ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ လက်နက်

အခု သူ ငွေတချို့ ရထားတဲ့အတွက် ယန်ကျွင်းဇဲက ရွှေပန်းထိမ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ဒီရုပ်တုကို ပြောင်းလဲဖို့ စီစဉ်နေခဲ့သည်။

ထူးဆန်းမှုတွေအတွက် ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ့် လက်နက်တစ်ခုအဖြစ်ပေါ့။

သူက ကျောင်းမှာရှိတဲ့ ကျိုးတာ့လီကို မေးပြီးသား ဖြစ်သည်၊ တာ့လီက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကြောင့် တစ်ခါတလေ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပေမဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ကူညီတဲ့နေရာမှာတော့ ဉာဏ်မ‌ကောင်းဘဲ ရှိနေပေမဲ့ အမြဲတမ်းလိုလို အဆက်အသွယ် ကောင်းမွန်ပေသည်။

ကောင်းပြီ၊ အဲဒါက ဝိညာဉ်ရှာဖွေမှု မဟုတ်သရွေ့ပေါ့။

တာ့လီရဲ့ အဒေါ်ရဲ့ ညီမက “ကျိုးအာ့ဖူ” လို့ခေါ်တဲ့ ရွှေပန်းထိမ်ဆိုင်ကို ဆိုင်ခန်းနေရာ ငှားထားသည်၊ အဲဒါက အတော်လေးကို ကြီးမားပြီး ကျွမ်းကျင်တဲ့ လက်မှုပညာရှင်တွေ ရှိတယ်လို့ နာမည်ကောင်း ရှိသည်။

ဒါပေမဲ့ ရွှေရုပ်တုက အနည်းငယ်ကြီးနေပြီး အပြောင်းအလဲကို အနည်းငယ် ခက်ခဲပြီး အချိန်ကုန်စေသည်။

ကျိုးတာ့လီနဲ့ “ကျိုးအာ့ဖူ” ကို ယုံကြည်စွာနဲ့ပဲ နောက်တစ်နေ့ ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက ရွှေရုပ်တုကို သူ့ရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှာ ထည့်လိုက်ပြီး ကျိုးတာ့လီနဲ့အတူ “ကျိုးအာ့ဖူ” ရွှေပန်းထိမ်ဆိုင်ကို အလျင်အမြန် သွားလိုက်ကြသည်။

ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ သူတို့က တကယ်တမ်း ကြီးမားပုံပေါ်တဲ့ ဆိုင်တစ်ခုထဲကို ဝင်လာခဲ့ကြပြီး အဲဒီမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးစာရေးနှစ်ယောက်က သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။

ကျိုးတာ့လီက သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြပြီးနောက် စာရေးတစ်ယောက်က သူတို့ကို ဆိုင်ထဲက နောက်ဘက်တံခါးကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။

တံခါးပေါ်မှာ “အလုပ်ရုံ” ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ဝင်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့က အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အနံ့တစ်ခုနဲ့ နှုတ်ဆက်ခံခဲ့ရသည်။

လက်မှုပညာရှင်သုံးယောက် ရှိနေပေမဲ့ နှစ်ယောက်က အလုပ်များနေကြပြီး ပန်းထိမ်ဆရာကြီးကတော့ အနီးအနားမှာ ဆေးလိပ်သောက်ရင်း ထိုင်နေခဲ့သည်။

ကျိုးတာ့လီက ယန်ကျွင်းဇဲကို သူ့ရဲ့ တံတောင်ဆစ်နဲ့ တွန်းလိုက်ပြီး ဆေးလိပ်သောက်နေတဲ့လူဆီကို ချဉ်းကပ်လိုက်ကာ “အစ်ကိုဂူ၊ မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်တို့ကို အဒေါ်ဖုန်က ဒီကို လွှတ်လိုက်တာပါ” လို့ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဂူလို့ နာမည်ရတဲ့ ဆေးလိပ်သောက်နေတဲ့လူက သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒီလူရဲ့ နက်မှောင်တဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ မျက်ကွင်းညိုနေတာကို သတိထားမိလိုက်ပြီး အဲဒါက သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေက အလွန်ကို ဆိုးရွားနေတယ်ဆိုတာကို ပြသနေသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီလူကို ရွှေရုပ်တုကို အရည်ကျိုဖို့အတွက် ယုံကြည်စိတ်ချရမလားဆိုတာကို သံသယ ဝင်လာမိသည်။

“အင်း၊ ငါက ဂူပိုင်ပါ” လို့ အဲဒီလူက ဆေးလိပ်ကို ငြှိမ်းလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်၊ “အဒေါ်ဖုန်က မင်းတို့အကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြတယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ ပစ္စည်းကို အရင်ကြည့်ရအောင်”

ပြန်ဆုတ်ဖို့ နီးနေပြီဖြစ်တဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူက အခု ရောက်နေပြီဖြစ်တာကြောင့် အဲဒါကို ကြည့်ခိုင်းလိုက်တာက ဘာမှ မထိခိုက်နိုင်ဘူးလို့ တွေးမိခဲ့သည်။

သူက သူ့ရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ထဲက သတင်းစာနဲ့ ထုပ်ထားတဲ့ ရွှေရုပ်တုကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဂူပိုင်ဆီကို ပေးလိုက်လေသည်။

ဂူပိုင်က သတင်းစာကို ဖြည်လိုက်ပြီးနောက် လင်းယီရှန်ရဲ့ ရုပ်တု ပေါ်လာတဲ့အခါ သူက အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

“ဒီလောက် အကြီးကြီး၊ ဒါက ရွှေ ၈၀% လောက်ပါလိမ့်မယ်”

ယန်ကျွင်းဇဲက “အထဲမှာ ရွှေ ဘယ်လောက်ပဲ ပါပါ၊ ကျွန်တော်က ဒီရုပ်တုကို အရည်ကျိုချင်တာပါ” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဘာအဖြစ် ပြောင်းလဲမှာလဲ” လို့ ဂူပိုင်က မေးလိုက်လေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်၊ “အနှစ်သာရကို မပျက်စီးဘူးဆိုရင် လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲချင်ပါတယ်၊ လက်တစ်ဝက်လောက် အရှည်၊ မြစ်ဘေးမှာ အဝတ်လျှော်ဖို့ သုံးတဲ့ဟာမျိုးပေါ့” လို့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

သူက ဓားတစ်ချောင်း ပြုလုပ်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့သည်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သယ်ဆောင်ဖို့အတွက် အလွန်ကို ထင်ရှားလွန်းပြီး ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ လက်နက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရရင် ပြဿနာရှိနိုင်သည်။ ဒါ့အပြင် ရုပ်တုက လက်နက်နဲ့ အနည်းငယ် ဆင်တူနေတဲ့အတွက် အဲဒါကို တစ်ခုခုအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့က အချိန်နဲ့ အားစိုက်မှု အသက်သာဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

“လက်နက်တစ်မျိုးလား” ဂူပိုင်က ခဏတာ သံသယဝင်သွားခဲ့သည်။

သူက ရုပ်တုကို သေချာ စစ်ဆေးလိုက်သည်၊ “ဒါက ရိုးရိုးအိမ်တွင်း လက်မှုပညာနဲ့ လုပ်ထားတာ၊ ဘယ်လိုအထူးနည်းပညာမှ မပါဘူး၊ အထူးတည်ဆောက်ပုံလည်း မရှိဘူး၊ အင်း၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ပါ့မယ်”

ကျိုးတာ့လီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားပြီး သူက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ နဖူးကို အသာလေး ထိလိုက်သည်၊ “မင်း ဖျား‌နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား! မင်းက ဒီလက်နက်နဲ့ မြစ်ဘေးမှာ အဝတ်လျှော်တဲ့ဆိုင် ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား”

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ လက်ကို ရိုက်ဖယ်လိုက်ပြီး ဂူပိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ “ဒါဆိုရင်… ဒါက ပြဿနာရှိမှာလား”

ဂူပိုင်က ရယ်လိုက်သည်၊ “ငါတို့မှာ လက်နက်အတွက် ပုံစံခွက် မရှိဘူး၊ ငါတို့က အစကနေ စပြီး လုပ်ရလိမ့်မယ်၊ အဲဒါက အချိန်အနည်းငယ် ကြာလိမ့်မယ်”

“ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊ ကုန်ကျစရိတ် တစ်ခုခုရှိရင် ပြောပြပေးပါ၊ ကျွန်တော့်ကို ကူညီဖို့အတွက် ပိုက်ဆံမယူဖို့ မျှော်လင့်လို့မရပါဘူး” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ဂူပိုင်က ရွှေရုပ်တုကို ပြန်ပေးလိုက်သည်၊ “သဘက်ခါ ပြန်လာခဲ့၊ အဲဒါက ဒီလအကုန်ပဲ။ ငါက လက်နက်… လက်နက်အတွက် ပုံစံခွက်ကို ပြင်ဆင်ပြီးတာနဲ့ ဒီမှာပဲ မင်းအတွက် ချက်ချင်း လုပ်ပေးလိုက်မယ်။ အဲဒါက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးလိမ့်မယ်”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ရုပ်တုကို ပြန်ပြီး ထုပ်လိုက်သည်။

ကျိုးတာ့လီက ဆိုင်ကို သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်အချို့ကို ငှဲ့ပြီး တစ်ခွက်ကို ဂူပိုင်ကို ပေးလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းပြီး သဘောတူညီမှု ရပြီးနောက် ချက်ချင်း ထွက်သွားတာက အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းပုံ ပေါ်သည်။

သူတို့ ထိုင်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့က ဂူပိုင်နဲ့အတူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစပြောလိုက်ကြသည်။

“အစ်ကိုဂူ၊ ခင်ဗျား ကျန်းမာရေး သိပ်ကောင်းပုံ မပေါ်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်သင့်တယ်၊ လေ့ကျင့်ခန်း ပိုလုပ်သင့်တယ်” လို့ ကျိုးတာ့လီက စပြောလိုက်တာနဲ့ သူက အထူးတလည် ဂုဏ်ယူနေတဲ့အရာတစ်ခုဆီကို စကားဝိုင်းကို ဦးတည်လိုက်သည်။

သူ စကားပြောနေရင်း သူက သူ့ရဲ့ လက်မောင်းကြွက်သားတွေကို ပြလိုက်သည်၊ အဲဒါတွေကို ကြွားချင်လို့ပါ။ တကယ်တမ်းလည်း အဲဒါတွေက တောင့်တင်းပြီး သန်မာနေပုံ ပေါ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဂူပိုင်ကတော့ မမြင်လိုက်ပုံ ရသည်၊ သူ့ကိုယ်သူ ဆေးလိပ်တစ်လိပ် မီးညှိလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ကျိုးတာ့လီက ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သိတဲ့အတွက် သူက သူတို့ရှေ့မှာ ဆေးလိပ်သောက်ဖို့ မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ဘဲ အရှိုက်ကြီးတစ်ရှိုက် ရှိုက်လိုက်ပြီး “ဒါက နာတာရှည် အိပ်ရေးပျက်တာ၊ ငါ ဘာမှ လုပ်လို့မရဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“ဪ၊ ခင်ဗျား အိပ်မပျော်တာလား” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး” ဂူပိုင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ “ငါက အိပ်ချင်တယ်။ နေ့ခင်းဘက် အလုပ်လုပ်နေတုန်းမှာတောင် အိပ်ပျော်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ညရောက်လာတဲ့အခါ အာ… အဲဒါအကြောင်း မပြောတော့ပါဘူး”

ကျိုးတာ့လီက အနည်းငယ် အံ့ဩသွမိားပြီး “ခင်ဗျားက… ထူးဆန်းမှုတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့လား” လို့ မေးလိုက်သည်။

ဂူပိုင်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဆက်ခါနေခဲ့သည်၊ “ဒါ အဲဒါ ဟုတ်မဟုတ် ငါတောင် မသိဘူး။ ငါက ၄၇၄၇ ကို ခေါ်ထားပြီးသား၊ ဒါပေမဲ့ စောင့်ဆိုင်းရမယ့် စာရင်းက အများကြီးပဲ။ အဓိကအချက်က ငါကိုယ်တိုင်တောင် ဒါ အဲဒါ ဟုတ်မဟုတ် မသေချာဘူး”

စကားပြောပြီးနောက် သူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်၊ “မှောင်နေပြီ၊ မင်းတို့ အိမ်ပြန်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ လကုန်မှာ ငါ့ကို လာရှာဖို့ပဲ သတိရလိုက်ပါ”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ကျိုးတာ့လီတို့က ထွက်သွားဖို့အတွက် ထလိုက်ကြသည်။

ဂူပိုင်က အသေးစိတ် မပြောချင်တဲ့အတွက် သူတို့ကလည်း အတင်းအကြပ် မမေးမြန်းခဲ့ကြပေ။

ကျိုးတာ့လီကတော့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက သတ္တိနည်းသည်။ အဲဒါက ထူးဆန်းမှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကြားပြီးနောက် သူက ထပ်ပြီး သိလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲကတော့ ပိုပြီး အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ ဂူပိုင်ရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ဂူပိုင်က ထူးဆန်းမှုတစ်ခုနဲ့ ခဏတာ ရင်ဆိုင်နေရတာကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီလို ထူးဆန်းမှုတာဝန်မျိုးက အဆင့်မြင့်တာတွေဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ အလယ်အလတ်အဆင့် ဖြစ်သည်။

လောလောဆယ်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ စံနှုန်းတွေကလည်း မြင့်တက်လာနေသည်။ သူက အဆင့်နိမ့်တဲ့ တာဝန်တွေကို ပြီးစီးနိုင်ပေမဲ့ သူ ရရှိမယ့် မတူညီသော ဒိုင်မေးရှင်းစွမ်းအင် အမှတ်တွေက သိပ်ပြီး အများကြီး မဟုတ်ပေ။

ဒါ့အပြင် ဒီထူးဆန်းမှုဖြစ်စဉ်တွေကို နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေက တိုက်ရိုက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းကြသည်။ ဒါက သူ့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ ပါဝင်နေတဲ့ အရေးပေါ်အခြေအနေတွေမှာ ဒါမှမဟုတ် မကိုင်တွယ်ဘူးဆိုရင် လူပိုများများ ထိခိုက်ခံစားရမယ့် အခြေအနေတွေမှာသာ ယန်ကျွင်းဇဲက အဆင့်နိမ့်တဲ့ တာဝန်တစ်ခုကို ယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူက လအကုန်မှာ ကြည့်ရပေလိမ့်မည်။ ဂူပိုင်က သူ့ကို ကူညီခဲ့မယ်ဆိုရင် သူက အဲဒါကို ပြန်ဆပ်ရမည်၊ အဲဒါက အဆင့်နိမ့်တဲ့ တာဝန်တစ်ခုကို ယူရတာတောင်မှပေါ့။

ကျိုးတာ့လီနဲ့ ရွှေဆိုင်ကနေ ထွက်သွားပြီးနောက် သူတို့က အိမ်ကို ပြန်ဖို့အတွက် တစ်ယောက်တစ်လမ်းစီ ပြန်ကြသည်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်တဲ့အခါ သူ့အမေရဲ့ ဖုန်းက ဝင်လာပြီး သူ အိမ်ကို ဘယ်လောက်ကြာရင် ရောက်မလဲလို့ မေးခဲ့သည်။

“အိမ်ရာထဲက အဝင်ဝကို အခုလေးတင် ရောက်တယ်”

ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်သည်၊ ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး အိမ်ရာဂိတ်ကို ဝင်ခါနီးမှာ အစောင့်ခန်းထဲမှာ အဘိုးကျန်းက တစ်ယောက်တည်း ညစာစားနေတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ဟင်းနှစ်ပွဲနဲ့ စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်၊ အသားတစ်မျိုးနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်မျိုး၊ အဲဒါက လုံးဝ မဆိုးပေ။

အဘိုးကျန်းက ဝိုင်တစ်ဖန်ခွက်ငယ်ကို ငှဲ့လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ညစာကို နှစ်သက်စွာ စားသုံးနေခဲ့သည်၊ သူနဲ့ စကားပြောနေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ခဏအကြာမှာ ယန်ကျွင်းဇဲက အစောင့်ခန်းရဲ့ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်၊ “အဘိုးကျန်း၊ ညစာ စားနေတာလား”

“ဪ၊ ကျွင်းဇဲ၊ ကျောင်းကနေ အခုလေးတင် ပြန်လာတာလား။ မင်းရဲ့ အဘိုးနဲ့ ညစာ အတူစားချင်လား” လို့ အဘိုးကျန်းက ပြုံးပြီး ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

“မစားတော့ပါဘူး၊ အိမ်မှာ ညစာ စားတော့မှာ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်ပြီး ထိုင်ဖို့အတွက် ကုလားထိုင်တစ်ခုကို ရှာလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ထွက်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိတဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်တဲ့အတွက် အဘိုးကျန်းက “မင်း တစ်ခုခု လိုချင်တာ ရှိလား” လို့ မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က အဘိုးကို မေးချင်တာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ရာ မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်ကို ဘယ်တုန်းက ပြန်ပြင်ခဲ့တာလဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

အဘိုးကျန်းရဲ့ မျက်နှာမှာ အမှတ်ရနေတဲ့ အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်၊ “ဪ၊ အဘိုး သိပ်ပြီး မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဆယ်စုနှစ်တစ်စုကျော်ပြီ! မင်း ဘာလို့ မေးတာလဲ”

ယန်ကျွင်းဇဲက ရှေ့ကို ငဲ့လိုက်ပြီး “အဲဒီမှာ အရင်က အမှိုက်ကောက်တဲ့သူတွေ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်သမားတွေ နေထိုင်ခဲ့ဖူးလား” လို့ မေးလိုက်သည်။

အဘိုးကျန်းက သူ့ရဲ့ ဟင်းကို တစ်ဖက်စားလိုက်ပြီး တွေးလိုက်သည်၊ “အဲဒါက မြေအောက်ဂိုဒေါင် ဖြစ်နေတုန်းက အမှိုက်ကောက်တဲ့သူတစ်ယောက်တော့ ရှိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ သေတာ ကြာပြီလို့ အဘိုး ကြားခဲ့ရတယ်၊ အဲဒါ အဘိုး ဒီကို ပထမဆုံး ရောက်လာတုန်းကပဲ”