အခန်း (၃၁၅)

ဘာ! ငါ့အိပ်မက်ထဲက ဇနီးတွေက တကယ်လား။

ရှဲ့မူလင်သည် ကြိုးခြောက်လုံးတောင်တန်းသို့ ရောက်လာရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ ယဲ့ယွီကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝူကျစ်တောင်ထိပ်ဖျားမှ အကြီးဆုံးအစ်မ ထော်ပုချီယွဲ့သည် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေရာမှ ထွက်လာပြီးနောက် ယဲ့ယွီကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ကာ ရှဲ့မူလင်ကို သူ့အနီးသို့ မချဉ်းကပ်နိုင်အောင် တားဆီးခဲ့သည်။

ထိုအပြုအမူက ရှဲ့မူလင်ကို အလွန်ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

သူမသည် ညဘက်တွင် ယဲ့ယွီ၏အခန်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ်ဝင်ကာ "ဖက်လှဲတကင်း" နေရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူမ မျှော်လင့်မထားသည်မှာ ညဘက်တွင် ယဲ့ယွီနှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေစဉ် ထော်ပုချီယွဲ့က ယဲ့ယွီ၏အခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်နေသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ဖမ်းမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် မသင့်လျော်သည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ညသန်းခေါင်အချိန်တွင် ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး အခန်းထဲတွင် လက်ချင်းတွဲ၍ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေခြင်းကို အခြား ရည်ရွယ်ချက်များ မရှိဟု မည်သူက ယုံကြည်နိုင်မည်နည်း။

ရှဲ့မူလင်သည် ဒေါသအလွန်ထွက်၍ သွားများကိုပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားအောင် ကြိတ်ချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ဖြစ်နိုင်လျှင် သူမသည် ထော်ပုချီယွဲ့ကို ကန်ထုတ်ပြီး သူမနေရာကို ဝင်ယူချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်က ရှဲ့မူလင်သည် ထော်ပုချီယွဲ့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်လောက်အောင် အင်အားမရှိခဲ့ပေ။

သူမကို စိန်ခေါ်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းသည် အရှက်ရစေရုံသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် မကျေမနပ်ဖြင့် ထိုအခြေအနေကို လွှတ်ထားလိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လီရော့ဝမ်နှင့် ယွင်ရော့မူတို့လည်း ယဲ့ယွီပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေရန် ဝူကျစ်တောင်ထိပ်ဖျားသို့ ရောက်လာခဲ့သောအခါ အခြေအနေသည် ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည်။

ယဲ့ယွီ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ရရှိရန် ကြိုးပမ်းနေသည့် "နတ်ဘုရားမ" ကဲ့သို့ မိန်းကလေးများစွာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ရှဲ့မူလင်သည် ပို၍ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဘာလဲ၊ ဒီနတ်သမီးလေးတွေအားလုံးက ယဲ့ယွီနဲ့ ဖက်လှဲတကင်းနေဖို့ ဒီကို လာကြတာလား။

အကယ်၍ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမသည် တန်းစီစောင့်နေရခြင်းနှင့်ပင် စိတ်မရှည်နိုင်ဘဲ သေရတော့မည်။

ပိုဆိုးသည်မှာ ထော်ပုချီယွဲ့က ယဲ့ယွီကို မပြတ် စောင့်ကြည့်နေခြင်းကြောင့် ရှဲ့မူလင်သည် လုပ်ဆောင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရရှိခဲ့ပေ။

အခြေအနေသည် သူမကို လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျစေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယဲ့ယွီ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မမြင်ရဘဲ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ရှဲ့မူလင်သည် သတ္တိရှိသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်ခဲ့သည်။

သူမသည် အပြင်ထွက်၍ ယဲ့ယွီကို ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေတော့မည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းက ဘာကောင်းကျိုးမှ မရှိနိုင်ပေ။

ယဲ့ယွီပြန်လာခဲ့လျှင်ပင် ထော်ပုချီယွဲ့သည် အတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ် ရှိနေဦးမည်ဖြစ်ပြီး အလှည့်ကို စောင့်နေသည့် အခြားမိန်းကလေးများလည်း ရှိနေဦးမည်။

အဘယ်ကြောင့် ဦးဆောင်မလုပ်ရမည်နည်း။ သူမသာ ယဲ့ယွီကို ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်တွင် ရှာတွေ့ပါက အခြားသူများ၏ အနှောင့်အယှက်မပါဘဲ ယဲ့ယွီနှင့် အချိန်ဖြုန်းရန် အခွင့်အရေးများစွာ ရရှိလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း လောကကြီးသည် ကျယ်ပြန့်လွန်းပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေခြင်းသည် ကောက်ရိုးပုံထဲမှ အပ်တစ်ချောင်းကို ရှာဖွေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူမ ကြိုးပမ်းသော်လည်း ရှဲ့မူလင်သည် ယဲ့ယွီကို မတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့ချေ။

သူမက သူမ၏ဆရာ ဟုန်လွမ်းနှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့ခဲ့သည်အထိ ဖြစ်သည်။

ဟုန်လွမ်းသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် အရက်အလွန်အကျွံ သောက်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ဝိုင်အိုးကို ကိုင်ကာ ယိမ်းထိုးနေသည်။

သူမသည် ရှဲ့မူလင်၏ပါးများကို နောက်ပြောင်ကာ ဆွဲညှစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရှဲ့မူလင်က ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

“ဒါ ဘာလဲ။ မင်းက ယဲ့ယွီကို ထိခွင့်ရှိပြီး ဘယ်သူမှ မင်းကို မထိရဘူးလား” ဟု ဟုန်လွမ်းက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

ရှဲ့မူလင်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူမ၏ မူရင်းအေးစက်သော သဘောသဘာဝက မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။

သူမသည် ယဲ့ယွီမှလွဲ၍ မည်သူ၏ ထိတွေ့မှုကိုမဆို မုန်းတီးခဲ့သည်။

၎င်းသည် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော အရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူမ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ပေ။

ဟုန်လွမ်းက ဆက်၍ဖိအားမပေးတော့ပေ။ အစားထိုးအနေဖြင့် သူမသည် အိတ်တစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ရှဲ့မူလင်ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါယူထား။ သကြားလုံးလို သဘောထားပြီး စားလိုက်။ မင်းအတွက် ကောင်းလိမ့်မယ်။ ဪ၊ နောက်တစ်ကြိမ် မင်းရဲ့ဆရာကို တွေ့ရင် နည်းနည်းလေးတော့ ပြုံးပြပေးပါဦး၊ ဟုတ်လား”

ရှဲ့မူလင်သည် အိတ်ကို ဖမ်းလိုက်ပြီး နာကျင်စရာကောင်းလောက်အောင် အဆင်မပြေသည့် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် အလွန်စနောက်ချင်စရာဖြစ်နေသောကြောင့် ဟုန်လွမ်းသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ” ရှိကြောင်း တီးတိုးရေရွတ်ကာ လမ်းလျှောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဟုန်လွမ်း ထွက်သွားပြီးနောက် ရှဲ့မူလင်သည် ယဲ့ယွီကို ဆက်လက်ရှာဖွေခဲ့သည်။

သူမသည် ကြိုးခြောက်လုံးတောင်တန်းကို ဖြတ်သွားသောအခါ ဟုန်လွမ်းပေးထားသော အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

အတွင်းတွင် လက်သီးအရွယ်ခန့်ရှိသော အနီရောင်ကျောက်တုံးတစ်တုံး ရှိနေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာသည် မသင်္ကာသောအမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဒါက တကယ်ပဲ စားလို့ရတာလား။

အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏ ဆရာကို ယုံကြည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဟုန်လွမ်းသည် များစွာသော ကိစ္စရပ်များတွင် အားကိုးမရနိုင်သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် အစားအသောက်ဆိုင်ရာ သူမ၏ အကြံပြုချက်များသည် တစ်ခါမျှ မှားယွင်းခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

တကယ်ပင် ထို “ကျောက်တုံး” သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ကောင်းမွန်သော အရသာရှိနေသည်။

အနည်းငယ် စားပြီးနောက် သူမသည် ၎င်းကို အကုန်စားလိုက်သောအခါ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော အပူဓာတ်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကြီးမားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဆင်းဝင်ရောက်လာပြီး ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော် အလယ်အဆင့်ရှိ သူမ၏ အခက်အခဲကို ဖြတ်ကျော်သွားစေခဲ့သည်။

၎င်းသည် ထိုတွင် ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။

သူမသည် နောက်ဆုံးအဆင့်ကို လုံးဝကျော်သွားခဲ့ပြီး ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော် အထွတ်အထိပ်သို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူမ၏နဂါးသွေးသားသည် အပြည့်အဝ နိုးကြားလာပြီး သူမ၏ စစ်မှန်သော နဂါးခန္ဓာကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသောအခါ သူမ၏ ပုံရိပ်သည် မည်သူ၏ မျက်စိအောက်မှ မလွတ်ခဲ့ပေ။

ထိုနေ့တွင် ကျင့်ကြံသူလောကသည် ကြိုးခြောက်လုံးတောင်တန်းတွင် နဂါးတစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့ရကြောင်း သတင်းများဖြင့် ဆူညံသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ အစွမ်းအစအသစ်များဖြင့် ရှဲ့မူလင်သည် နတ်ဘုရားကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ကို သိလိုက်သည်။

၎င်းသည် ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ကပ်ဘေးများသည် အန္တရာယ်ကြီးမားသည်ဟု နာမည်ကြီးပြီး ကျင့်ကြံသူအများစုအတွက် သေလုနီးပါး အတွေ့အကြုံပင် ဖြစ်သည်။

စစ်မှန်သောနဂါးတစ်ကောင်ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ရှင်သန်နိုင်ခြေ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိသည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သည်။

ပိုဆိုးသည်မှာ အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် လုံခြုံပြီး လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခု လိုအပ်နေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နဂါးများ၏ သွေး၊ အရွတ်နှင့် အကြေးခွံများသည် ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော အရာများ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ကပ်ဘေးကာလအတွင်း သူမ၏ စစ်မှန်သောပုံစံကို ဖော်ထုတ်ခြင်းသည် အခွင့်ကောင်းယူလိုသူ အများအပြားကို ဆွဲဆောင်မည်မှာ သေချာသည်။

သူမကို ကာကွယ်ပေးမည့်သူ မရှိပါက တစ်ချက်မှားယွင်းရုံနှင့် သေဆုံးနိုင်သည်။

ရှဲ့မူလင်သည် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ထိန်းချုပ်ပြီး ကောင်းကင်ကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် ဝူကျစ်တောင်ထိပ်ဖျားသို့ ပြန်ရောက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရန် ကနဦးက စီစဉ်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဟုန်လွမ်းပေးခဲ့သော “ကျောက်တုံး” သည် အာနိသင် အလွန်ပြင်းထန်နေသည်။

မည်မျှပင် ကြိုးစားထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်ဘဲ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် ကောင်းကင်ကပ်ဘေးကို အချိန်မတိုင်မီ ရင်ဆိုင်ရနိုင်ခြေ ရှိနေသည်။

စိတ်မပါဘဲ သူမသည် ကောင်းကင်ကပ်ဘေးကို ကြိုးခြောက်လုံးတောင်တန်းတွင်ပင် ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အနှောင့်အယှက်များကို လျှော့ချရန်အတွက် သူမသည် နဂါးဟိန်းသံကို အသုံးပြု၍ စုရုံးနေကြသော ကျင့်ကြံသူများကို ကွဲလွင့်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူမ မျှော်လင့်မထားသည်မှာ သူတို့အထဲတွင် ယဲ့ယွီကို တွေ့လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ အရည်ပျော်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ပျော်ရွှင်မှု အပြည့်ဖြင့် အစားထိုးခံခဲ့ရသည်။

ထိုပျော်ရွှင်မှုက သူမကို လက်ရှိအချိန်သို့ ရောက်စေခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် ယဲ့ယွီကို ဖက်တွယ်ထားပြီး သူမ၏အမြီးကို သူ၏ခြေထောက်တွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပတ်ထားသော ရှဲ့မူလင်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။

၎င်းသည် သူမ၏ အိပ်မက်ထဲက အခြေအနေပင်ဖြစ်ပြီး ယဲ့ယွီနှင့် အနှောင့်အယှက်မရှိ နီးကပ်စွာ ထိတွေ့နေရသည်။

သို့သော် ပျော်ရွှင်မှုသည် ခဏတာသာဖြစ်သည်။

မိုးခြိမ်းသံ ပို၍ ကျယ်လာသောအခါ ဖျက်ဆီးခြင်း အငွေ့အသက်သည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

စိတ်မပါစွာဖြင့် ရှဲ့မူလင်သည် ယဲ့ယွီကို လွှတ်လိုက်ပြီး ပင်လယ်ထဲသို့ မီတာတစ်ထောင်အကွာအဝေးတွင် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

“ဂျူနီယာလေး၊ ငါ့ကို အောင်မြင်ဖို့ ဆုတောင်းပေးပါဦး။

ဒီကောင်းကင်ကပ်ဘေးကို ငါ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါတို့ ကျင့်ဖော်တွေ ဖြစ်လာပြီး နေ့တိုင်း ဖက်လှဲတကင်း နေကြမယ်!”

သူမ၏စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယဲ့ယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားခဲ့သည်။

ဘာကြောင့် သူမ၏စိတ်က ဖက်လှဲတကင်းနေခြင်းအပေါ်မှာသာ စွဲလမ်းနေရတာလဲ။ အဲဒါက တကယ်ပဲ ဒီလောက် ပျော်ဖို့ကောင်းသလား။

“ဗုန်း!”

ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးပထမတန်းသည် ထိုးကျလာခဲ့သည်။

၎င်းကို လျှော့မတွက်ရဲသောကြောင့် ရှဲ့မူလင်သည် သူမ၏ စစ်မှန်သော ပုံစံဖြစ်သည့် ပေတစ်ရာရှည်လျားသော ငွေရောင်နဂါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

သူမသည် လျှပ်စီးကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်တွင်ပင် အားစိုက်ထားရသည့် လက္ခဏာများ ပြသနေသည်။

အလွန်ကျယ်လောင်သော ဟိန်းသံကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူမသည် ပင်လယ်ကို လှိုင်းလေထန်လာအောင် မွှေနှောက်လိုက်သည်။

ယဲ့ယွီသည် ထိုမြင်ကွင်းကို အံ့သြစွာ ကြည့်နေမိသည်။

ရှဲ့မူလင်သည် မကြာခဏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော်လည်း ဤမြင်ကွင်းသည် နဂါးများနှင့်ပတ်သက်ပြီး သူ အမြဲတမ်းစိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။

မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်၊ လင်းလက်နေသော လျှပ်စီး၊ ကောင်းကင်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဟိန်းဟောက်နေသော ငွေရောင်နဂါးသည် ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ကနဦးက ကွဲလွင့်သွားခဲ့သော ကျင့်ကြံသူများသည် ဆူညံသံများကြောင့် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ယင်ဖေးကျင်းလည်း သူတို့အထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။

ငွေရောင်နဂါးသည် ကောင်းကင်ကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်နေချိန်တွင် ယဲ့ယွီတစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်လာခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက ရှိနေခဲ့သော ဆံပင်ဖြူဖြူ မိန်းကလေး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။

သူမက…

သူမ၏အတွေးများသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အယူအဆတစ်ခုအဖြစ် လှည့်ပတ်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဟုလည်း မဆိုနိုင်ပေ။

စုရုံးနေကြသော ကျင့်ကြံသူများသည် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြစဉ် သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

၃၁၆ ဆက်ရန်