လက်ကိုင်ပဝါချ (အပိုင်း ၁)

ညဘက်မှာ "လက်ကိုင်ပဝါချ" တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် သွားလုပ်ရမှာ ဖြစ်တာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက နေ့ဘက်မှာ စွမ်းအင်တွေ ပြန်ဖြည့်ဖို့အတွက် အိပ်ဖို့ စီစဉ်လိုက်သည်။

ခေးအာနဲ့ တွားသွားမကောင်းဆိုးရွားတို့ နှစ်ဦးစလုံး အားကောင်းလာပြီဆိုတာ သေချာသွားတော့ ဒီအံ့သြစရာကိစ္စက သူ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ထက်ကို ပိုနေခဲ့သည်။ ဒီဖြစ်စဉ်အတွင်းမှာ မတူညီတဲ့ ဒိုင်မေးရှင်းစွမ်းအင်ကို သုံးစွဲမှုက များလာခဲ့ပေမဲ့ ဒီမကောင်းဆိုးရွားနှစ်ကောင်ရဲ့ လက်ရှိအစာစားချင်စိတ်အတွက်တော့ သုံးစွဲမှုက နည်းပါးလှသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေးအာကို ဆုံမှတ် ထဲကို ဝင်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက် မတူညီတဲ့ ဒိုင်မေးရှင်းစွမ်းအင်ကို ပိုပြီး စုပ်ယူစေချင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအခြေအနေမှာတော့ နောက်ကျောမျက်နှာအမျိုးသမီးက အနီးအနားမှာ ချောင်းမြောင်းနေတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက ခေးအာကို ဝင်ခိုင်းပြီး တွားသွားမကောင်းဆိုးရွားကိုပဲ ကင်းစောင့်အဖြစ် ထားခဲ့ဖို့က စိတ်မချရပေ။

အဓိကအကြောင်းအရင်းကတော့ "ဝိုင်နီ ဒေါက်ဖိနပ်" တာဝန်မှာ တွားသွားမကောင်းဆိုးရွားရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က စိုးရိမ်စရာကောင်းလွန်းတာကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ့ဘဝဟောင်းတုန်းက ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး မသန်စွမ်းခဲ့ပုံရပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန့်ထုံကို တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် နှစ်ခါလောက် ညွှန်ကြားခဲ့ရသည်။

ပြီးတော့ ဒီကောင်က တစ်ဖက်လူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းနဲ့ သတိလစ် သွားခဲ့သေးတာကို ပြောစရာမလိုတော့ပေ။

ဟုတ်ပေသည်၊ အကယ်၍ လက်ရှိတွားသွားမကောင်းဆိုးရွားရဲ့ ခွန်အားဆိုရင်တော့ နည်းနည်းကြာကြာ ခံနိုင်ကောင်း ခံနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ စွမ်းအင်စုပ်ယူရုံနဲ့ မကောင်းဆိုးရွားရဲ့ခွန်အားက အရည်အသွေးအရ သိသိသာသာ တိုးလာနိုင်မယ်လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။

အခုအချိန်မှာ သူ စိတ်အေးရတဲ့အချက်တစ်ခုကတော့ တာဝန်လုပ်ဆောင်နေစဉ်အတွင်းမှာ ဒီမကောင်းဆိုးရွားနှစ်ကောင်က နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်တာအပေါ်မှာပဲ အပြည့်အဝ အားမကိုးရတော့ဘဲ သူ့ရဲ့ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် အပိုဆောင်း အာမခံချက်တစ်ခု ပေးနိုင်တာပဲ ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ မကောင်းဆိုးရွားတွေကို ထုတ်လွှတ်ဖို့အတွက် အခြေအနေက တာဝန်ပြီးမြောက်အောင်မြင်မှုကို အဟန့်အတားမဖြစ်ဖို့ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက ခေးအာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ဒီကလေးမလေးက သူ့ထက်အားနည်းတဲ့ မကောင်းဆိုးရွားတွေကို စတင်သတ်ဖြတ်မယ်ဆိုရင်တော့ တာဝန်က ဘယ်လိုလုပ် အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတော့မလဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲက တွားသွားမကောင်းဆိုးရွားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေးအာကိုပဲ အပြင်မှာ ထားခဲ့ကာ သူက အိပ်လိုက်သည်။

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူက ခါးနောက်ဘက်မှာ အေးစက်စက်ဖြစ်တာကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ ခေးအာက အိပ်ရာပေါ်ကို တက်လာပြီး သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီးနောက် သူက အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ဒီအိပ်စက်မှုက နှစ်နာရီကြာမြင့်ခဲ့ပြီး သူ နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့ လုံးဝ စွမ်းအင်အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့သည်။

လက်နှိပ်ဓာတ်မီး နှစ်လက်စလုံးက အားအပြည့်ရှိနေဆဲပင်၊ တာဝန်က လင်မိသားစုခြံဝင်းမှာ ဖြစ်ပြီး လေကောင်းလေသန့် ရသင့်တဲ့အတွက် ယန်ကျွင်းဇဲက နှာခေါင်းစည်းဝတ်ဖို့ မစီစဉ်တော့ပေ။

ထို့အပြင် ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရာသီဥတုက သာယာနေပြီး ညဘက်မှာ လရောင်တွေက အများကြီးရှိနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ အပြင်ဘက်မှာ ဆိုရင်တော့ အမြင်အာရုံက အတော်လေး ကောင်းမွန်နေမည်။

အဲ့ဒီညနေပိုင်းမှာ အပေါ်ထပ်က လူငယ်စုံတွဲ ပြန်လာခဲ့ကြပြီး အစပိုင်းမှာ စူမူယောင်က အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် တဒုန်းဒုန်းနဲ့ အောက်ထပ်ကို ပြေးဆင်းလာခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်မို မရှိတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါက်ဆွဲခြောက် ပြင်ဆင်နေသည်၊ သူက အခြားဘာမှ လုပ်မစားတတ်ပေ။

တံခါးက ဖွင့်ထားပြီး စူမူယောင်က တံခါးကို ခေါက်ပြီး ဝင်လာသည်။ အရင်ဆုံး ကြမ်းပြင်က ချိုင့်ဝင်နေတဲ့နေရာကို မြင်တော့ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အပေါ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ခေါင်မိုးက ဖောင်းကြွနေသည်။

"ဒုတိယထပ်ကြမ်းပြင်မှာ အဖုအထစ်တွေ ရှိနေတယ်၊ ငါတို့ အဲ့ဒီပေါ်ကို တက်ရဲပေ။ ဒီမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ"။

ယန်ကျွင်းဇဲက မသက်မသာ ရယ်လိုက်ပြီး သူက ခေါက်ဆွဲခြောက် တစ်ထုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ကာ "ငါ ပိုးဟပ်သတ်နေတာ၊ ခုနက တစ်ကောင် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရှိနေတယ်၊ ပြီးတော့ မျက်နှာကြက်ဆီကို ပြေးသွားတာကြောင့်..."။

စူမူယောင်က တအံ့တဩ ဖြစ်သွားသည်။

လင်းတုန်းရဲ့အသံက တံခါးဝကနေ ထွက်လာသည်၊ သူကလည်း ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို ကြားခဲ့ပုံရသည်။

"ငါ မေးချင်တာက ပိုးဟပ်တစ်ကောင်သတ်ဖို့အတွက် မင်းက သံခြေထောက် ဒါမှမဟုတ် သံခေါင်းကွန်ဖူးကို လေ့ကျင့်ထားတာလား"။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ မျက်နှာက ပူလောင်နေပုံရပြီး ဒီဇာတ်လမ်းကို ထပ်ပြောဖို့ မတတ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ခံစားရတာကြောင့် မေးလိုက်မိသည်၊ "ဦးလေးလင်၊ ဦးလေးရဲ့ဈေးကို ပြောလိုက်ပါ၊ ပျက်စီးသွားတာတွေအတွက် ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ်"။

လင်းတုန်းက အထဲကို ဝင်လာပြီး ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုကို သေချာကြည့်ကာ လက်ချောင်းသုံးချောင်းကို ထောင်ပြသည်၊ "ယွမ် သုံးထောင်။ အပေါ်ထပ်နဲ့ အောက်ထပ် နှစ်ခုလုံးကို ပြင်ရမယ်။ မင်းက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်ဆို

တာ ငါ သိတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒါက မင်းအပေါ်ကို သက်ညှာတဲ့ဈေးနှုန်းပဲ ရှိသေးတယ်"။

"တောက်၊ ခေးအာ၊ မင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းက ငါ့ကို ယွမ်သုံးထောင် ကုန်ကျစေပြီ" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက စိတ်ထဲမှာ ညည်းတွားလိုက်သော်လည်း သူ ပြောတဲ့အတိုင်း ငွေလွှဲပေးဖို့ကိုတော့ တုံ့ဆိုင်းမနေပေ။

ဒီဒုက္ခကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် သူက သူ့ရဲ့ခေါက်ဆွဲခြောက်ကို အသံတိတ် စားပြီး အိမ်မှာ ထိုင်စောင့်နေခဲ့သည်။

ဆယ်နာရီဝန်းကျင်လောက်မှာတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက စတင်ဆောင်ရွက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

သူက ခေးအာကို အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် မြေပုံထဲကို ခေါ်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကာ နောက်ဘက်လမ်းကို ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သူက အိပ်မပျော်တဲ့အခါ နောက်ကျောမျက်နှာအမျိုးသမီး ချဉ်းကပ်လာမှာကို မပူပန်ပေ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူမ ပေါ်လာတဲ့အခါတိုင်း သူမက သူ့ကို စောင့်နေတာဖြစ်ပြီး တစ်နေရာရာမှာ ရပ်နေခဲ့လေသည်။

ဒါက အတော်လေး အားသာချက်ရှိပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို လုံလောက်တဲ့ တုံ့ပြန်ချိန် ပေးခဲ့သည်။

သူ အကြောက်ဆုံးကတော့ အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ နောက်ကျောမျက်နှာအမျိုးသမီး အခန်းထဲမှာ ပေါ်လာတာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမက သူ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီး သူ့ဘက်ကိုနောက်ပြန်လှည့်လာမယ်ဆိုရင် သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ဂိမ်းပြီးပြီပဲ ဖြစ်သည်။

သူ နောက်ဘက်လမ်းကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ လူတစ်ယောက်တစ်လေမှ မတွေ့ရပေ။

ထို့အပြင် နောက်ဘက်လမ်းရဲ့ တစ်ပိုင်းက အဆောက်အအုံအဟောင်းကို ဖြိုချဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေတာဖြစ်သည်။

ဒါက ဘာကြောင့် ဖြိုချခြင်း မခံရသေးတာလဲဆိုတာကို သူ မသိပေမဲ့ ဒီလမ်းပိုင်းတစ်ခုလုံးက လူသူကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။

လင်မိသားစုရဲ့ ခြံဝင်းက အဲ့ဒီလမ်းပိုင်းမှာ တည်ရှိနေသည်။

သူက ခြံဝင်းကို ဝန်းရံထားတဲ့ နံရံဆီကို အမြန်ရောက်လာပြီး ဒါက တစ်ဆက်တည်းရှိနေသော်လည်း အချို့အုတ်တွေက အပြင်ကို ထိုးထွက်နေတာကြောင့် တက်ဖို့ လွယ်ကူနေလေသည်။

ဒီည လရောင်က ထွန်းလင်းနေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို မဖွင့်ဘဲတောင် သူ့ရှေ့က မီတာနှစ်ဆယ်လောက်အထိကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။

ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက တက်ရလွယ်တဲ့နေရာကို ရှာပြီး သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အသုံးပြုကာ နံရံပေါ်ကို အမြန်ကျော်တက်လိုက်သည်။

နံရံပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း သူက အတွင်းဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခြံဝင်းက စတုရန်းမီတာ လေးရာခန့်ရှိပြီး တစ်ဖက်မှာ အခန်းငါးခန်းတွဲနေတဲ့ နေအိမ်တွေ ရှိနေပြီး ခြံဝင်းကြီးတစ်ခုက နံရံတစ်လျှောက်မှာ တည်ရှိနေသည်။

ခြံဝင်းထဲက သစ်ပင်နဲ့ အပင်တွေအားလုံး ညှိုးခြောက်နေသည်။ မူလကရှိနေတဲ့ ကျောက်ထိုင်ခုံတွေနဲ့ စားပွဲတွေကလည်း လဲကျနေပြီး တစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ ပျက်စီးနေတဲ့လက္ခဏာတွေ ပြသနေသည်။

မြေပြင်မှာ အရွက်ခြောက်တွေနဲ့ ပေါင်းပင်တွေ ပြန့်ကျဲနေသည်၊ ဒါက အချိန်အတော်ကြာအောင် စွန့်ပစ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ပုံရသည်။

သူ ဆင်းမယ့်နံရံအောက်က မြေပြင်မှာ မာကျောတဲ့အရာဝတ္ထုတွေ မရှိဘူးဆိုတာ သေချာပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

တာဝန်ညွှန်ကြားချက်အရ အစကတော့ ကလေးခုနစ်ယောက်က ဒီမှာ ကစားခဲ့ကြပေမဲ့ တစ်ယောက်က ထွက်ပြေးသွားပုံရပြီး ခြောက်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

တာဝန်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ကျန်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က ထွက်ပြေးသွားတာလား ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလားဆိုတဲ့ ဒီကလေးခြောက်ယောက်ရဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ ဖြစ်သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက သူတို့ရဲ့ သံသယတွေကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ လိုအပ်သည်။

တာဝန်ကို ပြီးမြောက်စေမယ့် နည်းလမ်းက သူတို့နဲ့အတူ "လက်ကိုင်ပဝါချ" ကစားတာ ဖြစ်နိုင်သည်၊ ဒါက ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ဘဝဟောင်းတုန်းက ကစားခဲ့တဲ့ ဂိမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လက်ကိုင်ပဝါချက ထာဝရရေပန်းစားနေတယ်လို့ ပြောနိုင်ပေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူက တာဝန်အရိပ်အမြွက်ကနေ လင်မိသားစုခြံဝင်းအတွင်းမှာ ရှာဖွေတွေ့ရှိမယ့် "ရတနာ" ရှိသေးတယ်ဆိုတာကိုလည်း မှတ်မိနေသေးသည်။

ဒါကဘယ်လိုရတနာမျိုးလဲဆိုတာကို

တော့ မသိရသေးဘဲ သူ နောက်ပိုင်းမှာ အချိန်ယူပြီး ရှာဖွေကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

ခြံဝင်းထဲကို လျှောက်သွားရင်း သူက ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ အသံတိတ်နေပြီး မြက်တွေကြားထဲ လေတိုက်နေတဲ့ ခံစားမှုမျိုး မရှိပေ။

အဲ့ဒီကလေးခြောက်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ မပေါ်လာသေးပေ။

သူတို့သာ ဆက်မပေါ်လာဘူးဆိုရင် ယန်ကျွင်းဇဲက အထဲကို ဝင်ပြီး "ရတနာ" ကို ရှာဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဒီအတွေးနဲ့ သူက အခန်းတွေရှိတဲ့နေရာကို ချက်ချင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အခန်းအားလုံး မီးလောင်မှုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်၊ အခန်းနှစ်ခန်းကတော့ ပုံစံလောက်ပဲ ကျန်တော့ပြီး ကျန်သုံးခန်းက နည်းနည်းပိုကောင်းပေမယ့် အချို့နေရာတွေမှာတော့ မည်းမဲတူးနေပြီး ပြိုကျနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက နည်းနည်းပိုပြီး ပုံမှန်အတိုင်းရှိနေတဲ့ ပထမဆုံးအခန်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူက တံခါးဝကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ကြိုပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။

သူက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်၊ တံခါးက ကွဲအက်သံတွေနဲ့ပွင့်လာပြီး သူက အပြင်ကို တွန်းဖွင့်ဖို့အတွက် အားအချို့ကို ထုတ်ရသည်။

အရင်ဆုံး သူက သူ့ရဲ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို အထဲကို ထိုးကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲမှာ မီးလောင်ထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေ ရှိနေသည်။

သူက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ဝင်လာပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်မိလေသည်။ မီးလောင်နေတဲ့ပရိဘောဂတွေအပြင် အထူးအဆန်းဘာမှ မတွေ့ရပေ။

သူက နောက်ထပ် အခန်းနှစ်ခန်းထဲကို ရွှေ့သွားလိုက်သည်၊ အဲ့ဒီအခန်းတွေမှာလည်း မီးလောင်ထားတဲ့ ပရိဘောဂတွေ အပြည့်ရှိနေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဖွင့်လို့ရနိုင်တဲ့ ပရိဘောဂတိုင်းကို ဖွင့်ပြီး သေချာရှာဖွေခဲ့သော်လည်း "ရတနာ" လို့ ခေါ်တဲ့အရာကို မတွေ့ရပေ။

"ဟဲဟဲ..."

ရုတ်တရက် ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ရယ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါက ဒီအခန်းသုံးခန်းထဲကနေ လာတာမဟုတ်သလို အပြင်က ခြံဝင်းထဲကနေလည်း လာတာမဟုတ်ပေ၊ ဘေးက အခန်းကနေ ထွက်ပေါ်လာတာ ဖြစ်လေသည်။