အခန်း (၃၂၅)

---

သုံးရက်အကြာတွင်

ကောင်းကင်နဂါးချောက် ၏ တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများသည် စစ်ပွဲအလံတလူလူလွှင့်ကာ အချိန်မရွေး ထွက်ခွာရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ရပ်နေကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သုံးရက် စောင့်ခဲ့ရတာလဲ?

အကြောင်းပြချက်က ရိုးရှင်းပါတယ်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့၊ ဒီပဋိပက္ခဟာ ဂိုဏ်းချုပ် ပူဟောက်ယန် ကနေ စတင်ခဲ့တာဖြစ်လို့ သူက ဦးဆောင် ဖို့ မဖြစ်မနေ လိုအပ်တယ်။

သို့သော်လည်း၊ သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာများ—အထူးသဖြင့် သူ့မျက်နှာပေါ်က ရောင်ရမ်းမှု က တစ်ညတည်းနဲ့ မပျောက်နိုင်ဘူး။

သူ့ကို ပြန်လည်သက်သာဖို့နဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တင်ပြဖို့ အချိန်ပေးတာက ပိုပြီး သင့်တော်ပါတယ်။

ဒုတိယအနေနဲ့၊ ဆက်သွယ်ရေးကျောက်တုံး ကိစ္စကြောင့် အရှက်ရခဲ့တဲ့ အကြီးအကဲကြီး ကျူရွီကျုန်း ဟာ ကျောက်မိုဂိတ် ကို ဆန့်ကျင်ရာမှာ ပူဟောက်ယန် နှင့်အတူ ရပ်တည်မယ်လို့ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြေညာခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲတချို့နဲ့ တပည့်တွေဟာ နက်နက်နဲနဲ တွန့်ဆုတ် နေကြတုန်းပဲ။

ကျောက်မိုဂိတ် ဟာ သူ့ရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု ကြောင့် နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတယ်။

ကောင်းကင်နဂါးချောက် က သူတို့အပေါ် လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေခြင်း လို ဖြစ်နေတယ်။

များစွာသောသူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို မစွန့်ချင်ကြဘူး။

ဒီအချိန်မှာပဲ ယဲ့ယွီ ဝင်ရောက်လာတယ်။

တွန့်ဆုတ်နေသူတွေကို စုစည်းဖို့အတွက် ယဲ့ယွီ ဟာ စည်းလုံးမှု တစ်ခုကို အရင်ပြသတယ်။

သူဟာ ပူဟောက်ယန် ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို မှတ်တမ်းတင်ကျောက်တုံးတစ်ခုနဲ့ ဖမ်းယူထားတဲ့ ရုပ်ပုံတွေကိုထပ်ကာထပ်ကာ ပြသတယ်၊ ဒါက လူအုပ်ဆီကနေ မခံမရပ်နိုင်သော စာနာမှု လှိုင်းလုံးတွေ ထွက်ပေါ်လာစေတယ်။

နောက်တစ်ခုအနေနဲ့၊ သူဟာ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်ရဲ့ အခြေခံမူ များဖြစ်တဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှု နှင့် ကျေးဇူးသိတတ်မှု ကို အလေးပေးပြောဆိုတယ်။

“နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူတွေအနေနဲ့၊ ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့သူတွေကို ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ကို မမေ့နိုင်ဘူး။

ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းဟာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နာမည်ကို အကာအကွယ်ပေးပြီး ကျင့်ကြံလောကမှာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို အာမခံပေးတယ်။

ငါတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အရှက်ရမှု ကို လက်စားချေဖို့ပျက်ကွက်ပြီး ထားခဲ့မယ်ဆိုရင် လူတွေက ကောင်းကင်နဂါးချောက် ကို ဘယ်လို ထင်မြင်ယူဆကြမလဲ?

ဒါက ပူဟောက်ယန် အတွက် မျက်နှာကို ရိုက်ရုံသက်သက် မဟုတ်ဘူး—ခင်ဗျားတို့ တစ်ဦးစီတိုင်းရဲ့ မျက်နှာကို ရိုက်တာပဲ!”

သူတို့ရဲ့ ဒေါသ ကို မီးမွှေးပြီးနောက် ယဲ့ယွီ ဟာ ရောက်ရှိလာမယ့် လောကကြီးတခုလုံးကိုစိုးမိုးနိုင်မယ့်အကြောင်းကိုလုပ်ကြံပီးဆက်ပြောတယ်။

“ဒီလို စဉ်းစားကြည့်ပါ- ကောင်းကင်နဂါးချောက် ၊ နတ်ဆိုးသခင် ပိုင်ရှီချူ ရဲ့ နယ်ပယ်အောက်မှာ နံပါတ်တစ် ဂိုဏ်း ဖြစ်လာမယ်!

ဒီလိုမျိုး ဘုန်းအာနုဘော်ရှိတဲ့ ဘွဲ့ တစ်ခုကြောင့် ခင်ဗျားတို့ ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား ခေါင်းမော့ပြီး လျှောက်နိုင်လိမ့်မယ်။"

ရန်စခြင်း နှင့် လှုံ့ဆော်မှု ကို ပေါင်းစပ်တွက်ချက်မှုတစ်ခုကနေတစ်ဆင့် ယဲ့ယွီ ဟာ သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစိတ်ဓာတ်ကို အပြည့်အဝ မီးထိုးပေးလိုက်တယ်။

ကောင်းကင်နဂါးချောက် ရဲ့ ခန်းမကြီးအပြင်ဘက်မှာ၊ စုဝေးနေတဲ့ တပည့်တွေနဲ့ အကြီးအကဲတွေဟာ တိုက်ပွဲ အတွက် အသင့်အနေအထားနဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ပြည့်နေကြတယ်။

အမြင့်ဆုံး ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ ပူဟောက်ယန် ဟာ စိတ်ခံစားမှု တွေနဲ့ လွှမ်းမိုးနေတယ်။

ကောင်းကင်နဂါးချောက် ကို တာဝန်ယူခဲ့တာကတည်းက ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းဝင်တွေကြားမှာ ဒီလို စည်းလုံးမှု မျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူဟာ ဒီအချိန်လေးကြောင့် အရမ်းပျော်ရွှင် မနေခဲ့ဘူး။

ဒါတွေအားလုံးဟာ ယဲ့ယွီ ကြောင့်မှန်း သူ သိတယ်။

သူကအရမ်းကို ပြင်းထန်အားကောင်းတဲ့ စစ်ထွက်မိန့်ခွန်းတစ်ခုကိုပြောခဲ့တယ်။

စစ်သည်တွေရဲ့ အားမာန်အပြည့်နဲ့ကြွေးကျော်သံတွေက စိတ်မခိုင်တဲ့သူဆိုရူးသွပ်သွားလောက်တယ်။

ယဲ့ယွီ ကို ကျေးဇူးတင်တဲ့ အကြည့် တစ်ချက် ပစ်ပြီး ပူဟောက်ယန် ဟာ နောက်ကို ဆုတ်လိုက်ပြီး လေးနက်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်၊ “ငါတို့ မထွက်ခွာခင် အကြီးအကဲ ယဲ့ ကို စကားအနည်းငယ် ပြောခိုင်းရအောင်!”

သူ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ပြီး အနားယူနေတဲ့ ယဲ့ယွီ ဟာ လန့်နိုး သွားတယ်။

သူ့မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ လူအုပ်ထဲက အကြည့်တိုင်းဟာ သူ့အပေါ်မှာ စွဲမြဲနေတယ်ဆိုတာ သူ တွေ့လိုက်တယ်။

“ဒါ ဘာကြီးလဲ?" ယဲ့ယွီ က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ တွေးလိုက်တယ်။

ကိုယ်ပိုင်အသံ ပေးပို့မှုကနေတစ်ဆင့် သူက မေးလိုက်တယ်၊ “ဂိုဏ်းချုပ်၊ ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ? ခင်ဗျားက ပြောပြီး ငါတို့ ထွက်ခွာမယ်လို့ သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား?”

ပူဟောက်ယန် က စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပြန်ဖြေတယ်: “ကျွန်တော် သေချာစဉ်းစားပြီးပြီ။ ဒီစည်းလုံးမှု၊ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်—ဒါတွေအားလုံး ခင်ဗျားကြောင့်ပဲ။

ခင်ဗျားမရှိရင် ကျွန်တော် ဒီခြေလှမ်းကို လှမ်းဖို့ သတ္တိရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။

ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းကြယ် ပဲ၊ ယဲ့ယွီ ၊ ပြီးတော့ ကောင်းကင်နဂါးချောက် ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းကြယ်လည်း ဖြစ်တယ်။

ခင်ဗျားတစ်ခုခု ပြောရမယ်!

ယဲ့ယွီ က ကန့်ကွက်နိုင်ခြင်းမရှိခင် ပူဟောက်ယန် က သူ့ကို ရှေ့တန်းဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားတယ်။

ရုတ်တရက် ဒီအပြုအမူကြောင့် အကြီးအကဲတွေရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေက ရှုပ်ထွေးမှု သို့ ပြောင်းလဲသွားတယ်။

ယဲ့ယွီ ဟာ ကောင်းကင်နဂါးချောက် ကို ရက်အနည်းငယ် အကြာကမှ ပူးပေါင်းခဲ့တာ။

သူ့ရဲ့ နောက်ပိုင်း ဝိညာဉ်ပုံသဏ္ဌာန် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က သူ့ကို အကြီးအကဲအဖြစ်သာ အရည်အချင်းပြည့်မီစေတယ်။

သူ့ရဲ့ မကြာသေးမီက လှုံ့ဆော်မှုအားထုတ်မှုတွေက ချီးကျူးစရာကောင်းပေမဲ့ ဒီလို စစ်ထွက်မိန့်ခွန်းပြောဖို့ အတွက် သူ ဘာတွေလုပ်ခဲ့သေးလဲ?

ပူဟောက်ယန် က သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရှေ့ကို ဖိတ်ခေါ်တာ—ဒါက မကြုံစဖူး ပဲ။

ဂိုဏ်းရဲ့ အုတ်မြစ်ဖြစ်တဲ့ အကြီးအကဲကြီး ကျူရွီကျုန်း ကရော ဘယ်လိုလဲ? ဒါက အဟောင်းကိုကျော်ပြီး အသစ်ကို မြှင့်တင်ဖို့ လှည့်ကွက်တစ်ခုလား?

အကြီးအကဲတွေဟာ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို မျှော်လင့်ပြီး ကျူရွီကျုန်း ကို သတိထားကြည့်လိုက်ကြတယ်။

သူတို့ အံ့သြစရာကောင်းတာက ကျူရွီကျုန်း က မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အိပ်ပျော်နေသလို လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ထိုင်နေတယ်။

အကြီးအကဲအချို့က အသံပေးပို့မှု တွေ ပို့လိုက်တယ်။

“ညီလေး၊ အခုက စကားပြောဖို့ အချိန်ပဲ!"

ဒါပေမဲ့ ကျူရွီကျုန်း က တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိခဲ့ဘူး၊ သူတို့ကို ပိုပြီး စိတ်ပူပန်လာစေတယ်။

နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ လူအုပ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရတော့ ယဲ့ယွီ ဟာ သူ့ရဲ့ အော်ဂလီဆန်စိတ်အချို့ကိုမြိုချလိုက်ရတယ်။

ချိုတွေ အရမ်းများလွန်းတယ်… နေရာတိုင်းမှာပဲ…

သူဟာ နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်တယ်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ၊ ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေနဲ့ သူရဲ့ အိပ်မက်လောက အတွေ့အကြုံတွေက လူအများရှေ့မှာ စကားပြောဖို့အတွက် သူ့ကို ယုံကြည်မှု ပေးတယ်။

ယဲ့ယွီ ဟာ အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့ ရှင်းလင်းပြတ်သားမှု နဲ့ စကားပြောတယ်။

“ဂိုဏ်းချုပ်က ကျွန်တော့်ကို စကားအနည်းငယ် ပြောခိုင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ထပ်ဖြည့်စရာ သိပ်မရှိပါဘူး။

ဒါဆို လက်တွေ့ကျကျ ပြောရအောင်။

ကျောက်မိုဂိတ် ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကို သတ်ရင်? နတ်ဆိုးကျောက် ၅၀ !

အကြီးအကဲတစ်ဦးကို သတ်ရင်? မှော်ရတနာ တစ်ခု ရလိမ့်မယ်!

ကျောက်မိုဂိတ် ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ရင်? ခင်ဗျားတို့ လိုချင်တဲ့ဟာ၊ ဂိုဏ်းချုပ်က ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးလိမ့်မယ်!”

သူ့ရဲ့ စကားက ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ကျတယ်၊ ဒါဟာ ဒါရုံမင်းဆက် မှာ သူအသုံးပြုခဲ့တဲ့ နည်းဗျူဟာတွေနဲ့ ဆင်တူတယ်။

သံသယဖြစ်နေရင် ဆုလာဘ်တွေ ပေးလိုက်!

“မနှောင့်နှေးကြနဲ့။ ဆင်ခြေမပေးနဲ့။ ခင်ဗျားတို့က ဒါကို ရယူဖို့ ခိုင်မာလုံလောက်ရင် ဒါကို ရလိမ့်မယ်!”

ဒါနဲ့အတူ ယဲ့ယွီ ဟာ ကမ်းလှမ်းချက်ကို အတည်ပြုဖို့ ပူဟောက်ယန် ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ပူဟောက်ယန် က နားလည်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်တဲ့ အသံနဲ့ ကြေညာလိုက်တယ်၊ “ဟုတ်တယ်! အကြီးအကဲ ယဲ့ ကတိပေးထားတဲ့ အရာအားလုံးကို ငါ အပြည့်အဝ ထောက်ခံ တယ်!”

ယဲ့ယွီ အဆိုပြုထားတဲ့ ဆုလာဘ်တွေက အရမ်းများ နေပေမဲ့ ပူဟောက်ယန် ဟာ ကျောက်မိုဂိတ် ကို ချေမှုန်းဖို့အတွက် ပိုက်ဆံဖြုန်းဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။

လူအုပ်က အော်ဟစ်အားပေးမှုတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

သိသာထင်ရှားတဲ့ ဆုလာဘ်တွေ—နတ်ဆိုးကျောက်တွေနဲ့ မှော်ရတနာတွေ—ရနိုင်ခြေဟာ မကြုံစဖူး ပဲ။

အရင်ကတော့ ပါးစပ်နဲ့ ချီးမွမ်းတာတောင် ရှားပါးတယ်။

အခုတော့ သူတို့ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေအတွက် ကြီးကြီးမားမား ဆုချခံရဖို့ အခွင့်အရေး ရနေပြီ။

မှော်ရတနာ အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အကြီးအကဲတွေတောင် သူတို့ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှု မြင့်တက်လာတယ်။

တိုက်ပွဲကြွေးကြော်သံတွေက ပိုကျယ်လာတယ်။

ယဲ့ယွီ က ဆူညံသံတွေအထက်ကနေ သူ့အသံကို မြှင့်လိုက်တယ်: “ ကောင်းကင်နဂါးချောက် အတွက်— ထွက်ခွာမယ် ငါတို့ဓားကရန်သူသွေးကိုသောက်မယ် !”

တကယ့်ကိုသွေးကြွနေတဲ့ နတ်ဆိုးတပ်မကြီးက လေထဲကို ရုတ်တရက် တက်သွားတယ်၊ အလင်းရောင်တွေက အပြင်ဘက်ကို ပျံသန်းသွားပြီး ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖြစ်စေတယ်။

ပူဟောက်ယန် က တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ကြည့်နေတယ်။

အဲဒီနောက်၊ သူက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်တယ်။

စောင့်ပါဦး… ငါ့ရဲ့ မိန့်ခွန်းပြောပြီးတဲ့နောက် ငါက ဦးဆောင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?

ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ကွင်းပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် နောင်တရ တဲ့ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်တယ်။

“ငါနိုးပဲ ယဲ့ယွီ က ဒီလောက်များများ လုပ်ပြီးပြီ၊ ငါက ဒါကို စိတ်ပူနေတာလား?

ငါ့မှာ နောင်တရစရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး…”

၃၂၆ ဆက်ရန်