ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုထဲက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု
Vol. 8 Ch. 120
လူတိုင်းက ပုတီးလုံးကို မြင်လိုက်ကြပေသည်၊ သို့သော် ယန်ကျွင်းဇဲက အလျင်အမြန် စကားပြောပြီး ချက်ချင်း ရပ်တန့်ဖို့ အော်ပြောလိုက်တာပဲ ဖြစ်သည်။
သူက ရပ်ဖို့အတွက် အော်ပြောလိုက်ချိန်မှာ ဂူပိုင်က သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ရပ်တန့်ထားပြီးသားဖြစ်လေသည်။
သူက ပုတီးလုံးအပေါ် သိလိုစိတ် အလွန်ပြင်းပြနေပုံရပြီးနောက် ပုံစံခွက်ထဲကို အနက်ရောင်ပုတီးလုံးကို ညှပ်ဖို့အတွက် အထူးဒီဇိုင်းပြုလုပ်ထားသော ညှပ်တစ်စုံကို ထည့်လိုက်သည်။
ပုတီးလုံးက သိပ်မကြီးပေ၊ အန်စာတုံးအရွယ်အစားလောက်သာ ရှိသည်၊ သို့သော် အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး ဘာအရောင်အသွေးမှ မရှိပေ။
သို့သော်လည်း ပုံစံခွက်၏ အပူချိန်က ဒီဂရီ ထောင်ဂဏန်းလောက် ရှိနေပြီဖြစ်သည်၊ ပုတီးလုံးက အတွင်းထဲမှာ ဘာပျက်စီးမှုမှ မရှိဘဲ လှိမ့်နေနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်က တကယ်ကို ထူးခြားသည်။
သူတို့က အခုအချိန်မှာ အဲဒါကို ထိကိုင်ဖို့ သတ္တိမရှိနိုင်ပေ၊ သို့သော် ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီအနက်ရောင်ပုတီးလုံးက ပန်းပုရုပ်က ဒိုင်မေးရှင်း စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူနိုင်တဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သိနေခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူက လက်နက်ကို သွန်းလုပ်နေစဉ်မှာ ပုတီးလုံးကို စွန့်ပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီလက်နက်က သူ့အတွက် ရိုးရိုးလက်နက်တစ်ခုထက် ဘာမှပိုမှာ မဟုတ်တော့ပေ။
“ကျွန်တော် ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးရင် ပြန်ထည့်လိုက်မယ်”
ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်ပုတီးလုံးကို ဓာတ်ပုံအချို့ ရိုက်လိုက်သည်။
“မင်း ပြန်ထည့်မှာလား” လို့ ဂူပိုင်က အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်သည်။
သူက ပုတီးလုံးက အရမ်းကို ထူးဆန်းနေတယ်၊ သူတို့က အဲဒါကို တွေ့ခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ အဲဒါကို သေချာလေ့လာသင့်တယ်လို့ တွေးလိုက်မိသည်။
ဘာဖြစ်လို့ ပြန်ထည့်ပြီး လက်နက်ထဲကို အရည်ဖျော်လိုက်တာလဲ။
“ဟုတ်တယ်၊ ပြန်ထည့်လိုက်၊ လက်နက်ရဲ့ ဗဟိုထဲကို အရည်ဖျော်လိုက်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပုံစံခွက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ” ဘာစကားမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဂူပိုင်က ချက်ချင်း ပုတီးလုံးကို ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ဆင့်ကို ဆက်လုပ်ခဲ့သည်။
လုပ်ငန်းစဉ်က ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ခဏတာကြာပုံရတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ကျိုးတာ့လီတို့က အလုပ်ရုံရဲ့ ဝင်ပေါက်အနီးမှာ ထိုင်လိုက်သည်၊ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို ကြည့်နေပြီး ဂူပိုင်နဲ့ အဆက်မပြတ် စကားပြောနေခဲ့သည်။
လုပ်ငန်းစဉ်က မြန်ဆန်ရခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ နည်းပါးပြီး ရိုးရှင်းတဲ့ တောင်းဆိုမှုကြောင့်ပဲ ဖြစ်သည်၊ ထပ်တိုးအလှဆင်မှုတွေဖြစ်တဲ့ ရိုက်နှိပ်ခြင်း၊ ဝါယာကြိုးနဲ့ တိုက်စားခြင်း ဒါမှမဟုတ် သဲနဲ့မှုတ်ခြင်းတို့ မလိုအပ်ဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပုံသွင်းရုံနဲ့ လက်နက်ကို ဖန်တီးဖို့ပဲ ဖြစ်သည်။
မကြာခင်မှာပဲ ရွှေရောင်လက်နက်က ပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အေးမြစေတဲ့ ပြင်ဆင်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။
သွန်းလုပ်ပြီးသွားပြီးနောက် ဂူပိုင်က ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှူသွင်းလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ထိုင်ဖို့ လာခဲ့ပြီး လက်ဖက်ရည်ကြမ်း အများအပြားကို ငှဲ့လိုက်သည်။
“အပင်ပန်းခံပြီး လုပ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုဂူ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်လေသည်။
“အစ်ကိုဂူ၊ ညဘက်မှာ အိပ်ရေးမဝရင် ရေရှည်မှာ ကျန်းမာရေးအတွက် တကယ်မကောင်းပါဘူး” လို့ ကျိုးတာ့လီက ဘေးကနေ ပြောလိုက်သည်။
“ဪ၊ အခု ငါ ဆိုင်ထဲမှာပဲ ခဏတာ အိပ်စက်နေတယ်၊ အဲဒါက ငါ အိပ်ပျော်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာပဲ” လို့ ဂူပိုင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။
“အဲဒီအကြောင်း ပြောချင်တယ်ဆိုရင် ပြောပြပေးပါ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်သည်။ “ငါက မင်းကို ကူညီပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကူညီပေးမှာပါ”
“မင်းလား” လို့ ဂူပိုင်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါ့ရဲ့သူငယ်ချင်းက မကြာခဏဆိုသလို ဝိညာဉ်လိုက်ရှာတာတွေကို သွားနေတယ်၊ ဗီဒီယိုတွေကို အွန်လိုင်းမှာတောင် တင်တယ်၊ အရမ်း နာမည်ကြီးတယ်” လို့ ကျိုးတာ့လီက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အလုပ်မဟုတ်ဘဲ သူ့အလုပ်လိုမျိုး ချက်ချင်း ကြွားဝါလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး” လို့ ဂူပိုင်က ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဗီဒီယိုတွေကို အွန်လိုင်းမှာ တင်လို့ မရဘူး၊ တခြားသူတွေကို သိအောင် လုပ်လို့ မရဘူး”
“လိုက်ရှာတာတိုင်းက ဗီဒီယိုတွေအတွက် မဟုတ်ပါဘူး” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အခြေအနေပေါ် မူတည်ပါတယ်။ ဝိညာဉ်လိုက်ရှာတဲ့ ဗီဒီယိုအချို့က အင်တာနက်အတွက် မသင့်တော်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်”
ကျိုးတာ့လီက ပြောလိုက်သည်၊
“ငါ့ရဲ့သူငယ်ချင်းက ထူးဆန်းမှုတွေ အများကြီးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့တယ်၊ ငါတောင်မှ တစ်ခါတစ်လေ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒီနောက်တော့ ငါ သွားဖို့ သတ္တိမရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အတွေ့အကြုံကို ငါတို့နဲ့ ဝေမျှမယ်ဆိုရင် သူက ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်”
“ကျွန်တော်က နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူကို ခေါ်ထားပြီးပါပြီ” လို့ ဂူပိုင်က ပြောလိုက်သည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ခင်ဗျား ဆက်စောင့်နိုင်မယ်လို့ ထင်ရင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူသ လာရောက်စုံစမ်းတာကို စောင့်နေလိုက်ပါ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ အအေးခံထားတဲ့ တူကို စစ်ဆေးဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဂူပိုင်က သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့အလုပ်သင်နှစ်ယောက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး “အလုပ်ကို ခဏထားလိုက်ပြီး အပြင်ကို အိမ်သာသွားလိုက်ကြဦး” လို့ ပြောလိုက် လေသည်။
အလုပ်သင်နှစ်ယောက်က တုန်လှုပ်သွားကြပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်၊ ပြီးတော့ သဘောတူပြီး အလုပ်ရုံကနေ အလိမ္မာနဲ့ ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။
ယန်ကျွင်းဇဲက ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
ဂူပိုင်က သူ့ရဲ့အတွေးတွေကို စုစည်းနေပုံရပြီးဆယ်စက္ကန့်ကျော်ကြာပြီး
နောက်မှာ သူက နောက်ဆုံးတော့ စပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ဇနီးက ဓာတ်ပုံရိုက်ရတာကို ကြိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုတစ်ခုကို ဖွင့်ခဲ့ကြတယ်၊ အဲဒါက အချိန်အများစုမှာ အတော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်ကိုင်နိုင်တယ်။ငါတို့ရဲ့ စုဆောင်းငွေ အားလုံးကို ဆိုင်အတွက် သုံးစွဲခဲ့တာကြောင့် ငါတို့က အဲဒီမှာပဲ နေခဲ့ကြတယ်”
ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ကျိုးတာ့လီတို့က စကားမပြောဘဲ ဂူပိုင် ဆက်ပြောတာကို စောင့်နေခဲ့သည်။
ဂူပိုင်က ဆက်ပြောလိုက်လေသည်၊ “ငါ့ရဲ့ဇနီးက ရှေးခေတ်ပုံစံကို သဘောကျပြီး သူမက ဖလင်ဓာတ်ပုံရိုက်တာကို ကြိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် သူမက အခန်းတစ်ခန်းကို ဖလင်ဆေးဖို့အတွက် အမှောင်ခန်းအဖြစ် အထူးတလည် ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။
ဟုတ်ပေသည်။ သူမက ဒစ်ဂျစ်တယ်ကင်မရာတွေကိုလည်း သုံးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ဖလင်ဓာတ်ပုံရိုက်တာကို ပိုပြီး နှစ်သက်တယ်”
“ပြီးခဲ့တဲ့လကစပြီး ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာတွေ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ နေ့ဘက်မှာတော့ ဘာမှ ပုံမှန်မဟုတ်တာ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ညဘက်မှာတော့ အထူးသဖြင့် အမှောင်ခန်းထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ဆူညံသံတွေ အမြဲရှိနေတယ်”
“ထူးဆန်းတဲ့ ဆူညံသံတွေ ရှိတဲ့အခါ အကြိမ်အချို့မှာ ငါက စစ်ဆေးဖို့ သွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာကိုမှ မမြင်ရဘူး။ သို့သော်လည်း ဆူညံသံတွေအပြီးမှာ ငါက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဆေးထားတဲ့ ဓာတ်ပုံအချို့က ပြုတ်ကျနေတာကို တွေ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ ငြါဇနီး ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံဆေးရည်တွေ အများကြီးက သိသိသာသာကို နည်းသွားတယ်”
“ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကပဲ၊ တစ်ခြား အနှောင့်အယှက်တစ်ခုက ညသန်းခေါင်ယံမှာ ထပ်ပြီး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တယ်။ လန့်နိုးလာခဲ့တာကြောင့် ငါက သွားကြည့်လိုက်တော့ ဓာတ်ပုံတွေက ပြုတ်ကျနေတာ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုက စားလိုက်သလိုမျိုး တစ်ဝက်ပြတ်နေတာကို တွေ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ အမှောင်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသလိုမျိုး အမြဲ ခံစားရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်ရဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ငါ့ဇနီးက အိပ်ရာပေါ်မှာ အော်ဟစ်တော့တယ်၊ ငါက ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာကို မေးဖို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့တယ်၊ သူမက တွေဝေစွာနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က သူမရဲ့ခြေထောက်တွေကို ဆွဲနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်”
“ငါတို့ရဲ့ အိပ်ခန်းနဲ့ အမှောင်ခန်းက အခန်းတစ်ခန်းတည်းသာ ကွာတာကို မင်းသိဖို့ လိုတယ်၊ အဲဒါက ငါ့ဇနီးရဲ့အလုပ်အတွက် အဆင်ပြေအောင် ဒီလိုမျိုး စီစဉ်ထားတာ၊ ပြီးတော့…”
ဒီအချက်မှာ ဂူပိုင်က ခေတ္တရပ်သွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။
“ပြီးတော့ မနေ့ညက အမှောင်ခန်းထဲကနေ ထူးဆန်းတဲ့ ဆူညံသံတွေ ထပ်ပြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက အရမ်း ပင်ပန်းနေခဲ့တယ်။ ငါ့ဇနီးကလည်း အိပ်ချင်နေတယ်၊ ပြီးတော့ သူမက အလွန်ကြောက်တတ်တာကြောင့် စစ်ဆေးဖို့ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး။ ငါက တကယ်တမ်း ထဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အနားယူမှု မရှိတဲ့အတွက် ငါက မှုန်ဝါးဝါးနဲ့ ပြန်အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ တစ်ခုခုက ငါ့ခြေထောက်ကို ဆွဲပြီး ခပ်ပြင်းပြင်း လှုပ်လိုက်သလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်၊ အိပ်မက်ထဲကလိုမျိုးပဲ၊ အဲဒါက ငါ့ကို ရုတ်တရက် နိုးသွားစေခဲ့တယ်”
“ခင်ဗျား ထလိုက်တဲ့အခါ ဘာကို မြင်လိုက်ရလဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ဘာကိုမှ မမြင်ရဘူး” လို့ ဂူပိုင်က ပြောလိုက်သည်၊ သူကတော့ တုန်လှုပ်နေတုန်းပင်၊ “အဲဒါက တကယ်ကို မခံနိုင်တော့ရင် ငါက ရွှေ့ဖို့ ပြင်ဆင်ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အဲဒီနေရာမှာ အရမ်း အများကြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားခဲ့တယ်၊ အဲဒီနေရာကနေ ထွက်သွားရင် အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့က အဲလို လုပ်ဖို့ကို တကယ် ဝန်လေးနေပါတယ်!”
ဆေးလိပ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဂူပိုင်က ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ကျိုးတာ့လီကို ကြည့်လိုက်သည်၊ “ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အဲဒါက ထူးဆန်းမှုတွေဆိုရင် ငါနဲ့ ငါ့ဇနီး ဘာကိုမှ မမြင်ရသေးဘူး။ ငါတို့ရဲ့ အသက်ကို ခြိမ်းခြောက်တယ်လို့ မခံစားရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နေ့တိုင်း ဖြစ်နေတဲ့ အနှောင့်အယှက်တွေက ဒီလိုပဲ ဆက်ရှိနေရင် ငါက ရူးမတတ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်”
“ဒီလိုလုပ်လိုက်ပါ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက စ ပြောလိုက်သည်၊ “ဒီည ခင်ဗျား အိပ်ရာပေါ်မှာ မအိပ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် အဲဒီမှာ သွားအိပ်မယ်၊ ဪ၊ ကျွန်တော် ပြောတာက ခင်ဗျားနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ဇနီးက တခြားနေရာမှာ သွားအိပ်သင့်တယ်၊ အိပ်ရာပေါ်မှာ မအိပ်ပါနဲ့”
“ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်” လို့ ကျိုးတာ့လီက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“မင်း အဲဒီမှာ ဘာသွားလုပ်မှာလဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“ငါလည်း သွားအိပ်မှာ”
“အင်း၊ ကောင်းပြီ၊ အဲဒီမှာ ထူးဆန်းမှုတွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်၊ ကျိုးတာ့လီကို အဲဒါရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ဖို့အတွက် သွားခိုင်းလိုက်၊ ဒီကောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကြီးတယ်၊ အမုန်းတရားတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ လွယ်တယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟာသလုပ်တာပါ” လို့ ကျိုးတာ့လီက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်၊ “ငါ့ရဲ့ ကျောင်းစာတွေက မင်းလောက် မကောင်းဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ စာမေးပွဲတွေ နီးနေပြီဆိုတော့ အိမ်မှာပဲ ပြန်လေ့လာဖို့ လိုတယ်”
“မင်းရဲ့ စာမေးပွဲတွေကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာလား” လို့ ဂူပိုင်က ယန်ကျွင်းဇဲကို မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ “အပတ်စဉ်ကျောင်းပိတ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ငါ ညဘက် မအိပ်ရင်တောင် နေ့ဘက်မှာ ပြန်အိပ်နိုင်ပါတယ်”
“ဒါဆို… မင်းရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ဒီအချိန်မှာ ဂူပိုင်ကတော့ ကူငယ်ရာမဲ့နေသလို ခံစားနေရသည်၊ အဓိကအားဖြင့် သူက အဲဒါက ထူးဆန်းမှုတွေ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို မသေချာလို့ ဖြစ်သည်၊ ပြီးတော့ ဟုတ်ခဲ့ရင်တောင် သူတို့က နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူကို စောင့်ဆိုင်းနေတုန်းဖြစ်သည်၊ ဘယ်တော့မှ သူတို့အလှည့် ရောက်လာမယ်ဆိုတာကို မသိနိုင်ပေ။
သူတို့က မကြာခင်မှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ရင် ဂူပိုင်က သူကိုယ်တိုင် ရူးသွပ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ခံစား နေရမိလေသည်။