လျှာရှည် ကျန်းကျန်း

ခေးအာက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ တွယ်ကပ်နေပြီး သူတို့ရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်လာတဲ့သူတွေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

တွားသွားမကောင်းဆိုးရွားကလည်း ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ခြေထောက်အောက်မှာ နောက်တန်းကို ချိုးဖျက်နေသည်။ သူ့ပုံရိပ်ကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်နေပုံပေါ်ပေမဲ့ သူကတော့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်နေသည်။

ဒါက အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် ပုံရိပ်အစစ်ထဲမှာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတဲ့ တွားသွားမကောင်းဆိုးရွားတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ဒီအချိန်မှာတော့ သူက ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် ပျော်ရွှင်စရာ အံ့အားသင့်စရာကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

လှိမ့်နေတဲ့ အလောင်းပုံကြီးက သူတို့နောက်ကို လမ်းမပေါ်အထိ အမြန်လိုက်လာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို အရူးအမူး လိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဒီကလေးတွေက မီးလောင်သေဆုံးခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူတို့က လင်မိသားစုခြံဝင်းထဲမှာပဲ ရှိနေပေမဲ့ သူတို့က အဲ့ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ သူတို့ရဲ့ စွဲလမ်းမှုကတော့ ဘယ်သူထွက်သွားလဲဆိုတာကို ရှာဖွေဖို့နဲ့ အခုချိန်မှာ လူတိုင်းအတူတူ ရှိနေတာ သေချာစေဖို့ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် အခုလို ထွက်သွားတဲ့သူက နင်ဆိုတာကို သူတို့ သိနေကြပေမဲ့ လုံက ထပ်ပြီးထွက်သွားတာကတော့ လုံးဝလက်ခံနိုင်စရာမရှိပေ။

သူတို့ ခြံဝင်းထဲမှာ အကြာကြီး ဆူပူနေကြတာက ကံကောင်းသည်ဟုဆိုရမည်။ အခုဆိုလျှင် မနက် ၁ နာရီ နီးနေပြီဖြစ်ပြီး ရော့ခ်ကလူတွေကလည်း အိပ်ပျော်နေကြသည်။ မဟုတ်လျှင် လမ်းပေါ်မှာ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အလောင်းပုံကြီးပေါ်လာတာက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်အဖွဲ့ရဲ့ ၄၇၄၇ အရေးပေါ်တယ်လီဖုန်းလိုင်းကို ရော့ခ်က ဒေသခံတွေရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေနဲ့ တစ်ချိန်တည်း ဗုံးကြဲခံရနိုင်ချေရှိသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ပုံမှန်အားဖြင့် ကြံ့ခိုင်မှုရှိသည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်က ခေးအာရဲ့အလေးချိန်ကို လျစ်လျူရှုနိုင်သော်လည်း တစ်ခုခုကို ဖွက်ထားပြီး ပြေးတာက တစ်ယောက်တည်း အပြေးအလွှားပြေးတာလို လွယ်ကူတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘဲ အပိုအားထုတ်မှုအချို့ကို လိုအပ်လေသည်။

သူက နောက်ဖေးလမ်းကြားကနေ မထွက်ရသေးခင်မှာပဲ အသက်ရှူကျပ်လာသည်။

သူ့နောက်က အလောင်းပုံကြီးက အမြန်လှိမ့်လာပြီး အနက်ရောင် စေးကပ်တဲ့အရည်က လှိမ့်နေစဉ်မှာပဲ ဆက်တိုက်ယိုကျနေလေသည်။

ထင်ရှားသည်မှာ အလောင်းပုံကြီးက သဘာဝအတိုင်း စေးကပ်နေတာကြောင့် သူလှိမ့်လိုက်တိုင်း စေးကပ်တဲ့အရာတစ်ခုက တွယ်ကပ်နေပြီး ပြီးတော့ လှိမ့်လိုက်တာကြောင့် ပြန်ကန်ထွက်သွားသည်၊ ရာဘာမြေစေးကို အကြိမ်ကြိမ် နယ်နေသလိုမျိုး အသံထွက်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့နားထဲမှာတော့ ဒီအသံက အသုဘ ခေါင်းလောင်းသံလိုဖြစ်နေပြီး သူ့ကို ဘာအားနည်းချက်မှမရှိဘဲ အသက်ကိုလုပြီး ဆက်ပြေးနေဖို့ တွန်းအားပေးနေလေသည်။

ဒါက ကိုယ်ခံပညာ ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာဆိုရင်တော့ အရင်က တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ထူးဆန်းမှုတွေက သိုင်းပညာရှင် ၇ ဦးထဲက တစ်ဦးကို သတ်မှတ်နိုင်ပေမဲ့ အခုတော့ ဒီကောင်စုတ်လေးတွေက အနှစ်သာရအားဖြင့် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းလာပြီး စစ်မှန်သော ဓားဖွဲ့စည်းပုံကို ဖြစ်ပေါ်စေသည် သို့မဟုတ် ပြိုင်ဖက်ကင်းသော အထွက်အထိပ်ပညာကိုကျွမ်းကျင်လာ

ကြလေသည်။

သူတို့ရဲ့ ခွန်အားက သံသယရှိစရာမလိုဘဲ အရင်ကလို အဆင့်အတန်းတူမှာတောင် မရှိတော့ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက တွားသွားမကောင်းဆိုးရွားနဲ့ ခေးအာကို ရန်သူနဲ့ တိုက်ခိုက်ခိုင်းဖို့ စိတ်မပါတော့ပေ။ သေချာတာကတော့ အရေအတွက်မမျှတဲ့အချိန်မှာ အံ့ဩစရာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆက ဖြစ်နိုင်စရာမရှိပေ။ တကယ်လို့ တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်ပွားခဲ့ရင်တော့ အဖြစ်ဆိုးက သူ့ဘက်ကနေ အဆုံးသတ်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေရှိပေသည်။

အခုကတော့ အမြန်နှုန်းနဲ့ ပြိုင်ဆိုင်နေတာဖြစ်ပြီး အဓိကလမ်းမကြီးပေါ်က အဆောက်အဦ ၃၉ ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာက သူတို့ အောင်ပွဲရပြီလို့ ဆိုလိုပေသည်။

ဒီအချိန်မှာ ကျောက်တုံးတစ်တုံးက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို ထိသွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့လိုက်ပြီး အလောင်းပုံထဲကနေ ကလေးလေးတွေရဲ့ လက်တွေက ထွက်လာပြီး လမ်းပေါ်ကနေ ကျောက်တုံးတွေကို ဆွဲယူကာ သူ့ကို ဒေါသတကြီး ပစ်ပေါက်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဟေး၊ မင်းတို့ ကောင်စုတ်လေးတွေ၊ အကျင့်ယုတ်နေတာလား”။

သူ့ဦးခေါင်းက နာကျင်မှုနဲ့ ထိုးလာတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက ကျယ်လောင်စွာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်မိသည်။

သူ့ပခုံးပေါ်က ခေးအာက 'ဝှစ်' ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ လှစ်ကနဲ ထွက်သွားပြီး အလောင်းပုံကြီးဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားသည်။

ခုန်ပျံကျော်လွှားနေစဉ်မှာ ခေးအာရဲ့ ကိုယ်လက်အင်္ဂါတွေက အမြန်ကြီးထွားလာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းလျှော်နေချိန်မှာ သူ့ကို လွှင့်ပစ်လိုက်တဲ့အချိန်ကလိုမျိုး လူနဲ့တူတဲ့ ပင့်ကူတစ်ကောင်လိုဖြစ်လာပြီး အလောင်းပုံကြီးပေါ်ကို ခုန်ချလိုက်လေသည်။

“ယား ယား ယား…”။

ရူးသွပ်စွာ ခြစ်ရာတွေနဲ့ ကိုက်တာတွေနဲ့အတူ ခေးအာရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက မမျှော်လင့်ဘဲ အမြန်ဆန်ဆုံးနဲ့ ပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်လာပြီး အနက်ရောင် စေးကပ်တဲ့အရည်တွေရဲ့ အပိုင်းအစကြီးတွေက လက်ချောင်းတစ်ဝက်၊ မီးလောင်နေတဲ့အသားတွေနဲ့ အခြားအရာတွေနဲ့အတူ ပြုတ်ကျလာသည်။

ပြီးနောက် ခေးအာက ပြန်ခုန်ထွက်လာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို တစ်ဖန်ပြန်ရောက်လာသည်။

သူတို့က အခုဆိုလျှင် အဓိကလမ်းမကြီးကို ဝင်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အဆောက်အဦ ၃၉ ကလည်း သိပ်မဝေးတော့ပေ။

အသက်ရှူကြပ်နေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက လုံကို ချီပြီး သူ့ခြေလှမ်းတွေကို အမြန်လှမ်းလိုက်သည်။ ခဲတွေနဲ့ ဆွဲထားနေသလိုခံစားရတဲ့ သူ့ခြေထောက်တွေက အခုတော့ အသက်သွင်းခံလိုက်ရသလိုမျိုး အဆောက်အဦရဲ့ တံခါးပေါက်ဆီကို မီတာ ၅၀ ကျော်လောက် ထွက်သွားစေသည်။

သူတို့ ရောက်ရှိလာမှုကို တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ယဲကျဲနန်ရဲ့ဝိညာဉ်က အဆောက်အဦ ၃၉ ရဲ့တံခါးဝမှာ တစ်ပြိုင်တည်း ပေါ်လာသည်။ သူမက အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေထဲမှာ ယိမ်းနွဲ့နေကာ သူမရဲ့အကြည့်က ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့လက်ထဲမှာရှိတဲ့ "မီးလောင်ထားတဲ့" သားဆီကို ချက်ချင်းရောက်သွားသည်။

“အဲ့ဒါ… အဟမ်း… ဟေး… ဟေး…” သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်တော့တဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက လုံကို ယဲကျဲနန်ရဲ့ရှေ့ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး အသက်ရှူမောဟိုက်နေသည်၊ “မင်းရဲ့… သား… ဟေး… မီး… မီးလောင်သေဆုံးခဲ့တာ… ဟေး… ဟေး၊ ဒါ… သူ့ကို…”။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ အလောင်းပုံကြီးက နောက်ကနေ လှိမ့်လာနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်းပဲ ခေးအာနဲ့ တွားသွားမကောင်းဆိုးရွားကို ဆုံမှတ်တစ်ခုထဲကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အလောင်းပုံကြီးကို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် လှည့်လိုက်ကာ ယဲကျဲနန်ရဲ့ဘေးမှာ ရပ်နေလိုက်သည်။

ယဲကျဲနန်က အခြေအနေကို နားလည်သွားသလိုပင်၊ သူမရဲ့အကြည့်က ရုတ်တရက် ထက်မြက်လာပြီး နီးကပ်လာတဲ့ အလောင်းပုံကြီးကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

အနီးကိုရောက်လာတဲ့အခါ သူမက ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ လျှာရှည် ကျန်းကျန်းက ထွက်ပေါ်လာကာ ပေါင်းစည်းထားတဲ့ အလောင်းအစုအဝေးကို ထိမှန်စေပြီးအပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်သွားစေ

သည်။

ကြီးမားတဲ့ ကိုယ်အင်္ဂါအစအနတွေက ကွဲထွက်သွားပြီး ရုတ်တရက် မိုးဖွဲဖွဲလေး စတင်ကျသလိုမျိုး အဆောက်အဦ ၃၉ ရှေ့က မြေပြင်ပေါ်ကို ပြန့်နှံ့သွားသည်။

မပြည့်စုံတဲ့ကလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူမှ ခွဲခြားမသိနိုင်တော့ပေ။

“ဒီလောက်ထိ ပြင်းထန်တာလား”။

ယန်ကျွင်းဇဲက တအံ့တဩဖြစ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်က ကွဲကြေနေတဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေက ဆယ်စက္ကန့်လောက် ငြိမ်သက်နေပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားလာပြီး စုစည်းလာကာ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်စုစည်းလာတာကို ကြည့်နေလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဒီကလေးတွေက ရုတ်တရက် အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘာအသံမှမထွက်ဘဲ၊ ထပ်ပြီး ရှေ့ကိုလာဖို့ သတ္တိရှိတဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုမပြဘဲ သပ်သပ်ရပ်ရပ် စုရုံးနေကြသည်။

တချို့အရာတွေက တခြားသူတွေရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို သဘာဝအတိုင်း ခံနေရတယ်လို့ ထင်ရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီ "ထူးဆန်းမှုက လူတွေကို လိုက်နေတဲ့" ဖြစ်ရပ်ကနေ သူ့ရဲ့အမြင်တွေကို အကျဉ်းချုပ်လိုက်မိသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယဲကျဲနန်က သူမရဲ့သားလေး၊ ကလေးလုံကို သူမရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို ယူထားနှင့်ပြီး သူ့ရဲ့ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို လုံးဝမှတ်မိနိုင်ခြင်းမရှိတဲ့ ကလေးကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဒါက သူမရဲ့သားအရင်းဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူမရဲ့နှလုံးသားအောက်ခြေကနေ သေချာနေဆဲဖြစ်လေသည်။

“အမေ” လို့ ကလေးလေးလုံက ပြောလိုက်သည်။

ပြီးတော့ ယဲကျဲနန်ကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ယဲကျဲနန်ကလည်း ကလေးလုံကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည်ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့ ငိုယိုခြင်းနဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်ပြီး ငိုကြွေးခြင်းတွေက မဖြစ်ပွားခဲ့တာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့ဩဝမ်းသာသွားသည်။

ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲတွေက အားလုံး လိမ်ညာနေတာပဲလို့ ထင်ရသည်။

ထူးဆန်းမှုများ၊ သူတို့က သူတို့ရဲ့အရင်ဘဝက စွဲလမ်းမှုတွေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ပဲ ကြိုးစားနေကြသည်။

“သားလေး၊ အမေမှားသွားတယ်” လို့ ယဲကျဲနန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ “အမေ သားကိုကောင်းကောင်းမစောင့်ရှောက်

နိုင်ခဲ့ဘူး”။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဘေးဘက်ကို လမ်းလျှောက်သွားပြီး အမေနဲ့သားကို စကားပြောဖို့အတွက် အချိန်အချို့ပေးလိုက် လေသည်။ ဒီအတောအတွင်းမှာ သူ့ရဲ့အကြည့်က လမ်းဘေးမှာရှိတဲ့ မလှုပ်ရဲတော့တဲ့ အလောင်းပုံကြီးပေါ်မှာ စွဲမြဲနေလေသည်။

ဒီအချိန်မှာ အလောင်းပုံကြီးက ယန်ကျွင်းဇဲကိုလည်း မုန်းတီးမှုနဲ့ မလိုလားမှုတွေကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီး ကြည့်နေပုံပေါ်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ အခုတော့ ငါ ကျန်းရွီရှင်းရဲ့ စံချိန်ကို စိန်ခေါ်ချင်ပြီ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အလောင်းပုံကြီးကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သို့သော်လည်း ကြည့်နေတဲ့ ပြိုင်ပွဲက မစတင်ခင်မှာပဲ အချိန်ဟင်းလင်းပြင် မြေပုံက တာဝန်ပြီးဆုံးကြောင်း အသိပေးချက်ကို ပေးပို့လိုက်သည်။

[ကြိုးဆွဲချထားသော အမျိုးသမီး၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှု (အလယ်အလတ်)၊ ပြီးဆုံးပါပြီ၊ ဆုလာဘ်- မတူညီသော စွမ်းအင် အမှတ် ၃၀၀။]

[လက်ကိုင်ပဝါချ၊ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်မှု (အလယ်အလတ်)၊ ပြီးဆုံးပါပြီ၊ ဆုလာဘ်- မတူညီသော စွမ်းအင် အမှတ် ၆၀၀။]

ယန်ကျွင်းဇဲက ယဲကျဲနန်က စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ အလောင်းပုံကြီးဆီကို လုံကလေးကို ဦးဆောင်သွားတာကို မြင်ဖို့အတွက် မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ လုံကလေးက သူ့အမေကို နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာက အပုံထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါင်းစပ်သွားသည်။

လုံကလေးက အပုံထဲကို အောင်အောင်မြင်မြင် ပြန်ပေါင်းစည်းသွားပြီးနောက် သူက ထွက်မသွားဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲ ကြည့်နေစဉ်မှာပဲ ပုံရိပ်ယောင်ကနေလုံးဝပျောက်ကွယ်သွား

သည်။

ယဲကျဲနန်က နောက်လှည့်လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲဆီကို လမ်းလျှောက်လာသည်။

“မင်းရဲ့စွဲလမ်းမှုက ပြီးမြောက်သွားပြီ၊ မင်း ဒီအိမ်ကနေ ထွက်သွားလို့ရပြီ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပါ” လို့ ယဲကျဲနန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးသူမရဲ့မျက်နှာအမူအရာက ငြိမ်သက်နေလေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လှေကားထစ်တွေပေါ်မှာပဲ ဆက်ထိုင်နေပြီး မေးလိုက်မိလေသည်။

“'ထူးဆန်းမှု'တွေက 'လွတ်လပ်မှု' ဆိုတဲ့စကားလုံးကို ဘယ်လိုနားလည်ကြလဲ”။

ယဲကျဲနန်က အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပေမဲ့ ဘာမှပြန်မပြောပေ။

သူမက ဒါကို အရေးမကြီးဘူးလို့ ယူဆခဲ့ခြင်းဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ဒါမှမ

ဟုတ် ထူးဆန်းမှုတွေအတွက်တော့ "လွတ်လပ်မှု" ဆိုတဲ့ သဘောတရားက မရှိတော့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

“ကောင်းပြီလေ”။ ယန်ကျွင်းဇဲက ဒါကို ဆက်ပြီး စိတ်မပူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာမှာတော့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ပုံစံက ၁၂ ခုမြောက် ဆုံမှတ်ထဲကို ထည့်သွင်းခံလိုက်ရသည်။

[လျှာရှည် ကျန်းကျန်း (အဆင့်မြင့် လေလွင့်ဝိညာဉ်) ကို ရရှိပြီး၊ လက်ရှိနှစ်သက်မှု- ရင်းနှီးသည်]