သူမရဲ့မျက်နှာကိုကြည့်ပါ (အပိုင်း ၃)

ပြန်လည်ပြုပြင်ထားတဲ့ မြေအောက်ကားရပ်နားရာနေရာမှာ လေဝင်လေထွက်မကောင်းဘဲ အနံ့အသက်ဆိုးတွေ နံနေခဲ့ကာ ခေါင်းပေါ်မှာ နေရာအများကြီး မရှိခဲ့ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက လှေကားကနေ ဆင်းလာစဥ်မှာ သူ့ရဲ့ခြေထောက်တွေက မြေပြင်ကို ထိမိခဲ့ပေမယ့် အပေါ်က ပိုက်လုံးတွေက သူ့ကို အသက်ရှူကျပ်သလို ခံစားရစေခဲ့သည်။

ကားဂိုဒေါင်ထဲမှာရှိတဲ့မီးအလင်းရောင်က မှိန်နေပြီး အရမ်းမတောက်ပခဲ့ချေ။

သူ ဆင်းလာပြီးတာနဲ့ ကားတစ်စီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ကားရပ်နားရာနေရာကနေ ထွက်သွားကာ ထွက်ပေါက်ဘက်ကို ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဘေးတစ်ဖက်မှာ ရပ်နေခဲ့ပြီး ရှေ့ကို ဆက်မသွားခင် ကားဖြတ်သွားဖို့ စောင့်နေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီကားအပြီးမှာ သူက ကားဂိုဒေါင်ထဲမှာ တခြားကားတွေ ရွေ့လျားနေတာကို မတွေ့ခဲ့ရသလို လူတစ်ယောက်ကိုတောင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။

တိတ်ဆိတ်နေတဲ့မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်ထဲမှာ မကြာခဏ ပိုက်လုံးတွေထဲက ရေစက်ကျသံတွေနဲ့ ကွဲအက်နေတဲ့အသံတွေက ထွက်ပေါ်နေခဲ့တဲ့အတွက် အားလုံးကို အရမ်းကို ကျယ်ဝန်းသလို ပုံပေါ်နေစေခဲ့သည်။

“ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်လေးလား၊ ဒီလိုအရာမျိုးက ဘယ်မှာ ပုန်းနေနိုင်မှာလဲ”

ယန်ကျွင်းဇဲက လမ်းလျှောက်နေစဥ်မှာ သူ့ဖာသာသူ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူက နောက်ကို ရံဖန်ရံခါ ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာနဲ့အမျိုးသမီးက လိုက်မလာသေးတာကို သတိထားမိလိုက်သည်၊ အမှန်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်လှည့်လိုက်တာနဲ့ လုရှင်းက သူ့ရဲ့နောက်မှာ ရပ်နေတာကို မြင်ရမှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

လှည့်ပတ်ပြီးနောက်မှာ သူက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာတစ်ခုကိုတောင် သတိမထားမိခဲ့ချေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ရပ်နေပြီး တွေးလိုက်သည်၊ မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်ထဲမှာ တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်လေးနှစ်ယောက် ပုန်းခိုနေခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့ကို လူတွေက မမြင်နိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူတို့ကို ဘယ်သူမှ မမြင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒါက သူတို့က လူတွေ မကြာခဏ ဖြတ်သွားတတ်တဲ့လမ်းကြားတွေ ဒါမှမဟုတ် လမ်းတွေထဲမှာ ပေါ်မလာဘူးဆိုတာကို သွယ်ဝိုက်ပြီး ဆိုလိုနေခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဒီအတွေးနဲ့အတူ သူက သူ့ရဲ့ခေါင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီး တံခါးငယ်တစ်ခုက သူ့ရဲ့အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်လေသည်။

ဒီတံခါးငယ်က ကားဂိုဒေါင်ရဲ့အရှေ့တောင်ထောင့်မှာ ကပ်ထားခဲ့ပြီး လူတစ်ယောက်က ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် လျစ်လျူရှုထားဖို့ လွယ်ကူသည်။

အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ တံခါးငယ်က ဟနေခဲ့ပြီး သိုလှောင်ခန်းဧရိယာ ဒါမှမဟုတ် ပိုက်လုံးတွေအတွက် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးအခန်းတစ်ခုကို ဦးတည်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူတွေက အဲဒီနေရာကို တစ်ခါတစလေမှသာ ဝင်ရောက်လေ့ရှိသည်။

သူတို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရင်တောင် ဒါက ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် ပရမ်းပတာတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ပဲ ဖြစ်သည်။

“အင်း၊ ငါ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ယူလာဖို့ မေ့သွားခဲ့တယ်”

ယန်ကျွင်းဇဲက တံခါးနားကို ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဖုန်းမီးကို ဖွင့်ပြီး တံခါးငယ်ကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ရုံကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

တံခါးရဲ့နောက်မှာရှိတဲ့အခန်းကလည်း မီးထွန်းထားခဲ့ပေမယ့် အလင်းရောင်က အဝါရောင်မှိန်မှိန် ဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ဖုန်းမီးရဲ့အကူအညီနဲ့ သူက ပိုပြီးရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက တံခါးငယ်ကနေ မဝင်ခင် သူ့ရဲ့နောက်ဘက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်မိသည်။

တံခါးငယ်မှာရှိတဲ့သော့က ကျိုးနေခဲ့ပြီး ပိတ်လို့မရခဲ့ပေမယ့် သူက အဲဒါကို ပိတ်ဖို့ စီစဥ်ထားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

တံခါးရဲ့အတွင်းဘက်ကအခန်းမှာ အထွေထွေပစ္စည်းတွေနဲ့ ဖွင့်မထားရသေးတဲ့ကြွေပြားတချို့က ထောင့်မှာ စုပုံနေခဲ့သည်။

ဒီအခန်းရဲ့အတွင်းဘက်မှာ နောက်ထပ်အခန်းတွေ ရှိနေသေးပြီး ဒီအခိုက်အတန့်မှာ အဲဒီအခန်းတွေဆီကနေ အလင်းရောင် ထိုးထွက်လာတာမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ဖုန်းမီးနဲ့အခန်းကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာတွေ မရှိတာကို အတည်ပြုခဲ့သည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူက အတွင်းခန်းတွေဘက်ကို ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူ တံခါးနားကို ချဥ်းကပ်လိုက်တာနဲ့ အခန်းရဲ့အတွင်းဘက်ကနေ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အသံက အရာတစ်ခုခုက သူ့ဖာသာသူ ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက် ဆွဲယူနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မီးတွေက ပိတ်ထားခဲ့ပေမယ့် ယန်ကျွင်းဇဲက ဗီဇအရ သူ့ရဲ့ဖုန်းမီးကို အဲဒီအရပ်ဘက်ကို ချိန်လိုက်ပြီး ဒါက ကြွက်တစ်ကောင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်လို့ တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း အလင်းတန်းအောက်မှာ လူခြေထောက်သေးသေးလေးတစ်

ချောင်းက ပေါ်လာပြီး ကြီးမားတဲ့ကတ်ထူပုံးတစ်လုံးရဲ့နောက်မှာ အလျင်အမြန် ပုန်းသွားခဲ့ပေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရမိသည်၊ ဒါက ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ခြေထောက်ဖြစ်ပြီး ဖျော့တော့နေကာ အနည်းငယ်ပွန်းပဲ့နေခဲ့သည်၊ ဖိနပ်မပါခဲ့ဘဲ သူ့ရဲ့ခြေထောက်လေးတွေက လုံးဝကို ဆွေးမြေ့နေခဲ့သလို ပုံပေါ်နေခဲ့သည်။

သူက ရုတ်တရက် တာဝန်ကသာ သူတို့က ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်တွေ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီသတ္တဝါတွေက အလင်းရောင်နဲ့၊ အထူးသဖြင့် လူသားတွေရဲ့အကြည့်ကို အလွန်အမင်းထိလွယ်ရှလွယ်ရှိတယ်လို့ သတိပေးခဲ့တာကို သတိရလိုက်သည်။

သူတို့နဲ့နီးကပ်ဖို့အတွက် သူက သူမရဲ့မျက်နှာကိုကြည့်ပါ က အကြံပြုထားတဲ့ လမ်းလျှောက်နည်းလမ်းကို အသုံးပြုဖို့ ကြိုးစားနိုင်လိမ့်မည်။

“ကျက်သရေမရှိတာ၊ ဒါက နောက်ပြန်လမ်းလျှောက်တာကို ဆိုလိုနေတာလား။ ပြီးတော့ ငါ မီးတွေ ဒါမှမဟုတ် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို သူတို့ပေါ် ဖွင့်ထားလို့မရဘူး” ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ အေးခဲသွားသလိုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်ထဲမှာ ကြိုးပေါ်တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေတာနဲ့ မတူဘူးလို့ ခံစားရသည်။

ဒါပေမယ့် သူသာ ဒီအခန်းထဲမှာရှိတဲ့မီးတွေကို ဖွင့်လိုက်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် လမ်းကို မြင်နိုင်ဖို့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို အသုံးပြုလိုက်မယ်ဆိုရင် သူက မလိုအပ်တဲ့ပြဿနာကို ဆွဲဆောင်လာနိုင်ပြီး “သူမရဲ့မျက်နှာကိုကြည့်ပါ” အလုပ်တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ဖို့ ပျက်ကွက်နိုင်လိမ့်မည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက မီးတွေဖွင့်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ပေ၊ အခန်းရဲ့မီးတွေ အလုပ်လုပ်နေလားဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ သူ မကြိုးစားခဲ့ချေ။ ပြီးနောက် သူက သူ့ရဲ့ဖုန်းမီးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက အမှောင်ထဲကို ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်ကအခန်းကနေ အလင်းရောင်အနည်းငယ်က ဝင်ပေါက်ကို မှိန်ဖျော့ဖျော့လေး ထွန်းလင်းပေးခဲ့ပေမယ့် ဒါက မပြင်းထန်ခဲ့ဘဲ တံခါးဝကိုသာ ရောက်ခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်လှည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့နောက်ကျောက အခန်းရဲ့အတွင်းဘက်ကို မျက်နှာမူလျက် အတွင်းထဲကို သတိထားပြီး သွားလာစပြုလာခဲ့သည်။

ဒီလုပ်ငန်းစဥ်အတွင်းမှာ သူက သူ့ကိုယ်သူ အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်ဖို့ အမြဲတမ်း သတိပေးနေခဲ့သည်။

“သေလုနီးပါး အလိုအလျောက် အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်စနစ်” စနစ်က ရှိနေခဲ့ပေမယ့် ကျက်သရေမရှိတဲ့အရာက စွမ်းအင်တွေကို အရမ်းအများကြီး အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူက အန္တရာယ်ကို သိလိုက်တဲ့အခိုက်အတန့်မှာပဲ သူ့ဖာသာသူ အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အကောင်းဆုံးပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

စိုထိုင်းမှုကြောင့် သူ့ရဲ့ခြေထောက်အောက်က ကြမ်းပြင်က အနည်းငယ် ချောနေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့အကြည့်က အလင်းရောင်ထိုးထွက်နေတဲ့တံခါးဝမှာသာ စွဲစွဲမြဲမြဲ ရှိနေခဲ့သည်။ သူက အလွန်အမင်း လေးနက်နေခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့အာရုံက သူ့ရဲ့နောက်မှာရှိနေတဲ့အရာပေါ်မှာ အပြည့်အဝ ရှိနေခဲ့သည်။

သူက နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာနဲ့အမျိုးသမီး မဟုတ်ခဲ့ပေ၊ သူ့ရဲ့ခေါင်းက သူ့ရဲ့နောက်မှာရှိနေတဲ့အရာကို အမြဲတမ်း ကြည့်နေနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။ ဒီလိုမျိုး နောက်ပြန်လမ်းလျှောက်တာက သူ့ရဲ့နောက်ကျောတစ်ခုလုံးကို တစ်ဖက်လူကို ဖော်ထုတ်ပေးနေတာကို ဆိုလိုနေပြီး သူ့ကို ထိန်းချုပ်မှုမရှိသလို ခံစားရစေခဲ့သည်။

ဒီခံစားချက်က ယန်ကျွင်းဇဲကို အရမ်းကို မသက်မသာဖြစ်စေခဲ့သည်၊ ဗီဇအရ ရှင်သန်မှုဗီဇက သူ့ကို အမြဲတမ်း နောက်ကို မြန်မြန်လှည့်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ သတိပေးနေခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့နောက်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်လေးရဲ့တည်ရှိမှု ရှိနေသည်!

ဒါပေမယ့် သူက သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ပြီး အခန်းရဲ့အလယ်ကို ရောက်တဲ့အထိ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ကို ဆုတ်ခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့ဖနောင့်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာရှိတဲ့ကတ်ထူပုံးတွေရဲ့နောက်ကျောကို ထိမိခဲ့ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့နောက်မှာ ရုတ်တရက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အရာတစ်ခုခုက မြေပြင်ပေါ်မှာ တွားသွားနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ခေါင်းကို လှည့်ပြီး မကြည့်ဖို့ ဆန္ဒကို တိုက်ထုတ်နေခဲ့သည်။ ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်လေးက လူသားတွေရဲ့အကြည့်ကို အလွန်အမင်းထိလွယ်ရှလွယ်ရှိတယ်လို့ သတိပေးခဲ့တဲ့တာဝန်အချက်အလက်ကို သူ သတိရလိုက်မိသည်။

ဒီအရေးကြီးတဲ့အခိုက်အတန့်မှာ သူက နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်မှာ အရာအားလုံးကို ပျက်စီးစေရမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဆန့်ကျင်ဘက်လက်နဲ့ နောက်ကို လက်လှမ်းပြီး သူက သူ့ရဲ့နောက်မှာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ဖနောင့်က ထိမိခဲ့တဲ့ပုံးတွေက နှစ်ထပ်ပုံထားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ရင်ဘတ်လောက်အထိ ရောက်နေခဲ့သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက သူတို့ကို တွန်းကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် မလှုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူသာ နောက်ကို ဆက်ပြီး ရွေ့လျားဖို့ဆိုရင် သူက ဒီပုံးတွေကို ရှောင်ဖို့ ကြိုးစားရလိမ့်မည်။

သူ့ရဲ့နောက်မှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်အသံတွေက ဆက်ပြီး တည်ရှိနေခဲ့ပေမယ့် အသံကို ဖန်တီးနေတဲ့အရာက သူ့ဆီကို ပိုပြီးနီးကပ်စွာ မလာခဲ့ဘူး၊ ဒါက သူ့ကို ရုတ်တရက် စိုးရိမ်လာစေခဲ့သည်။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ အဝတ်အစားမပါတဲ့၊ အသားအရေဖျော့တော့နေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်လေးနှစ်ယောက်က ပုံးတွေရဲ့နောက်မှာရှိတဲ့ချောနေတဲ့မြေပြင်ပေါ်မှာ တွားသွားနေနိုင်တယ်လို့ သူ စိတ်ကူးလိုက်နိုင်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ကြက်သီးမွှေးညင်းတွေ ထလာခဲ့သည်။

သူက ပုံးနှစ်လုံးကို ကျော်သွားဖို့အတွက် ဘေးဘက်မှာ စမ်းတဝါးဝါးလုပ်နေစဥ်မှာ သူ့ရဲ့နောက်မှာရှိတဲ့ပုံးတွေက ရုတ်တရက် ရွေ့သွားခဲ့သည်။

ရွေ့လျားမှုရဲ့ခံစားချက်က ပြင်းထန်နေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကြောင့် ဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပေ။ ဒါက နောက်ဘက်ကနေ အရာတစ်ခုခုက… တက်လာခဲ့သလိုမျိုး ဖြစ်သည်။

ပုံးတွေပတ်လည်ကို သွားတော့မယ့် ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်း ရပ်သွားပြီး ရပ်နေခဲ့ကာ ပုံးတွေကနေ ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ခံစားချက်ကို ခံစားနေခဲ့ရသည်။

ပုံးတွေက အမှန်တကယ်ပဲ လှုပ်နေခဲ့သည်၊ အရာတစ်ခုခုက နောက်တစ်ဖက်ကနေ တက်လာခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေက နှေးနေခဲ့တာကြောင့် လှုပ်ရှားမှုက အရမ်းမပြင်းထန်ခဲ့ပေ။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်ချင်ခဲ့ပေမယ့် သူက သူ့ရဲ့သွားတွေကို ကြိတ်ထားပြီး အဲဒါကို မလုပ်ဘဲ နေခဲ့သည်၊ ပုံးတွေရဲ့လှုပ်ရှားမှုက လျော့နည်းသွားပြီး တတ်…တတ်…အသံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အထိပင်။ အရာတစ်ခုခုက ပုံးပေါ်ကို လုံးဝတက်နေခဲ့ပြီး အခု သူ့ရဲ့နောက်မှာ နီးကပ်နေခဲ့ပြီ။

ဒါက အရင်က ယန်ကျွင်းဇဲသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူက အခုလောက်ဆို အရမ်းကို ကြောက်လန့်နေလောက်ပြီး အခန်းထဲကနေ ပြေးထွက်သွားလောက်ပြီ။

ဒါပေမယ့် လက်ရှိ ယန်ကျွင်းဇဲကတော့ ပိုပြီးအားကောင်းတဲ့စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု ရှိနေခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့နှလုံးခုန်နှုန်းက အနည်းငယ် ပိုမြန်လာခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ခေါင်းကို လှည့်ပြီး ကြည့်ဖို့ကို သူ အရမ်းကို စပ်စုနေခဲ့ပေမယ့် အဲဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ချေ။

တတ်…တတ်…အသံတွေက ပိုပြီးနီးကပ်လာခဲ့ပြီး မကြာခင်မှာပဲ သူ့ရဲ့နောက်ဘက်ကို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အဲဒီသတ္တဝါက ပုံးပေါ်မှာ ထောက်ထားဖွယ်ရှိတဲ့အတွက် အဲဒါက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အမြင့်နဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်နေခဲ့ ပေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ သစ်ကိုင်းလိုမျိုး ပါးလွှာတဲ့လက်တစ်ဖက်က ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ဘယ်ဘက်ပခုံးပေါ်ကို တင်လာခဲ့လေသည်။