အခန်း (၃၁၂)

အကြီးအကဲတစ်ဦးအနေဖြင့် ငယ်ရွယ်သော မျိုးဆက်၏ ကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းက ယေဘုယျအားဖြင့် မသင့်လျော် ပေ။

အထူးသဖြင့် ယင်ဖေးကျင်း က သူ့ တာအို အဖော်၏ တူမသက်သက်သာ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လန်နိုင်ငံ ၏ အုပ်စိုးသူ ယင်ကျီ သည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ပိုပြီး နည်းပါးသည်။

ဒါကြောင့် ပညာရှိရှိ သူသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်သည်။

အချစ်ရေးကိစ္စကြောင့် ဒေါသထွက်နေသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးက ထိန်းချုပ်မှုမရှိသော လေထဲပျံသန်းနေသော ဓား တစ်ချောင်းနှင့် တူသည်— မည်သူ့ကိုမဆို ခွဲခြားမသိဘဲ ခွေးရူးတစ်ကောင်တွေ့သမျှလိုက်ကိုက်နေသလို တိုက်ခိုက်ခြင်း ကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

ယင်ကျီ သည် ထိခိုက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

သူသည် ပိုးသား ပိုပြီး ယူဖို့ လိုအပ်သည်ဟု ဆိုကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်သည်။

သို့သော် သူ ခမ်းနားသော ခန်းမမှ ထွက်ခွာပြီး ဥယျာဉ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

ဒါက သူ၏ အချိန်အကြာကြီး ပျောက်ဆုံးနေသော သူ့ တူမ ၏ ယောက်ျား ယဲ့ယွီ မှလွဲ၍ တခြားသူ မဟုတ်ပေ။

အသံမထွက်ရဲပဲ အားပြင်းစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းရင်း ယဲ့ယွီကို လှမ်းခေါ်လိုက် သည် ။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ယဲ့ယွီ က သတိထားမိပြီး တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လာသည်။

“ခင်ဗျားက လန်နိုင်ငံ ရဲ့ အုပ်စိုးသူ ယင်ကျီ လား?” ဟု ယဲ့ယွီ က သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

ယင်ကျီ ၏ ပုံစံပြောင်းလဲမှုက အံ့ဩစရာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း သူ၏ အရှိန်ဝါ နှင့် ဘုရင်ဆန်သော အသွင်အပြင်များ၏ အစိတ်အပိုင်းများက မှတ်မိနိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဒီအပြင် လန်နိုင်ငံ တွင် နဂါးဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ယဲ့ယွီ ကို လက်ဝှေ့ယမ်းနိုင်သော လူမည်မျှ ရှိပါမည်လဲ?

“မှန်တယ်” ဟု ယင်ကျီ က အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “အပြောင်းအလဲက တော်တော်တော့ပြင်းထန်တယ် မဟုတ်လား? အခု ကျုပ်ကို မှတ်မိဖို့ ခက်နေတယ် မဟုတ်လား? သခင်လေးက ယင်ဖေးကျင်း အတွက် ဒီကို ရောက်လာတာ သေချာတယ် မဟုတ်လား?”

ယင်ဖေးကျင်း ရောက်ရှိလာကတည်းက ယင်ကျီ သည် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုခုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ဘာလို့ ယင်ဖေးကျင်း က ဘာမှ မရှင်းပြဘဲ ဒီကို ရုတ်တရက် ပြန်လာပြီး သူမသည် နှစ်ရက် လောက်နေပြီးမှ ထွက်ခွာမည်ဟုသာ ပြောတာလဲ?

အခု အရာအားလုံးက ရှင်းလင်းသွားသည်—သူမသည် ယဲ့ယွီ လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရင်း လန်နိုင်ငံ ကို စောင့်ဆိုင်းစခန်း အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

အာ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ။

ခံစားချက်များကို ဆွဲငင်ခြင်းနှင့် တွန်းပို့ခြင်း၊ ဒေါသနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ရောနှောခြင်း—ဒါကတကယ့် ဂန္တဝင်ဆန်မည့်ချစ်ခြင်းများတွင် တွေ့နေကျအရာများ ဖြစ်သည်။

ယဲ့ယွီ က အချစ်ရေး နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စများကို မသိဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မေးလိုက်သည်၊ “သူမ ဘယ်မှာလဲ? ကျွန်တော် သူ့ကို စကားပြောဖို့ လိုတယ်။”

“သူမက ခမ်းနားခြင်းပွဲတော် ခန်းမထဲမှာ” ဟု ယင်ကျီ က ပြုံးရယ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ “သွားလိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါ သတိပေးလိုက်မယ်၊ သူမက အခု မကျေနပ်မှု တွေ ပြည့်နေတာ။မင်း ဘာလုပ်လိုက်လို့ သူမကို ဒီလောက် ဒေါသထွက်စေတာလဲ?”

ယင်ကျီ ၏ လေသံက နောက်ပြောင်မှုများပါဝင်နေပြီး စိတ်ထဲကတော့ သူ့တူမ၏ အချစ်ရေးရာ အသေးစိတ်အချက်အလက်များ ကို စပ်စုလိုသည်။

သို့သော် ယဲ့ယွီ က ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ဘာ? မကျေနပ်မှု လား? သူမဆီကလား?

သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ရှေးခေတ်ကတည်းက အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများက တယောက်ကိုတယောက်စိတ်ရှိသလို ကိုင်တွယ်လို့မရဘူးလေ။

အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးတည်းရှိနေစဉ် ၊ ပြီးတော့ သူမက သူ့နောက်ကျောမှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့၏ အမြီး ကို ဆွဲကိုင်ဖို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှိခဲ့တာလား?

သူသာ တကယ့် မြေခွေးနတ်ဆိုးဖြစ်ပါလျှင်တောင် ဒါက စည်း ကျော်သောလုပ်ရပ်ဖြစ်သည်!

ဒါ့အပြင် သူမသည် ပထမအကြိမ်အပြီး ရပ်မသွားခဲ့—သူမက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားခဲ့သည်။

သဘာဝအတိုင်း ယဲ့ယွီ သည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ကို ရပ်တန့်စေရန် သူမကို ထိန်းချုပ် ခဲ့ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ဖိထားသည်။ သူသည် ထိုအရာထက် ဘာမှ ပိုမလုပ်ခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ သူမက အငြိုးထား နေတာလား?

အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ပြီး ယဲ့ယွီ က မတုံ့ပြန်ဘဲ ခမ်းနားသော ခန်းမဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ယင်ကျီ က သူ့ကို မတားခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတော့ ငယ်ရွယ်သော တာအို အဖော်များ ရန်ဖြစ်ခြင်း က ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာမဟုတ်ပေ။

“ ကုတင်ဘေးမှာ ရန်ဖြစ်ကြပြီး ကုတင်ခြေရင်းမှာ ငြိမ်းချမ်းကြတယ် ” ဟု သူက တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် ဖြစ်လာနိုင်သော ရှက်ရွံ့မှု ကို ရှောင်ရှားရန် ယင်ကျီ က အစောင့်တစ်ဦးကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

“ခမ်းနားတဲ့ ခန်းမပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းလင်းထားပါ။ မင်းတို့ ဘယ်လို အသံတွေပဲ ကြားကြား ဘယ်သူမှ မချဉ်းကပ်ရဘူး။ အမိန့်မနာခံရင် သေဒဏ်ပေးမယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အစောင့်က ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း လိုက်နာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အလုပ်က မေးခွန်းများ မမေးရဘဲ အမိန့်များကို လိုက်နာဖို့ဖြစ်သည်။

ခန်းမကြီး၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ယင်ဖေးကျင်း သည် ဒေါသထွက်ပြီး ထိုင်နေသည်။

သူမသည် ယဲ့ယွီ က ယနေ့ သူမကို လာရှာခြင်းမရှိပါက သူမသည် သူ့ကို တကယ့် နဂါးကို မြင်အောင် ခေါ်မသွားဘူးဟု တိတ်တဆိတ် သစ္စာဆို လိုက်သည်။

အခုတောင် သူမ၏ အတွေးများက ဝဲနေသည်။

ယဲ့ယွီ နှင့် ထိုအမျိုးသမီးသည် ဒီအချိန်တွင် ဘာတွေ လုပ်နေနိုင်မှာလဲ?

ရှက်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုခုက သေချာပေါက် ဖြစ်လိမ့်မည်!

သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းက စိတ်ပျက်မှုဖြင့် မြန်လာသည်။ သူမ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်၊ ထိုအခါ အပြင်ဘက်မှ အေးစက်သော အမိန့် တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်:

“ထိုင်လိုက်!”

အလိုလို ယင်ဖေးကျင်း သည် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်၊ ထိုနေရာတွင် ယဲ့ယွီ သည် ရပ်နေသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားက ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ခုန်ပေါက်နေသော်လည်း သူမသည် အေးစက်သော နှာမှုတ်သံ တစ်ခုဖြင့် ၎င်းကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

“အော်၊ ဒါဆို ရှင် ကျွန်မကို လာရှာဖို့ သတိရသေးတာပေါ့? ရှင် လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ တွေးခဲ့တာ!”

သူမ၏ ခေါင်းကို ဘေးသို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူမသည် သူ့ကို တမင်တကာ ရှောင်သည်။

အမျိုးသမီးများ—လူဖြစ်ဖြစ် နတ်ဆိုးဖြစ်ဖြစ်—သူတို့၏ အတွေးများကို ကိုယ်ဟန်အမူအရာ မှတဆင့် အမြဲတမ်း ဖော်ပြနေပုံရသည်။

လှည့်သွားသော်လည်း မထွက်ခွာခြင်းက သူမအနားလာထိုင်ကာချော့မော့ပါဟု ဟန်အမူရာပြလိုက်သော ဖိတ်ခေါ်မှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့သော နည်းဗျူဟာများက လူတိုင်းအပေါ်တွင် အလုပ်မလုပ်ပေ။

ယဲ့ယွီ သည် ရှေ့သို့ လှမ်းပြီး သူမ၏ နဖူးကို လက်နှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက် လိုက်သည်။

“အာ့!” ဟု ယင်ဖေးကျင်း က အော်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန် ခုန်လိုက်သည်၊ ထိုအခါ ယဲ့ယွီ ၏ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် သူမ၏ ထိုင်ခုံသို့ ပြန်တွန်းပို့ခံရသည်။

“ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ?” ဟု သူမက တောင်းဆိုသည်။

“ငါ ဘာလုပ်နေတာလဲဟုတ်လား မင်းကရောဘာလုပ်နေတာလဲ?!” ဟု ယဲ့ယွီ က ရုတ်တရက်ပြောသည်။

“မနေ့က မင်းက ဘယ်ကနေမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး ငါ့ကို ဆွဲကိုင်တယ် ဟိုဒီလိုက်စမ်းတယ် ၊ ပြီးတော့ငါကတောင်ဒေါသ မထွက်ရဘူး။ မင်းက မကျေနပ်မှု တွေ ပြည့်နေတာ။ငါမင်းကို ဒီနေ့ သင်ခန်းစာ မပေးရင် မနက်ဖြန်လောက်ဆိုမင်းက ငါ့ကို အဓမ္မကျင့်မလားမပြောနိုင်ဘူး!”

စိတ်တိုနေသော ယဲ့ယွီ သည် သူမကို စားပွဲပေါ်သို့ ဖိထားပြီး သူမ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို မနေ့ကအတိုင်း အတုခိုး လိုက်သည်။

သူမ၏ တင်သားပေါ်ရှိ နောက်ဆုံး အရိုးဆစ် ကို စမ်းသပ်ကာ ပွတ်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် အမွေးပွပွ မြေခွေးအမြီးတစ်ခု ဖောင်းပွ ထွက်လာသည်။

ယဲ့ယွီ သည် အံ့သြမှုဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

ဒီတော့ ဒီလို လုပ်ရတာပေါ့။ သူမက ဘာလို့ မနေ့က ကျွန်တော့်ပေါ်မှာ အဲဒီနေရာကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ ဖိနေတာလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာ မရှိဘူး။ ဒါက အမြီးထွက်လာတဲ့ ခလုတ် ပဲ။ တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိသော ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုပဲ!

ယင်ဖေးကျင်း သည် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် နီရဲ နေသည်။

“ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ?မ...မ.. မလုပ်ပါနဲ့!”

သူမ၏ ကန့်ကွက်မှုများကို လျစ်လျူရှုပြီး ယဲ့ယွီ က လှောင်ပြောင်ပြုံးပြီး သူမ၏ အမြီးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်လိုက်သည်။

“မနာခံဘူး ဟုတ်လား? မကျေနပ်မှုတွေ ရှိနေတယ် ဟုတ်လား? နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ဉီးမှာလား?”

ရိုက်လိုက်တိုင်း ယင်ဖေးကျင်း ၏ ဆန့်ကျင်မှုရုန်းကန်မှုတွေ က တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ သူ ပြီးသောအခါ သူမသည် တုန်ယင် နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက မျက်ရည်စများနှင့် သူမ၏ အသံက တိုးတိုးလေး လှုပ်ယမ်းနေသည်။ "ကျွန်မ မလုပ်တော့ဘူး၊ ကျွန်မ မလုပ်တော့ဘူး…” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ သနားစဖွယ် ပုံစံက မည်သူ၏ နှလုံးသားကိုမဆို အရည်ပျော်စေလိမ့်မည်။

စိတ်ကျေနပ်သော ယဲ့ယွီ သည် သူမကို လွှတ်လိုက်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဟန်ဆောင်ရင်း သူက မှတ်ချက်ချသည်၊ “တကယ်တော့ မနေ့က မင်းကို ဘာက ပူးဝင်သွားတာလဲ? ငါ့ရဲ့ အမြီးကို ဆွဲကိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား? ငါ့မှာ တစ်ခုခု ရှိနေသလိုမျိုးထင်နေသလား?”

ယင်ဖေးကျင်း သည် မျက်နှာမဲ့လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောပေ။

တကယ်တော့ သူမသည် မနေ့က အရာအားလုံးကို ကြိုးစားခဲ့သည်—သို့တိုင် ယဲ့ယွီ သည် အမြီးကို မပြခဲ့ပေ။

သူသည် လုံးဝ လူ တစ်ဦးလို ဖြစ်နေသည်။

ပြီးတော့ အိပ်မက်ကမ္ဘာအပြီး သူတို့၏ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုမှ အခုအထိ သူသည် ထိုအဖြစ်အပျက်များ၏ အမှတ်တရ မရှိသလို ပြုမူနေသည်။

ဒါက ယင်ဖေးကျင်း ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှုပ်ထွေး စေသည်။

သူသည် တကယ်ပဲ မေ့သွားခဲ့တာလား?

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် ထိုအမှတ်တရများက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အိပ်မက်များ မဟုတ်ဘဲ တကယ့်အရာများ ဖြစ်ကြောင်း ဆက်လက်ယုံကြည်နေသည်။

သူမသည် ၎င်းကို အတည်ပြုရန် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရှာလိမ့်မည်။

သို့သော် အခုတော့ မဟုတ်သေး။

နာကျင်မှု က သူမ မကြာခင် ထပ်ပြီး ခံစားချင်သော အရာမဟုတ်ပေ။

သူမ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို မြင်သော ယဲ့ယွီ က ပိုပြီး ဖိအားမပေးခဲ့ပေ။ ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်၊ “ကောင်းပြီ၊ ဒီ တကယ့် နဂါး အကြောင်း ပြောပြ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

---

၃၁၃ ဆက်ရန်