ယင်နှင့်ယန်ကို ပိုင်းခြားစိတ်ဖြာပြီး လက်ဖဝါးထဲမှ ပဉ္စဓာတ်ကို ရှုမြင်ခြင်း  

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခြောက်နာရီတွင် ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ ချုံယွီမြို့အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော်မှ ကြီးမားသောစစ်သည်များသည် အတူတကွလိုက်ပါမလာဘဲ အနီးအနားရှိ တောင်တန်းတောအုပ်များတွင် လူစုခွဲကာ ချောင်းမြောင်းနေကြသည်။

ချင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲတွင် ထိုအရာသည် ရန်သူ၏အာရုံစိုက်မှုကိုရှောင်ရှားနိုင်မည့် ခွဲခြမ်းပြီး အနိုင်ယူသည့်ဗျူဟာတစ်ခုဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ကြယ်တာရာကြည့်ရှုခြင်းပညာသာမှန်ကန်ခဲ့လျှင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော တစ္ဆေဗုဒ္ဓသည် ချုံယွီမြို့သို့ ဝင်ရောက်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရန်သူသည် အမှောင်ထဲတွင်ရှိနေပြီး မိမိတို့ဘက်က အလင်းထဲတွင်ရှိနေသည်။

ငါတို့သာ မြို့ထဲသို့ ခမ်းနားစွာဝင်ရောက်သွားပါက ရန်သူ၏ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကိုခံရပြီး အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခံရနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် အလုံခြုံဆုံးနည်းလမ်းမှာ တပ်မတော်ကိုဦးစွာဖွက်ထားပြီး ရန်သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သိရှိအောင်လုပ်ကာ သူတို့ကိုအလစ်အငိုက်ဖမ်းတိုက်ခိုက်ရန်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်းဖေးလန်နှင့်လျိုကျန့်လီတို့သည် သူတို့၏အသွင်အပြင်ကိုပြောင်းလဲကာ သာမန်အဝတ်ကြမ်းများကိုဝတ်ဆင်ပြီး သူတို့၏လှပသောမျက်နှာများကိုဖုံးကွယ်ရန် ခေါင်းစည်းပုဝါများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကြသည်။

လဲ့ယင်းသည်လည်း သူ၏ချပ်ဝတ်တန်ဆာကိုချွတ်ကာ သာမန် ထင်းခုတ်သမားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် သိသိသာသာပင် သန်မာလွန်းနေသည်။

သူတို့သည် ချင်ဖုန်း၏ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း ထိုသို့ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်သည် အလွန်ထူးချွန်ပြီး လဲ့ယင်းသည်လည်း သူ၏ဗိုလ်ချုပ်ဝတ်စုံနှင့် အလွန် ထင်ရှားသည်။

အသွင်ယူခြင်းဖြင့်သာ သူတို့သည် အာရုံစိုက်မှုကိုရှောင်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

မြို့တံခါးသို့ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်း ပတ်လည်ကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင် အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။

ချုံယွီမြို့သည် ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်မဟုတ်သော်လည်း မိုင် ၂၀၀ အချင်းဝက်အတွင်းတွင် မည်သူနှင့်မျှမယှဉ်နိုင်သော လူဦးရေရှိသည့် အလတ်စားမြို့တစ်မြို့ဖြစ်သည်။

လမ်းများပေါ်တွင် လူများသွားလာနေကြပြီး မြို့သည် မီးခိုးမီးငွေ့များဖြင့်ပြည့်နှက်နေကာ ငြိမ်းချမ်းပြီးသဟဇာတဖြစ်နေပုံရသည်။

သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းသည် မိစ္ဆာများနှင့်တစ္ဆေများဝိုင်းထားသောမြို့တစ်မြို့နှင့် တူနေပါရဲ့လား။

ချင်ဖုန်းက လေးနက်သောအသံဖြင့်မေးလိုက်သည်။ 

"စစ်သူကြီးလဲ့၊ စစ်ဘုရင်ခံ တပ်မတော်ကစစ်သည်တွေက မြို့အပြင်ဘက်က တောင်တွေမှာ မိစ္ဆာတွေနဲ့တစ္ဆေတွေရဲ့ ခြေရာလက်ရာတစ်ခုခုတွေ့သေးလား။"

လဲ့ယင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ 

"တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ကျွန်တော့်တပ်ဖွဲ့တွေက စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော်က လူတွေပဲနားလည်နိုင်တဲ့ မီးခိုးအချက်ပြမီးကို ထွန်းလိမ့်မယ်။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းလှည့်ကာမေးလိုက်သည်။ 

"မိန်းမ၊ ထူးဆန်းတဲ့အရှိန်အဝါတစ်ခုခုခံစားမိသေးလား။"

လျိုကျန့်လီနှင့်ချန်းဖေးလန်တို့ ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ပြီးနောက် နှစ်ယောက်စလုံးခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။

လဲ့ယင်းက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ 

"ထူးဆန်းလိုက်တာ။ မြို့သူမြို့သားတွေကြားမှာ ဘာမှမထူးခြားဘူး၊ မြို့အပြင်ဘက်မှာလည်း မိစ္ဆာတွေ၊ တစ္ဆေတွေရဲ့လက္ခဏာမရှိဘူး။ ဒီမြို့က ကြာနီမိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူတွေက လျှောက်နောက်နေတာများလား။"

"တစ်ခုခုမှားယွင်းနေရင် မိစ္ဆာတွေရှိရမယ်။ စစ်သူကြီးလဲ့၊ ခင်ဗျား ခရိုင်အစိုးရရုံးနဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုသွားပြီး တစ်ခုခုစုံစမ်းနိုင်မလားကြည့်လိုက်ပါ။"

"ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်မိန်းမတွေနဲ့အတူ မြို့ထဲပတ်လျှောက်ပြီး လူတွေဘာပြောကြလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

ချင်ဖုန်းက အကြံပြုလိုက်သည်။

 "ညနေကျရင် ဒီစားသောက်ဆိုင်မှာတွေ့ကြတာပေါ့။"

လဲ့ယင်းက ပြန်ပြောသည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ ဂရုစိုက်ဦး။"

ထိုစကားများနှင့်အတူ လဲ့ယင်းသည် သာမန်ပြည်သူများအဖြစ်အသွင်ယူထားသော စစ်သည်အနည်းငယ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

ချင်ဖုန်း၏အုပ်စုသည်လည်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့သည် စားသောက်ဆိုင်များ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များနှင့် ဈေးများ၊ လူရှိသည့်နေရာတိုင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

မြို့သူမြို့သားများသည် သူတို့၏ဘဝကို ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့်ဖြတ်သန်းနေကြပြီး ကြောက်ရွံ့မှု လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမပြပေ။

သူတို့၏စကားစမြည်များသည်ပင်လျှင် မည်သည့်သခင်က နောက်ထပ်မယားငယ်တစ်ယောက် ယူသည်၊ သို့မဟုတ် မည်သည့်မုဆိုးမက ညဘက်တွင်အထီးကျန်မှုကိုမခံနိုင်ဘဲ အဖော်ရှာ ထွက်သည်စသော အသေးအဖွဲကိစ္စများသာဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လေလေ ချင်ဖုန်းက တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ဟု ပို၍ခံစားမိလေလေဖြစ်သည်။

ခိုးနားထောင်ရာတွင်အတွေ့အကြုံရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် အချက်တစ်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ  နားလည်သည်- ထိုသို့သောအချိန်တွင် ကျင့်ယန်မြို့ကဲ့သို့မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့၌ပင် လူတို့၏ စကားစမြည်များသည် မိစ္ဆာများနှင့်တစ္ဆေများ၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတို့ပတ်လည်တွင် အမြဲလိုလို လည်ပတ်နေသည်။

သို့သော် ချုံယွီမြို့တွင် ထိုအရာများ အကြောင်းပြောဆိုသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှမရှိပေ။

ထိုအရာက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ထိုအခြေအနေသည် သူ့အတွက် အတုအယောင်တစ်ခုလိုခံစားရသည်၊လမ်းသွားလမ်းလာများ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်နှင့်စားသောက်ဆိုင်များတွင် လွတ်လပ်စွာစကားပြောဆိုနေသောလူများ။

သူတို့သည် သာမန်နေ့များတွင်မြင်တွေ့ရသူများနှင့် များစွာမကွာခြားသော်လည်း တစ်ခုခုလိုနေသည်ဟု သူအမြဲခံစားနေရသည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်းသည် ထိုအရာကအတိအကျဘာဖြစ်သည်ကို မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

မျက်လုံးနှစ်ထပ်စွမ်းရည်နှင့် ချီစွမ်းအင်သုံးထောင်ကြည့်ရှုခြင်းပညာတို့ကိုအသုံးပြုကာ သူသည် သူတို့ကိုတစ်ဦးချင်းစီစစ်ဆေးကြည့်ရှုသော်လည်း ထိုလူများသည် သာမန်လူများနှင့်မခြားနားပေ။

ချင်ဖုန်း သူ၏စိတ်ထဲမှထူးဆန်းသောအတွေးများကိုခါထုတ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူ မမမော့၏ပြောင်းပြန်အကြေးခွံကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပြောင်းလဲမှု မရှိပေ။ မမမော့သည် ချုံယွီမြို့တွင်မရှိဟု ထင်ရသည်။

လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ဘေးတွင်တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေကြပြီး ရှောင်ပိုင်နှင့် ကြောင်မိစ္ဆာလေးမှာမူ အားရပါးရစားသောက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းက ပိုင်ရှောင်မောင်၏လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ဖမ်းဆွဲကာ သူ၏ရှေ့တွင်မြှောက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ 

"မင်း မြို့ထဲမှာ ရင်းနှီးတဲ့အရှိန်အဝါတစ်ခုခုခံစားမိလား။"

ပိုင်ရှောင်မောင်က အလျင်အမြန်ခေါင်းခါကာ ပြောသည်။ 

"အစ်မကြီးနဲ့လမ်းခွဲပြီးနောက် စည်းကမ်းလိုက်နာတဲ့မိစ္ဆာတွေက လူသားမြို့တွေကိုမကျူးကျော်ဘူး။"

"ပြီးတော့ စည်းကမ်းမလိုက်နာတဲ့မိစ္ဆာတွေကတော့ သေချာပေါက်ပွဲကြီးပွဲကောင်းလုပ်မှာပဲ။"

"ဒီမြို့ထဲမှာ ကျွန်တော်သိတဲ့ဘယ်သူမှမရှိသင့်ဘူး။"

ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ထိုကြောင်လေးသည် စားခြင်းမှလွဲ၍ အသုံးမဝင်ဟုခံစားလိုက်ရသည်။

 "မင်းတို့မှာ အထူးဆက်သွယ်ရေးနည်းလမ်းတစ်ခုခုမရှိဘူးလား။ အမှတ်အသားတွေထားခဲ့တာတို့ အနံ့တွေထားခဲ့တာတို့လိုမျိုးလေ။"

"မင်းတို့ ရှောင်ပိုင်အမေရဲ့အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာရှိတုန်းက တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဘယ်လို ဆက်သွယ်ကြလဲ။"

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပိုင်ရှောင်မောင်ကပြန်ဖြေသည်။ 

"အားကောင်းတဲ့မိစ္ဆာတွေကို အစ်မကြီးက သလင်းကျောက်ရေစက်တွေ ပေးထားတယ်။ အတွင်းထဲကို ချီစွမ်းအင် ထည့်သွင်းလိုက်တာနဲ့ ဒါမှမဟုတ် အသိစိတ်ကိုအသက်သွင်းလိုက်တာနဲ့ အနီးအနားက အဖော်တွေကို အသိပေးနိုင်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က မိစ္ဆာလေးတစ်ကောင်ပဲ၊ အဲဒီပစ္စည်းကိုပိုင်ဆိုင်ဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘူး။"

သလင်းကျောက်ရေစက်၊ ဒီအရာက ဘာလို့ဒီလောက်ရင်းနှီးနေရတာလဲ။

ရုတ်တရက် ချင်ဖုန်းက သူ၏နဖူးကိုရိုက်လိုက်သည်။ 

"ငါ ဒါကိုဘယ်လိုမေ့နေနိုင်ရတာလဲ။"

သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် ခဏတာရှာဖွေပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ရေစက်တစ်စက်နှင့်တူသော သလင်းကျောက်ကဲ့သို့ အရာတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ပိုင်ရှောင်မောင်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ 

"သလင်းကျောက်ရေစက်။"

အမှန်စင်စစ် ထိုအရာသည် ချင်ဖုန်း ကျင့်ယန်မြို့မှမထွက်ခွာမီ မမမော့ကပေးခဲ့သော သလင်းကျောက်ရေစက်ပင် ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းက ထပ်မေးသည်။ 

"ဒီအရာရဲ့အကျိုးသက်ရောက်မှုအကွာအဝေးက ဘယ်လောက်ဝေးလဲ။"

ပိုင်ရှောင်မောင်က အမှန်အတိုင်းပြန်ဖြေသည်။ 

"လီသုံးဆယ်အချင်းဝက်အတွင်းမှာ ချီစွမ်းအင်ထည့်သွင်းလိုက်တာနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ခံစားနိုင်တယ်လို့ တခြားသူတွေ ပြောတာကြားဖူးတယ်။"

ချင်ဖုန်း နားလည်သွားပြီးနောက် သူ၏နတ်အာရုံကိုအသက်သွင်းကာ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ခြေထောက်အောက်မှ နက်ရှိုင်းပြီးဗလာဖြစ်နေသောကန်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျယ်ပြောသော အမှောင်ထုတစ်ခုကိုမြင်လိုက်ရသည်။

သူ့ကိုဗဟိုပြု၍ လှိုင်းများသည် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း အခြားအနှောင့်အယှက်များမရှိပေ။

ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်နေသောကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသည် ရေစက်ကျသံများဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အနောက်မြောက်ဘက်မှ နောက်ထပ်လှိုင်းတစ်ခု ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ၏လှိုင်းနှင့်တိုက်မိကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ချင်ဖုန်း မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်ပြီး သူအခုလေးတင်မြင်ခဲ့ရသည်များကို ပိုင်ရှောင်မောင်အား အသိပေးလိုက်သည်။

သူကပြန်ဖြေသည်။ 

"ဒါက သလင်းကျောက်ရေစက်ရှိတဲ့တခြားကောင်တွေက မင်းရဲ့အငွေ့အသက်ကိုခံစားမိပြီး မင်းကိုတုံ့ပြန်နေတာပဲ။"

"ငါမှားမမှန်းဘူးဆိုရင် သူ မင်းကိုရှာဖို့ဒီကိုလာလိမ့်မယ်။ ငါတို့လုပ်ရမှာက မြို့ထဲမှာတိတ်တဆိတ်စောင့်နေဖို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့..."

ချင်ဖုန်းက စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။ 

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။"

ပိုင်ရှောင်မောင်က သူ့ကိုသတိပေးလိုက်သည်။ 

"အစ်မကြီး ခြေရာကောက်မရနိုင်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားကတည်းက အားကောင်းတဲ့လူတွေ အများကြီးက ငါတို့ကိုသစ္စာဖောက်ပြီး သစ္စာရှိတဲ့မိစ္ဆာတွေကို အမဲလိုက်နေကြတယ်။"

"ဒါကြောင့် မင်းဆွဲဆောင်လိုက်တဲ့တည်ရှိမှုက ယုံကြည်ရချင်မှယုံကြည်ရမှာ။ မင်းသတိထားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"

ချင်ဖုန်း ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုအချက်ကို သဘာဝကျကျနားလည်သည်။

သို့သော် သူ၏ဘေးတွင် မိန်းမနှစ်ယောက်ရှိနေသဖြင့် အသစ်ရောက်လာသူသည် မရင်းနှီးဖော်ရွေပါက သတိထားသင့်သူမှာ တခြားတစ်ဖက်သာဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်း၏နားထဲ၌ အသံတစ်ခုရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ 

"ယင်နှင့်ယန်ကို ပိုင်းခြားစိတ်ဖြာ၊ ပဉ္စဓာတ်ကို ပိုင်းခြားသိမြင်၊ နေနှင့်လကို လက်ဖဝါးထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်၊ ဖုန်းရွှေကို စစ်ဆေးပြီး ဆဋ္ဌသဟဇာတကို တိုင်းတာ၊ စကြဝဠာကို အင်္ကျီလက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထား။"

"သခင်လေး၊ ဒီနှိမ့်ချတဲ့ တာအို ကျင့်ကြံသူကို ခင်ဗျားရဲ့ကံကြမ္မာကိုဖတ်ခိုင်းမလား။"