ထွက်ပြေးခြင်းသည် အချည်းနှီးဖြစ်သည်

ဝမ်ကျန့်ကောရဲ့အိမ်က ရော့ခ်ရဲ့အောက်ခြေမှာ တည်ရှိပြီး ကျောင်းနေအရွယ် သမီးနှစ်ယောက်ရှိသည်။

သူ့ရဲ့ဇနီးမှာ အလုပ်မရှိတာကြောင့် တာဝန်တစ်ခုလုံးက ဝမ်ကျန့်ကောရဲ့ပခုံးပေါ်မှာ ကျရောက်နေသည်။

သူ့ရဲ့ဘိုးဘွားတွေက ရော့ခ်ရဲ့အောက်ခြေမှာ ကိုယ်တိုင်တည်ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်တစ်လုံးကို သူ့အတွက် ချန်ထားခဲ့တာကြောင့် မိသားစုအတွက် အိမ်ရာက ပြဿနာမရှိပေ၊

အဓိကပြဿနာကတော့ နေ့စဉ်စားစရိတ်နဲ့ သမီးနှစ်ယောက်ရဲ့ ကျူရှင်စရိတ်တွေဖြစ်ပြီး ဒါတွေက ခေါင်းခဲစရာဖြစ်နေသည်။

ချေးငွေနဲ့ ဝမ်ကျန့်ကောက ကားဟောင်းဈေးကွက်ကနေ နစ်ရှ်အမှတ်တံဆိပ်ရှိတဲ့ ကားဟောင်းတစ်စီးကို ဝယ်ခဲ့သည်။ သူက နံနက်စောစောထပြီး ညနေမှ အိမ်ပြန်လာကာ ခရီးသည်တွေကို ခေါ်ဖို့အတွက် ဆင်ခြေဖုံးနဲ့ မြို့လယ်ခေါင်ကြားမှာ အသွားအပြန်မောင်းနှင်နေသည်၊ ဒါကို အများအားဖြင့် “တရားမဝင်တက္ကစီမောင်းတာ” လို့ သိကြ ပေသည်။

လုပ်ငန်းလိုင်စင်မရှိဘဲနဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုမရှိတာကြောင့် သူရရှိတဲ့ပိုက်ဆံက လောင်စာဆီနဲ့ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုစရိတ်တွေကို နုတ်ပြီးနောက်မှာတောင် သူ့ရဲ့မိသားစုအတွက် အဓိကဝင်ငွေအရင်းအမြစ် ဖြစ်နေတုန်းပဲဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် ဝမ်ကျန့်ကောက မယုံနိုင်လောက်အောင် အလုပ်ကြိုးစားသည်၊ တခြားသူတွေကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်နေ

တုန်းမှာ သူက မြို့ထဲကို ခရီးစဉ်အများအပြား သွားပြီးသားဖြစ်နိုင်သည်။

နေ့စဉ် နံနက် ၆:၃၀ လောက်မှာ ဝမ်ကျန့်ကောက အချိန်မှန် နိုးလာပြီး သူမှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ “တက္ကစီ” အက်ပလီကေးရှင်းကို ဖွင့်ကာ အငှားလိုက်ရန် အသင့်အနေအထားကို ထားလိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ တရားမဝင်တက္ကစီလုပ်ငန်းကို ထောက်ပံ့ပေးဖို့အတွက် အသိမိတ်ဆွေတွေ ဒါမှမဟုတ် ပုံမှန်ဖောက်သည်တွေ မရှိတဲ့အခါမှာတော့ သူက အချိန်ပိုင်း ခရီးသည်ပို့သူယာဉ်မောင်းအဖြစ် ရပ်တည်နေခြင်းဖြစ်သည်။

နံနက် ၆:၅၀ လောက်မှာ အိမ်သာတက်ပြီး ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးတဲ့နောက် ဝမ်ကျန့်ကောရဲ့ဖုန်းကနေ အော်ဒါဝင်တဲ့ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက သူ့ရဲ့ဖုန်းကို မြန်မြန်ထုတ်ကြည့်လိုက်ပြီး မြေပုံက ရော့ခ်ကနေ နှစ်မှတ်တိုင်လောက်အကွာမှာရှိတဲ့ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်တစ်ခုမှာ ခရီးသည်က ဝန်ဆောင်မှုတောင်းဆိုထားတာကို ပြနေသည်။

ဝမ်ကျန့်ကောက ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာပြသထားတဲ့ ခရီးသည်ရဲ့နေရာက ဖြည်းဖြည်းချင်းရွေ့လျားနေတာကို သတိထားမိသည်။

အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီးနောက် သူက တိုက်ရိုက် ဖုန်းခေါ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ဟယ်လို၊ ကားမှာလိုက်တာက ခင်ဗျားလား” လို့ ဖုန်းချိတ်ဆက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ကျန့်ကောက မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်ပါ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဘယ်လောက်ဝေးလဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အသံထွက်ပေါ်လာပေသည်။

“ငါက ရော့ခ်လမ်းမှာ နေတာ၊ အခုထွက်ရင် နှစ်မိနစ်လောက်အတွင်း ရောက်ပါမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ရွေ့လျားနေတာ တွေ့ရတယ်။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ” လို့ ဝမ်ကျန့်ကောက မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက “ကျွန်တော်က မြို့လယ်ခေါင်ကို အမြန်သွားချင်နေတယ်။ အခုတော့ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာပါ။ ကားကို မောင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို လာခေါ်ပေးပါ၊ ပိုမြန်လေ ပိုကောင်းလေပဲ။ မြန်မြန်လုပ်နိုင်ရင် ကျွန်တော် ယွမ် ၂၀၀ ပိုပေးပါမယ်” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ရပြီ” လို့ ဝမ်ကျန့်ကောက ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူက ဖုန်းချလိုက်သည်၊ ကားသော့ကိုယူပြီး တံခါးအပြင်ကို ထွက်သွားသည်။ သူက ယာဉ်မောင်းခုံမှာ နေရာယူလိုက်သည်၊ ဖုန်းကို နေရာတကျထားလိုက်သည်၊ အားသွင်းကြိုးကို ထိုးလိုက်သည်၊ သူ့ရဲ့အချစ်တော် နစ်ရှ်အမှတ်တံဆိပ် ဆီဒင်ကားကို စတင်ပြီး ရော့ခ်ရဲ့လမ်းမကြီးကနေ ထွက်ခွာလာသည်။

...

ဒါက လွီရှင်းနဲ့တွေ့ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ဒုတိယမြောက် အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဘတ်စ်ကားက မတ်စောက်တဲ့ တောင်စောင်းအောက်ကို ထိုးဆင်းသွားပြီးနောက်မှာတော့ သူက သူ့ရဲ့ပထမဆုံး အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်းကို လုပ်ခဲ့သည်။ ဒုတိယအကြိမ်မှာတော့ သူက ဘတ်စ်ကားကို စီးပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ဖော်ထုတ်ခံခဲ့ရပြီး နောက်ကနေ လိုက်ခံခဲ့ရတာကြောင့် သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်သုံးကောင်ကို ထုတ်ပြီးနောက်မှာ နောက်ဆုံးမှာတော့ အနိုင်ယူခံရလပြီးနောက် အချိန်ပြန်ရစ်ဖို့ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူက မြက်ထဲက မြွေကို မ ခြောက်ထုတ်တော့ဘဲ သူ့ရဲ့ချဉ်းကပ်မှုကို ပြောင်းပြီး ဘတ်စ်ကားကို မစီးတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

လွီရှင်းက ကားပေါ်ကို တက်လာတာကို သတိထားမိတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူက “တက္ကစီ” အက်ပလီကေးရှင်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဝမ်ကျန့်ကောဆီကနေ အကြောင်းပြန်ကြားချက် ရရှိလာလေသည်။

ယွမ် ၂၀၀ အပိုနဲ့ သူ့ကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်တာကြောင့် ဝမ်ကျန့်ကောက ဂက်စ်နင်းဖို့ နီးပါးဖြစ်နေသည်၊ လေးမိနစ်အတွင်းမှာပဲ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ဖုန်းက မြည်လာသည်။

“ဟယ်လို၊ ခင်ဗျားက ဘတ်စ်ကားနံပါတ် ၈၀၃ ပေါ်မှာလား။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့နောက်မှာပဲ” လို့ ဝမ်ကျန့်ကောရဲ့ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက “နောက်မှတ်တိုင်မှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေ” လို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဖုန်းချတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ငွေရောင်မီးခိုးရောင် နစ်ရှ်အမှတ်တံဆိပ် ဆီဒင်ကားတစ်စီးက ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ဘတ်စ်ကားနံပါတ် ၈၀၃ ရဲ့ရှေ့ကို အပြေးအလွှားသွားကာ ရှေ့က မြင်သာတဲ့ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အဲ့ဒီမှာတော့ ဒီဆီဒင်ကားအပြင် ဘတ်စ်ကားစောင့်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်သာ ရှိသည်။

အဲ့ဒါကတော့ အဖြူရောင်ဘောင်းဘီတိုနဲ့ လက်တိုရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ဆံပင်တွေက ရှုပ်ပွနေသည်၊ သူမက လမ်းဘက်ကို ကျောပေးပြီး ပလက်ဖောင်းပေါ်က ကြော်ငြာဘုတ်ကို ကြည့်နေဟန်ရှိသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ဘတ်စ်ကားက မှတ်တိုင်ကို ချဉ်းကပ်လာသည်။

နောက်ဘက်တံခါးပွင့်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူ့ရဲ့ကျောပိုးအိတ်နဲ့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက ဘတ်စ်ကားပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး စောင့်နေတဲ့ ဆီဒင်ကားထဲကို ချက်ချင်း ဝင်သွားသည်။

တံခါးပိတ်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက ဘတ်စ်ကားကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ထိုင်နေတဲ့ လွီရှင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး သူဆင်းသွားတာကို မသိပုံရ ‌‌ ‌ ပေသည်။

အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပလက်ဖောင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု မူမမှန်တာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

သူက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့အကြည့်က ဘတ်စ်ကားပလက်ဖောင်းပေါ်ကို ကျရောက်သွားရာသူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။

ဘတ်စ်ကားမောင်းသူက နှစ်စက္ကန့်တောင် မစောင့်ဘဲ ဘတ်စ်ကားကို ကျောပေးထားတဲ့ အဖြူရောင်အမျိုးသမီးက ကားပေါ်တက်မယ့် လက္ခဏာမပြတာကို မြင်ပြီး တံခါးပိတ်ကာ ရှေ့ကိုမောင်းထွက်သွားသည်။

“သွားကြစို့၊ မြန်မြန်မောင်း” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ဝမ်ကျန့်ကောကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်၊ သူ့ရဲ့အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်၊ “မြို့ထဲကို သွားကြမယ်”။

ဝမ်ကျန့်ကောက ဆီဒင်ကားကို စပြီး မောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

အဲ့ဒီစကားတွေကြားတော့ သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ကားက ရှေ့ကို ပစ်ထွက်သွားကာ ထွက်ခွာသွားတဲ့ နံပါတ် ၈၀၃ ဘတ်စ်ကားကို လျင်မြန်စွာမီသွားပြီး ဖြတ်ကျော်ကာ အဝေးကို ရောက်ရှိသွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်မှာရှိတဲ့ ဘတ်စ်ကားရဲ့လှုပ်ရှားမှုကို လေ့လာဖို့အတွက် ခေါင်းကို ထပ်လှည့်လိုက်ပြီး ပလက်ဖောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပုံမှန်မဟုတ်တာ ဘာမှမတွေ့ရတော့ သူက ခေါင်းပြန်လှည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

တကယ်တော့ ကိုယ်ပိုင်ကားက အတော်လေး အဆင်ပြေသည်။ တောင်ပေါ်လမ်းရဲ့ အကြမ်းတမ်းဆုံးအပိုင်းကို လျင်မြန်စွာဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး ဘတ်စ်ကားကိုလည်း အဝေးမှာ ချန်ထားခဲ့နိုင်ခဲ့သည်။

မြို့ပြဧရိယာနဲ့ ပိုနီးလာတာကြောင့် လမ်းရဲ့တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ အိမ်တွေ ပိုများလာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့နှလုံးသားက တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ဆီဒင်ကားက မြို့လယ်ခေါင်ကို ဝင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောလမ်းပေါ်ကို ဝင်ရောက်လာရာမသိတဲ့အကြောင်းပြချက်

တစ်ခုကြောင့် ကားတွေက အတန်းလိုက် ရပ်တန့်နေပြီး ယာဉ်ကြောပိတ်မှု အကြီးအကျယ်ဖြစ်နေသည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်ခန်းကနေ ယာဉ်မောင်းခန်းဆီကို ကိုင်းလိုက်ပြီး ရှေ့ကပိတ်နေတဲ့လမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှေ့မှာရှိတဲ့ ကားတွေအားလုံးက ရပ်တန့်နေပြီး ဘယ်သူမှ လမ်းဖြတ်တိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာမျိုး မရှိပေ။

တကယ်တော့ ကားတွေက အများကြီးဖြစ်နေတာကြောင့် ဖြတ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ၊ ကားတိုင်းက သူ့ရှေ့က ကားနောက်ကိုစည်းကမ်းတကျလိုက်နေသည်။

ဒီအချိန်မှာ ဒီနေရာမှာ ကားပိတ်မိမယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

“ဒါက ရုံးတက်ရုံးဆင်းချိန် ဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ကားအနည်းငယ် တိုက်မိတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်” လို့ ဝမ်ကျန့်ကောက သူ့ကိုယ်သူ မှန်းဆလိုက်သည်။

ယာဉ်တိုက်မှုဖြစ်တဲ့နေရာကို အတိအကျမမြင်နိုင်တာကြောင့် စောင့်ဆိုင်းရုံကလွဲလို့ တခြားဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက အချိန်ကိုစစ်ဆေးပြီး သူ့ရဲ့မိဘတွေကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ဖခင် ယန်တာကောက စက်ရုံမှာ ညဆိုင်းဆင်းခဲ့ပြီး အိမ်ပြန်မလာသေးသလို သူ့ရဲ့မိခင်ကလည်း မနက်ဆိုင်းအတွက် စောစောထွက်သွားခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် အခုတော့ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှမရှိပေ။

လက်ရှိအခြေအနေအရ ယန်ကျွင်းဇဲက အငြိုးကြီး အဘွားအိုရဲ့ နောက်ယောင်ခံလိုက်မှုကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့ပုံရပေမဲ့ အစစ်အမှန်ပြဿနာက ရှေ့မှာရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို သူကောင်းကောင်းသိနေသည်။

ကျန်းရှောင်မိုက ခဏတာ ပြန်လာနိုင်မှာမဟုတ်သလို ဒီမှာရှိတဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့ဝင်တွေကလည်း ကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူထက် အဆင့်မြင့်တဲ့သူ မရှိနိုင်ပေ။ ကြယ်နှစ်ပွင့် ဒါမှမဟုတ် အဆင့်နိမ့်တဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေသာ ရောက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့က အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ပေ။

အခြေအနေဆိုးလာခဲ့မယ်ဆိုရင် သူက အရင်အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ စီစဉ်ထားသည်၊ ယွီရှောင်ချန်ဆီကို သွားပြီး ကျန်းရှောင်မိုရောက်လာတာကို စောင့်နေ ပေလိမ့်မည်။

ဒီအတောအတွင်းမှာတော့ ခဏတာ ရှောင်ရှားဖို့အတွက် ခေးအာရဲ့ အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်း သတိပေးချက်ကို အသုံးပြုလိမ့်မည်။

သူစဉ်းစားနေတုန်းမှာ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းတဲ့အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဒီအကြံက ယန်ကျွင်းဇဲကိုယ်တိုင်ကိုတောင် အံ့ဩသွားစေသည်၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့ခေါင်းထဲကို ပေါ်လာတာလဲဆိုတာကို သူနားမလည်နိုင်ပေ။ ဒါပေမဲ့ ဆက်ပြီးစဉ်းစားကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ ဒါက လုံးဝမဖြစ်နိုင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ရ ပေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူက လက်ရှိမှာ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်သုံး‌ကောင်ကို အသုံးပြုနိုင်နေသည်၊ သူတို့က အငြိုးကြီး အဘွားအိုနဲ့ ယှဉ်လို့မရပေမဲ့ ဒီရူးသွပ်တဲ့အကြံက အလုပ်ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ယန်ကျွင်းဇဲစီးလာတဲ့ ငွေမီးခိုးရောင် ဆီဒင်ကားရဲ့ ညာဘက်မှာ အကျွမ်းတဝင်ရှိတဲ့ ကားပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက မသိစိတ်ကနေ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်း အံ့ဩသွားသည်။

ဘတ်စ်ကားနံပါတ် ၈၀၃ က အမှန်တကယ် သူတို့ရဲ့ကားကို ကျော်တက်သွားပြီး ရပ်တန့်နေတဲ့ ကားတန်းနဲ့အတူ ရောက်လာတာကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက တခြားမြို့တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး သေချာမသိပေမဲ့ ရွှင်ထျန်းမြို့လိုမျိုး ဒုတိယ ဒါမှမဟုတ် တတိယတန်းစား မြို့တွေမှာတော့ ဘတ်စ်ကားတွေက မကြာခဏဆိုသလို ကျော်တက်သည်၊ လမ်းကြောပိတ်ဆို့သည်၊ လမ်းကြောပြောင်းသည်၊ နဲ့ အကာအကွယ်မဲ့စွာ တိုးဝှေ့ပြီး သွားလေ့ရှိသည်၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကို “မြို့လမ်းမရှင်းသူ” လို့ နာမည်ပြောင်ရရှိထားသည်။

ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ကားကို ကားကြပ်တည်းတဲ့အကြားမှာ နံပါတ် ၈၀၃ ဘတ်စ်ကားက ကျော်တက်သွားတာက အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။

ဘတ်စ်ကားအတွင်းထဲမှာ အကျွမ်းတဝင်ရှိတဲ့ လူငယ်က ထိုင်နေတုန်းဖြစ်ပြီး အခုတော့ တခြားခရီးသည်အချို့လည်း ကားပေါ်မှာ ပါလာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လေ့လာနေတုန်းမှာပဲ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေတဲ့ လွီရှင်းက ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့ခေါင်းကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်ပြီး ဘတ်စ်ကားပြတင်းပေါက်ကနေ ဆီဒင်ကားထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲအပေါ်ကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“စောက်ရမ်းပဲ၊ မပုန်းတော့ဘူး။ ဒီလိုပဲ လုပ်ကြစို့”

လွီရှင်းရဲ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်တာက အငြိုးကြီး အဘွားအိုရဲ့မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ရသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့စိတ်ထဲကို ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ချက်ချင်းလုပ်ဆောင်လိုက်သည်။