ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့

ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်သည်။

လင်းလင်းက ဆံပင်ဖြူအတုကို သူ့ခေါင်းပေါ်တင်လိုက်ချိန်မှာပဲ စူမူယောင်ရဲ့ အသံက အပြင်ခန်းထဲကို ရောက်လာသည်။

သူ စကားမပြောဘဲ ဆံပင်အတုကို ဝတ်ပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆံပင်ဖြူတွေကို ဆက်တိုက် ပွတ်သပ်ပြင်ဆင်နေသည်။

မူလက ချောမွေ့နုပျိုနေတဲ့ ပါးပြင်တွေမှာ အရေးအကြောင်းတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးထောင့်စွန်းတွေမှာ ကျီးခြေရာတွေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်…

“ချစ်လေး?” စူမူယောင် အရမ်းမောပန်းနေတာကြောင့် ထချင်စိတ် ပင်မရှိတော့ပေ။

ကုတင်ပေါ်လှဲလျောင်းရင်း ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ လင်းလင်းရဲ့ အင်္ကျီဗလာကိုယ်ခန္ဓာက အတွင်းခန်းထဲကို ဝင်လာသည်။ သူ လှုပ်ရှားနေချိန်မှာ သူ့လက်တွေက ငြိမ်သက်နေပြီး ခြေလှမ်းတွေက သဘာဝမကျစွာ တောင့်တင်းနေသည်။

လင်းလင်းရဲ့ ရောက်ရှိလာမှုကို ခံစားမိတာကြောင့် စူမူယောင်က “မြန်မြန် ကုတင်ပေါ်တက်တော့။ မနက်ဖြန် စောစောထရမယ်။ အအေးမမိစေနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ စူမူယောင်က အိပ်ချင်စိတ် လွှမ်းမိုးနေတာကြောင့် သတိမလစ်အောင် မနည်းထိန်းထားရသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ စကားပြောပြီးနောက် ဘာအသံမှ ပြန်မပြောလာပေ။

သူမ အိပ်ပျော်လုနီးပါးဖြစ်နေချိန်မှာ စူမူယောင်က ရုတ်တရက် တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း ခံစားမိပြီး သူမရဲ့ အိပ်ငိ

ချင်စိတ်က တစ်ဝက်လောက် လျော့ကျသွားသည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့ လင်းလင်းက ကုတင်ဘေးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရ လေသည်။

“လင်း... လင်း?”

အဲဒီအချိန်မှာ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်တဲ့ စူမူယောင်က တုန်ယင်လာပြီး သူမရဲ့ အသံက ရှိုက်သံပါပါ တုန်ယင်နေကာ မျက်နှာက သေမတတ် ဖြူဖျော့သွားလေသည်။

ခစ်ခစ်...

လင်းလင်းရဲ့ ပါးစပ်ကနေ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဆံပင်ဖြူတွေ ဝတ်ထားတဲ့ သူက ငုံ့လိုက်သည်။ အခုတော့ အရေးအကြောင်းတွေ ပြည့်နေတဲ့ သူ့မျက်နှာက လုံးဝ ထိတ်လန့်နေတဲ့ စူမူယောင်ပေါ် တည့်တည့်ကို အုပ်မိုးလာသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ အော်သံတစ်ခုက ညဉ့်နက်ပိုင်းရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲပစ်လိုက်သည်။

အောက်ထပ် အငှားခန်း၌

ကျန်းရှောင်မို ထထိုင်လိုက်မိသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲလည်း ကုတင်ပေါ်ကနေ ထထိုင်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“အဘွားရန် ဖြစ်နိုင်မလား”ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် “ဖြစ်နိုင်ချေများတယ်။ အဲဒီအဘွားကြီး ဝိညာဉ်ခွဲထုတ်တာ ထပ်လုပ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်”

“ဒီတစ်ခါတော့ ငါ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း မနေတော့ဘူး။ အပေါ်ကို အတူတူသွားကြမယ်” ယန်ကျွင်းဇဲက အကြံပေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မို ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သူ့ခေါင်းအုံးအောက်က သံလိုက်ဓားကို ထုတ်ယူပြီး ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်ထွက်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲကတော့ မသုံးရသေးတဲ့ “သဘာဝလွန်တားဆီးရေး”ဘူး ကို ဆွဲယူပြီး သူ့လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားကာ နောက်ကနေ လိုက်သွားလေသည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားကြသည်။

ဒုတိယထပ် တံခါးက ပိတ်ထားသည်၊ အခန်းထဲကနေ ဘာအသံမှ ထပ်မထွက်လာတော့ပေ။

“ဖယ်ပေး၊ ငါ တံခါးကို ရိုက်ချိုးမယ်!”

ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်ကနေ အလျင်အမြန် ရှေ့တက်လာပြီး ကျန်းရှောင်မို စကားပြောဖို့ မစောင့်တော့ဘဲ တံခါးကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူ့ခြေထောက်က ထုံကျဥ်သွားသည်။တံခါးက မလှုပ်ချေ။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ရှက်ရမ်းရမ်းနေမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်းရှောင်မိုက ပြတင်းပေါက်ကနေ အခန်းထဲကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက အတွင်းခံဘောင်းဘီတိုသာ ဝတ်ထားတဲ့ လင်းလင်းက အိပ်ခန်းတံခါးဝမှာ အင်္ကျီဗလာနဲ့ ရပ်နေပြီး ဒီဘက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့မျက်နှာက အရေးအကြောင်းတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

“အဘွားရန် ဝင်ပူးထားတာပဲ” ယန်ကျွင်းဇဲက ဘေးကနေ ပြောလိုက် လေသည်။

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လင်းလင်းက လှည့်ပြီး အတွင်းခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ရုန်းကန်သံတွေနဲ့အတူ စူမူယောင်ရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကိုယ်လုံးသေးသေးလေးတစ်ခုက အိပ်ခန်းတံခါးကို ရုတ်တရက် ပြေးလာသည်၊ သူမရဲ့ မျက်နှာက ထိတ်လန့်နေသည်။ သူမ အပြင်ခန်းရဲ့ ပင်မတံခါးဆီကို မဆင်မခြင် ဦးတည်သွားပြီး သော့ခလောက်ကို အကြမ်းပတမ်း လိမ်ဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးက ဝုန်းကနဲ ပွင့်သွားသည်။

“မြန်မြန်၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့!” ယန်ကျွင်းဇဲက အရင်ဝင်ပြီး တုန်ယင်နေတဲ့ စူမူယောင်ကို ကယ်တင်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှောင်မိုက သူ့ကို ဆွဲလှည့်ပြီး သူ့နောက်ကို ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက အခန်းထဲကို အရင်ဝင်သွားပြီး သူ့လက်ထဲက သံလိုက်ဓားနဲ့ ခုခံအားမဲ့ပြီး အားနည်းနေတဲ့ စူမူယောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ရက်ရက်စက်စက် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ချက်ချင်း ကြောင်အသွားမိသည်။

အရင်က ထိတ်လန့်နေခဲ့တဲ့ စူမူယောင်လည်း ခဲသွားသည်။ သူမက ထိတ်လန့်တကြား ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး ကျန်းရှောင်မိုရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့မျက်နှာကို ကြည့်သည်၊ ထို့နောက် သူ့ရင်ဘတ်ထဲကို လုံးဝနီးပါးနစ်ဝင်နေတဲ့ သံလိုက်ဓားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဒီမြင်ကွင်းက ရုတ်တရက်နဲ့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက စကားမပြောပေ။ ကျန်းရှောင်မို ဒီလိုမျိုး အကြောင်းမဲ့ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိသည်။ သူမက ဒီလိုလုပ်ရဲတယ်ဆိုရင် သူမမှာ သူ့အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိရမည်။

အဲဒီအတွေး သူ့စိတ်ထဲ ဖြတ်ကျော်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် စူမူယောင်ရဲ့ လည်ချောင်းကနေ ရယ်သံ ထွက်လာတာကို သူ ကြားလိုက်ရသည်၊ သူမက တုန်ယင်လာပြီး တုန်ခါမှုနှုန်းက လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာသည်။

ဘန်း!

အငြိုးကြီးအဘွားရန်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်က စူမူယောင်ရဲ့ နောက်ကျောကနေ ပေါက်ထွက်လာပြီး ရုပ်မြင်သံကြားရှေ့က ဗီရိုထဲကို ဝင်တိုက်မိသည်။

ကျန်းရှောင်မိုက သံလိုက်ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး သူ့နောက်ကနေ လိုက်ပြီး ခုနကမှ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ အငြိုးကြီးအဘွားရန်ကို ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။

အငြိုးကြီးအဘွားရန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သိသိသာသာ မှေးမှိန်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်နေပြီး ထွက်ပြေးဖို့ အသင့်ဖြစ်နေချေပြီ။

ကျန်းရှောင်မိုက သူ့ဘယ်ဘက်လက်နဲ့ သံလိုက်ဓားမှာ မြှုပ်ထားတဲ့ လျို့ဝှက်ခလုတ် ကို နှိပ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲမှာ မှိန်ပြပြ အလင်းရောင်လေးတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်သလိုမျိုးဖြစ်ပြီး မှေးမှိန်နေတဲ့ အငြိုးကြီးအဘွားရန်ပေါ်ကို အတင်းဖိချလိုက်လေသည်။

အငြိုးကြီးအဘွားရန်ရဲ့ မူလက မှေးမှိန်နေတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်က ချက်ချင်း အကောင်အထည်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ကျန်းရှောင်မိုက မနားဘဲ သံလိုက်ဓားကို အငြိုးကြီးအဘွားရန်ရဲ့ ခေါင်းကို တည့်တည့်ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

အငြိုးကြီးအဘွားရန်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကနေ အဖြူရောင်အလင်းရောင် ပေါက်ထွက်လာပြီး သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းအစပေါင်းများစွာအဖြစ် ဖျက်ဆီးပစ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။

အပိုင်းအစတွေက လေထဲမှာ မျောလွင့်နေပြီး မကြာခင်မှာပဲ သေးငယ်တဲ့ အစက်အပြောက်လေးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အစအနမကျန်ရှိအောင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခုနကမှ သံလိုက်ဓားနဲ့ ထိုးခံရပြီး မြေပြင်ပေါ်လဲကျသွားတဲ့ စူမူယောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ မိန်းကလေးရဲ့ ရင်ဘတ်က လုံးဝဒဏ်ရာမရဘဲ အနာအဆာတစ်စက်မှ မရှိတာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“သံလိုက်ဓားက သဘာဝလွန်အရာတွေကိုပဲ ထိခိုက်စေတယ်၊ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိခိုက်စေဘူး” ကျန်းရှောင်မိုက ဘေးကနေ ပြောလိုက်သည်။

“အဘွားရန်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီလား” ယန်ကျွင်းဇဲက အခုအချိန်မှာ အခန်းထဲက မီးတွေ အကုန်ဖွင့်လိုက်သည်။

“လောလောဆယ်တော့ မသိသေးဘူး”

ကျန်းရှောင်မိုက သံလိုက်ဓားကို မသိမ်းဘဲ အိပ်ခန်းထဲကို လျှောက်သွားသည်။ အဲဒီမှာ လင်းလင်းက ကုတင်ပေါ်မှာ အင်္ကျီဗလာနဲ့ သတိမေ့မြောနေသည်။

သူမက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ဓားနဲ့ လင်းလင်းရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ခုတ်ချလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ လင်းလင်းရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကနေ အဖြူရောင် ဝိညာဉ်ခွဲထွက်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ရုန်းကန်နေသည်။

ကျန်းရှောင်မိုက သူ့ဓားကို လွှဲလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ခွဲထွက်မှုကို အပိုင်းအစတွေအဖြစ် ချေဖျက်ပစ်လိုက်ကာ လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

“ဒါ ဝိညာဉ်ခွဲထွက်မှုလား” ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်ကနေ အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မို ခေါင်းညိတ်သည်။ “ခုနက အဘွားရန်ရဲ့ ကိုယ်ပွားက စူမူယောင်ထဲကို ဝင်သွားတာ၊ ဝိညာဉ်ခွဲထွက်မှုက ဒီလူဆီကို ရွှေ့သွားတယ်ဆိုတာ တမင်တကာ ပြတာ၊ ငါတို့ရဲ့ အာရုံကို လှည့်စားဖို့ပဲ”

“မင်း သူ့ကိုယ်ပွားကို ခုနက ဖျက်ဆီးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား”

ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်ခွဲထွက်မှုကို မဖျက်ဆီးရင် ကိုယ်ပွားက ပျောက်ကွယ်သွားပြီးရင် ပြန်ပေါ်လာနိုင်တယ်” ကျန်းရှောင်မိုက ရှင်းပြသည် “ဒါကြောင့် ကျန်နေတဲ့ ဝိညာဉ်ခွဲထွက်မှု ရှိမရှိ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြန်စစ်ဆေးသင့်တယ်”

လင်းလင်းက သတိမရှိသေးပေမယ့် စူမူယောင်ကတော့ တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူမကို ဆိုဖာပေါ်မှာ လှဲလျောင်းစေခဲ့ပြီး သူမ နိုးလာတော့ “ဒီရက်ပိုင်း အိမ်မှာ ထူးဆန်းတာတွေ ရှိခဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ခုနကမှ သတိလစ်သွားတဲ့ စူမူယောင်က တတိယအကြိမ်မြောက် ယန်ကျွင်းဇဲ မေးပြီးမှပဲ သတိပြန်ဝင်လာပုံရသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒီဆိုဖာအောက်မှာပဲ” စူမူယောင်က ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောသည် “အဲဒီနေ့က ကျွန်မတို့ ဆံပင်တွေ အများကြီးတွေ့ခဲ့ရတယ်၊ မီးခိုးဖြူအရောင်မျိုး၊ ပြီးတော့ အရမ်းနံစော်တဲ့ အချွဲတွေလည်း ပါတယ်”

“ဆိုဖာကို ရွှေ့လိုက်ပါ” ကျန်းရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက စူမူယောင်ကို နောက်ထပ်ထိုင်ခုံတစ်ခုဆီ ထိုင်စေပြီးနောက် သူနဲ့ ကျန်းရှောင်မိုတို့ ဆိုဖာကို ရွှေ့လိုက်ရာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အနက်ရောင် အချွဲထုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

သူတို့က အချွဲတွေကနေ မီးခိုးရောင်-အဖြူရောင် ဆံပင်တွေ အများကြီး ပေါက်ထွက်နေပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြီးထွားလာပုံရသည်။

“ဒီနေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

ကျန်းရှောင်မိုက သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်ပြီး သံလိုက်ဓားကို အချွဲထုံးရဲ့ အလယ်ဗဟိုကို ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

“အာ့...”

အငြိုးကြီးအဘွားရန်ရဲ့ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

“အာ့ မင်းအမ!” ယန်ကျွင်းဇဲက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည် “ဒါ မင်းရဲ့ နာကျင်မှု ခံစားရမယ့် နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ!”

သံလိုက်ဓားကနေ စွမ်းအင်လှိုင်းတွေ လှိုင်းထလာပြီး ခဏအကြာမှာ အချွဲထုံးက ကျုံ့လာပြီး မီးခိုးဖြူရောင် ဆံပင်တွေ ညှိုးနွမ်းသွားလေသည်။