ဝိညာဉ်ခွဲထွက်ခြင်း

ရှေ့ဆုံးတန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့သူရဲ့ နောက်ကျောက ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် အကျွမ်းတဝင်ရှိသလိုမျိုး ခံစားရစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေအားလုံး ပြန်လည်အသက်ဝင်လာပြီး မပြီးပြတ်ခဲ့တဲ့ သံသယတွေက ရုတ်တရက် အဓိပ္ပာယ်ရှိလာခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက လင်းတုန်းက ဝိညာဉ်ခွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရတာက ၄၈ နာရီထက် မပိုဘူးလို့ ပြောခဲ့ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ မသိစိတ်ထဲမှာတော့ လွီရှင်းကို သတိရသွားခဲ့ လေသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ "နတ်ဆိုးစားသုံးခြင်း" လုပ်ငန်းပြီးနောက် လွီရှင်းရဲ့ ကွဲထွက်သွားတဲ့ဝိညာဉ်က စွမ်းအင်ပြင်းပြင်းပြိုလဲမှုကြောင့် အပြင်ကို ရောက်ရှိလာပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ ထွက်ပြေးသွားခဲ့လို့ပင်။

သို့သော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ လွီရှင်းနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့နေ့ကစလို့ လွီရှင်းက အဘွားရန်နေထိုင်ရာ FH ရပ်ကွက်ရဲ့ အခန်း ၅၀၃ ကို ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသာ ဝိညာဉ်ခွဲခြင်းကို ခံခဲ့ရမယ်ဆိုရင် အတိအကျအချိန်ကို မသိနိုင်ပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်ကနေ တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ၄၈ နာရီထက် အများကြီး ပိုများနေလိမ့်မည်။

အခု ကျန်းရှောင်မိုဆီကနေ ဖုန်းနဲ့ အတည်ပြုချက်ရပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက ဝိညာဉ်ခွဲခြင်းက အဲ့ဒီနေ့က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ လွီရှင်းကို ကယ်တင်ဖို့မလိုတော့ဘူးဆိုတာကို သေချာသွားခဲ့သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ အငြိုးကြီး အဘွားအိုက သူ့အတွင်းထဲမှာ အမြဲတမ်း ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

သူတို့ လင်းလင်းနဲ့ စူမူယောင်တို့ရဲ့ အိမ်မှာ သတ်ပစ်ခဲ့တဲ့ အရာက အငြိုးကြီး အဘွားအိုရဲ့ ကိုယ်ပွားဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီကိုယ်ပွား ဖျက်ဆီးခံရပြီးနောက် လွီရှင်းအတွင်းထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့တဲ့ ကွဲထွက်သွားတဲ့ဝိညာဉ်ကလည်း ကိုယ်ပွားအသစ်အဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာနိုင်လေသည်။

အချက်အလက်တွေအားလုံးကို စုစည်းပြီးနောက် ဒီအချိန်မှသာ ယန်ကျွင်းဇဲက အငြိုးကြီး အဘွားအိုက ကျန်းရှောင်မိုရဲ့ အတိုက်အခိုက်ကို မခံနိုင်ဘူးဆိုတာကို သိခဲ့ပုံရသည်။ ဒါကြောင့် သူမက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သူမရဲ့ ကိုယ်ပွားကို ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာဖြစ်ပြီး ကျန်းရှောင်မို ထွက်ခွာသွားအောင် လုပ်ပြီးတော့ လွီရှင်းကို လာဖို့အတွက် စေလွှတ်လိုက်သည်။

ဒါက လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေ အသုံးပြုနိုင်တဲ့ နည်းပညာမျိုး မဟုတ်ပေ၊ အဆင့်မြင့် လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေတောင် ဒီလိုလှည့်ကွက်ကို မလုပ်နိုင်ပေ။

သူမက သူ့ကို လိမ်ညာခဲ့ရုံသာမက ကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှင်သူ ကျန်းရှောင်မိုကိုပါ လိမ်ညာခဲ့သည်။

လှုပ်ခါနေတဲ့ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်။

တစ်ခုခု မူမမှန်ဘူးဆိုတာကို သတိထားမိပြီးတဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ ယန်ကျွင်းဇဲက အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်းရဲ့ စမှတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် အဆုံးမှတ်ကို မသတ်မှတ်ဘဲ တိုက်ရိုက် စက်ဝန်းထဲကို ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

သူက အရင်နေ့ကလိုပဲ အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်းကို လေးနာရီလောက်ကြာအောင် မထားခဲ့မိတာကို အခုနောင်တရနေသည်။ မဟုတ်လျှင် သူက ဘတ်စ်ကားမစီးခင်ကို အချိန်ပြန်ရစ်ပြီး သူ့ရဲ့အစီအစဉ်ကို ပြန်စဉ်းစားနိုင်ခဲ့မည်။

သို့သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ အငြိုးကြီး အဘွားအိုက အချိန်အကြာကြီးတည်းကကြိုတင်ကြံစည်

ထားတာ ဖြစ်နိုင်ပြီး ဘတ်စ်ကားမစီးဘဲ အခက်အခဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုတဲ့ အယူအဆက လုံးဝနီးပါးမဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျန်းရှောင်မိုကို ဖုန်းခေါ်တာက ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့သံသယကို အတည်ပြုဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး အခုတော့ သူမယုံချင်ခဲ့တဲ့ ဒီထင်မြင်ချက်က အမှန်တကယ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက စည်းပိတ်ထားသောမြို့မှာ အဝေးရောက်နေပြီး ဝေးကွာတဲ့ရေက မီးကို မငြှိမ်းသတ်နိုင်ပေ၊ သူမက အဲ့ဒီနေရာကနေ ချက်ချင်းရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

သူမက ဖုန်းပေါ်မှာ ရွှင်ထျန်းမြို့ရဲ့ နတ်ဆိုးနှင်အဖွဲ့ကို ချက်ချင်း အသိပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့သော်လည်း ဟွမ်ချန်နဲ့ နတ်ဆိုးနှင်သူအချို့ ရောက်လာတာက သူတို့ကို သေတွင်းထဲ ပို့တာနဲ့ ဘာမှမထူးပေ။

ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် ပြင်ပလူတွေအပေါ် အားကိုးတာက လမ်းမရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး ဒီအချိန်မှာတော့ သူက ဒီဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေလေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို မကြည့်ဘဲ သူ့ဘက်ကို တစ်ခါမှ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထိုင်နေတဲ့ လွီရှင်းရဲ့ နောက်ကျောကို လေ့လာနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အိပ်ချင်စိတ်က အကြာကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်၊ သူက သူ့ရဲ့ဖုန်းကို ကျောပိုးအိတ်ထဲ ပြန်ထည့်ပြီး လွီရှင်းရဲ့ နောက်ကျောကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်၊ အနားကို သွားဖို့ စိတ်ကူးမရှိပေ။

သူက နောက်မှတ်တိုင်ရောက်ဖို့ စောင့်နေသည်။

ဘတ်စ်ကား မှတ်တိုင်တစ်ခုကို ရောက်တာနဲ့ သူက သူ့ရဲ့ကျောပိုးအိတ်ကို ချက်ချင်း ဆွဲယူပြီး ဆင်းမယ်၊ ပထမဆုံး ဆင်းမယ်၊ လွီရှင်းနဲ့ တစ်နေရာတည်းမှာ မနေချင်ပေ။

ဒီအချိန်မှာတော့ ဘတ်စ်ကားက လမ်းကြမ်းတစ်ခုကို ဖြတ်နေပြီး တစ်ဖက်မှာ တောင်နဲ့ထိစပ်နေပြီး နောက်တစ်ဖက်ကတော့ မီတာသုံးဆယ်လောက်ရှိတဲ့ မတ်စောက်တဲ့ တောင်စောင်းဖြစ်သည်။

ရော့ခ်ကနေ မြို့ဆီသွားတဲ့ လမ်းတွေထဲမှာ ဒီအပိုင်းတစ်ခုတည်းသာ သွားရလာရ ပိုခက်ခဲပြီး အန္တရာယ်အချို့ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း ကားမောင်းသူတွေကတော့ အကျင့်ရနေပြီး ယာဉ်မောင်းကတောင် လေချွန်နေသည်။

ဒီအပိုင်းပြီးရင် ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်တစ်ခု ရှိလိမ့်မည်၊ ဒါပေမဲ့ ဝေးလံခေါင်သီတဲ့မြေနေရာနဲ့ မနက်စောစောအချိန်ဖြစ်တာကြောင့် မှတ်တိုင်မှာ ခရီးသည်တွေ စောင့်နေတာမျိုး ရှိချင်မှ ရှိလိမ့်မည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ကျောပိုးအိတ်ကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဘတ်စ်ကားဘေးကိုဆွဲပြီး တံခါးတွေဖွင့်တာနဲ့ ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းဖို့ အသင့်ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီလိုလုပ်ပြီးနောက် အခုထိ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ လွီရှင်းက သေချာပေါက် တုံ့ပြန်လာလိမ့်မည်ဆိုတာကို သိနေပြီး သူက ယန်ကျွင်းဇဲကို ဒီအတိုင်း ထွက်ပြေးခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ပေ။

ဒီအချိန်မှာပဲ လွီရှင်းက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့ဩသွားပြီး သူ့အပေါ်မှာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

လွီရှင်းက နောက်ကိုလှည့်မကြည့်ဘဲ၊ သူ့ကိုတောင် တစ်ချက်လေးမျှမကြည့်ဘဲ ထရပ်ပြီး လေချွန်နေတဲ့ ယာဉ်မောင်းဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားတာကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒီကလမ်းက မတ်စောက်ပြီး အန္တရာယ်များတယ်၊ မလဲအောင် သတိထား၊ မြန်မြန်ထိုင်”။ ယာဉ်မောင်းက လွီရှင်းက သူ့ဆီကို လာနေတာကို သတိထားမိပြီး ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။

လွီရှင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ရုတ်တရက် မြန်လာပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ယာဉ်မောင်းရဲ့ တက္ကစီဘေးကို ရောက်သွားသည်။

ယာဉ်မောင်းရဲ့ ဘေးမှာ သတ္တုလက်ရန်းတစ်ခု ရှိပြီး ခရီးသည်တွေကို ယာဉ်မောင်းနဲ့ အရန်းနီးကပ်ပြီး ယာဉ်မောင်းနှင်မှုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတာကနေ ကာကွယ်ဖို့အတွက် တပ်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ လွီရှင်းက ယာဉ်မောင်းနဲ့ နီးကပ်လာပြီးနောက် သူ့ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်တန့်လိုက်သည်၊ အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ပြီး ပခုံးနဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းလိုက်ရာ ခိုင်ခံ့တဲ့ သတ္တုလက်ရန်းက လွင့်စင်သွားသည်။

အဲ့ဒီပြင်းထန်တဲ့သက်ရောက်မှုက အဲ့ဒီမှာတင် မရပ်ဘဲ ယာဉ်မောင်းနဲ့ စတီယာရင်ကို ဆက်ပြီး ထိမှန်စေသည်။

ယာဉ်မောင်းက လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ သက်ရောက်မှုအားကို အသုံးပြုနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့မိပေ။ တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပဲ သူ့ရဲ့လက်တွေက စတီယာရင်ကနေ လွတ်သွားပြီး လွီရှင်းက တံခါးဘက်ကို လဲကျသွားကာ ချက်ချင်း သတိလစ်သွား တော့သည်။

စတီယာရင်ကလည်း လွင့်ထွက်သွားပြီး ဘတ်စ်ကားတစ်စီးလုံးက ဘယ်ဘက်ကို စောင်းသွားလေသည်။

အဲ့ဒီအချိန်မှသာ ယန်ကျွင်းဇဲက လွီရှင်းက သူ့ကို တိုက်ရိုက်ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ပစ်မှတ်က ဘတ်စ်ကားတစ်စီးလုံးဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သိရှိသွားပြီး တုံ့ပြန်လိုက်မိသည်။

နှေးကွေးနေသလို ထင်ရပေမဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ဘတ်စ်ကားက လမ်းကနေ လုံးဝထွက်သွားပြီး မီတာသုံးဆယ်ကျော်ရှိတဲ့ မတ်စောက်တဲ့တောင်စောင်းအောက်ကို ဆင်းသွားလေသည်။

ဒါကိုလုပ်ပြီးနောက် လွီရှင်းက အေးစက်စက်အကြည့်နဲ့ ခေါင်းကိုနောက်လှည့်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က ထိုင်ခုံနောက်ကျောကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဘတ်စ်ကားက မတ်စောက်တဲ့ တောင်စောင်းအောက်ကို ထိုးဆင်းသွားပြီး ကားရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ပြင်းထန်ပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ သက်ရောက်မှုကြောင့် ထိမှန်သွားသည်၊ ပြီးတော့ လွီရှင်းကိုယ်တိုင်က ပထမဆုံး လွင့်ထွက်သွားသည်။

အချိန်ပြန်ရစ်!

ဘတ်စ်ကားက မှောက်တော့မှာဖြစ်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက "အချိန်ပြန်ရစ်" ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သူက နောက်ကိုပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး လွီရှင်းက ဘတ်စ်ကားပေါ်ကို တက်လာကာ မကြာခင်မှာပဲ နေရာယူလိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို မြင်ပြီး သံသယစဝင်တဲ့ အချိန်ဖြစ်လေသည်။

သူက အတည်ပြုဖို့အတွက် ကျန်းရှောင်မိုကို ဖုန်းမခေါ်ခဲ့ပေ၊ ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှောင်မိုက မကြာခင် ဖုန်းခေါ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူသိသည်၊ ဒါကြောင့် သူက သူ့ရဲ့ဖုန်းကို တုန်ခါအောင်လုပ်ထားလိုက်သည်။

“ဆရာ၊ ကားကို ရပ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော် ဆင်းချင်တယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။

ယာဉ်မောင်းက ခေါင်းမလှည့်ဘဲ “ကျွန်တော်တို့က လမ်းခုလတ်မှာ မရပ်ပါဘူး၊ ရှေ့က ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှာပဲ ရပ်ပါတယ်” လို့ ပြောသည်။

လွီရှင်းက သူတို့ရဲ့စကားဝိုင်းကို သေချာပေါက်ကြားခဲ့ပေမဲ့ သူက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပြခဲ့ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ထရပ်လိုက်သည်၊ ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်လိုက်ပြီး လွီရှင်းကို သတိမထားမိသလို ဟန်ဆောင်ကာ တိုက်ရိုက် လမ်းလျှောက်သွားသည်။ သူက ယာဉ်မောင်းရဲ့ ထိုင်ခုံအပြင်ဘက်က သတ္တုလက်ရန်းဆီကို ရောက်လာပြီး လက်ရန်းကို မှီပြီး “ဆရာ၊ ကားကို ရပ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော် ကားတက်ခဲ့တဲ့ မှတ်တိုင်မှာ တစ်ခုခု မေ့ကျန်ခဲ့လို့” လို့ ပြောသည်။

“အခု ရပ်လို့မရဘူး၊ စည်းကမ်းတွေရှိတယ်” လို့ ယာဉ်မောင်းက ဆက်ငြင်းနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ပိုနီးအောင်လုပ်ပြီး သူ့ရဲ့အသံကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်၊ “မင်းနဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့နေရာမှာ ထိုင်နေတဲ့လူက ‘ထူးဆန်းမှု’ တစ်ယောက်ပဲ။

သူ့ကိုကြည့်လိုက်၊ သူက ခံစားချက်မရှိဘဲ မင်းကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေတာ”။

“မင်း ဆင်းချင်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား”။ ယာဉ်မောင်းက ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားပြီး သူ့ရဲ့ရင်ဘတ်ပေါ်က တစ်ခုခုကို အပြစ်ရှိသလိုမျိုး ထိလိုက်သည်။

ဒီခေတ်မှာ တခြားအရာတွေကို မယုံနိုင်ပေမဲ့ ‘ထူးဆန်းမှု’ တွေဆိုရင်တော့ သူတို့ ပေါ်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဘယ်သူမှ သံသယမဝင်သလောက်ဖြစ်နေသည်။ ဒါ့အပြင် သံသယတွေရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း ဒါက နောက်ပိုင်းမှ ဖြစ်လာလိမ့်မည်၊

ဘယ်သူမှ သူတို့ရဲ့အသက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး လှောင်ပြောင်တာမျိုး မလုပ်ကြပေ။

ယာဉ်မောင်းက မထိန်းနိုင်ဘဲ ထိမိသွားတဲ့အရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက ဒါက သူဝတ်ထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တစ်ခုလိုမျိုး အရာတစ်ခုဖြစ်ရမယ်လို့ ယုံကြည်သည်။

ရုတ်တရက် ဘတ်စ်ကားက ဘေးကိုဆွဲပြီး တွန်းအားကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်။

ယာဉ်မောင်းကလည်း ထရပ်လိုက်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဒါမှမဟုတ် တမင်တကာမဟုတ်ဘဲ လွီရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းကတော့ ခံစားချက်မရှိဘဲ၊ အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ လစ်ဟာစွာထိုင်နေပြီး တွေတွေလေး စိုက်ကြည့်နေသည်။

ယာဉ်မောင်းက ပိုပြီး စိတ်မလုံမခြုံဖြစ်လာသည်၊ “ငါလည်း အပေါ့သွားဖို့လိုနေတယ်”။ဘတ်စ်ကားရဲ့

တံခါးတွေက ပွင့်သွားတော့သည်။