သူမရဲ့မျက်နှာကိုကြည့်ပါ (အပိုင်း ၈)

မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်ထဲကအဖွားအိုက မသိရှိရတဲ့အရာဖြစ်သည်၊ ဒါပေမယ့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အရ သူမက အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်လေးနှစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်ပေးနေပုံ ပေါ်ခဲ့သည်။

ဒါ့အပြင် ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်လေးနှစ်ယောက်စလုံးက သူမကို အရမ်းကြောက်နေခဲ့ကြသည်။

ဒီကြောက်ရွံ့မှုက အဖွားအိုရဲ့ပင်ကိုပြင်းထန်တဲ့သဘောသဘာဝကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို ဒါမှမဟုတ် အဆင့်မြင့်မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်ရဲ့ပင်ကိုဖိ

နှိပ်မှုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

သို့သော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အမြင်အရ အဖွားအိုက စိတ်နေစိတ်ထားနူးညံ့ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်လေးတွေက သူမကို ကြောက်ရတဲ့အကြောင်းရင်းက သူတို့ရဲ့မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်ဗီဇမှာရှိတဲ့ပင်ကိုဖိနှိပ်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။

ဒါက ခေးအာက အဆင့်ပိုမြင့်တဲ့မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တစ်

‌‌ကောင်နဲ့တွေ့တဲ့အခါ ယုန်တစ်ကောင်ထက် ပိုမြန်စွာ ပြေးတာနဲ့တူသည်။

မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်မှာ အရင်တုန်းက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အမှားကြောင့်၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမပြောခဲ့တာနဲ့ အဓိကအားဖြင့် နောက်ကိုလှည့်ကြည့်ဖို့ မရဲခဲ့တဲ့အတွက် သူက လက်မှားဆွဲမိခဲ့ပြီး နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးက ကြောက်တဲ့အဖွားအိုကို အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

အဆင့်မြင့်မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တစ်‌ ကောင်အနေနဲ့ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးက သူ့ထက်ပိုပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့သူတွေကို တခြားမကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တွေရဲ့ပင်ကိုကြောက်ရွံ့မှုနဲ့တူညီစွာ ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် အဖွားအိုက အရမ်းနူးညံ့ပုံရပြီး အဲဒီကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တွေနဲ့မတူဘဲ စကားပြောလို့လွယ်ကူ နေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ပြောတဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးက ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ထပ်မပြတော့ဘဲ စဥ်းစားနေသလို ပုံပေါ်နေခဲ့သည်။

“ကလေးငယ်လေးနှစ်ယောက်က အခု ကျွန်တော်တို့ကို မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်ထဲမှာ စောင့်နေတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီကို ချက်ချင်း သွားပြီး သူတို့ကို တွေ့နိုင်တယ်!”

နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးက တုံ့ဆိုင်းနေတာကို မြင်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းကို အလျင်အမြန် ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး လှေကားဘက်ကို နောက်ပြန်လျှောက်သွားစပြုလာခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူမ သဘောတူလိုက်တာကို သိလိုက်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို သူမရဲ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့က ဘေးကအိမ်နှစ်အိမ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားစဥ်မှာ လူရှိနေသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ဒါမှမဟုတ် ဒီလူတွေက အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ ပြတင်းပေါက်နောက်ကနေ ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေသည်ဖြစ်စေ သူက အားလုံးကို တစ်ယောက်ချင်းစီ သတိပေးခဲ့သည်။

“အပြင်မှာ ထူးဆန်းတဲ့သတ္တဝါတွေကြားက တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်၊ မင်းတို့ အပြင်ကို လုံးဝ မထွက်ရဘူး။ နတ်ဆိုးနှိမ်းနင်းသူက မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်!”

ဟုတ်ပေသည်၊ သူက ၄၇၄၇ ကိုတော့ မခေါ်ရသေးပေ။

ဒီအချိန်မှာ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးက လှေကားကနေ ဆင်းနေနှင့်ပြီးသားဖြစ်ပေမယ့် လွီရှင်းရဲ့အလောင်းက သူတို့ သွားရမယ့်လမ်းမှာ ရှိနေဆဲပဲ ဖြစ်သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက လှေကားကို ဖြတ်ကျော်တဲ့အခါ သူက သူ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ကျော်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် ပတ်သွားတာမျိုး လုပ်ရလိမ့်မည်။

လှေကားထစ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲက သေဆုံးနေတဲ့လွီရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူက သူ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာရဲ့အစိတ်အပိုင်းတွေက နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးနဲ့တိုက်

ပွဲဖြစ်နေစဥ်အတွင်းမှာ ပုပ်သွားခဲ့တာကို မြင်လိုက်ရသည်၊ သူ့ရဲ့မျက်နှာက အချိန်အတော်ကြာ သေဆုံးနေခဲ့ပြီးသားဖြစ်သလိုမျိုး ခရမ်းရောင်အသွေးကို ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လွီရှင်းရဲ့အမူအရာက ငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီး လုံးဝကြောက်စရာမရှိခဲ့ပေ၊ သူက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေခဲ့သလိုမျိုးပဲ ဖြစ်သည်။

“ရန်ငြိုးတွေက စွဲလမ်းမှုသက်သက်ပဲ၊ မင်း အဲဒါကို လွှတ်ချပြီး မကြာခင်မှာ ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်ပါစေ!”

ယန်ကျွင်းဇဲက ညင်သာစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး လွီရှင်းရဲ့အလောင်းကို ဂရုတစိုက် ကျော်သွားကာ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးရဲ့နောက်ကို လိုက်ပြီး အောက်ထပ်ဆင်းသွားခဲ့သည်။

ဆင်းလာစဥ်မှာ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးက ရှေ့က ဦးဆောင်ခဲ့သည်၊ ယန်ကျွင်းဇဲကလည်း သူ့ရဲ့ဖုန်းကို ထုတ်ဖို့ အခွင့်အရေးရယူခဲ့သည်၊ ဒါပေမယ့် ၄၇၄၇ ကို ခေါ်မယ့်အစား သူက ဟွမ်ချန်ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်ခဲ့သည်။

အခြေအနေကို စကားလုံးအနည်းငယ်နဲ့ အလျင်အမြန် ရှင်းပြပြီးနောက် သူက ဖုန်းချလိုက်သည်၊ အဲဒီအချိန်လောက်မှာ လူသားနဲ့ထူးဆန်းတဲ့သတ္တဝါက ပထမထပ်ကို ရောက်နှင့်နှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူတို့က လမ်းတစ်လျှောက် ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးက မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်ကို ဦးတည်နေတဲ့တံခါးငယ်ရဲ့ရှေ့မှာ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်နေခဲ့ပြီး တံခါးကို ဖွင့်ဖို့ ယန်ကျွင်းဇဲကို စောင့်နေသလို ပုံပေါ်နေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ရှေ့ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းသွားခဲ့ပြီး တံခါးငယ်ကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးက လှုပ်ရှားမှုမရှိသေးချေ။

“အို ဘုရားသခင်!”

အဲဒီအချိန်မှာပဲ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့နောက်မှာရှိတဲ့လှေကားထစ်ထဲကို ဝင်လာခဲ့ပြီး အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကြောက်လန့်တကြား အော်လိုက်လေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လန့်သွားပြီး အဲဒီအမျိုးသားဘက်ကို လက်ယမ်းပြဖို့ အလျင်အမြန် လှည့်လိုက်သည်၊ “ဟိုဘက်ကို မလာနဲ့၊ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွား!”

ပထမဆုံးထိတ်လန့်မှုအပြီးမှာ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက အံ့အားသင့်တဲ့အကြည့်ကို ပြသခဲ့သည်။ သူက နောက်ကို ဆုတ်နေခဲ့ပေမယ့် ယန်ကျွင်းဇဲက ထူးဆန်းတဲ့သတ္တဝါမဟုတ်တာကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ ဘာကြောင့်များ သူက အဆောက်အအုံထဲမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ လည်ပတ်နေခဲ့တဲ့အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့အမျိုးသမီးနဲ့ အတူရှိနေခဲ့တာလဲ။

ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေခေတ်မှာ သာမန်အသိစိတ်ရှိတဲ့ဘယ်သူမဆို ဒီလိုမျိုးအခြေအနေမျိုးမှာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး မမေးခဲ့ကြပေ။

မေးခွန်းတွေ အပြည့်ရှိနေခဲ့ပေမယ့် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့စကားတွေကို နားထောင်ခဲ့ပြီး အဆောက်အအုံ ၇ ကနေ ချက်ချင်းထွက်ခွာခဲ့ကာ အပြင်မှာ ရပ်နေခဲ့ပြီး အကြောက်တရားနဲ့ထိတ်လန့်မှုတို့ရောယှက်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ အဆောက်အအုံထဲကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးက ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်ခဲ့ပေ။

အကယ်၍ ဘေးအိမ်က ဝမ်အဘိုးကြီးက နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးကို အရင်က တွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့သတိမထားမိမှုက ဆူညံသံတွေ အရမ်းများစေပြီး သူ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးမှာ အမွှေးတွေ ပေါက်လာတဲ့အခြေအနေမျိုးနဲ့ ရှုပ်ထွေးစေနိုင်သည်၊ ဒါက သေဆုံးတာထက်တောင် ပိုပြီး ဆိုးရွားသည်။

နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးက သူမရဲ့ကလေးတွေကို ကြည့်ရှုဖို့ အရမ်းကို စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့တဲ့အတွက် သူမက လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို ဂရုမစိုက်တော့သလို ပုံပေါ်နေခဲ့သည်။

တံခါးကို ဖွင့်ပြီးနောက်မှာ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးက အောက်ကို မဆင်းတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အတွက် ယန်ကျွင်းဇဲက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် အရင်သွားမယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်နောက်ကနေ အကွာအဝေးတစ်ခုကနေ လိုက်လာနိုင်တယ်”

သူ ပြောပြီးတဲ့အခါ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးက ဘာမှတုံ့ပြန်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ သိလိုက်ရသည်၊ သူက မြေအောက်ကားရပ်နားရာနေရာကို ၔဦးတည်နေတဲ့လှေကားထစ်ထဲကို အလျင်အမြန် ဝင်သွားခဲ့သည်။

လှေကားကနေ လျင်မြန်စွာ ဆင်းလာပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက အရှေ့တောင်ထောင့်မှာရှိတဲ့ သိုလှောင်ခန်းတံခါးငယ်ဘက်ကို ချက်ချင်းဦးတည်သွားခဲ့သည်။ မီတာ နှစ်ရာလောက် လျှောက်ပြီးနောက် သူ့ရဲ့ခေါင်းကို နောက်ပြန်လှည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ ခုနကမှ ဆင်းလာခဲ့တဲ့လှေကားထစ်ပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးကို မှုံဝါးဝါး မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူက အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ အရှေ့တောင်ထောင့်မှာရှိတဲ့တံခါးငယ်ကို အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်၊ ဒါက သော့ကျိုးနေတဲ့အတွက် အနည်းငယ် ဟနေခဲ့သည်။

တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်သည်၊ “မင်္ဂလာပါ အဖွား၊ ကျွန်တော် ကလေးငယ်လေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရှုဖို့ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးကို ခေါ်လာခဲ့တယ်”

အခန်းက မှိန်နေခဲ့ပြီး မြင်နိုင်သရွေ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

အဲဒီနောက် သူက အတွင်းထဲမှာ လုံးဝမှောင်နေတဲ့အခန်းဘက်ကို သူ့အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။

ဆယ်စက္ကန့်လောက်ကြာပြီးနောက်မှာ ဖောင်းကားနေတဲ့အရိပ်တစ်ခုက တံခါးဝမှာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူမရဲ့ပခုံးတွေက ဘေးနှစ်ဖက်ကို ယိမ်းထိုးနေလျက် ထူးဆန်းတဲ့ဟန်ပန်နဲ့ လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။ သူမက ဒုတိယအခန်းရဲ့တံခါးဝမှာ ရပ်လိုက် လေသည်။

ဒါက အမှန်တကယ်ပဲ အဖွားအို ဖြစ်သည်။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ သူမရဲ့သွယ်လျတဲ့လက်တွေက ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်လေးနှစ်ယောက်ကို ကိုင်ထားခဲ့ပြီး သူတို့က သူမရဲ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့ပြီး ကျုံ့နေခဲ့ကြသလို ပုံပေါ်နေခဲ့သည်။

အဖွားအိုက အပြုံးကို ဆက်လက်ထိန်းထားဆဲဖြစ်သည်၊ သူမရဲ့မျက်နှာက ဝိုင်းပြီးပြည့်နေခဲ့သည်၊ အရေးအကြောင်းတွေရှိနေပေမယ့် ဒါက ရန်ငြိုးကြီးအဖွားအိုနဲ့နှိုင်းယှဥ်ရင် ပုံမှန်ပိုဖြစ်နေခဲ့သည်။

“မင်း ရောက်လာပြီ”

ယန်ကျွင်းဇဲက ပြန်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်၊ ဒါပေမယ့် သူက အဖွားအိုကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်လေးတွေကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှုတာကို တမင်တကာ ရှောင်ရှားခဲ့သည်။

အဲဒါက ဒီသတ္တဝါလေးတွေက လူသားတွေရဲ့တိုက်ရိုက်အကြည့်ကို အထူးသဖြင့် ဆန့်ကျင်နေခဲ့တဲ့အတွက်ဖြစ်ပြီး ဒါက သူတို့ကို စိတ်တိုပြီးဒေါသထွက်စေနိုင်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့နောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ တံခါးနားမှာ ရပ်နေလျက် သူ့ရဲ့နောက်ကကားဂိုဒေါင်ကို စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။

နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးက လိုက်လာခဲ့ပြီး ကားတစ်စီးရဲ့ဘေးမှာ ရပ်နေတာကို သူ မြင်လိုက်ရသည်၊ ဒါပေမယ့် ဒီနေရာကနေ အကွာအဝေးတစ်ခုမှာ ရှိနေသေးသည်။

“အဖွား၊ အဖွားက ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ဖိအားက အရမ်းပြင်းလွန်းနေပုံရတယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးကလည်း မလာရဲဘူး။ အဖွားလည်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ အဖွားက ကလေးငယ်လေးတွေကို ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့မပေးတာလဲ။ ကျွန်တော် သူတို့ကို နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီးနဲ့တွေ့ဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်” ယန်ကျွင်းဇဲက အကြံပေးလိုက်လေသည်။

တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ အဖွားအိုက သူမရဲ့အပြုံးကို ထိန်းထားပြီး ကလေးငယ်လေးနှစ်ယောက်ကို ယိမ်းထိုးနေတဲ့ဟန်နဲ့ ဦးဆောင်ကာ ရှေ့ကို လာခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့လက်တွေကို သူ့ဆီ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။

အဖွားအိုရဲ့စိတ်ရင်းအမှန်နဲ့ တောင့်တင်းနေတဲ့အပြုံးကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့အပြုံးက သူမရဲ့အပြုံးနဲ့ သိပ်မကွာခြားဘူးလို့ ခံစားလိုက်မိရသည်။ သူက လက်ကမ်းပြီး ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်လေးနှစ်ယောက်ရဲ့

လက်သေးသေးလေးတွေကို ယူလိုက်သည်။

“အဖွား၊ အဖွားက တကယ်တော့ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဖွားရဲ့အပြုံးက နည်းနည်းတော့…”

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ အဖွားအိုကို အနီးကပ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲက သူမရဲ့အပြုံးက ပိုပြီးမအေးချမ်းဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ရဲ့နောက်ကျောပေါ်ကို တွားတက်နေတဲ့အင်းဆက်ပိုးမွှားငယ်လေးတွေရဲ့ခံစားချက်ကို သူ့ကို ပေးခဲ့သည်။

အဖွားအိုက သူ့ရဲ့စကားလုံးတွေကို နားလည်သလို ပုံပေါ်ခဲ့ပေမယ့် သူမက သူမရဲ့ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး အဲဒီနက်နဲပြီးထူးဆန်းတဲ့အပြုံးကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

မလိုမုန်းထားတဲ့စိတ်နဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်လေးနှစ်ယောက်ကို ယူဆောင်လျက် ယန်ကျွင်းဇဲက တံခါးငယ်ထဲကနေ လျှောက်ထွက်လာခဲ့ပြီး နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာအမျိုးသမီး ရပ်နေတဲ့နေရာဘက်ကို ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

အဖွားအိုက အပြင်ကို မထွက်လာခဲ့ပေ၊ သူမက အခန်းထဲမှာပဲ ရပ်နေခဲ့ပြီး ကလေးငယ်လေးနှစ်ယောက်ကို သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်က ကြင်နာတဲ့အပြုံးနဲ့ ကြည့်နေခဲ့သည်။

အစပိုင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်လေးတွေက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့လက်ထဲမှာ ရုန်းကန်ခဲ့ကြသည်၊ ဒါပေမယ့် အဖွားအိုက ကြည့်နေခဲ့တဲ့အတွက် ကလေးငယ်လေးနှစ်ယောက်က သူမရဲ့နောက်ကို အမိန့်နာခံစွာ အလျင်အမြန် လိုက်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊

အဆောက်အအုံ ၇ ရဲ့ပဉ္စမထပ်လှေကားထစ်ထဲမှာ နတ်ဆိုးနှိမ်းနင်းသူတစ်ယောက် လာရောက်ရှင်းလင်းတာကို စောင့်နေတဲ့လွီရှင်းရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာက မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် အနည်းငယ်တွန့်သွားခဲ့သည်။

လွီရှင်းရဲ့အဝတ်အစားအောက်မှာရှိတဲ့ သူ့ရဲ့ရင်ဘတ်နားကတစ်ခုခုက အနည်းငယ်ဖောင်းကြွလာခဲ့ပြီး ပြန်ပြီး ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

ရန်ငြိုးကြီးအဖွားအိုရဲ့ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်တဲ့အသံက သူ့ရဲ့ရင်ဘတ်ထဲကနေ ရုတ်တရက် ထွက်လာခဲ့သည်၊ “နာတယ်…”

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ လွီရှင်းရဲ့မျက်လုံးတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာခဲ့သည်၊ ဒါပေမယ့် သူက မတ်တပ်ထမရပ်ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူက သူ့ဖာသာသူ စကားပြောသလိုမျိုး ပြောစပြုလာခဲ့သည်၊ “အဖွားကြီး၊ ခင်ဗျားက ရုပ်ထုဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီ၊ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားကတော့ အဆင့်မီပုံ မပေါ်သေးဘူး”