ပဉ္စမမြောက်နေ့

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ ဖုန်းမီးတွေ ဖွင့်ထားတာကြောင့် အခန်းထဲကို ခဏတာ လင်းစေခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်မိုရဲ့ လက်တွေက တကယ်ပဲ အေးစက်နေသည်။ ဒါကို ယန်ကျွင်းဇဲ မတိုင်မီက သတိမထားမိခဲ့ပေ။

အဓိကကတော့ သူ့မှာ သူမရဲ့လက်ကို ထိတွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့လို့ပဲ။

"အဘွားရန် ဘယ်ရောက်သွားလဲ" ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

"သူမ ထွက်ပြေးသွားတယ်၊၊ ငါ အခုပဲ သူ့ကို အဆုံးသတ်တော့မလို့" ကျန်းရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လင်းတုန်း အဆင်ပြေရဲ့လား" ယန်ကျွင်းဇဲ ထပ်မေးသည်။

"သူ အဆင်ပြေပါတယ်" ကျန်းရှောင်မို ခေါင်းခါရင်း "သူ့ဝိဉာဉ်ကို ခွဲထုတ်ထားတာကို ငါ ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ပြီ၊ ဘေးခန်းက နှောင့်ယှက်တဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းအားလုံးကိုလည်း ရှင်းထုတ်ပြီးပြီ။ အဘွားရန်ရဲ့ ယင်စွမ်းအင်တွေ အများကြီး လျော့နည်းသွားပြီ၊ သူ ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်မှုတွေ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး၊ လင်းတုန်းက အခုလောလောဆယ် လုံခြုံသွားပြီ"

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အပေါ်ထပ်ကနေ ခြေသံတွေ ကြားလိုက်ရပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဒုတိယထပ်က မီးတွေ ပွင့်လာသည်။

အိမ်ငှားဖြစ်တဲ့ လင်းလင်းဆိုတဲ့ အမျိုးသားက ခြေထောက်ဆောင့်နင်းသံနဲ့အတူ လှေကားကနေ ဆင်းလာသည်။ သိသာပေသည်၊ အငြိုးကြီးအဘွားရန်ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်သံတွေကြောင့် ဒီလူငယ်စုံတွဲ အိပ်ပျော်နေရာကနေ နိုးထလာတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဘာတွေဖြစ်နေသည်ဆိုတာ သူ မသိပေမယ့် အောက်ထပ်က အိမ်နီးချင်းတွေအတွက် စိတ်ပူတာကြောင့် လင်းလင်းက အောက်ကို ဆင်းလာပြီး စစ်ဆေးခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး အငြိုးကြီးအဘွားရန်ကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့တာကြောင့် အပြင်တံခါးက အဲဒီအချိန်မှာ မပိတ်ရသေးပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက တံခါးဝကို လျှောက်သွားပြီး လင်းလင်းက လှေကားက ဆင်းလာချိန်မှာပဲ မီးပျက်နေတာကို အံ့သြစွာ ကြည့်ရန်း "ဝါယာရှော့ဖြစ်တာလား။ ခုနက တစ်ယောက်ယောက် အော်သံကြားလိုက်တယ်"

ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ပြုံးလိုက်သည် "ရုတ်တရက် ဝါယာရှော့ဖြစ်ပြီး မီးပွားတွေ ထွက်လာလို့ ကျွန်တော့်ရည်းစားက အော်လိုက်တာပါ။

အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

"ဒါတွေက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" လင်းလင်းက မျက်နှာကျက်က ဝါယာကြိုးတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မီးလောင်နေတာကို ကြည့်ပြီး "အခု ညဉ့်နက်နေပြီဆိုတော့ ညအလုပ်လုပ်ဖို့ နောက်ကျနေပြီ၊ မနက်ဖြန် မနက်ပိုင်းကျရန် လာပြီး လဲပေးပါ့မယ်။

တက္ကသိုလ်မသွားခင်က လျှပ်စစ်ပညာ သင်ယူခဲ့တာ၊ အိမ်မှာ အသုံးပြုဖို့ အသင့်ရှိတဲ့ ဝါယာကြိုးတွေလည်း ရှိပါတယ်"

"ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပေါ့" ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့လည်း စောစောအိပ်ကြပါဦး" လင်းလင်းက ပြုံးပြီးပြောရန်း ယန်ကျွင်းဇဲ လက်ထဲက “သဘာဝလွန်တားဆီးရေးဘူး” ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲ နည်းနည်း ထူးဆန်းသလို ခံစားရကာ အပေါ်ထပ်ကို ပြန်တက်သွားလေသည်။

တံခါးပိတ်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ကျန်းရှောင်မိုတို့ ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

အငြိုးကြီးအဘွားရန်ကို အပြီးမသတ်နိုင်သေးပေမယ့် သူမ အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရထားတာကြောင့် သူတို့ အနည်းဆုံးတော့ နောက်နှစ်ရက်လောက်တော့ လုံခြုံနေလိမ့်မယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အဝတ်အစားတွေနဲ့ပဲ ကုတင်ပေါ် ပြန်တက်ပြီး အိပ်ခဲ့ကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ဘယ်အချိန် အိပ်ပျော်သွားလဲဆိုတာ မသိပေမယ့် မိုးလင်းတာနဲ့ ချက်ချင်း နိုးလာလေသည်။

သူ ဘေးခန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ လင်းတုန်းက အားမရှိသလိုပဲ ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှောင်မိုရဲ့ အဆိုအရ လင်းတုန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ရက်အနည်းငယ် နားပြီးရန် ပြန်ကောင်းလာမှာဖြစ်ပြီး ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိဘူးလို့ သိရသည်။

အပေါ်ထပ်က လူငယ်စုံတွဲက တကယ်ပဲ သဘောကောင်းတဲ့သူတွေပါ။ ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ကျန်းရှောင်မို နိုးလာတာ မြင်တော့ လင်းလင်းက ချက်ချင်း သူ့ပစ္စည်းတွေနဲ့အတူ ဆင်းလာပြီး နာရီဝက်လောက်အတွင်းမှာပဲ အခန်းထဲက မီးလောင်နေတဲ့ ဝါယာကြိုးတွေကို လဲလှယ်ပြီး ဖျူးအသစ်တွေ တပ်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပဲ အခန်းထဲကို လျှပ်စစ်မီး ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက တစ်ခုခု မေ့နေသလို အမြဲ ခံစားနေရပေမယ့် အခန်းထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး ထိုင်နေပေမယ့် ဘာကိုမှ သတိမရနိုင်ခဲ့ပေ။

"မင်းကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ငါ့မှာ နောက်ထပ် သုံးရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူ့ကို သတ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယါ" ကျန်းရှောင်မိုက နေ့စဥ်ကုန်ဆုံးချိန်မှာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်‌လေသည်။

အငြိုးကြီးအဘွားရန် ဒဏ်ရာရထားတာကြောင့် ပုံမှန်လို စိတ်ဖိစီးစရာ အခြေအနေ မဟုတ်တော့ဘဲ စတုတ္ထမြောက်နေ့က မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ပဉ္စမနေ့ ညနေခင်းမှာ အပေါ်ထပ်က လူငယ်စုံတွဲက ကျန်းရှောင်မိုနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲတို့ကို သူတို့နဲ့အတူ ညစာစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကြပြီး လတ်ဆတ်တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အများကြီးတောင် သယ်လာခဲ့ကြပေမယ့် ကျန်းရှောင်မိုကတော့ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

သူ့ပန်းကန်ထဲက ကြည်လင်တဲ့ ဟင်းရည်ခေါက်ဆွဲကို စားရင်း ယန်ကျွင်းဇဲက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ကျန်းရှောင်မိုကို မော့ကြည့်ပြီး "ငါတို့ တုံ့ပြန်နေမယ့်အစား လက်ဦးမှုရယူပြီး အဘွားရန်ရဲ့ အိမ်ကို တိုက်ရိုက်သွားလို့ မရဘူးလား" လို့ မေးလိုက်လေသည်။

"သိပ်လက်တွေ့မကျဘူး" ကျန်းရှောင်မို ခေါင်းခါရင်း "ထူးဆန်းတာတွေကို ရှာဖွေဖို့ ပစ္စည်းအများကြီး လိုအပ်တယ်၊ ကုန်ကျစရိတ်လည်း အရမ်းများတယ်"

ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည် "ဟွန်၊ ငါသာ မဟာမြို့တော်ရဲ့ ဥက္ကဌဆိုရင် ဒီပြဿနာက လွယ်လွယ်လေး ဖြေရှင်းလို့ရတယ်"

ကျန်းရှောင်မို သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည် "မင်းသာ မဟာမြို့တော်ရဲ့ ဥက္ကဌဆိုရင် ငါ့လို ကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးပညာရှင် တစ်ယောက်က မင်းကို ကာကွယ်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး"

မှောင်လာတာနဲ့ ကျန်းရှောင်မိုက တံခါးကို ပုံမှန်အတိုင်း ပိတ်လိုက်သည်။

မီးလုံးတွေကို လင်းလင်းက အသစ်နှစ်လုံးနဲ့ လဲလှယ်ပေးခဲ့တာကြောင့် အရန်ကထက် အများကြီး ပိုလင်းနေသည်။

အိပ်ဖို့ အချိန်ရောက်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲရော ကျန်းရှောင်မိုရော မအိပ်ကြပေ။ သူတို့က ကိုယ့်ဖုန်းနဲ့ ကိုယ့်စာအုပ်တွေကို ကြည့်ရင်း ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း စကားအချိူ့ပြောနေကြလေသည်။

ညဉ့် ၁၁ နာရီကျော်ကျော်လောက်မှာ အပေါ်ထပ်ကနေ ရှင်းမပြနိုင်တဲ့ ဆူညံသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံက ပုံမှန်စည်းချက်နဲ့ လာပြီး သစ်သားပျဉ်ပြားကို ဖိထားသလိုမျိုး၊ ပြီးတော့ ပြတ်တောက်နေတဲ့ အသံတွေက ချက်ချင်းပဲ ဖော်ပြမရနိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာအထိ မြင့်တက်လာသည်။

ဘုရားရေ!

ယန်ကျွင်းဇဲ ချက်ချင်း တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ပြီး ဖုန်းကြည့်နေတုန်း ကျန်းရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

"အိပ်ရအောင်"

ကျန်းရှောင်မိုက သူ့ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပိတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ကုတင်ဘေးစားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ လှည့်ပြီး စောင်ခြုံလိုက်ပေမယ့် သူ့ညာလက်က ခေါင်းအုံးအောက်က သံလိုက်ဓားပေါ်ကို အလိုလို ရောက်နေသည်။

"အင်း၊ အိပ်ကြရအောင်"

ယန်ကျွင်းဇဲလည်း သူ့စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး မျက်မှန်ချွတ်ကာ စောင်ခြုံပြီး လဲလျောင်းလိုက်လေသည်။

သူတို့က အိပ်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် အပေါ်ထပ်က အသံတွေက ဝိဉာဉ်ကို လှုပ်ခါစေပြီး ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း၊ သူတို့နားထဲကို မနားတမ်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ချက်ချင်းပဲ သူ့နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာတာကို သိလိုက်ရပြီး ထိန်းချုပ်လို့ မရနိုင်တော့ပေ။

အိပ်ယာအကန့်ရဲ့ ဟိုဘက်ခြမ်းမှာ ကျန်းရှောင်မိုလည်း သိပ်အိပ်မပျော်ဘူးထင်တယ်၊ မကြာခဏ လှုပ်ရှားနေလေသည်။

သူမလည်း မအိပ်ပျော်သေးဘူးဆိုတာ ယန်ကျွင်းဇဲ သေချာနေသည်။

ထာဝရလို ခံစားရတဲ့ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် အပေါ်ထပ်က အသံတွေ နောက်ဆုံးတော့ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ဟိုဘက်ခြမ်းမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ကျန်းရှောင်မိုကို မနေ့ညက မြင်ခဲ့တဲ့ အငြိုးကြီးအဘွားရန်အဖြစ် စိတ်ကူးထားပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီပုံရိပ်နဲ့အတူ ဆန္ဒတွေလည်း လျော့ပါးသွားသလို မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ အများကြီး ပိုကောင်းလာတယ်လို့ ခံစားရမိသည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်တဲ့သူက အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေတဲ့ ယောင်္ကျားဆန်မှုခံစားနေရတဲ့ ယောက်ျားစစ်စစ်တစ်ယောက်ပဲ။

ဒုတိယထပ်က အိမ်ငှားခန်းမှာ။

စုမူယောင် ကတော့ သူ့ရဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ပြီးသားဖြစ်ကာ မျက်နှာနီမြန်းလျက် ကုတင်ပေါ်မှာ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနဲ့ လဲလျောင်းနေတုန်းပဲ။ သူ့ချစ်သူ လင်းလင်း ကတော့ ရေသွားသောက်နေလေသည်။

စုမူယောင် က လင်းလင်း ရဲ့ အလေ့အကျင့်ကို သိသည်။ သူတို့ လိင်ဆက်ဆံပြီးတိုင်း သူ ပါးစပ်ထဲ တစ်ခုခု ထည့်စားရသည်။ သစ်သီးစားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရေသောက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက လက်ဗလာ ထိုင်မနေတတ်ပေ။

"ဒီကောင်၊ စွမ်းအင်တွေ ချုပ်တည်းထားသလိုပဲ" စုမူယောင် က ပြုံးရန်းပြောပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေသည်၊ ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

လင်းလင်း ကတော့ ဘောင်းဘီတိုဝတ်ပြီး အင်္ကျီဗလာနဲ့ မီးဖိုချောင်ကို သွားသည်။ ရေခဲသေတ္တာတံခါးကို ဖွင့်ပြီး တစ်ခုခု စားစရာ ရှာသည်။ မကြာခင်မှာပဲ ဒိန်ချဉ်ပုလင်းတစ်လုံး ထုတ်ယူပြီး အဖုံးလှည့်ဖွင့်ကာ အကြီးအကျယ် မော့ချလိုက်သည်။

အများကြီး ပိုသက်တောင့်သက်သာ ခံစားရတာကြောင့် လင်းလင်း က ရေခဲသေတ္တာတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး အိပ်ခန်းကို ပြန်တော့မလို့ လုပ်တုန်း ရုတ်တရက် ဆိုဖာအောက်က တစ်ခုခုကို သတိထားမိလိုက်လေသည်။

သူ မီးမဖွင့်ဘဲ ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်လာတဲ့ လရောင်ကို သုံးပြီး ဆိုဖာအောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆံပင်ထပ်ဖြစ်နေတာလား"

လင်းလင်း က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်ကမှ ဆိုဖာအောက်ကနေ မီးခိုးရောင်-အဖြူရောင် ဆံပင်တစ်ထုံးကို ရှင်းထုတ်ခဲ့ရတာကို သတိရမိသည်။

အဲဒီဆံပင်ထုံးကို တွေ့တုန်းက ဖော်ပြမရနိုင်တဲ့ အနက်ရောင် စေးကပ်ကပ် အရည်တွေလည်း ပါဝင်နေပြီး ဆံပင်တွေမှာ ကပ်နေပြီး ငါးညှီနံ့ နံနေသည်။ နောက်ပိုင်းမှာ လင်းလင်း နဲ့ စုမူယောင် တို့ အဲဒီအရည်တွေနဲ့ ဆံပင်အားလုံးကို ပလတ်စတစ်အိတ်ထဲ ထည့်ပြီး လွှင့်ပစ်ခဲ့ကြလေသည်။

ဒါကြောင့် စုမူယောင် က တခြားနေရာတွေကိုလည်း စစ်ဆေးခဲ့သည်၊ ဆံပင်တွေ ထပ်မတွေ့ရတော့ပေ၊ ဆိုဖာအောက်ကိုလည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သုတ်ခဲ့ကြသည်။

မှေးမှိန်နေတဲ့ လရောင်အောက်မှာ ဆိုဖာအောက်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေပုံရသည်။

လင်းလင်း က ကုန်းပြီး လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူ့လက်ထဲမှာ မီးခိုးရောင်-အဖြူရောင် ဆံပင်ထုံးတစ်ထုံး၊ တော်တော်ကြီးတဲ့ ထုံးတစ်ထုံး၊ လမ်းဘေးမှာ ရောင်းတဲ့ ဆံပင်အတုတွေလောက်နီးပါး ရှိသည်။

လင်းလင်း ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။

ဆိုဖာရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး သူ့လက်ထဲက ဆံပင်တွေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဆံပင်တွေမှာ အနက်ရောင် စေးကပ်ကပ် အရည်တွေရဲ့ အစအနတွေလည်း ပါဝင်နေပြီး အကုန်လုံးကို စုစည်းနေကာ ငါးညှီနံ့ အနည်းငယ် သင်းနေသည်။

ခဏအကြာမှာ လင်းလင်း က ရုတ်တရက် ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ဆံပင်တွေကို ဆန့်ထုတ်ပြီးတော့... သူ့ခေါင်းပေါ်ကို ခပ်တောင့်တောင့်လေး တင်လိုက်သည်။

"အချစ်ရေ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အအေးမမိအောင် ဂရုစိုက်ဦး၊ ကုတင်ပေါ် ပြန်လာပြီး အိပ်ပါ" စုမူယောင် ရဲ့ အသံက အိပ်ခန်းထဲကနေ ခေါ်လိုက်လေသည်။