သူမကို အန်တီမေလို့ ခေါ်သည်
Vol. 8 Ch. 119
“အဲဒီအမှိုက်ကောက်တဲ့သူက ယောက်ျားလား၊ မိန်းမလား” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။
“မိန်းမ” လို့ အဘိုးကျန်းက ပြန်အမှတ်ရနေရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ယန်ကျွင်းဇဲက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်၊ “အိမ်ရာထဲက ဘယ်သူတွေက ဒီဖြစ်ရပ်ကို မှတ်မိနိုင်သေးလဲ”
အဘိုးကျန်းက သူ့ရဲ့ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး အိမ်ရာထဲကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်၊ “အဆောက်အအုံအမှတ် ၄ ရဲ့ ပထမထပ်မှာ နေတဲ့ ပူလူကြီး၊ ဆိုလိုတာက ငါက သူ့ကို ပူလူကြီးလို့ ခေါ်တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက သူ့ကို အဘိုးကြီးပူလို့ ခေါ်ရလိမ့်မယ်။ သူက ဒီမှာ အကြာကြီး နေခဲ့တာဆိုတော့ တစ်ခုခု သိနိုင်လိမ့်မယ်”
“ဒါဆို အဘိုးကျန်း၊ အေးအေးဆေးဆေး စားပါ”
ယန်ကျွင်းဇဲက အစောင့်ခန်းကနေ ထွက်သွားပြီး ချက်ချင်း အိမ်မပြန်ဘဲ သူ့ရဲ့တစ်ဖက်က အဆောက်အအုံအမှတ် ၅ ကို တိစ်ခါတည်း သွားလိုက်သည်။
ပူလူကြီးက အသက် ၉၀ ကျော်လောက် ရှိနေရမည်၊ နားလေးနေသည်၊ ယန်ကျွင်းဇဲက တံခါးခေါက်ပြီးနောက် ပူလူကြီးရဲ့ သမီးက တံခါးလာဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ သူ့ရဲ့သမီးက အသက် ၆၄ နှစ် ဖြစ်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက သူမကို အဖွားလို့ ခေါ်သည်။
ပူလူကြီးက သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေ မသွက်လက်တော့တဲ့အတွက် အိပ်ရာထဲမှာ လဲလျောင်းနေသည် - သူက အိပ်ရာထဲကနေ ထွက်ခဲပြီး ထွက်ခဲ့ရင်တောင် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတတ်သည်။
“ထူးဆန်းမှုတွေ” စတင်ကတည်းက သူက ဘယ်တော့မှ အပြင်မထွက်တော့ပေ။
ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီအဘိုးကြီးကို အရင်က မြင်ဖူးသည် - ပူလူကြီးရဲ့ ဆံပင်တွေက ကျွတ်နေပြီ၊ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပိန်ကျုံ့နေပြီး သူ့ရဲ့ ပါးတွေက ချိုင့်ဝင်နေသည်။ သူက စကားပြောရတာကို သဘောကျတယ်လို့ ဆိုသည်။
ယန်ကျွင်းဇဲက အိမ်ရာထဲက အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအကြောင်း ပူလူကြီးကို မေးဖို့ ရောက်လာတာလို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ သမီးဖြစ်သူက သူ့ကို အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
သူက အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ပြောလိုက်သည်၊ “အဘိုးပူ၊ နေကောင်းလား။ အဘိုးကို အနှောင့်အယှက် မပေးမိပါစေနဲ့။ ကျွန်တော်က အချို့ကိစ္စတွေကို နားလည်ဖို့ လာခဲ့တာပါ”
ပူလူကြီးက သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြည့်ရင်း ကြင်နာတဲ့ အပြုံးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူက မကြားမှာကို စိုးရိမ်တဲ့အတွက် ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ အသံကို ပိုပြီး ကျယ်စေလိုက်သည်၊ “အဘိုး၊ မင်္ဂလာပါ!”
“အင်း၊ ရာသီဥတုက ကောင်းတယ်၊ ဒီနေ့ ရာသီဥတုက ကောင်းတယ်” လို့ ပူလူကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ မျက်နှာက ရှက်ရွံ့သွားခဲ့ပြီး “အဘိုး၊ ကျွန်တော် အဘိုးကို မေးခွန်းနှစ်ခုပဲ မေးချင်ပါတယ်” လို့ ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ငါက ပန်းချီဆွဲနိုင်တယ်ဆိုတာကို မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ” လို့ ပူလူကြီးက အံ့ဩသွားပုံ ပေါ်သည်။
ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့နောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ပူလူကြီးရဲ့ သမီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမက စိတ်ပျက်အားငယ်တဲ့ အပြုံးနဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ “သူက အခု အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ၊ လုံးဝ မဆိုင်တာတွေကို ပြန်ဖြေတယ်၊ ဖြစ်နိုင်တယ်… အသာနေလိုက်ပါ”
“အသာနေလိုက်ပါလား” ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီခေတ် သက်ကြီးရွယ်အိုတွေက အတော်လေး ဟာသဉာဏ်ရှိတယ်ဆိုတာကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ သူက ပူလူကြီးဆီကို ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး အသံကို ပိုပြီး ကျယ်စေကာ စကားလုံးတိုင်းကို အလေးပေး ပြောလိုက်သည်၊ “အဘိုး၊ FH အိမ်ရာ မြေအောက်ဂိုဒေါင်ကို မပြန်မပြင်ခင်က အကြောင်းအရာတွေကို မှတ်မိသေးလား”
“ငါ မှတ်မိတယ်” လို့ ပူလူကြီးက နောက်ဆုံးတော့ မှန်ကန်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ပေးလိုက်လေသည်။
“ဒါဆို အဲဒီအကြောင်း ပြောပြပေးပါ၊ ကျွန်တော်က အချို့အရာတွေကို နားလည်ချင်ပါတယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အိပ်ရာဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“အဘိုး မှတ်မိတာက အဲဒီနှစ်မှာ ငါ့အဖေက ရှုန်ထျန်က မြေအောက်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့က ရန်သူတပ်ဖွဲ့တွေရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်း ခံခဲ့ရတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ပြောင်းလဲဖို့ကလွဲပြီးရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး…”
“ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ အဘိုး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားပါ” ယန်ကျွင်းဇဲက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပူလူကြီးရဲ့ သမီးကို ခပ်ပြုံးပြုံး ပြုံးပြလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ပူလူကြီးကို “အဘိုးကို ကျွန်တော် အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး၊ ကောင်းကောင်း အနားယူပါ” လို့ ပြောလိုက် လေသည်။
သူ ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ ပူလူကြီးရဲ့ သမီးက သိလိုစိတ်နဲ့ “မင်း ဘာအကြောင်း စုံစမ်းချင်တာလဲ။ ငါလည်း တစ်ခုခု သိနိုင်တာပေါ့” လို့ မေးလိုက်သည်။
ယန်ကျွင်းဇဲက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်၊ “မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်မှာ အမှိုက်ကောက်တတ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အကြောင်း မေးချင်တာပါ”
“ဪ၊ မင်း အန်တီမေကို ပြောတာပဲ”
“ဟင်? ခင်ဗျား တကယ် သိတယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့ဩသွားခဲ့မိသည်။
ပူလူကြီးရဲ့ သမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “ငါ အဘိုးပြောတာ ကြားဖူးတယ်။
အန်တီမေက တစ်သက်လုံး အမှိုက်ကောက်ခဲ့တာ၊ တော်တော်လေး သနားစရာကောင်းတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ စီးပွားရေး အခြေအနေက နည်းနည်း ကောင်းလာတဲ့အခါ သူမက FH အိမ်ရာရဲ့ မြေအောက်ဂိုဒေါင်မှာ အမြဲနေခဲ့တယ်”
“ဂိုဒေါင်ကို နောက်ပိုင်းမှာ ကားပါကင်အဖြစ် ပြန်မပြင်ခဲ့ဘူးလား” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ အန်တီမေက အဲဒီမှာ ဆက်နေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ အဆစ်အမြစ်ရောင်ရောဂါက ပြင်းထန်ပြီး တခြားရောဂါတွေဆီကို ဦးတည်သွားတယ်၊ အဲဒါက သူ့ကို သေဆုံးစေခဲ့တယ်”
“သူ အိမ်ထောင်ကျခဲ့လား။ ကလေးတွေ ရှိခဲ့လား”
“မရှိဘူး” ပူလူကြီးရဲ့ သမီးက ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်၊ “သိရတာက နောက်ပိုင်းမှာ သူမက စွန့်ပစ်ထားတဲ့ မသန်စွမ်းတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်၊ အန်တီမေက သူတို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်နေတာလို့ ဆိုတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို သိပ်မတွေ့ရဘူး၊ အန်တီမေ သေပြီးမှပဲ တစ်လခွဲအကြာမှာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွေ့ရှိခဲ့တာ”
“ကလေးတွေကရော”
“အန်တီမေ မသေခင်ကတည်းက သူတို့ သေသွားခဲ့ကြတာ၊ မပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ အန်တီမေက အချိန်အတော်ကြာ စိတ်နှလုံးနာခဲ့ရတယ်”
“အင်း၊ ကျွန်တော် အကြမ်းဖျင်း သိသွားပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖွားပူ” ယန်ကျွင်းဇဲက အပြုံးတစ်ခုကို ပြလိုက်သည်၊ အဘိုးကြီးပူရဲ့ သမီးကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ထွက်သွားခဲ့သည်။
အခု မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်ထဲက အဖွားကြီးက တကယ်တမ်း အန်တီမေ ဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်က သူမက ကောက်ရခဲ့တဲ့ မသန်စွမ်းတဲ့ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ကလေးတွေ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သေချာနေပုံ ပေါ် လေသည်။
သို့သော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲကို သိချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့အရာကတော့ သူက “ထူးဆန်းမှုတွေကို ခံစားနိုင်ခြင်း” ကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အန်တီမေနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မစ်ရှင်အချက်အလက် တစ်ခုမှ မတွေ့ရှိရခြင်းပင်။
အဲဒါက အန်တီမေနဲ့ ကလေးတွေမှာ စွဲလမ်းမှုတွေ မရှိဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ထူးဆန်းတဲ့ကလေးတွေမှာ စွဲလမ်းမှုတွေ ရှိနေပေမဲ့ အန်တီမေက အဲဒါတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိနှိပ်ထားတယ်လို့ ဆိုလို ပေသည်။
အဲဒါကို ထူးဆန်းတဲ့ကလေးတွေက အန်တီမေကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကြောက်ရွံ့စွာနဲ့ နောက်ဆုတ်သွားတဲ့ နည်းလမ်းကနေ ဆုံးဖြတ်နိုင်ပေသည်။
ယန်ကျွင်းဇဲက ထူးဆန်းမှုဖြစ်တဲ့ အန်တီမေအပေါ် လုံးဝ စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။
ပထမဆုံးအနေနဲ့ အဖွားကြီးက မယုံနိုင်လောက်အောင်ကို အစွမ်းထက်တယ်၊ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးက သူမကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ပြေးသွားခဲ့သည်၊ အဲဒါက ခေးအာက တခြားအဆင့်မြင့်တဲ့ ထူးဆန်းမှုတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါ စိန်ခေါ်ဖို့ စိတ်ကူးတောင် မရှိဘဲ ပြုလုပ်ခဲ့သလိုမျိုးပင်။
ဒါက အန်တီမေရဲ့ ထူးဆန်းမှုအဆင့်က အရမ်းမြင့်တယ်ဆိုတာကို ပြသနေသည်၊ သူမရဲ့ အဆင့်အတိအကျကိုတော့ မသိပေ။
အရေးအကြီးဆုံးအရာက ယန်ကျွင်းဇဲက အခု အန်တီမေဟာ လူတွေအပေါ် အရမ်းကို ကြင်နာတယ်၊ ဘာစွဲလမ်းမှုတွေ ဒါမှမဟုတ် မကျေနပ်မှုတွေမှ မရှိဘူးဆိုတာကို တွေ့ခဲ့ရသည်၊ အနည်းဆုံးတော့ အခုအချိန်အထိ သူက တခြားသူတွေအတွက် ဘယ်လိုခြိမ်းခြောက်မှုမှ မတွေ့ရပေ၊ မဟုတ်ရင် သူမက ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ မသိတဲ့ မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်ထဲမှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေထိုင်နေမှာ မဟုတ်ပေ။
ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် အန်တီမေနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ဖို့က အန္တရာယ်ဖြစ်စေတာထက် အကျိုးကျေးဇူး ပိုများပေသည်။
ဒါပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ “နတ်ဆိုးဝိညာဉ် ချုပ်နှောင်ခြင်း” စွမ်းရည်က ရုပ်ထုဝိညာဉ်အဆင့်အထက် ထူးဆန်းမှုတွေကို ချုပ်နှောင်နိုင်ပုံ မပေါ်ဘူးဆိုတာကို သိနေခဲ့သည်။ အဲဒါက ရန်ငြိုးကြီး အဖွားအို၊ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးနဲ့ အန်တီမေအပေါ်မှာတော့ လုံးဝ အလုပ်လုပ်မှာ မဟုတ်ပေ။
“ဒီလို လုပ်သင့်တယ်၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဖယောင်းတိုင်တချို့ ဝယ်ပြီး သူမကို သွားတွေ့မယ်၊ အဲဒါမတိုင်ခင် အချိန်ပြန်လှည့်ခြင်းကို ဖွင့်မယ်၊ ပြီးတော့ အန်တီမေနဲ့ ရင်းနှီးမှုတချို့ တည်ဆောက်ဖို့ ဖြစ်နိုင်မလားဆိုတာကို စုံစမ်းမယ်”
ယန်ကျွင်းဇဲက ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေသည်။
သူက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အိမ်ကို ပြန်သွားခဲ့သည်။
လအကုန်မှာ ကျောင်းက ကြိုတင်ကြေညာလိုက်သည်၊ အကြီးတန်းကျောင်းသားအားလုံးအတွက် တက္ကသိုလ်ဆရာတွေ လာရောက်ပြီး ဟောပြောပွဲတွေ ပေးမယ်၊ အရင်က ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသားဟောင်းတွေက သူတို့ရဲ့ စာမေးပွဲအတွေ့အကြုံတွေကို ဝေမျှမယ်လို့ ပြောကြတယ်။
ဒါက ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ကျိုးတာ့လီတို့အတွက် လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာဖြစ်သည်။
ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ အဲဒါက အကြာကြီး မဟုတ်ခဲ့ဘဲ ညနေ ၃ နာရီလောက်မှာ ပြီးဆုံးသွားသည်။
ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ကျိုးတာ့လီတို့က ချက်ချင်း “ကျိုးအာ့ဖူ” လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်ကို သွားခဲ့ကြပြီး အလုပ်ရုံကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ပန်းထိမ်ဆရာ ဂူပိုင်မရှိဘဲ အလုပ်သင်နှစ်ယောက်ပဲ ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ယန်ကျွင်းဇဲက လက်နက်အတွက် ပုံစံခွက် ပြီးစီးနေပြီဖြစ်ပြီး စားပွဲပေါ်မှာ သေသပ်စွာ တင်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ ဒါပေမဲ့ ဂူပိုင်ကိုတော့ မတွေ့ရပေ။
“ပန်းထိမ်ဆရာ ဂူက နောက်မှ လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်၊ မင်းတို့ နည်းနည်းလောက် စောင့်နေလိုက်ပါ” လို့ အလုပ်သင်တစ်ယောက်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် တခြားအလုပ်တွေ လုပ်ဖို့အတွက် အလျင်အမြန် ထွက်သွားခဲ့သည်။
နာရီဝက်လောက်ကြာပြီးနောက် ဂူပိုင်က နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့သည်၊ အတော်လေး နောက်ကျနေပုံ ပေါ်သည်။
အဲဒီလူရဲ့ မျက်လုံးတွေအောက်မှာ ထင်ရှားတဲ့ မျက်ကွင်းညိုတွေ ရှိနေသည်၊ မျက်ခွံတွေက တွဲကျနေပြီး ခြေထောက်ဆွဲပြီး လျှောက်နေသည်၊ ကောင်းကောင်း အနားယူထားပုံ မပေါ်ပေ။
ဒီအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ အခု အလုပ်စလုပ်မှာကို တကယ်တမ်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ဂူပိုင်က သူ့ရဲ့ အခြေအနေကို သတိထားမိနေပုံ ရပြီး ချက်ချင်း အလုပ်မစဘဲ ခဏတာ ထိုင်ပြီး အနားယူလိုက်သည်၊ ဆေးလိပ်တစ်လိပ် သောက်လိုက်သည်၊ အလုပ်သင်က ဖျော်ပေးထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို အတော်များများ သောက်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ သူ ပင်ပန်းမှု လျော့နည်းသွားတဲ့အခါအလုပ်စလုပ်လိုက်
သည်။ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီလူက ညဘက်မှာ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲဆိုတာကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဒါက အိပ်ရေးမဝရုံသက်သက်ပဲလား။
သိချင်စိတ် တစ်ခုတည်းကတော့ အခုအချိန်မှာ သူ့အတွက် မေးခွန်းတွေ မေးဖို့ အဆင်မပြေပေ။ ကျိုးတာ့လီနဲ့အတူ ရပ်နေရင်း သူက အဝေးကနေ ကြည့်နေခဲ့သည်။
“အစ်ကိုဂူ၊ အထဲမှာ အထူးတည်ဆောက်ပုံ တစ်ခုခု တွေ့ရင် ရပ်လိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် ဆက်လုပ်သင့်လား စဉ်းစားခွင့်ပြုပါ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ ပြောလိုက် လေသည်။
ဂူပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ “ငါ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံအရ ဒီရုပ်တုရဲ့ လက်မှုပညာက သိပ်ပြီး ကောင်းမွန်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် အထဲမှာ အထူးတည်ဆောက်ပုံ တစ်ခုခု တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေးက နည်းတယ်”
သူက ဒီလိုပြောခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ အရမ်းကို သတိထားနေခဲ့သည်၊ မကြာခင်မှာပဲ သူ့ရှေ့က လင်းယီရှန်ရဲ့ ရုပ်တုက အရည်ပျော်ပြီး အစုအဝေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်၊ ဂူပိုင်က အဲဒါကို ပုံစံခွက်ထဲကို ဂရုတစိုက် လောင်းထည့်လိုက်သည်။
အဲဒီအချိန်မှာ အရည်ပျော်နေတဲ့ ရွှေရောင်အရည်ထဲကနေ အနက်ရောင်ပုတီးတစ်လုံး လှိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ခဏလေး” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေသည်။