သည်။

အပေါ်ထပ်က အိမ်ငှားအမျိုးသား လင်းလင်း အလုပ်ကနေ ပြန်လာတော့ နှုတ်ဆက်တာကိုတောင် သူ လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

မိုးမချုပ်သေးပေ၊ နှစ်ယောက်သား အပြင်ခန်းတံခါးကို စောစောစီးစီး ပိတ်ထားပြီးပြီ။

ကျန်းရှောင်မိုက အတွင်းခန်းကို ပြန်ဝင်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ကာ နေ့စဉ် ဖုန်းကြည့်သည့် အစီအစဉ်ကို စတင်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ရေငတ်နေတာကြောင့် အပြင်ခန်းကို သွားပြီး ရေတစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။ ခွက်ကို ကိုင်ပြီး သောက်ဖို့ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ လူတစ်ယောက် ရပ်နေတာကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ဖြစ်သည်။

သူက ပြတင်းပေါက်နဲ့ တံခါးဝကြားမှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ပြတင်းပေါက်ဆီ လျှောက်သွားပြီး ရေတစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက် တံခါးဆီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ တစ်နေကုန် မတွေ့ရသေးတဲ့ သူတို့အိမ်ရှင် လင်းတုန်း ဖြစ်နေတာကို အတည်ပြုလိုက်မိသည်။

အခု ညနေစောင်းနေပြီ၊ မိုးက မှောင်စပြုနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက လင်းတုန်းရဲ့ ပုံရိပ်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။

ဒီလူက တံခါးဝမှာ ခဏလောက် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတာ၊ စက္ကူရုပ်လိုမျိုး။

ယန်ကျွင်းဇဲ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စပြုချိန်မှာ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

လင်းတုန်းက ခေါက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ရေဖန်ခွက်ကို ကိုင်မြဲကိုင်ထားရင်း လှည့်ပြီး အတွင်းခန်းထဲ လျှောက်ဝင်သွားကာ ကျန်းရှောင်မိုကို ပြောသည် "အခု အခြေအနေအရဆို တံခါးမဖွင့်သင့်ဘူးလား၊ တံခါးမဖွင့်သင့်ဘူးလား၊ ဒါမှမဟုတ် တံခါးမဖွင့်သင့်ဘူးလား"

ကျန်းရှောင်မိုလည်း ခေါက်သံကြားလိုက်ရပြီး ရယ်လိုက်သေးသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်ပြီး အပြင်ခန်းကို သွားဖို့ ထရပ်လိုက်သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့နောက်ကနေ လိုက်သွားသည်။

ပြတင်းပေါက်နား ရောက်လာတော့ တံခါးအပြင်ဘက်မှာ လင်းတုန်းရဲ့ ပုံရိပ်ကို မြင်နေရသေးသည်။

အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါက်ပြီးနောက် ထိုလူက နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ဘဲ ထိုနေရာတွင် တောင့်တောင့်မတ်မတ် ရပ်နေသည်။

ဘဝကို ဆင်ခြင်နေတာလား။

"သူ နတ်ဆိုးဖမ်းစားခံထားရပြီ"

ကျန်းရှောင်မိုက တံခါးဆီကနေ လှည့်ထွက်လာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့နောက်က လိုက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"

"အတွေ့အကြုံ" ကျန်းရှောင်မိုက ပြန်ဖြေသည်။

"အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ" ယန်ကျွင်းဇဲက အတွင်းခန်းထဲ ဝင်သွားပြီး ရေဖန်ခွက်ကို ညဘက်စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ကာ အကြံပေးသည် "ဘာလို့ မင်း သံလိုက်ဓားကို ကိုင်ပြီး အခုပဲ ထွက်မတိုက်တာလဲ။

အငြိုးကြီးအဘွားအိုက ဘေးအိမ်မှာ ပုန်းနေတယ်ဆိုရင် သူ့ကို ခုတ်ချလိုက်ပေါ့။ ပြီးရင် ငါ ဘွန်းစူပါမားကတ်ကို သွားပြီး အချိုရည်တွေ ဝယ်မယ်၊ ညကျရင် ရှမ်ပိန်နဲ့ အောင်ပွဲခံကြမယ်!"

ကျန်းရှောင်မိုက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းသည်။

"ဖြစ်နိုင်ရင် အပြစ်မဲ့သူတွေကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်သင့်ဘူး။ အပြင်မှာ လူတွေ အများကြီးပဲ၊ လင်းတုန်းက ၄၈ နာရီ မကျော်သေးခင် နတ်ဆိုးဖမ်းစားခံထားရတာ ဖြစ်ရမယ်။

ဒီညနေ နောက်ကျရင် ငါ ဘေးအိမ်ကို သွားပြီး သူ့ကို ကယ်မယ်၊ ပြီးတော့ အငြိုးကြီးအဘွားအို ရှိမရှိ ကြည့်မယ်"

"ကျွန်တော်လည်း လိုက်လာလို့ရမလား" ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက အနက်ရောင်၊ သေးငယ်တဲ့ စက်ဝိုင်းပုံ ဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးတွေ မကြာခဏ သုံးတတ်တဲ့ မှန်ပါတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ မိတ်ကပ်ဘူးလေးတွေနဲ့ တူသည်။ ပြီးတော့ ယန်ကျွင်းဇဲကို ပေးရင်း ပြောသည် "ဒီထဲမှာ စွမ်းအင် ဖြာထွက်တဲ့ စက်ကွင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒါကို ကိုယ်နဲ့မကွာထားပြီး ဖွင့်ထား၊ ဆယ်မိနစ်အတွင်း ဘယ်သဘာဝလွန်သတ္တဝါမှ မင်းနား ကပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဟိုဘက် မသွားနဲ့၊ ဒီမှာပဲ ငါ့ကို စောင့်နေ"

"စွမ်းအင်... ဖြာထွက်တာလား" ယန်ကျွင်းဇဲက တွေဝေစွာ ယူလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးသည် "ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်မှု ရှိလား"

"ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို အခုလောလောဆယ် သိပ်အများကြီး မထိခိုက်စေဘူး" ကျန်းရှောင်မိုက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ"

"သုက်ပိုးတွေကို သတ်ပစ်ရုံပဲ"

ယန်ကျွင်းဇဲ: "..."

ဒုတိယထပ်က ငှားထားတဲ့ တိုက်ခန်းထဲမှာ။

စုမူယောင်က သူ့ချစ်သူ လင်းလင်းကို ဆိုဖာဘေးကို ခေါ်သွားသည်။

တကယ်တော့ စုမူယောင်က ညစာကို ပြင်ဆင်ပြီးသားဖြစ်သည်။

စုံတွဲနှစ်ယောက်သား ဗိုက်ဖြည့်ပြီးမှ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားပေမယ့် ဆိုဖာအောက်က ထွက်လာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့ဆိုးကို မခံနိုင်တော့တာကြောင့် မစားခင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

"ဒီအောက်မှာ ရှိတယ်ဆိုတာ သေချာလား" လင်းလင်းက ဆိုဖာကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

"ကိုယ့်ဘာသာ အနံ့ခံကြည့်ပါ၊ ကျွန်မ မခံနိုင်တော့ဘူး၊ ပိုပိုဆိုးလာသလိုပဲ!" စုမူယောင်က နှာခေါင်းပိတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"လာ၊ ငါ့ကို ကူညီပါဦး" လင်းလင်းက ကုန်းလိုက်ပြီး ဆိုဖာရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း "တခြားတစ်ဖက်ကို နည်းနည်းဆွဲပေး၊ မရွှေ့နဲ့၊ ငါပဲ ရွှေ့လိုက်မယ်"

စုမူယောင်က ဆိုဖာရဲ့ တခြားတစ်ဖက်ကို ပြေးသွားပြီး တံခါးဘက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။ လင်းလင်းက အထည်ဆိုသားဖာရဲ့ တစ်ဝက်ကို အပြင်ခန်းအလယ်သို့ မြှောက်တင်လိုက်ရာ အောက်မှာ ရှိတာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သို့သော် သူတို့ အံ့သြသင့်စွာဖြင့် စုမူယောင် ပြောထားသည့် ကြွက်သေ မဟုတ်ဘဲ ဆံပင်တစ်ထုံး... ဖြူဖွေးဖွေး ဆံပင်တစ်ထုံးနှင့် အနက်ရောင် အချွဲတွေ ရောနှောနေတာကို တွေ့လိုက်ရ‌လေသည်။