ကြောင်မိစ္ဆာ ပိုင်ရှောင်မောင်

သေခါနီးအချိန်တွင် လူတို့သည် သူတို့၏ဘဝတစ်လျှောက်မှ အရာများစွာကို ပြန်လည်အမှတ်ရလေ့ရှိသည်။

ထိုအချက်နှင့်ပတ်သက်၍ မိစ္ဆာများအတွက်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

ပိုင်ရှောင်မောင်သည် ခမ်းနားထည်ဝါသော လျင်မြန်သောကြောင်တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး တတိယကပ်ဘေး အဆင့်တည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ် မွေးဖွားလာကာ လောကတွင် လျှပ်စီးနှင့်အပြိုင်မြန်ဆန်မှုကြောင့် ကျော်ကြားသည်။

ထိုအမြန်နှုန်းသည် သူ၏နယ်ပယ်တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာလိမ့်မည်။

ပိုင်ရှောင်မောင်သည် အစပိုင်းတွင် သူသည် ခမ်းနားသောမိစ္ဆာဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်၊ အထူးသဖြင့် သူ၏နတ်ဘုရားမွေးရာပါစွမ်းရည် နိုးကြားလာပြီးနောက်တွင် သူ ပို၍ပင်ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူဘယ်တော့မှမမျှော်လင့်ထားသောအရာမှာ သူသည် ပဉ္စမကပ်ဘေးအဆင့်နယ်ပယ်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏အမြန်နှုန်းသည် အသက်ရှုမှားလောက်သောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း၊သူ၏အစွမ်းနှင့်ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ လုံးဝနီးပါးမတိုးတက်လာခြင်းပင်။

လျင်မြန်သောကြောင်မျိုးနွယ်မှ အကြီးအကဲတစ်ဦးက သူ့ကိုတစ်ခါကပြောဖူးသည်။ 

"မင်းက ကြောင်တစ်ကောင်ဖြစ်နေမှတော့ ကြောင်တစ်ကောင်ဖြစ်ရမယ့်အသိစိတ်ရှိသင့်တယ်။ ဗိုက်ဝအောင်စားရရင်ပဲ တော်လောက်ပါပြီ။"

ဂလု ဂလု။ 

"ဟမ်၊ ဗိုက်ပြန်ဆာနေပြီလား။" ပိုင်ရှောင်မောင်ကတွေတွေဝေဝေဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ ဒါကိုစားလို့ရလား။"

 အပြစ်ကင်းစင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

စားစရာတစ်ခုခုလား။

ပိုင်ရှောင်မောင်၏မျက်တောင်များ အနည်းငယ်လှုပ်ခတ်သွားသည်။

"ရှောင်ပိုင်၊ ကြောင်သားကချဉ်တယ် စားလို့မရဘူး။"

ကြောင်သား ဟုတ်လား။ ဘာကြောင်သားလဲ၊ ကြောင်သားက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကို၊ ဒါက နူးညံ့နေပြီးတော့ စားလို့ကောင်းမယ့်ပုံပဲ။"

ပိုင်ရှောင်မောင်သည် သူ၏အစာအိမ်ကို နင်းခြေခံလိုက်ရသလိုခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူအခုလေးတင်ကြားလိုက်ရသော စကားများကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။

မြောင်

လန့်အော်လိုက်သံနှင့်အတူ သူချက်ချင်းထရပ်လိုက်ပြီး အမွေးဘောလုံးတစ်လုံးလို ဖောင်းကားသွားကာ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

နေရာတိုင်းတွင် မီးပုံများရှိနေပြီး ထမင်းနံ့က လေထဲတွင်လွင့်ပျံ့နေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် နူးညံ့စွာထုဆစ်ထားသကဲ့သို့သော ကောင်မလေးတစ်ဦးက သူ့ကိုကြည့်ရင်း သွားရည်ကျနေသည်၊ အခုလေးတင်က မကောင်းဆိုးဝါးအသံ၏ရင်းမြစ်မှာ သူမဖြစ်ပုံရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှစစ်သည်များကိုကြည့်ရင်း ပိုင်ရှောင်မောင်၏သတ္တိများ တိုးပွားလာပြီး သူ၏ချွန်ထက်သောကြောင်လက်သည်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ ဒီကောင်မလေးကို ပြန်ပေးဆွဲပြီးနောက် ဒီနေရာကနေ ဘေးကင်းစွာထွက်ပြေးချင်သည်။

သို့သော် ထိုအတွေး သူ့ခေါင်းထဲသို့ဝင်လာသည်နှင့် သူ၏အမွေးအမှင်များ ထောင်ထလာသည်ကို ရုတ်တရက်ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ အခြားတစ်ဖက်သို့ခေါင်းလှည့်လိုက်သောအခါ အစ်မကြီးကဲ့သို့လှပသော်လည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းသော ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည်လည်း ထိုနေရာတွင်ရှိနေပြီး သူ့ကိုတည်ငြိမ်စွာကြည့်နေသည်။

အစီအစဉ်က သေချာပေါက်အလုပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ နောက်အစီအစဉ်တစ်ခု စဉ်းစားရတော့မယ် ထင်တယ်။

ပိုင်ရှောင်မောင်က သူ၏ကိုယ်နေဟန်ထားကိုပြင်ဆင်ကာ ကျယ်လောင်စွာဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ 

"အခြေအနေသိရင် ငါ့ကိုလွှတ်ပေး၊ မဟုတ်ရင် ငါ့လက်အောက်ငယ်သားတွေက မင်းတို့ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်လိမ့်မယ်။"

ထိုသို့ကြားလျှင် ချင်ဖုန်းက အသားစွပ်ပြုတ်မှထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့ကိုမှုတ်ထုတ်ကာ ပြန်ဖြေသည်။ 

"သူတို့အများစုက ထွက်ပြေးကုန်ပြီ၊ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အိုးထဲမှာ။ မင်းလည်း တစ်ပန်းကန်လောက် မြည်းစမ်းကြည့်ချင်သေးလား။"

ပိုင်ရှောင်မောင်ဆိုသော သားရဲသည် မွှေးကြိုင်သောအသားစွပ်ပြုတ်အိုးများကိုကြည့်ကာ မျက်ရည်များစီးကျလာသည်။ ဒါတွေအားလုံးက သူ့ညီအစ်ကိုတွေပဲ။

သူသွားကြိတ်ကာ ထပ်အော်လိုက်သည်။ "ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းတို့သိလား။"

ချင်ဖုန်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ 

"အိုး၊ မင်းကဘယ်သူလဲ။"

"ငါက အနောက်ပိုင်းဒေသက ကျားဖြူမိစ္ဆာဘုရင်မ၊ သားရဲတစ်သောင်းရဲ့အရှင်သခင်ပဲ။ ငါဒေါသမထွက်ခင် ဒီကနေထွက်သွားကြစမ်း။"

ထိုစကားများထွက်လာသည်နှင့် ယခင်ကဆူညံနေသောပတ်ဝန်းကျင်သည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပိုင်ရှောင်မောင် ခဏငြိမ်သက်သွားပြီး ဘာလို့ဘယ်သူမှ စကားမပြောတာလဲဟု တွေးမိသည်။ သူက သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့တာများလား။

တစ်ခဏမပြည့်မီမှာပင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သောရယ်သံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟားဟား၊ ဒီအကောင်လေးက တကယ်ရယ်ရတာပဲ။ သွားစမ်း၊ ငါတောင်သီးတော့မလို့။"

"မင်းက ကျားဖြူမိစ္ဆာဘုရင်မဆိုရင် ငါက အနောက်ပိုင်းဒေသရဲ့တပ်မှူးပဲ။"

"မင်းက အထင်ကြီးစရာပဲနော်။ သူက ကျားဖြူမိစ္ဆာဘုရင်မဖြစ်နိုင်ရင် ငါက နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်ပဲ။"

လူတိုင်း၏ထူးဆန်းသောတုံ့ပြန်မှုများကိုမြင်ရသောအခါ ပိုင်ရှောင်မောင်သည် ရှက်ရွံ့မှုနှင့်ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ 

ဝေါင်း

"မရယ်ကြနဲ့။"

ပိုင်ရှောင်မောင် ဟိန်းဟောက်ပြီးသည်နှင့် နောက်ထပ် နားကွဲမတတ်သောဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ပိုင်ရှောင်မောင်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် လန့်ပြီး အကြောဆွဲသလို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ရှောင်ပိုင်က သူမ၏ဗိုက်ကိုပွတ်သပ်ကာ လှည့်ပြီး အသားကင်ဆီသို့လျှောက်သွားကာ တစ်တုံးကိုဆွဲယူပြီး ကိုက်စားလိုက်သည်။

အခုလေးတင်က ဗိုက်ဆာလို့မြည်တဲ့အသံလား။

ပိုင်ရှောင်မောင်သည် ကြောင်မွေးသွားပြီလားဟု စတင်သံသယဝင်လာသည်။

သူဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေစဉ်မှာပင် အနက်ရောင်ဝတ်လူငယ်လေးက သူ့ထံသို့ ကြေးမုံတစ်ချပ်ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။ 

"မင်းဘာသာမင်းကြည့်။"

ပိုင်ရှောင်မောင် သူဘာကိုဆိုလိုသည်ကို နားမလည်ဘဲ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

မူလက ကြီးမားခန့်ညားသော ကျားနှင့်တူသောပုံသဏ္ဌာန်သည် ခြေရာကောက်မရနိုင်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နူးညံ့သေးငယ်သောသတ္တဝါလေးတစ်ကောင်ဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။

သူ၏မွေးရာပါမှော်အသွင်ပြောင်းလဲမှုသည် သူသတိလစ်နေစဉ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် သူ၏မူလအသွင်အပြင်သို့ပြန်ရောက်နေပြီး သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် အကွက်လိုက်ပြောင်နေသည်မှာ သူသတိမလစ်မီက အဖြူရောင်အလင်းကြောင့်ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ပိုင်ရှောင်မောင် တံတွေးမြိုချကာ သတိကြီးစွာဖြင့်ထရပ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းကပြောသည်။ 

"ကဲ၊ မင်းရဲ့တကယ့်အထောက်အထားကို ပြောပြတော့။"

"အိုး၊ ထွက်ပြေးဖို့တောင်မစဉ်းစားနဲ့။ မင်းလည်း ငါ့မိန်းမရဲ့ အစွမ်းကိုမြင်ပြီးပြီပဲ။ မင်းခေါင်းကို တခြားနေရာ မရွှေ့ချင်ဘူးဆိုရင် ရိုးရိုးသားသားနေတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"

ပိုင်ရှောင်မောင်သည် လှပသောအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးတုန်လှုပ်သွားပြီး ခြေလေးချောင်းလုံး ပျော့ခွေသွားသည်။

ထွက်ပြေးခြင်းသည် သေလမ်းဖြစ်သည်ကို သူသိသောကြောင့် သူ၏ဇာစ်မြစ်ကို မဆိုင်းမတွဝန်ခံလိုက်သည်။ 

"ကျွန်တော့်နာမည် ပိုင်ရှောင်မောင်ပါ၊ ကျွန်တော်က လျင်မြန်တဲ့ကြောင်တစ်ကောင်ပါ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ့်ခြောက်နှစ်က အနောက်ပိုင်းဒေသက ချွေရှဲ့တောင်မှာ မွေးခဲ့တာပါ။"

"ကျွန်တော်မွေးပြီးခါစမှာပဲ အမေက တခြားလျင်မြန်တဲ့ ကြောင်တစ်ကောင်နဲ့ပြေးသွားပြီး အဖေက ဒေါသတကြီး ထွက်သွားရာကနေ ဝံပုလွေဘုရင်တစ်ကောင်ရဲ့ပါးစပ်ထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို အဘိုးကပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာပါ။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားပြီး အခြားသူများလည်း ထူးဆန်းသောအမူအရာများပြကြသည်။

မဟာချန်ရာဇဝင်ချုပ်တွင် လျင်မြန်သောကြောင်နှင့်ပတ်သက်၍ မှတ်တမ်းတစ်ခုရှိသည်။ သူတို့၏အစွမ်းသည် ထင်ရှားခြင်းမရှိသော်လည်း သူတို့၏အမြန်နှုန်းသည် အံ့ဩစရာကောင်းပြီး အထူးသဖြင့် အမများသည် ကာမဂုဏ်လိုက်စားသောသဘာဝကြောင့် ကျော်ကြားသည်။

ယနေ့ကြုံတွေ့ရမှုက သူ၏ဂုဏ်သတင်းနှင့်ထိုက်တန်လှသည်။

"ကျွန်တော်နဲ့အဘိုးက ချွေရှဲ့တောင်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်မှီခိုပြီး အသက်ရှင်ခဲ့ကြရတယ်၊ တစ်နေ့လုံး စားစရာ ဘာမှမရှိဘူး။"

"ကျွန်တော်ငါးနှစ်အရွယ်မှာ နှင်းတွေဆက်တိုက်ရွာပြီး တောင်တွေပေါ်မှာ စားစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အဘိုးက အစာရှာထွက်သွားပြီး ဘယ်တော့မှပြန်မလာတော့ဘူး။"

လူအုပ်၏အမူအရာများ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများတွင် သနားကြင်နာမှုအချို့ ပြသနေသည်။

"နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်အဘိုးရဲ့ အသက်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တွေ့ခဲ့တယ်၊ သူ့ဘေးမှာ ဝံပုလွေမိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့ အလောင်းရှိနေတယ်။"

စစ်သည်များ သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်ကြတော့ဘဲ ချင်ဖုန်းက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

 "မင်းအဘိုးက မင်းအတွက်အစာရှာရင်း ဝံပုလွေမိစ္ဆာနဲ့ကြုံတွေ့ပြီး အသေခံတိုက်ခိုက်ခဲ့တာဖြစ်ရမယ်။ မင်းမှာ ဒီလိုအဘိုးမျိုးရှိတာက ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုပဲ။"

ပိုင်ရှောင်မောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ 

"အဲဒီဝံပုလွေမိစ္ဆာက အအေးလွန်ပြီးသေတာ။ ကျွန်တော့်အဘိုးက အရမ်းဗိုက်ဆာပြီး အရမ်းအိုနေပြီ၊ သူက တစ်ခါတည်းအများကြီးစားလိုက်ပြီး အစားလွန်လို့သေသွားတာ။"

ညလေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး လူတိုင်းတိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ချင်ဖုန်း၏မျက်ခွံများ တွန့်သွားသည်။ 

"ဆက်ပြော။"

ပိုင်ရှောင်မောင်၏ကြောင်ဘဝကို သွေးနှင့်မျက်ရည်များဖြင့် ရေးဖွဲ့ထားသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်အဖြစ်၊ တကယ်ကို သနားစရာကောင်းသည်ဟု ဖော်ပြနိုင်သည်။

အလုံအလောက်မစားရခြင်းသည် သာမန်ဖြစ်ပြီး တစ်နေ့လုံးအခြားမိစ္ဆာများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကိုခံရကာ အမြဲတမ်းထွက်ပြေးနေရသည်။

သို့သော် ထိုဘဝသည် သူဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်တွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"အဲဒီနှစ်မှာ ချွေရှဲ့တောင်မှာ နဂါးသွေးကြောတစ်ခုပေါ်လာတယ်။ အစ်မကြီးက မိစ္ဆာတွေကို တောင်ပေါ်ခေါ်လာပြီး အုပ်ချုပ်မရတဲ့ဝံပုလွေဘုရင်ကို သတ်ပြီးတော့ ကျွန်တော်အပါအဝင် မိစ္ဆာလေးတွေအားလုံးကို သူ့လက်အောက်မှာသိမ်းသွင်းခဲ့တယ်။"

"အစ်မကြီးရဲ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ အနောက်ပိုင်းဒေသက ကျွန်တော်တို့လို အားနည်းတဲ့ မိစ္ဆာတွေတောင် အမြဲတမ်းစိတ်ပူပန်ပြီး ပုန်းရှောင်နေစရာမလိုဘဲ ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝကို စတင်နေထိုင်ခဲ့ကြရတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုတောင် အရှိန်အဟုန်နဲ့တိုးတက်လာခဲ့တယ်။"

နဂါးသွေးကြောနယ်မြေလား။

ချင်ဖုန်းက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ 

"မင်းပြောတဲ့ အစ်မကြီးဆိုတာ..."

" သူက အနောက်ပိုင်းဒေသရဲ့ကျော်ကြားတဲ့ ကျားဖြူမိစ္ဆာဘုရင်မ ပိုင်ဝူတည်ပဲ။"

"ကျွန်တော့်မူလနာမည်က ရှောင်မောင်ပါ။ ကျွန်တော်က အစ်မကြီးကိုလေးစားလို့ ပိုင်ရှောင်မောင်လို့ ပြောင်းလိုက်တာ။"

ပိုင်ဝူတည် ဟုတ်လား။ ဒီလောကမှာ ဒီလောက်ပေါအီအီနိုင်တဲ့နာမည် တကယ်ရှိနိုင်လို့လား။ ချင်ဖုန်းက သူ၏သံသယကိုထုတ်ဖော်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်ပိုင်က သူမ၏ပါးစပ်ထဲမှအသားကိုဝါးရင်း ခေါင်းလှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်အထိပင်။ 

"ဟမ်။  ကျွန်မအမေကိုသိလို့လား။"

ကောင်းပြီလေ၊ ဒါအမှန်ပဲ။ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။