မဖိတ်ကြားသောဧည့်သည်

ယခင်ဖြစ်ရပ်ရဲ့ ဖြစ်ပေါ်လာပုံနဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို ယူဆပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက ရုပ်ထုကို အလွှာများစွာ ထပ်ပြီး ထုပ်ပိုးလိုက်ကာ ပလတ်စတစ်အိတ်နဲ့ လုံခြုံအောင် ထုတ်ပြီးနောက် ကျောပိုးအိတ်ထဲကို ထည့်လိုက်သည်။ သူက ကျောပိုးအိတ်ကို အိပ်ရာဘေးမှာ ထားလိုက်ပြီး အိပ်ဖို့အတွက် ပြန်သွားလိုက်သည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ရော့ခ်မှာ သူ့ရဲ့နောက်ဆုံးညမှာတောင် သူက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်ခဲ့သည်။

သူ အိပ်ရာဝင်နောက်ကျခဲ့ပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက မိုးလင်းတဲ့အချိန်သူ့ရဲ့လက်ကိုင်ဖုန်းနှိုးစက်က အနှောင့်အယှက်ပေးလို့ နိုးလာတဲ့အထိ မနိုးခဲ့ပေ။

ရှုန်းထျန်းမြိုလယ်ကိုသွားတဲ့ နံပါတ် ၈၀၃ ပထမဆုံး မနက်ပိုင်းဘတ်စ်ကားက မနက် ၆ နာရီ ၄၀ မိနစ်လောက်မှာ ထွက်ခွာသည်။ ဒါက အရမ်းကို စောတဲ့ဘတ်စ်ကားဖြစ်သည်၊ မနက်တိုင်း အလုပ်သွားဖို့ အလုအယက်သွားရတဲ့ အပေါ်ထပ်က လင်မယားတောင်မှ ဒီဘတ်စ်ကားကို မစီးပေ၊ သူတို့က မနက် ၇ နာရီ ၃၀ မိနစ် ဘတ်စ်ကားကိုပဲ ရွေးချယ်ကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ လူအနည်းငယ်နဲ့သာ ထိတွေ့ဆက်ဆံဖို့ဖြစ်ပြီး အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ သူက ပထမဆုံးဘတ်စ်ကားကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူက သူ့ပစ္စည်းတွေကို ကြိုတင်ထုပ်ပိုးထားပြီးသားဖြစ်သည်။ အမြန်ထပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် သူက ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်လိုက်ပြီး ထွက်သွားလေသည်။

သူက အိမ်ပိုင်ရှင်ရဲ့တံခါးဝက ပန်းအိုးထဲမှာ အငှားအိမ်သော့တွေကို ထားခဲ့ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ အနှောင့်အယှက်မပေးခဲ့ပါ၊ ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလိုက်တော့သည်။

၈၀၃ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ကို ရောက်တဲ့အခါ အစောပိုင်းဘတ်စ်ကားက မရောက်သေးပေ။

အခုဆိုလျှင် မနက် ၆ နာရီ ၄၄ မိနစ်ဖြစ်နေပြီ၊ သို့သော် ကောင်းကင်ကတော့ အလင်းရောင် ရနေပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ၈၀၃ ဘတ်စ်ကားက ရော့ခ်ကို ပထမဆုံးမှတ်တိုင်ကနေ စပြီး ရောက်ဖို့အတွက် ဆယ်မိနစ်တောင် မကြာဘူးလို့ တွက်ဆလိုက်သည်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီကနေ သုံးခုမြောက်မှတ်တိုင်သာ ဖြစ်တာကြောင့်ပင်။

ဘတ်စ်ကားက မနက် ၆ နာရီ ၄၀ မိနစ်မှာ စတင်ထွက်ခွာသည်၊ သူက ဘတ်စ်ကားကို အမီလိုက်နိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

တကယ်ပဲ မနက် ၆ နာရီ ၅၀ မိနစ်မှာ သူက လမ်းရဲ့အဆုံးကနေ ၈၀၃ ဘတ်စ်ကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းလာတာကို မြင်လိုက်ရ လေသည်။

သူက ဘတ်စ်ကားရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်၊ ပြီးနောက် ကားခပေးပြီး ဘတ်စ်ကားပေါ်ကို တက်လိုက်သည်၊ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဒရိုင်ဘာတစ်ယောက်ကလွဲလို့ တခြားခရီးသည် တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။

ဒါက ပြီးပြည့်စုံသည်၊ ဘတ်စ်ကားကို စောစောစီးစီး လိုက်နိုင်တာကြောင့် သူ့ရဲ့သီးသန့်စီးနင်းလိုက်ပါမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်ကျောဘက်မှာ နေရာတစ်ခုကို ရှာလိုက်သည်၊ သူ့ရဲ့ကျောပိုးအိတ်ကို ဘေးကထိုင်ခုံပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်၊ သူ့လက်ကို ခေါင်းအုံးအဖြစ် ခံလိုက်သည်၊ ပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူ သက်သောင့်သက်သာဖြစ်အောင် နေလိုက်သည်။

သတင်းတွေ ကြည့်ဖို့အတွက် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဘတ်စ်ကားက တေးသွားအတိုင်း စတင်ရွေ့လျားသွားပြီး ညင်သာစွာ ယိမ်းထိုးသွားသည်၊ ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်းပဲ အိပ်ငိုက်လာသည်။

ယနေ့ အိပ်ရေးပျက်ခဲ့တာက အကူအညီမဖြစ်ခဲ့ပေ၊ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားရင်း သူ့လက်ထဲမှာပဲ ကိုင်ထားလိုက်သည်။

နောက်ကျောမျက်နှာအမျိုးသမီး၊ ခေးအာ၊ လျှာရှည် ကျန်းကျန်းနဲ့ အငြိုးကြီး အဖွားတို့ရဲ့ပုံရိပ်တွေက သူ့စိတ်ထဲမှာ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ပေါ်လာသည်။

လျှာရှည် ကျန်းကျန်းအပြင် တခြားသရဲတွေက သူ့အပေါ် အရမ်းကို နက်နဲတဲ့စွဲမှတ်မှုတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်၊ အခုတော့ သူ အနားယူဖို့ အခိုက်အတန့်လေး ရှိနေတဲ့အချိန်တိုင်း သူတို့ရဲ့ပုံရိပ်တွေက သူ့အတွေးတွေထဲမှာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ ပေါ်လာလေတော့သည်။

သူ ပင်ပန်းနေသည်၊ သို့သော် အိပ်ပျော်ဖို့ကတော့ မလွယ်ကူပေ။

၈၀၃ ဘတ်စ်ကားက သူ့ရဲ့မှတ်တိုင်တွေနဲ့ ဆက်သွားသည်၊ တစ်နေရာမှာတော့ လူငယ်တစ်ယောက်က ဘတ်စ်ကားပေါ်ကို တက်လာသည်။

ဒီလူငယ်က သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ထားပြီး ဝင်လာတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ဒရိုင်ဘာနဲ့ အနီးဆုံးထိုင်ခုံကို ယူလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သိပ်အာရုံမစိုက်ပေ။

သူ့ရဲ့ကိုယ်ဟန်အနေအထားက တည့်မတ်နေပြီးမူလတန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်က စာသင်ခန်းထဲမှာ အာရုံစိုက်ပြီး နားထောင်နေသလိုမျိုး သတိရစေသည်။

အိပ်တစ်ဝက်နိုးတစ်ဝက်ဖြစ်နေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လူငယ်ရဲ့ခေါင်းနောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူ့အတွေးတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ အရေးကြီးတဲ့အချက်၊ သူ မှတ်လို့မရတဲ့အရာဆီကို ရောက်သွား တော့သည်။

ဒါက အရမ်းကို အရေးကြီးပုံရသည်၊ ကျန်းရှောင်မိုနဲ့ စကားပြောနေတဲ့အချိန်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တဲ့အချက်ဖြစ်သည်၊ သို့သော်လည်း ဒါက တခြားကိစ္စတစ်ခုကြောင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားပြီး တခြားအတွေးတွေရဲ့အောက်မှာ မြုပ်သွားခဲ့တာကြောင့် ဘယ်တော့မှ ပြန်ပေါ်မလာတော့ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်ခုခုကို ပြန်သတိရဖို့ ပိုကြိုးစားလေ၊ ဥပမာ၊ အိမ်မှာ ပစ္စည်းတစ်ခုကို အရေးတကြီး ရှာဖွေနေသလိုမျိုး၊ လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ အဲ့ဒီပစ္စည်းကပိုပြီးဖမ်းရခက်လေဖြစ်လာ

သည်။

ပြီးတော့ မမျှော်လင့်ဘဲ အရေးမကြီးတဲ့နေ့တစ်နေ့မှာ အရင်က ဖမ်းရခက်ခဲ့တဲ့ပစ္စည်းက သင့်မျက်စိရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ တွေ့ရှိသွားလိမ့်မည်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက ဒရိုင်ဘာနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ လူငယ်ကို ကြည့်နေရင်း လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်က သူ့အတွေးတွေရဲ့နက်နဲတဲ့အထဲမှာ မြုပ်နေခဲ့တဲ့ စိတ်ကူးကို နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ နားလည်သွားလေသည်။

သူ သတိရလိုက်သည်၊ အိမ်ရှင် လင်းတုန်းက အငြိုးကြီး အဖွားရဲ့ဝိညာဉ်ကွဲမှုကြောင့် သက်ရောက်မှုရှိနေတာကို သူ သိလိုက်ရတဲ့အခါ ကျန်းရှောင်မိုက ဒီလိုပြောခဲ့ဖူးသည်၊ "လင်းတုန်းက ၄၈ နာရီအတွင်းမှာပဲ ဝိညာဉ်ကွဲသွားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒီညနေ နောက်ကျရင် ငါ ဘေးအိမ်ကိုသွားပြီး သူ့ကို ကယ်တင်မယ်၊ အဖွား ရန် ရှိမရှိကြည့်မယ်"။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျန်းရှောင်မိုရဲ့ ထူးဆန်းမှု ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သူ- မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါမဟုတ်ဘူး- ဝိညာဉ်ဖျက်ဆီးတဲ့ကိရိယာကို မိတ်ဆက်ပေးမှုကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာဖြစ်ပြီး ဒါက သူ့ရဲ့အာရုံကို လွှဲသွားစေကာ အတွေးက ညီညွတ်တဲ့စိတ်ကူးတစ်ခုအဖြစ် တိုးတက်လာခြင်းကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

အခု နောက်ဆုံးမှာတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက အဲ့ဒါကို သိလိုက်ရလေသည်။

အကယ်၍ ကျန်းရှောင်မိုက လင်းတုန်းက ၄၈ နာရီအတွင်းမှာပဲ ဝိညာဉ်ကွဲသွားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ နောက်မှ သူတို့ သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါက ၄၈ နာရီကျော်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ကယ်တင်ဖို့အတွက် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။

အဲ့ဒါက အမှန်တကယ်ပဲဆိုရင်ရော?

ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားပြီး သူ့ဖုန်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ဘယ်လောက်ပဲ စောနေပါစေ၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ဖက်လူ နိုးနေမနေပါစေ သူက ကျန်းရှောင်မိုရဲ့နံပါတ်ကို ချက်ချင်းခေါ်လိုက်သည်။

…

ထျန်းမန်ခရိုင်၊ စည်းပိတ်ထားတဲ့မြို့။

ဘုရားကျောင်းတစ်ကျောင်းရဲ့ ခြံဝင်းအတွင်းမှာ။

ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ မိုးကြိုးဘုရင် ဘုရားကျောင်းလို့ ခေါ်တဲ့ ဒီနေရာက အဆုံးမရှိဘုရားဖူးများကို ဆွဲဆောင်ထားပြီးသားဖြစ်ကာ အမွှေးတိုင်ပူဇော်မှုကနေ နေ့စဉ်ဝင်ငွေက သန်းနဲ့ချီပြီးရှိနေသည်။

သို့သော် ဒီအချိန်မှာတော့ ဘုရားကျောင်းခြံဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ ဘုရားဖူးတစ်ယောက်မှ မရှိပေ၊ လူတစ်ယောက်သာ ရပ်နေသည်။

ပခုံးအထိရှည်တဲ့ ဆံပင်အတိုနဲ့၊ သန့်ရှင်းဖြူစင်တဲ့ ကာတွန်းပုံလက်တို တီရှပ်၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့ အဖြူရောင်ဇာသားဖိနပ်တွေကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ကျန်းရှောင်မိုက သူ့လက်ထဲမှာ ဓားတစ်ချောင်းကိုကိုင်ပြီး ခြံဝင်းအလယ်မှာ ဧရာမအမွှေးတိုင်အိုးကြီးရဲ့ဘေးမှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည်။

အရင်က မပြတ်တမ်း မီးလောင်နေတဲ့ အမွှေးတိုင်အိုးထဲမှာတော့ အခုအချိန်မှာ အမွှေးတိုင် ဒါမှမဟုတ် ဖယောင်းတိုင်ရဲ့ အနံ့အသက် အနည်းငယ်လေးတောင် မရှိဘဲ အေးစက်နေတဲ့ပြာပုံတစ်ပုံသာ ရှိနေသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျန်းရှောင်မိုရဲ့ရင်ဘတ်ပေါ်က ကာတွန်းပုံစံက HelloKitty ကို ပြောင်းလဲသွားသည်၊ သို့သော် သူမရဲ့မျက်နှာအမူအရာကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်ပုံရသည်၊ ပြီးတော့ သူမက မြေပြင်ပေါ်မှာလဲကျနေတဲ့ ဘုန်းကြီးအိုကြီးရဲ့ရင်ဘတ်ကနေ ဓားမြှောင်ကို ခုလေးတင် ဆွဲထုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဘုန်းကြီးအိုကြီးရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခဏအကြာမှာတော့ ကြည်လင်တဲ့အရိပ်တစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ဘုန်းကြီးအိုကြီးနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာတော့ အောက်ကလှေကားထစ်တွေပေါ်မှာဘုန်းကြီး

ငယ်‌လေးရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကလဲလျောင်းနေပြီး ဒါကလည်း ပိုပြီးမှိန်ပျပျဖြစ်လာကာ အခုတော့ မမြင်ရလုနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ အဓိကခန်းမထဲမှာတော့ တခြားကိုယ်ခန္ဓာက ကြာပြီဖြစ်ကတည်းက ခြေရာလက်ရာမရှိပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“အဆင့်မြင့် လေလွင့်နေတဲ့ဝိညာဉ်သုံးကောင်၊ ကိုင်တွယ်ပြီးပြီ!”

သူမရဲ့သံလိုက်ဓားကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကျန်းရှောင်မိုက သူမရဲ့မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ လေးလေးနက်နက် မှတ်စုရေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမရေးနေစဉ်မှာ သူမရဲ့မျက်ခုံးတွေက အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာ သူမက သူမရဲ့ဘောပင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ ထိုးလိုက်သည်၊ ပြီးနောက် သူမဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ"။

သူမရဲ့စကားတွေ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ကျန်းရှောင်မိုက သူမရဲ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး မဟာမြို့တော်ဟွာယင်း မှာရှိတဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့နဲ့အတူရှိနေတဲ့ သူမရဲ့ဆရာကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

သူမရဲ့ဆရာက စောစောထတတ်တဲ့သူဖြစ်ပြီး ဒီအချိန်မှာတောင် နိုးနေလောက်ပြီဆိုတာကို သူမက ကောင်းကောင်းသိသည်၊ ဒါကြောင့် သူမက သူ့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးမိနိုင်ပေ။

“ရှောင်မို”။ အပြောင်းအလဲများစွာနဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဆရာ၊ ကျွန်မ မေးစရာတစ်ခုရှိတယ်”။

ကျန်းရှောင်မိုက သူမရဲ့ဆရာနဲ့ စကားပြောတဲ့အခါ အမြဲတမ်း တည့်တိုးပဲပြောတတ်သည်။

သူမရဲ့ပွင့်လင်းတဲ့စိတ်ထားက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များယူနစ်က လူတွေကြားမှာ လူသိများသည်၊ ဒါကြောင့် ဆရာကတော့ အပြစ်မမြင်ပုံမပေါ်ပေ။

“ပြော”။

“ကျွန်မ ခုလေးတင် အဆင့်မြင့် မကောင်းဆိုးဝါး လေလွင့်ဝိညာဉ်သုံးကောင်ကို သုတ်သင်လိုက်တယ်” လို့ ကျန်းရှောင်မိုက ပြောသည်။ “အတော်လေးကို ကြိုးစားခဲ့ရတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ဒါကို မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ သုတ်သင်ခဲ့တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တွေကို ထည့်တွက်ပြီး ကျွန်မ ရုတ်တရက် သံသယတစ်ခု ဝင်သွားတယ်။ ကျွန်မ သိချင်တာက အတိအကျ ပြောရမယ်ဆိုရင် အဆင့်မြင့် လေလွင့်ဝိညာဉ် ဘယ်နှကောင်က ရုပ်ထုဝိညာဉ် တစ်ကောင်နဲ့ ညီမျှနိုင်မလဲ”။

“အဲ့ဒါက… နှိုင်းယှဉ်လို့မရဘူး” လို့ ဖုန်းထဲက အသံက ပြန်ပြောသည်၊

“မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တွေရဲ့စွမ်းအားအရတော့ ရုပ်ထုဝိညာဉ် တစ်ကောင်က အဆင့်မြင့် လေလွင့်ဝိညာဉ် ဆယ်ကောင်လောက်နဲ့ ညီမျှနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ရုပ်ထုဝိညာဉ်ရဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုနဲ့ ဝိညာဉ်ကွဲမှုသဘောထားတွေကို ထည့်မတွက်ဘဲ ပြောတာနော်”။

ကျန်းရှောင်မိုက ပြောသည်၊ “ဒါဆို အရာအားလုံးကို ထည့်တွက်မယ်ဆိုရင် ရုပ်ထုဝိညာဉ်ရဲ့စွမ်းအားက အဆင့်မြင့် လေလွင့်နေတဲ့ဝိညာဉ် ဆယ်ကောင်ထက် ကျော်လွန်သွားတာလား”။

“အဲ့ဒီထက်တော့ သေချာပေါက် ပိုများတယ်”။ ဆရာက ခဏတာ ရပ်လိုက်သည်၊ ပြီးနောက် ပြောသည်၊ “မင်းက… ဟွန်း၊ မင်းရဲ့တာဝန်မှတ်တမ်းတွေကို ငါ စစ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာ သူ့ရဲ့အသံက ပြန်ထွက်လာသည်၊ “ရုပ်ထုဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းလား? မင်း ဒါကို လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်က သတ်လိုက်တာလား? ဟွန်း၊ မင်း ဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်တာပဲ၊ ဘယ်လိုခံစားခဲ့ရလဲ”။

“ခံစားချက်ကတော့…” ကျန်းရှောင်မိုရဲ့မကောင်းတဲ့ခံစားချက်က ဒီအချိန်မှာ ပိုပြီးတော့ အားကောင်းလာသည်၊ “ကျွန်မ အရင်ကရုပ်ထုဝိညာဉ်တွေတစ်ပိုင်းကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်မ ခုလေးတင် သတ်လိုက်တဲ့ အဆင့်မြင့် လေလွင့်နေတဲ့ဝိညာဉ် သုံးကောင်နဲ့ မတူဘူးလို့ ခံစားရတယ်!”။

ဖုန်းရဲ့တစ်ဖက်မှာတော့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်၊ ပြီးနောက် ဆရာရဲ့အသံက ထွက်လာသည်၊ “မင်းရဲ့စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ရုပ်ထုဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းကို အပြည့်အဝသတ်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲခဲ့ရမှာပဲ။

အခု… ချက်ချင်းပြန်လာခဲ့!”

“ဆရာ…”

ကျန်းရှောင်မို စကားမဆုံးသေးခင် ရုတ်တရက် သူမရဲ့ဖုန်းက အဖြေပေးဖို့အတွက် စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ ဖုန်းဝင်လာတာကို အချက်ပြသည်။

ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းရှောင်မိုရဲ့မျက်လုံးကျဉ်းသွားသည်၊ ပြီးနောက် သူမရဲ့ဆရာနဲ့ ထပ်မပြောဘဲ ဖုန်းကို ချက်ချင်းပြောင်းလိုက်သည်။

“ကျန်းရှောင်မို၊ ဘာမှမမေးနဲ့၊ ငါပြောတာကို အရင်နားထောင်!” ဒါက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အသံဖြစ်သည်၊ “ငါ့ကို ချက်ချင်းဖြေ၊ ဝိညာဉ်ကွဲမှုကြောင့် ၄၈ နာရီကျော်သွားတဲ့လူတစ်ယောက်က ဘာဖြစ်သွားလဲ”။

ကျန်းရှောင်မိုက တုန်လှုပ်သွားပြီး ပြန်ဖြေသည်၊ “သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ မကယ်နိုင်တော့ဘူး။ မင်း ဒါကို ဘာလို့မေးနေရတာလဲ၊ မင်း ဘယ်ရောက်နေတာလဲ? အခု မင်း…”။

သူမရဲ့စကားတွေကို ယန်ကျွင်းဇဲက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“အချိန်မရှိဘူး၊ ငါ ဘယ်သူ့ကို မြင်ခဲ့လဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်”။

“ဘယ်သူလဲ”။

“လွီရှင်း”။