လက်ကိုင်ပဝါချ (အပိုင်း ၅)

.

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ ကလေးအားလုံးက အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“အာ” ကလေးခေါင်းဆောင် ဟူဂန်က ထရပ်လိုက်ပြီး အလယ်မှာရှိတဲ့ ခြေထောက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ကောင်လေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်၊ “မင်းက… လုံလား။ မင်း ထွက်ပြေးမ

သွားဘူးလား”။

“ဟေ့၊ ငါ့မေးခွန်း မပြီးသေးဘူး” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ သတိပေးလိုက်‌

လေသည်။

ဟူဂန်က အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ခေါင်းကို ကိုင်ကြည့်ကာ ဘာမှဆက်မပြောဘဲ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခြေထောက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ကောင်လေးကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်၊ “ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံးမေး

ခွန်းကို ဖြေ၊ မင်း နင်နဲ့ ဘာလို့ အဝတ်အစား လဲလိုက်တာ

လဲ”။

“သူက ကျွန်တော့်ကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းတာ” လို့ခြေထောက်တစ်ချောင်း

တည်းနဲ့ကောင်လေးက နောက်ဆုံးတော့ စကားပြောလာ လေသည်။

ဒီအချိန်မှာဆို တခြားတစ်ယောက်ဆိုလျှင်တော့ အခြေအနေကိုလိုက်ပြီး “ဘာလို့လဲ” ဆိုတာကို သေချာပေါက် မေးပေလိမ့်မည်၊ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကတော့ မမေးပေ။ သူ့မှာ မေးခွန်းမေးဖို့ အခွင့်အရေး သုံးကြိမ်ပဲ ရှိပြီး သူက တစ်ကြိမ်စီတိုင်းကို ကောင်းကောင်းအသုံးချရပေမည်။

မေးခွန်းတစ်ခုစီတိုင်းက တန်ဖိုးရှိရမည်၊ မဟုတ်လျှင် အားလုံးက အလကား ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

“နင်က ဟူဂန်ရဲ့ပစ္စည်းတွေကို ခိုးပြီးနောက် မင်းကို ဘာပြောလဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

ခြေထောက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ကောင်လေးက ဒီမေးခွန်းမျိုးကို မေးလိမ့်မည်လို့ မျှော်လင့်မထားသည်က ရှင်းနေသည်။ သူက အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်၊ “သူက ကျွန်တော့်ကို သူ့နဲ့ အဝတ်လဲခိုင်းတယ်၊ ကျွန်တော် မလဲဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်ကပဲ ပစ္စည်းတွေ ခိုးသွားတယ်လို့ ဟူဂန်ကို ပြောမယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ရိုကို သဘောကျတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော့်အမေကိုလည်း ပြောမယ်တဲ့”။

“ဒီကောင်စုတ်လေးတွေ! ဒါက အသေးအဖွဲကိစ္စလေးကို!” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ဘာမှမပြောနိုင်ပဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေမှာတော့ ဒီလိုပါပဲ၊ လူကြီးတွေက ဘာမှအရေးမပါဘူးလို့ ထင်တဲ့အရာတွေက ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကောင်းကင်ထက် ပိုအရေးကြီး လေသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လုံက သူ ရိုကို သဘောကျတယ်ဆိုတာကို သူ့အမေ သိအောင် လုံးဝလုပ်ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ သူ့ပစ္စည်းတွေ ခိုးသွားတာက သူလို့ ဟူဂန် ပြောတာကိုလည်း သူ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ထရပ်လိုက်ပြီး သရဲကလေးလေးတွေအားလုံးကို ပြောလိုက် လေသည်၊ အထူးသဖြင့် ကလေးခေါင်းဆောင် ဟူဂန်ကို၊ “ငါထင်တာကတော့… 'လက်ကိုင်ပဝါချ' ဆက်လုပ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး၊ အဖြေက တော်တော်လေး ရှင်းနေပြီ”။

သူက ခြေထောက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ကောင်လေးဘက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်၊ “နောက်ဆုံးမေးခွန်း၊ မင်း ဘယ်သူလဲ”။

“ကျူးကျန်းလုံ” လို့ ခြေထောက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ကောင်လေးက ဖြေလိုက်‌လေသည်။

“လုံ၊ ငါ့ပစ္စည်းတွေ ဘယ်မှာလဲ” လို့ ဟူဂန်က ရုတ်တရက် ထမေးလိုက်သည်။

လုံ မဖြေခင်မှာပဲ ယန်ကျွင်းဇဲက လမ်းလျှောက်သွားပြီး သူ့ရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ မီးသွေး ဒါမှမဟုတ် မီးသွေးခဲတစ်ချပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသလို ခံစားမိလိုက်ရသည်။

ဟူဂန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူက ပြောသည်၊ “ပစ္စည်းတွေကို နင်က ယူသွားတာ၊ လုံနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး”။

“အဲ့ဒါဆို နင်က ဘယ်မှာလဲ” လို့ ဟူဂန်က စိတ်ပျက်စွာနဲ့ မေးသည်။

“မီးလောင်မှု ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ မင်းတို့အားလုံး ဘာလုပ်နေကြတာလဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မဖြေဘဲ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်မေးခွန်းနဲ့ ပြန်ချေပလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ အလောင်းပုံကြီးနဲ့အတူ တိုးဝင်လာခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီအခန်းထဲမှာ ကျွန်တော့်ပစ္စည်းတွေကို ရှာနေကြတာ” လို့ ဟူဂန်က ခုလေးတင် အလောင်းပုံအပုံအထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တဲ့အခန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်၊ “နင်က မင်းပစ္စည်းတွေ ခိုးပြီးတော့ လုံကို သူနဲ့ အဝတ်အစားလဲဖို့နဲ့ သူ့ကို ပုံချဖို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မင်းက မင်းရဲ့ပျောက်နေတဲ့ပစ္စည်းတွေကို ရှာဖို့ လူတိုင်းကို စုစည်းလိုက်တယ်။

ညဉ့်နက်နေလောက်ပြီဖြစ်မယ်၊ နင်က မထွက်ပြေးနိုင်သေးဘဲ အဖော်ပေါ်မှာကို ကြောက်နေခဲ့တယ်။ မင်းက တခြားသူတွေကို ခေါ်နေချိန်မှာ သူက ဘေးခန်းကို မီးရှို့လိုက်တယ်”။

“သူက မူလက မီးကို အသုံးပြုပြီး မင်းတို့ကို အာရုံပြောင်းစေချင်တာ၊ ဒါမှ သူက ဖွက်ထားတဲ့ရတနာတွေနဲ့ ထွက်ပြေးနိုင်မှာ၊ ဒါပေမဲ့ နင်က အိမ်ထဲမှာ ဓာတ်ငွေ့ရည်ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘူး။

နောက်ဆက်တွဲ ပေါက်ကွဲမှုက သူ့ကို ထိတ်လန့်သွားစေတယ်၊ သူ့ရဲ့ထိန်းချုပ်မှုထက် လုံးဝကျော်လွန်သွားတယ်၊ ဒါကြောင့် သူက ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး မင်းတို့အားလုံးကို ဒီမှာ မီးလောင်သေဆုံးအောင် ထားခဲ့တယ်”။

ယန်ကျွင်းဇဲက လင်မိသားစုခြံဝန်းနဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့နေရာတစ်ခုကို မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ အဲ့ဒီမှာ လရောင်က မှုန်ပျပျ တောက်ပနေပြီး အပေါ်ဘက်ကို အလင်းပြန်နေသည်။ ကျောက်လှောင်ကန်က အနီးအနားမှာ ရှိရမည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်စွာနဲ့ ထိတ်လန့်သွားတဲ့ နင်က အဲ့ဒီလှောင်ကန်ထဲကို ခုန်ချလိုက်တာက ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။

အဖြစ်အပျက်တွေက အတိအကျ ဒီလိုဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်၊ သို့သော်လည်း အသေးစိတ်အချက်အလက်အချို့ကိုတော့ အခုချိန်မှာ ဖော်ထုတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့သည်က သေချာလေသည်။

သို့တိုင် ယန်ကျွင်းဇဲက အချို့အရာတွေကိုတော့ သူ့ဘာသာသူ ထိန်းထားခဲ့သည်။ ဥပမာ၊ သစ်သားရုပ်ထုက ဟူဂန် ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့အရာ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို၊ အခုတော့ အခန်းထဲက အလောင်းပုံကြီးထဲကနေ ထွက်နေတာ သူ မြင်ခဲ့တဲ့လက်က ဘယ်သူ့လက်လဲဆိုတာကို သူ သိနေသည်။

ဒါက လုံရဲ့လက်ဖြစ်သည်၊ သူက သစ်သားရုပ်ထုကို ယူသွားခြင်း မရှိသလို နင်ကလည်း ယူသွားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ အဲ့ဒီပစ္စည်းက အဲ့ဒီအခန်းထဲမှာ အမြဲတမ်း ဖွက်ထားခဲ့ပြီး လုံရဲ့ဝိညာဉ်က ကောင်းကောင်းကာကွယ်ပေးထားသည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ ဒီပစ္စည်းက တာဝနါထဲမှာ ပြောထားတဲ့ “ရတနာ” ဖြစ်ရမည်!

“အခု အားလုံးက ရှင်းသွားပြီ၊ ဟူဂန်ရဲ့ပစ္စည်းကို ယူသွားတာက နင် ဖြစ်ပြီး လုံနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ ကိုင်ထားတဲ့ “မီးသွေး” အပိုင်းအစကို ကြည့်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို ပြောလိုက်သည်၊ “ငါ သူ့ကို သူ့ရဲ့ဆွေမျိုးသားချင်းတွေဆီ ခေါ်သွားမယ်၊ ပြီးတော့ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်”။

“လုံက ငါတို့နဲ့အတူ ရှိနေတာ၊ ငါတို့ ခွဲလို့ မရဘူး” လို့ ရိုရဲ့အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ တာဝနါ အရိပ်အမြွက်က ဒါက အဖွဲ့လိုက်နေထိုင်တဲ့ ထူးဆန်းမှုဖြစ်ပြီး ခွဲလို့မရအောင် ကျိန်စာတိုက်ထားရတယ်ဆိုတာကို အလွန်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသည်။

ဒါပေမဲ့ ယဲကျဲနန်က လမ်းမကြီးပေါ်က အမှတ် ၃၉ ကို မထားခဲ့နိုင်တာကြောင့် သူ့သားကို သူမနဲ့ သွားတွေ့ခိုင်းဖို့က တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ပြဿနာက သိပ်မခက်ခဲပေ။ ဒါက လက်ကိုင်ပဝါချ ကစားသလိုမျိုး ယာယီခွဲခွာတာသာ ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း ခွဲခွာတာမျိုး မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ဒီအချိန်မှာ ကလေးခေါင်းဆောင် ဟူဂန်က အရမ်းစိတ်ဆိုးနေပြီး လုံကို တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားခွင့်ပေးဖို့ သူ့ကို ယုံကြည်အောင် လုပ်ဖို့က အလွန်ခက်ခဲနိုင်ချေရှိသည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ ယန်ကျွင်းဇဲမှာ ဟူဂန်ကို စိတ်အေးအောင်လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေရှိသည်၊ ဥပမာ သစ်သားရုပ်ထုက အိပ်ရာအောက်က တွင်းထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ သူ့ကို ပြောတာမျိုး၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့လိုလုပ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် ရတနာကို ရှာဖွေရတဲ့ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်တာဝနါက အေးစက်သွားလိမ့်မည်။

သူ ရရှိတော့မယ့် “ရတနာ” ကို ဒီတိုင်း လက်လွှဲပေးလိုက်တာကို သူ သေချာပေါက် မလိုချင်ပေ။

ရင်ဆိုင်ရမယ့်အချိန် ရောက်လာရင်လည်း ဖြစ်ပါစေ။ သူက ယဲကျဲနန်ရဲ့နေရာကို ရောက်တဲ့အထိ သည်းခံနိုင်သည်၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကြိုးဆွဲချသရဲက ဝင်လာတဲ့အတွက် ဒီကောင်စုတ်လေးတွေ အစုအဝေးက သိပ်ဒုက္ခပေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

အားလုံး မအောင်မြင်လျှင်လည်း သူက အချိန်ကို ပြန်ရစ်လို့ ရနေသေးသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်လေသည်။

“လုံက ခဏလောက် ခွဲလို့ မရဘူးဆိုတာ သေချာလား” လို့ သူ ထပ်မေးလိုက်သည်။

“မရဘူး” လို့ ဟူဂန်ရဲ့အဖြေက ခိုင်မာနေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ခြေထောက်ဘေးမှာ တွားသွားသတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်၊ ပြီးတော့ မကြာခင်မှာပဲ ခေးအာက သူ့ရဲ့ကျောပေါ်မှာ ပက်လက်အနေအထားနဲ့ ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ခေးအာကို တိုးတိုးလေး တစ်ခုခုပြောလိုက်သည်။ သတ္တဝါလေးက ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး နောက်ဘက်ကို အမြန်သွားကာ အလောင်းပုံအပုံအထဲကို ဝင်သွားသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ခေးအာက လက်လေးဖက်နဲ့ ပြေးထွက်လာပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ကျောပေါ်ကို ပြန်ခုန်တက်လာသည်။

“သွားကြမယ်”။

ယန်ကျွင်းဇဲက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ လုံရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ခြံဝန်းရဲ့တံခါးပေါက်ကို လျှောက်သွားသည်၊ ပျက်စီးနေတဲ့တံခါးကို ဖွင့်ပြီး လမ်းပေါ်ကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“မသွားနဲ့”။

ဟူဂန်ရဲ့အသံက အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အေးစက်လာသည်။

“အာ့…”။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ကျောပေါ်က ခေးအာက သူ့ရဲ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်၊ သူ့ရဲ့အရွယ်အစားရှိတဲ့ ကလေးတွေကို သွားဖြဲပြလိုက်သည်၊ သူ့ရဲ့လက်တွေကို ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ပခုံးတွေပေါ်မှာ တင်ထားပြီး ခြေလေးဖက်နဲ့ မတ်မတ်ရပ်ကာ သူ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာက တင်းမာနေပြီး ကာကွယ်ခြင်းနှင့် သတိပေးခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးနဲ့အတူ ထူးဆန်းမှုတွေအားလုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

တွားသွားသတ္တဝါကြီးက သူ့ရဲ့ပါးစပ်ကို ပုံမှန်ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်ကြိမ်အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ခေါင်းပေါ်က ဆံပင်တွေကို ရှင်းလင်းဖို့ သူ့ရဲ့လျှာနှစ်ခွကို ထုတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဘာမှမပြောနိုင်ပေ၊ “နည်းနည်း ပိုပြီး ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကျကျ လုပ်လို့ မရဘူးလား”။

သူ့စကားမပြီးခင်မှာပဲ သူ့နဲ့အနီးဆုံး ခေါင်းတစ်ဝက်နဲ့ကလေးက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာသည်။

သူ့ဘာသာသူ ရှင်းလင်းနေတဲ့ တွားသွားသတ္တဝါကြီးက သူ့ရဲ့လျှာကို ပြတ်သားစွာ ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး ကောင်လေးရဲ့ခါးကို ရိုက်မိကာ လွင့်သွားစေသည်။

“အားလုံး အတူတူပြန်လာကြ၊” လို့ ဟူဂန်ရဲ့ ကလေးအသံက ဆိုးယုတ်လာသည်။

အသံကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်တာနဲ့ လုံမှလွဲပြီး ကျန်တဲ့ကလေးအားလုံးက သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ စုရုံးလာကြသည်။

သူတို့ရဲ့ ကိုယ်လက်အင်္ဂါတွေက ကောက်ကွေးလာပြီး လိမ်သွားကာ မှောင်မိုက်မှုထဲမှာ ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ အလောင်းပုံကြီးက ထပ်ပေါ်လာပြီး လှိမ့်ဝင်လာသည်။

သို့သော်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အလောင်းပုံကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တော့ ပျောက်ဆုံးနေသည်။

လုံက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့လက်ထဲမှာ ပါသွားခဲ့ပြီး ခြံဝန်းတံခါးကို ကန်ဖွင့်ကာ လမ်းပေါ်ကို ထွက်ပြေးသွားလေသည်။