သွားရန်

ယန်ကျန့်သည် သူငယ်စဉ်ကတည်းက ကြီးပြင်း၊ ပညာသင်ကြားပြီး နေထိုင်ခဲ့သော တာချန်းမြို့၏ လမ်းများပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ လမ်းများသည် ယခင်ကထက် အများကြီး ပိုမစည်ကားတော့ပေ။

ခြောက်သွေ့၍ စိတ်ဓာတ်ကျဖွယ်ဖြစ်နေပြီး လမ်း၏ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ဆိုင်အများစုသည် ပိတ်သိမ်းသွားခဲ့ကြပြီး အများအပြားသည် သူတို့၏ပိုင်ဆိုင်မှုများကို တိုက်ရိုက်လွှဲပြောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ရောင်းချနေကြသည်။

လွန်ခဲ့သောဖြစ်စဉ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အတိတ်ကတက်ကြွမှုကို ပြန်လည်ရရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပုံရသည်။

"အများကြီး ပိုတိတ်ဆိတ်သွားပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ မြို့က အခုတည်ငြိမ်နေပြီး ဖြစ်စဉ်အသစ်တွေ မဖြစ်ပွားတော့ဘူး"

ယန်ကျန့်က သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် လမ်းများပေါ်တွင် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လှည့်လည်သွားလာရင်း အချိန်ဖြုန်းနေခြင်းမဟုတ်၊ သူသည် အခြေအနေကိုနားလည်သဘောပေါက်ရန်နှင့် စစ်ဆေးရန် မြို့ကို တစ်ပတ်ပတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မြို့ထဲတွင် မဖြေရှင်းရသေးသော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် တစ်ခုခုရှိလျှင် သူသည် မထွက်ခွာမီ ၎င်းတို့ကို ဖြေရှင်းရန် စိတ်ထဲမထားပေ၊ သူ၏လက်ရှိအခြေအနေသည် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အလွန်သင့်တော်သည်ဟု ယူဆသည်။

ခဏအကြာတွင် ယန်ကျန့်သည် ရှန်ထုံမျှော်စင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အဆောက်အအုံသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်သော်လည်း ဝန်ထမ်းအတော်များများရှိနေသည်။

ယန်ကျန့်သည် ဧည့်ကြိုကောင်တာမှတစ်ဆင့် ကျန်းဟန်ကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

မကြာမီ ဇန်ဟွာဟုအမည်ရသော တာဝန်ခံတစ်ဦးသည် ဓာတ်လှေကားထဲတွင် မောဟိုက်စွာဖြင့် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသည်။

ဇန်ဟွာတွင် တာဝန်နှစ်မျိုးရှိသည်၊ တစ်ခုမှာ ဌာနချုပ်၏ဆက်ဆံရေးအရာရှိအဖြစ်နှင့် အခြားတစ်ခုမှာ တာချန်းမြို့တွင် သူ၏အလုပ်ဖြင့် ယန်ကျန့်ကိုကူညီရန်ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ခါတစ်ရံ အချို့သောကိစ္စရပ်များအတွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုလိုအပ်ပြီး သူ၏အခန်းကဏ္ဍ၏အရေးပါမှုနှင့် စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းများကို မီးမောင်းထိုးပြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ အရေးတကြီးကိစ္စမရှိသည့်အတွက် သူသည် ရှားပါးသော အားလပ်ချိန် ကာလတစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

"မစ္စတာယန်၊ မင်္ဂလာပါ"

ဇန်ဟွာက သူ့ကို နွေးထွေးစွာနှုတ်ဆက်သည်။

" အလုပ်ခရီးကနေ ပြန်လာတာလား။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် အပေါ်ကနေ ဘာအကြောင်းကြားစာမှ မရရှိခဲ့ပါဘူး၊ အလုပ်မှာပေါ့ဆမှုအတွက် ခွင့်လွှတ်ပါ"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါခဏပြန်လာလည်တာပဲ၊ မနက်ဖြန် ဂျေမြို့ကြီးကို ပြန်မယ်။ မင်း အကြောင်းကြားစာမရတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒီမှာလတ်တလော အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုလဲ။ မကောင်းတာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ မျှော်လင့်တယ်"

"အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ၊ အရေးပေါ်အခြေအနေတစ်ခုခုရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို အကြောင်းကြားဖို့ နည်းလမ်းရှာမှာပါ။ ဒါက ကျွန်တော့်အလုပ်ပဲ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ပေါ့ဆမှာမဟုတ်ဘူး"

ဇန်ဟွာက ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က မေးသည်။

"လတ်တလော တစ္ဆေဆရာတွေလို့ သံသယရှိတဲ့လူတွေက ညဘက် ငါ့ရဲ့လူနေအိမ်ရာထဲကို ခိုးဝင်နေတယ်လို့ ငါဘယ်လိုကြားရတာလဲ။ မင်းဒီအကြောင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာသတင်းမှမရဘူးလား"

ဇန်ဟွာသည် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တိုးညင်းသောအသံဖြင့်ပြောသည်။

"မစ္စတာယန်၊ တကယ်ပဲ အဲ့လိုဖြစ်စဉ်တစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့ပါတယ်၊ ပြီးတော့ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းစစ်ဆေး နေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့အခုထိ ဘာသတင်းမှမရှိသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြို့ဟောင်းခရိုင်မှာ တစ်နေ့က ထူးဆန်းတဲ့ သေဆုံးမှု တစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။ ဖိုင်ကို ခင်ဗျားရဲ့ရုံးခန်းကို ပို့ထားပြီးပါပြီ၊ ပြီးတော့ကျန်းဟန်လည်း ကြည့်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာကောက်ချက်မှ မချရသေးဘူး။ သူကခင်ဗျား ပြန်လာတာကိုစောင့်ပြီး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းချင်တယ်"

"ကောင်းပြီ၊ ငါကျန်းဟန်နဲ့ စကားပြောလိုက်မယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

မကြာမီ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဓာတ်လှေကားဖြင့် ရှန်ထုံမျှော်စင်၏အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ တက်သွားကြသည်။

ထိုအထပ်သည် ယန်ကျန့်၏ရုံးခန်းနေရာဖြစ်သည်။ သူသည် ဒီနေရာကိုရွေးချယ်ခဲ့သည်မှာ ရှန်ထုံမျှော်စင်သည် မြို့လယ်တွင်တည်ရှိပြီး ထိုအမြင့်မှ ယန်ကျန့်၏တစ္ဆေမျက်လုံးသည် မြို့တစ်မြို့လုံးကို အပေါ်စီးမှကြည့်ရှုနိုင်ပြီး မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာများကို အမြန်ဆုံးထောက် လှမ်းနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်သည် ယန်ကျန့်၏ရုံးခန်းတွင်မရှိ၊ သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အနားယူခန်းရှိပြီး များသောအားဖြင့် ထိုနေရာတွင် နေ့စဉ်နာရီအနည်းငယ်ကုန်ဆုံးသည်၊ အဓိကအားဖြင့် အရေးပေါ် အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပွားပြီး တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးလိုအပ်လာလျှင် အသင့်ရှိနေရန်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အနည်းငယ်ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အသက်ရှင်နေရုံဖြင့် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။

လအနည်းငယ်အကြာကို ပြန်ကြည့်လျှင် သူသည် ဝမ်ရှောင်ချန်၏ကလပ်တွင် ယန်လီ၊ ယဲ့ကျွင်းနှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ သောက်စား စကားပြောနေခဲ့သည်။ နောက်လများတွင် ရင်းနှီးသော တစ္ဆေဆရာများ အားလုံး သေဆုံးသွားမည်ဟု မည်သူက စိတ်ကူးနိုင်မည်နည်း၊ အစွမ်းအထက်ဆုံး ယဲ့ဖုန်းအပါအဝင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်သော တစ္ဆေဖြစ်စဉ်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး စွမ်းရည်အနည်းငယ်သာ ရှိသော သူကသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့သော အတွေ့အကြုံမရှိသေးသော လူသစ်လေး ယန်ကျန့်သည် ယခုအခါ တာချန်းမြို့၏တာဝန်ခံ ဖြစ်လာပြီး ထိုမဖြေရှင်းနိုင်သောသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကိုပင် ဖြေရှင်းခဲ့သည်။

ဒီအကြောင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားတိုင်း ကျန်းဟန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုမထိန်းနိုင်ပေ။

"ကျန်းဟန်၊ မင်းရဲ့သတိထားတတ်မှုက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေမှာပါဝင်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး၊ မင်းဆိုးရွားတဲ့သေခြင်းနဲ့ အဆုံးသတ်သွားနိုင်တယ်"

ကျန်းဟန်မသိလိုက်ခင်မှာပင် ယန်ကျန့်နှင့် ဇန်ဟွာတို့သည် နားနေခန်းသို့လျှောက်ဝင်လာပြီးဖြစ်ကာ သူတို့၏ရောက်ရှိလာခြင်းသည် သူ့ကိုလန့်သွားစေပုံမရပေ။

ကျန်းဟန်သည် ရုတ်တရက် အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာပြီး ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းထရပ်ကာ ရှက်ရွံ့သောအပြုံးဖြင့် တောင်းပန်သည်၊

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ လတ်တလော အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီးဖြေလျှော့သွားတယ်။ ဒါ့အပြင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်သော တစ္ဆေများရှင်သန်မှုပြဿနာက ယာယီဖြေရှင်းပြီးဖြစ်လို့ ငါ့စိတ်ကို တော်တော်လေး သက်သာရာရစေတယ်"

"သက်တောင့်သက်သာ ဘဝတစ်ခု နေရတာက သိပ်မဆိုးပါဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ဇန်ဟွာက ငါ့ကို လတ်တလော တစ်ယောက်ယောက် မြို့ဟောင်းခရိုင်မှာ သေဆုံးသွားတယ်လို့ ပြောတယ်၊ မင်းသွားစစ်ဆေးတဲ့အခါ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

ကျန်းဟန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့အထူးအကြောင်းရင်း တစ်ခုကြောင့် သေဆုံးတာကို မပယ်ချနိုင်လို့ ငါ အဖြစ်အပျက်နေရာကို သွားခဲ့တယ်။ သက်ဆိုင်ရာဖိုင်တွေက မင်း ရဲ့ရုံးခန်းထဲမှာရှိပါတယ်၊ မင်း စစ်ဆေးကြည့်လို့ရတယ်"

"ဖိုင်တွေက လူတွေကဖန်တီးတာ၊ ပြီးတော့လူတွေက ရေးတဲ့ဘာမဆိုက တိကျချင်မှ တိကျမယ်။ ငါအဲ့ဒါတွေထက် မင်းရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုယုံကြည်တယ်"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"တကယ်တော့ ငါ့အတွက် ဆုံးဖြတ်ရခက်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ပင်ကိုယ်အသိက ဒါကသဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကြောင့် ဖြစ်တယ်လို့ပြောတယ်၊ အလောင်းခွဲစစ်ဆေးချက် အစီရင်ခံစာက ဦးနှောက်သွေးယိုစီးမှု လို့ပြောပေမဲ့ ငါ အဲ့ဒါကိုတကယ်မယုံဘူး၊ အဖြစ်အပျက်နေရာမှာဖော်ပြမရနိုင်တဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုရှိခဲ့တယ်"

ကျန်းဟန်က ပြောသည်။

"သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ဘူးလား"

"မဟုတ်ဘူး၊ သဘာဝလွန် ကျူးကျော်မှု လက္ခဏာတွေ မရှိခဲ့ဘူး"

ကျန်းဟန်က အလေးအနက်ပြောသည်။

"အကယ်၍အသစ်ပေါ်ပေါက်လာတဲ့သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့ရင် လူတစ်ယောက်တည်းသေဆုံးတာနဲ့အဆုံးသတ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ကျွန်တော်အဖြစ်အပျက်နေရာကိုလည်းစစ်ဆေးခဲ့တယ်"

"ဒါဆို တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ရဲ့လက်ချက်ဖြစ်ရမယ်။ ငါးညအကြာက တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်လို့သံသယရှိတဲ့တစ်ယောက်ယောက်က လူနေအိမ်ရာထဲကိုကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကတူညီတဲ့လူဖြစ်နိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်၊ "ငါဒီကိုအရင်ကလာတုန်းက မြို့လယ်မှာတစ်ပတ်ပတ်ခဲ့တယ်၊ တစ္ဆေနယ်ပယ်နဲ့ရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့ သံသယရှိတဲ့သူဘယ်သူမှမတွေ့ခဲ့ဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက အဲ့ဒီလူကတာချန်းမြို့မှာမရှိတော့ဘူး ဒါမှမဟုတ် သူပုန်းအောင်းနေတာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါဒီမှာမသမာတဲ့လူတွေကိုနေခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူး။ လတ်တလောနည်းနည်းပိုကြိုးစားလုပ်၊ ဇန်ဟွာနဲ့ပူးပေါင်းပြီး အဲ့ဒီလူကိုရှာ"

"ပြီးတော့ ငါတို့ သူတို့ကို ရှာတွေ့ပြီးရင်ကော"

ဇန်ဟွာက မေးသည်။

"ငါတို့ဘယ်လိုဆက်လုပ်သင့်လဲ"

"သူတို့ကို ထွက်သွားဖို့ သတိပေး။ သူတို့ သဘောတူရင် ပြဿနာမရှိဘူး။ မဟုတ်ရင် ငါနောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာတဲ့အခါ သူတို့ကို ရှင်းပစ်မယ်။ ငါတခြားနေရာတွေကို ဂရုမစိုက်နိုင်ပေမဲ့ တာချန်းမြို့မှာ ငါကအဓိကပဲ။ ငါဒီမှာ ဘယ်လိုနှောင့်ယှက်မှုကို မှခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒုက္ခရှာဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ဘယ်သူမဆို သေရမယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့အဲ့လိုပဲလုပ်မယ်"

ဇန်ဟွာသည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် ယန်ကျန့်၏ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပုံနှင့် ရင်းနှီးပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဒီဆုံးဖြတ်ချက်သည် အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူသည် ဒီချဉ်းကပ်ပုံကိုပိုနှစ်သက်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုသည်လည်း တာချန်းမြို့တွင် ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးတစ်ယောက်က မြို့ထဲသို့လျှို့ဝှက်စွာဝင်ရောက်ခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင်စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။ အကယ်၍သူတို့သည် ပွင့်လင်းစွာလာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပါက ထိုကဲ့သို့သတိထားရန်မလိုအပ်ပေ။

"ကျွန်တော်အကောင်းဆုံးပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပါ့မယ်"

ဇန်ဟွာသည်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာ သဘောတူညီလျက် ခေါင်းညိတ်သည်။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များနှင့် ပတ်သက်သောကိစ္စရပ်များတွင် တာဝန်ခံယန်ကျန့်၏အမိန့်များသည် မေးခွန်းမထုတ်ဘဲ လိုက်နာရမည့်အမိန့်များ ဖြစ်သည်။

"ဝင်ခဲ့"

ယန်ကျန့်သည် ရုတ်တရက် ပြောသည်၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တံခါးဝကို ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် နားနေခန်းသို့သွားသောတံခါးပွင့်လာပြီး လုပ်ငန်း ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လတ်ဆတ်စွာ ဖျော်ထားသော ကော်ဖီခွက် အနည်းငယ်ကို သယ်ဆောင်ကာ ဝင်လာသည်။ အမျိုးသမီးသည် ချောမောလှပပြီး မျက်စိပသာဒရှိသည်၊ နှစ်ဆယ်နှောင်းပိုင်းအရွယ်ဟု ထင်ရပြီး ရင့်ကျက်သောဆွဲဆောင်မှုကိုထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျန့်အပေါ်တွင် ရပ်နားသွားသည်။

"အားလုံးအတွက် ကော်ဖီဖျော်လာခဲ့ပါတယ်၊ ဥက္ကဋ္ဌယန်ရဲ့ အလုပ်ကို မနှောင့်ယှက်မိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူမကပြောသည်။

ကျန်းလီချင်သည် ပြုံးနေပြီး ဧည့်သည်များကိုလက်ခံရာတွင်ကျွမ်းကျင်သော နူးညံ့ ပျော့ပျောင်းသောအသံဖြင့် ပြောသည်။

"တကယ်ပဲ၊ ယန်ကျန့်၊ မင်းရဲ့သတိထားတတ်မှုက တကယ်ပဲမြင့်တယ်၊ တံခါးဝကို ရောက်လာတဲ့လူတွေကို သတိပြုမိတယ်၊ ငါ့လို သူတို့ဝင်လာတာတောင် မတုံ့ပြန်တဲ့သူနဲ့မတူဘူး"

ကျန်းဟန်သည် သူ၏ကော်ဖီခွက်မှ တစ်ငုံသောက်ရင်း ရယ်မောပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ဒါက သာမန်တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုပဲ၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ငါလည်းမင်းလိုခဏလောက်အနားယူချင်တယ်"

"မင်းကစွမ်းဆောင်နိုင်လို့ အလုပ်ပိုများများနဲ့ဝန်ပိနေတာ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ရှေ့တန်းမှာ မင်းမရှိဘဲနဲ့ ငါဒီလို အနားယူနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ကျန်းဟန်က ပြောသည်။ သူသည် အတော်အတန်သာမန်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူသည် မိမိကိုယ်ကိုသိသည်။

ဒီအချိန်တွင် ဇန်ဟွာကမေးသည်။

"အခုကိစ္စကိုအတည်ပြုပြီးပြီဆိုတော့ ငါတို့ဘယ်တော့အလုပ်စလုပ်မလဲ"

"အခုပဲ၊ ရလဒ်တွေမြန်မြန်ရလေ ကောင်းလေပဲ"

ယန်ကျန့်သည် ထရပ်ရင်းပြောသည်။

"ငါဒီကိစ္စမှာပါဝင်ဖို့အချိန်မရှိဘူး၊ ဒါကမင်းတို့အပေါ်မှာပဲမူတည်တယ်၊ ငါပြန်တော့မယ်"

"ပြဿနာမရှိဘူး၊ ငါဒါကိုကိုင်တွယ်နိုင်တယ်"

ကျန်းဟန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ယုံကြည်မှုပြသသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးဖြစ်လာသည်မှာ ဒီလောက်ကြာပြီ၊ သူမည်မျှပင်သာမန်ဖြစ်စေ၊ သူ၏ခေါင်းနှင့်အမြီးကို အနည်းငယ်သာပြသော တစ်စုံတစ်ဦးကို မကိုင်တွယ်နိုင်လျှင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ကောင်းပြီ၊ ငါမင်းတို့သတင်းကိုစောင့်နေမယ်"

ယန်ကျန့်သည် ကျန်းဟန်၏နားနေခန်းမှထွက်ခွာမသွားမီပြောသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ ကျန်းလီချင်သည် ချက်ချင်း သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရာလမ်းတွင် ယန်ကျန့်ကမေးသည်။

"ငါကျန်းဟန်နဲ့ ဒီမှာရှိနေတာကို မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ"

ကျန်းလီချင်သည် ပြုံးပြီးပြောသည်။

"အောက်ထပ်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေဆီက ရှင်ကုမ္ပဏီကို လာတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ စစ်ဆေးဖို့လာခဲ့တာ။ အခုလေးတင်ဖြစ်ရမယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ ဒီမနက် နောက်ကျမှ အိမ်က ထွက်လာတုန်းက ရှင့်ကိုမတွေ့ခဲ့ဘူး"

"ဒါက ယာယီ ပြန်လာတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါမင်းတို့ အားလုံးကို အကြောင်းမကြားတာ။ ကုမ္ပဏီက လတ်တလော ဘယ်လိုလဲ"

ယန်ကျန့်သည် ရုံးဆိုဖာဘေးတွင်ထိုင်ချလိုက်သည်။

"တော်တော် ကောင်းပါတယ်။ ငါတို့အရှုံးနဲ့ လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေ ရှားပါးမှု မရှိဘူး။ ဝမ်တဲလုဆိုတဲ့ သူဌေးတစ်ယောက်က တစ်ခါတည်းနဲ့ ဘီလီယံပေါင်းများစွာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ပြီး ငါတို့အတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေ အများကြီးကို တက်ကြွစွာခေါ်ဆောင်လာခဲ့တယ်။ ပရောဂျက်တွေအများကြီးက အခုချောချောမွေ့မွေ့ တိုးတက်နေပြီ။ တိကျတဲ့တိုးတက်မှုအတွက်တော့ ဝမ်ဘင်ကို မေးရလိမ့်မယ်၊ သူကကုမ္ပဏီရဲ့ ပရောဂျက်လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်မှုတွေ အတွက် တာဝန် ရှိတယ်"

ကျန်းလီချင်သည်လည်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး ယန်ကျန့်အနီးသို့ကပ်ကာ ရင်းနှီးသောအမူအရာပြသသည်။

"ငါက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ မေးတာပါ။ ငါကုမ္ပဏီရဲ့တိုးတက်မှုမှာ သိပ်စိတ်မဝင်စားဘူး။ ငါကအနာဂတ်ကို စဉ်းစားပြီး အားလုံးကိုစုစည်းပြီးတစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုဖွဲ့စည်းဖို့ပဲ စဉ်းစားခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ ငါပိုက်ဆံရှာဖို့ ဘယ်တော့မှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ အခြေအနေ တစ်ခုခုမှားသွားရင် ကုမ္ပဏီက ငါစိတ်ကူးယဉ်ထားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တချို့ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သရွေ့ အဲ့ဒါလုံလောက်ပြီ"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကြိုတင်စီစဉ်ဖို့က လိုအပ်တယ်"

ကျန်းလီချင်က ပြောသည်။

"ကျွန်မအများကြီး မလုပ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ကျွန်မ ရှင့်ကို တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပါ့မယ်။ ရှင် အရင်ကလို ကျွန်မကို ဂရုစိုက်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်နော်"

"သဘောတူညီချက် တစ်ခုလိုပဲ"

ယန်ကျန့်က မှတ်ချက်ချသည်။

ကျန်းလီချင်သည် ဆွဲဆောင်မှုအနည်းငယ်နှင့်အတူ ချစ်စဖွယ်စိုက်ကြည့်သည်။

"ယောက်ျားတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်တာက အရောင်းအဝယ်တစ်ခုလို့ ဘယ်လိုယူဆနိုင်မလဲ။ ကျွန်မက အမြဲတမ်း ရှင် ပိုင်ဆိုင်တာပဲ။ တစ်ကယ်လို့ ရှင် ကျွန်မကို အကြိမ်များစွာ မကယ်တင်ခဲ့ရင် ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီအချိန်ကတည်းက သေနေလောက်ပြီ။ တစ်ခါတစ်ရံ စဉ်းစားတယ်၊ တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်မကို ပယ်ချလိုက်ရင် ဒါမှမဟုတ် လွှင့်ပစ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုနေရမလဲဆိုတာ တကယ်မသိဘူး"

အများကြီးဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် ယန်ကျန့် သူမ၏ ဘဝတွင် အရေးပါပုံကို ယခင်ကထက် ပိုနားလည်လာသည်။ အစပိုင်းတွင် သူမအနည်းငယ်တုံ့ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း ယခုအခါသူမသည် ယန်ကျန့်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းသည် အလွန်ကံကောင်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

"စကားပြောရုံသက်သက်ပဲ၊ အလေးအနက်မထားနဲ့။ ငါက စကားကောင်းကောင်း မပြောတတ်ဘူးလို့ အမြဲတမ်း လူသိများတယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

သူသည် ဒီကျန်းလီချင်ကိုမမုန်းပေ။

နယ်နိမိတ်ကို နားလည်သော အန္တရာယ်မရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမသည် သူသိသော အခြားသူများထက် အများကြီးပို၍ နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် အန်တီကျန်း၊ ကျန်းယန်သည် တကယ်ပဲအားသာချက်များစွာရှိသည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို စိတ်မဆိုးပါဘူး"

ကျန်းလီချင်သည် ပြုံးသည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျန့်ကပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါမင်းရဲ့အကူအညီလိုချင်တဲ့ကိစ္စ တစ်ခုတော့ရှိတယ်"

"ပြောပါ"

"မင်းသဘာဝလွန် အသိုင်းအဝိုင်းကိစ္စတွေ အကြောင်း နည်းနည်းသိတယ်။ ငါတစ္ဆေတွေကို ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းရှိပေမဲ့ ငါလည်းသိသာတဲ့ တန်ရာတန်ကြေး ပေးခဲ့ရတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါဘယ်တော့သေမလဲ ဆိုတာ မသေချာဘူး။ ငါသေသွားခဲ့ရင် မင်းငါ့အမေကို ဂရုစိုက်ရလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က ရှင်းပြသည်။

ကျန်းလီချင်သည် ခဏမျှမှင်သက်သွားပြီး သူ၏စကားများကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကာ ယန်ကျန့်သည် သူမကို သူ၏အမေကို ဂရုစိုက်ရန်တောင်းဆိုမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပုံရသည်။

"ဒီအကြောင်းပြောဖို့နည်းနည်းစောလွန်းနေသေးတယ်မဟုတ်လား"

"ဒါက ကြိုတင်စီစဉ်ထားတာ တစ်ခုပဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်သူကမှ အနာဂတ်ကို ကြိုမမြင်နိုင်ဘူး။ မင်း ငြင်းနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ အချိန်တန်ရင် တခြားတစ်ယောက်နဲ့ စီစဉ်လိုက်မယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ကျန်းလီချင်သည် ချက်ချင်းပြောသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ရှင့်အမေကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပါ့မယ်"

"ဒါက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကတိတစ်ခု ပေးရသလောက် မလွယ်ဘူး၊ မင်း သဘောတူပြီးတာနဲ့ မင်း လိုက်နာရမယ်"

ယန်ကျန့်က အလေးပေးသည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ကတိပေးထားတာကို သေချာပေါက်ဖြည့်ဆည်းပါ့မယ်"

ကျန်းလီချင်သည် အလေးအနက်ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ကျန့်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ကိစ္စကိုပြီးပြတ်သည်ဟုယူဆလိုက်သည်။

သူသည် ကတိတစ်ခုတည်းက တစ်စုံတစ်ဦးကို အကြာကြီးချည်နှောင်နိုင်မည်ဟု မမျှော်လင့်သော်လည်း သူသည် သူတတ်နိုင်သလောက် လုပ်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျန်းလီချင်၏မှတ်ညဏ်များကိုပြုပြင်ပြီး သူမကတိတည်ကြောင်း သေချာအောင် လုပ်နိုင်သော်လည်း ယန်ကျန့်သည် ထိုသို့လုပ်ရန်မလိုလားပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် လူတစ်ဦး၏ မှတ်ဉာဏ်ကိုပြောင်းလဲခြင်းက ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ကျန်ခဲ့မည်လားဆိုသည်ကို မသေချာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ငါသွားဖို့ လိုတယ်"

ယန်ကျန့်သည် တက်ရောက်ရန် နောက်ထပ်ကိစ္စများ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အဲ့လောက် မြန်မြန် ထွက်သွားတော့မှာလား"

ကျန်းလီချင်သည် အံ့အားသင့်စွာမေးသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါဟိုမှာ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ ကိစ္စရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒါပြီးတာနဲ့ ငါပြန်လာခဲ့မယ်။ ဒီတစ်ခါ ငါ့အမေကို ငါ ပြန်လာတဲ့ အကြောင်းမပြောနဲ့"

"သိပြီ"

မကြာမီ သူသည် ရှန်ထုံမျှော်စင်မှ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ခွာသွားသည်။

သို့သော် သူထွက်ခွာသွားပြီးမကြာမီ ကျန်းယန်သည် သတင်းကြားပုံရပြီး ရုံးခန်းသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြေးဝင်လာသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းနောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီ။ မင်းဘယ်လိုလဲ၊ မင်းငါ့ကို လွမ်းနေလား"

"ယန်ကျန့် ခုလေးတင် ထွက်သွားတယ်၊ သူကိစ္စတွေ လုပ်စရာ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ပြန်လာဖို့ အချိန်အနည်းငယ်ကြာမယ်လို့ ပြောတယ်"

ကျန်းလီချင်သည် သူမ၏လက်ချောင်းဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ညွှန်ပြရင်း ပြောသည်။

"အာ?"

ကျန်းယန်၏ မျက်နှာမှ အရောင်သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မထွက်ခွာမီ ယန်ကျန့်သည် လူနေအိမ်ရာရှိအိမ်ဟောင်းသို့ပြန်သွားသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းကိုနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူသည် တစ္ဆေကလေးကို သူနှင့်အတူခေါ်သွားသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းကို တစ္ဆေကလေးဟုခေါ်ခြင်းသည် မသင့်လျော်တော့ပေ၊ ဒုတိယအဆင့်သို့ကြီးထွားပြီးနောက် ၎င်းကိုတစ္ဆေငယ်ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

၎င်းသည် တစ္ဆေများဖြင့် မွေးမြူထားခြင်းမဟုတ်သော်လည်း ၎င်း၏ရက်စက်မှုသည် အလွန်မြင့်မားသည်။ အကယ်၍ဝမ်ရှန်းရှန်းက၎င်းကိုနေ့စဉ်မထိန်းချုပ်ထားပါက ယန်ကျန့်သည် ၎င်းသည် နောက်ထပ် ဆာလောင်မွတ်သိပ်သော တစ္ဆေတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ သေချာပေါက်ကြီးထွားနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်သည်။

"ဒါက အန္တရာယ်များတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူထိန်းချုပ်မှုလွတ်မသွားခင်မှာ သူက အရမ်းယုံကြည်စိတ်ချရတယ်။ သူငါ့အမိန့်တွေကို ဘယ်လိုတုံ့ဆိုင်းမှုမှမရှိဘဲ ပြီးမြောက်စေလိမ့်မယ်။ သူ့ကိုကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ထားပြီး လိုအပ်ရင် ငါသူ့ကိုဆက်ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ စဉ်းစားနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်က သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် တစ္ဆေအနည်းငယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး အချို့အရာများသည် တစ္ဆေငယ်၏ကြီးထွားမှုအတွက် ပဟေဠိ၏ အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် အသုံးဝင်နိုင်သည်။