အနောက်ပိုင်းဒေသမှ အပြောင်းအလဲများ  

"ဖေးလန်၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။

ချန်းဖေးလန်က လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

 "ရှင့်ပြောတဲ့ မမမော့ဆိုတဲ့တစ်ယောက် အန္တရာယ်ကျရောက်နေလောက်ပြီထင်တယ်။"

"ပြောင်းပြန်အကြေးခွံရဲ့ပိုင်ရှင်က ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရသွားရင် သူတို့နဲ့ပြောင်းပြန်အကြေးခွံကြားက ဆက်သွယ်မှုက အားနည်းသွားလိမ့်မယ်၊ အခုဒီအကြေးခွံပေါ်က ရွှေရောင်အလင်းလိုပေါ့။ အကြေးခွံပေါ်က ရွှေရောင်အလင်းတွေအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားရင်တော့..."

"ဒါဆို မမမော့ သေသွားနိုင်ခြေရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား" ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်" ချန်းဖေးလန်က အတည်ပြုလိုက်သည်။

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရှောင်ပိုင်က ချင်ဖုန်း၏အင်္ကျီကိုဆွဲကာ စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည် "အစ်ကိုကြီး၊ မမမော့ ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်မ သူ့ကိုတွေ့ချင်တယ်။"

ချင်ဖုန်းက ဖြည်းညင်းစွာသက်ပြင်းချကာ နူးညံ့စွာပြန်ဖြေသည်။

 "စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းရဲ့မမမော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

"သူ့ရဲ့အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် မဟာချန်တစ်တိုင်းပြည်လုံးမှာ သူ့ကိုခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့သူ အများကြီးမရှိဘူး။ ပြီးတော့ ငါမှားမမှန်းဘူးဆိုရင် မမမော့က မင်းအမေကိုသွားရှာနေတာဖြစ်ရမယ်။ အနောက်ပိုင်းဒေသမှာ မင်းအမေရဲ့အကာအကွယ်နဲ့ဆိုရင် မင်းရဲ့မမမော့ကို ဘယ်သူကများ ဒုက္ခပေးနိုင်မှာလဲ။"

ရှောင်ပိုင်က ခဏတာစဉ်းစားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "အင်း၊ ကျွန်မအမေက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တော်တာ" ဟု ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မင်းအမေက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်တော်တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်း မမမော့ရဲ့လုံခြုံရေးအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။"

"စကားမစပ် မင်းဘာမှမစားရတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ၊ ဗိုက်ဆာနေမှာပဲဟုတ်လား။ ချင်းအာ၊ ရှောင်ပိုင်ကို ဧည့်သည်ခန်းခေါ်သွားလိုက်၊ ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်ကို သူ့အတွက် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်"  ချင်ဖုန်းက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

အစားအစာဟုပြောလိုက်သည်နှင့် ရှောင်ပိုင် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး သူမ၏စိုးရိမ်စိတ်များ အနည်းငယ်ပြေလျော့သွားသည်။ သူမ၏ဗိုက်ဆာလောင်မှုကြောင့် မြည်လာသောအသံသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ပင် "ကျွန်မ အသားစားချင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းအတွက် အသားတွေအများကြီးလုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်"

 ချင်ဖုန်းက ပြုံးလျက်ပြောသည်။

"ဟုတ်။"

"ချင်းအာ၊ သူ့ကိုခေါ်သွားလိုက်" ချင်ဖုန်းက ထပ်ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး" ချင်းအာက ချက်ချင်းပင် ရှောင်ပိုင်ကိုခေါ်ဆောင်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ထွက်သွားမှသာ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်သောအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။

မမမော့နှင့်ရှောင်ပိုင် လမ်းခွဲခဲ့သောအချိန်နှင့်နေရာကို အခြေခံ၍တွက်ချက်ကြည့်လျှင် မမမော့၏အစွမ်းနှင့် ရှောင်ပိုင်၏ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမရှိဘဲ သူမသည် အနောက်ပိုင်းဒေသသို့ အစောကြီးကတည်းက ရောက်ရှိနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်အတိအကျတွင် ပြောင်းပြန်အကြေးခွံပေါ်မှ ရွှေရောင်အလင်း မှိန်ကျသွားသည်။ ထိုအချက်က မမမော့ အနောက်ပိုင်းဒေသတွင် အန္တရာယ်ကြုံတွေ့ခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်မဟုတ်လော။

အနောက်ပိုင်းဒေသက ကျားဖြူမိစ္ဆာဘုရင်မသည် ရှောင်ပိုင်၏မိခင်ဖြစ်ကြောင်း ချင်ဖုန်းသိသည်၊ ထိုတည်ရှိမှုသည် အနောက်ပိုင်းဒေသမှ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုပင် အတော်လေးခေါင်းကိုက်စေသောတည်ရှိမှုဖြစ်သည်။

ထိုကျားဘုရင်မကို မည်သူက မဆင်မခြင်ရင်ဆိုင်ဝံ့မည်နည်း။ သူတို့က ကျားကို အမြီးသွားဆွဲလို့မရဘူးဆိုတာ မသိကြဘူးလား။ ဘယ်လိုရှုထောင့်ကကြည့်ကြည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

အနောက်ပိုင်းဒေသတွင် ကြီးမားသောအရာတစ်ခုခုဖြစ်တော့မည်ဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှင် ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ" သူ၏ဘေးမှဖေးလန်ကမေးလိုက်သည်၊ သူမ၏ ကောင်းကင်ပြာရောင်မျက်ဝန်းများသည် တစ်စုံတစ်ခုကိုသတိပြုမိသွားပုံရသည်။

"မမမော့အတွက် နည်းနည်းစိတ်ပူနေတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် အန္တရာယ်ကြုံတွေ့ရင်တောင် သူကျော်လွှားနိုင်မှာပါ။"

သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း ချင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲမှ မသိုးမသန့်ခံစားမှုက ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။

'ငါ အနောက်ပိုင်းဒေသကိုသွားပြီး မမမော့ကို စစ်ဆေးကြည့်သင့်သလား။ သူငါ့ကို အများကြီးကူညီခဲ့တာ၊ သူ့ကိုတစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ ဒီအတိုင်းလက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး။'

'ဒါပေမဲ့ အနောက်ပိုင်းဒေသက အရမ်းကျယ်တာ၊ သူဘယ်မှာရှိနိုင်မှာလဲ။'

'ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် အနောက်ပိုင်းဒေသကိုသွားရင်တောင် သိပ်ပြီးအရာထင်မှာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ အနောက်ပိုင်းဒေသမှာ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုခုဖြစ်လာခဲ့ရင် ငါရှိနေရင်လဲ အသုံးဝင်မှာမဟုတ်ဘူး' ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အစေခံတစ်ဦးက သတင်းပို့လာသည်။

 "သခင်လေး၊ စစ်သူကြီးလဲ့က စိတ်မရှည်တော့ဘဲ သူ့ဘာသာသူထွက်သွားပါပြီ။ သခင်လေးသာ စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့ရင် သူ့ကိုရှာဖို့ အိမ်တော်ကို အချိန်မရွေးလာခဲ့လို့ရပါတယ်တဲ့။ သူ မနက်ဖြန်မနက်အထိ စစ်သူကြီးအိမ်တော်မှာ ရှိနေပါ့မယ်တဲ့။"

ထိုသတင်းကြောင့် ချင်ဖုန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူမှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော်၏ နောက်တစ်ခေါက်စစ်ချီတက်မည့်ခရီးစဉ်မှာ အနောက်ပိုင်းဒေသမှ ချုံယွီမြို့ဖြစ်ကြောင်း စစ်သူကြီးလဲ့က ယခင်ကပြောခဲ့ဖူးသည်။

စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော်၏အကာအကွယ်နှင့် စစ်သူကြီးလဲ့၏အစွမ်းဖြင့် အနောက်ပိုင်းဒေသတွင် တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့လျှင်ပင် သူတို့ ဘေးကင်းစွာပြန်လာနိုင်သင့်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ သူတို့နှင့်အတူလိုက်ပါပြီး အနောက်ပိုင်းဒေသမှ သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို စုဆောင်းရန် အခွင့်အရေးယူသင့်သလား။

ထိုသို့စဉ်းစားမိပြီး သူဘေးမှဖေးလန်ကိုကြည့်ကာ သူ၏မိန်းမနှစ်ယောက်ကို အတူခေါ်သွားသင့်မလားဟု စဉ်းစားလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူသာ မိန်းမနှစ်ယောက်ကိုအတူခေါ်သွားလျှင် ကျယ်ပြောလှသော အနောက်ပိုင်းဒေသတွင် လွတ်လပ်စွာသွားလာလို့မရသော်လည်း အနည်းငယ် စူးစမ်း လေ့လာရုံလောက်တော့ ပြဿနာမရှိသင့်ဘူးမလား။

...

ညဘက်တွင် ချင်ဖုန်းသည် မမမော့၏ပြောင်းပြန်အကြေးခွံကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ကာ ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်လိုက်သည်။

နေ့ဘက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းမှိန်ကျသွားပြီးနောက် ပြောင်းပြန်အကြေးခွံသည် ပြောင်းလဲမှုမရှိတော့ပေ။

ချင်ဖုန်း၏တင်းမာနေသောစိတ်သည် အနည်းငယ်ပြေလျော့သွားသည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုအချက်က တစ်ခုခုကို ညွှန်ပြနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်ကြုံတွေ့ပြီးနောက် မမမော့သည် အောင်မြင်စွာကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည် သို့မဟုတ် ဘေးကင်းစွာဆုတ်ခွာနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ရွှေရောင်အလင်းသည် ယခင်အခြေအနေသို့ပြန်မရောက်သေးသဖြင့် မမမော့၏အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်နေသေးခြင်းမရှိကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

သူ၏ညာလက်ကိုမြှောက်ကာ ကောင်းကင်သို့လှမ်းလိုက်ရင်း ချင်ဖုန်းသည် တောက်ပနေသောကြယ်များကို သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားချင်ပုံရသည်။

သူ ကျင့်ယန်မြို့တွင်ရှိနေစဉ်က ဆရာသခင်ပိုင်လီက နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာရပ်တွင် အသုံးများသော နည်းစနစ်နှစ်မျိုးရှိကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်- တစ်ခုမှာ ချီစွမ်းအင်သုံးထောင်ကြည့်ရှုခြင်းပညာဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ ကြယ်တာရာကြည့်ရှုခြင်းပညာဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ချီစွမ်းအင်သုံးထောင်ကြည့်ရှုခြင်းပညာတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ပြိုင်ဘက်၏ကျင့်ကြံမှုသည် သူ့ထက် သိသိသာသာမမြင့်မားဘဲ သူတို့၏ကံကြမ္မာကိုဖုံးကွယ်ရန် ရတနာတစ်ခုခုမရှိသရွေ့ သူသည် သူတို့နှင့်ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

သို့သော် သူသည် ကျင့်ယန်မြို့တွင် တစ်ခါစမ်းသပ်အသုံးပြုခဲ့ပြီးနောက် ကြယ်တာရာ ကြည့်ရှုခြင်းပညာကို ဘယ်တော့မှမသုံးခဲ့ပေ။

 သူ၏ဆရာသခင်က ကောင်းကင်ဘုံကိုချောင်းကြည့်သော သာမန်လူများသည် တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ခံစားရမည်ဟု အလေးအနက်သတိပေးခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ကျင့်ကြံမှု မလုံလောက်ပါက ပျက်စီးသေဆုံးနိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါအခု ခမ်းနားသောသီလနယ်ပယ်ရဲ့ ပဉ္စမအဆင့်ကိုဝင်ရောက်ပြီးပြီ။ ကြယ်တာရာကြည့်ရှုခြင်းပညာကို နည်းနည်းလောက်တော့ သုံးလို့ရသင့်တယ်မလား"

 ချင်ဖုန်းက သူ့ဘာသာသူရေရွတ်ပြီးနောက် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။

သူသည် မမမော့ ဘယ်နေရာလောက်တွင်ရှိနေပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံမှုရှိမရှိကို သိချင်သည်။

သူစဉ်းစားနိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးနည်းလမ်းမှာ ထိုနည်းလမ်းပင်။

သူ၏အတွင်းမှ ဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်ကို ကောင်းကင်သို့လွှတ်တင်လိုက်ရာ ၎င်းသည် မရေမတွက်နိုင်သော ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများနှင့် ယှက်နွယ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများတွင် အပြာရောင်အလင်းတစ်ချက်လက်သွားပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် ကောင်းကင်မှကြယ်များကို ထင်ဟပ်စေခဲ့သည်။

ရုပ်ပုံအမျိုးမျိုးသည် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ဆလိုက်များကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူသည် ဆက်တိုက်ဖြစ်နေသောတောင်တန်းများနှင့်မြစ်များကိုမြင်ရပြီး ချောက်ကမ်းပါးထိပ်တွင် သားရဲများ၏ အားကောင်းသောဟိန်းဟောက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

သူသည် တင်းမာသောအမူအရာနှင့်စစ်သည်များအပြင် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ကြောက်မက်ဖွယ်မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများကို မြင်တွေ့ရသည်။

မြစ်များခန်းခြောက်ကာ တောင်တန်းများပြိုကျနေသည်။

အမည်းရောင်အရှိန်အဝါသည် အနောက်ပိုင်းဒေသကို သေမင်းတမန်နေရာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ကြယ်တာရာကြည့်ရှုခြင်းပညာကို အောင်မြင်စွာအသုံးချနိုင်ခဲ့သော်လည်း တန်ပြန် သက်ရောက်မှုများကလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခုလိုက်ပါလာသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တက်ခြင်းများစတင်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နှာခေါင်းနှင့်ပါးစပ်မှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။ ချင်ဖုန်းသည် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပါက အန္တရာယ်ရှိမည်ကိုသိသော်လည်း ဗေဒင်ပညာကိုအသုံးပြုခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

အကြောင်းမှာ သူသည် အရေးကြီးသော အချက်အလက်ကို မမြင်ရသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မြင်ကွင်းသည် ဆက်လက်ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မြို့တစ်မြို့သည် မြင်ကွင်းထဲသို့ဝင်ရောက်လာသည်။

ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ညအမှောင်တွင် မြို့ထဲသို့ဝင်ရောက်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း ထိုပုံရိပ်ကိုမှတ်မိသည်။ ၎င်းတွင် ကျယ်ပြန့်သောကိုယ်ထည်၊ ခေါင်းပေါ်တွင်ကောက်ရိုးဦးထုပ်၊ ခေါင်းသုံးလုံးနှင့်လက်ခြောက်ဖက်ရှိပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မည်းနက်နေသည်။

ထိုလူမှာ ယခင်က ကျင့်ယန်မြို့ကိုကျူးကျော်ခဲ့သော တစ္ဆေဗုဒ္ဓပင်။

ချင်ဖုန်း တုန်လှုပ်နေစဉ်မှာပင် သူလုံးဝမမျှော်လင့်ထားသောအရာမှာ ပုံထဲမှတစ္ဆေဗုဒ္ဓသည် အမှန်တကယ် လှည့်လာပြီး သူ၏ဗုဒ္ဓခေါင်းသုံးလုံးက လှောင်ပြောင်သောအကြည့်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ခြင်းပင်။

တစ္ဆေဗုဒ္ဓ၏လက်ခြောက်ဖက်သည် ဖြန့်ကားထားပြီး အာကာသကိုဖြတ်သန်းကာ ချင်ဖုန်းကို သတ်ဖြတ်ရန်လာနေသကဲ့သို့ပင်။

သူ၏နှလုံးခုန်သံသည် ပို၍ပို၍အားနည်းလာပြီး အသက်ရှူခြင်းသည် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်လာသည်။

ထိုအရေးကြီးသောအခိုက်အတန့်တွင် ကြည်လင်သောချီစွမ်းအင်တစ်မျှင်သည် ချင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ဝင်ရောက်လာပြီး မြင်ကွင်းသည် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက အသက်ကိုလုရှူရင်း "ချုံယွီမြို့" ဟု တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအမည်မှာ ပုံထဲတွင်မြင်ခဲ့ရသောမြို့၏အမည်ဖြစ်သည်။

...

"ဘာဖြစ်တာလဲ တစ္ဆေဗုဒ္ဓ"

 ရင်ဘတ်မှာ နံပါတ်လေး ဆေးမင်ကြောင်ထိုးထားတဲ့ ကုန်းတူးက ဖြည်းညင်းစွာမေးလိုက်သည်။

"ကြွက်တစ်ကောင်က ငါတို့ကိုချောင်းကြည့်နေတာ" တစ္ဆေဗုဒ္ဓက တိုးတိုးလေးရယ်လိုက်သည်။

"ကြွက်သေပြီလား။"

"ငါ့ကို ဗေဒင်သုံးပြီးချောင်းကြည့်ဝံ့တဲ့ဘယ်သူမဆို အသက်ရှင်နေနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သွားစို့၊ ငါတို့သခင်ရဲ့ကိစ္စကို ကြန့်ကြာအောင်မလုပ်နဲ့။"