ဘေးအန္တရာယ်ဆိုက်ရောက်ခြင်း

“သွား...”

ယီထျန်းယွမ်၏လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်မိုးကြိုးပုလဲသည် စွမ်းအင်ပြည့်လျှံလုနီးပါးဖြစ်နေသည်။ ထိုစဉ် ကြီးမားသောမိုးကြိုးတစ်ချောင်းက သူ့ဆီသို့ လျှပ်စီးနှင့်အတူ ပြေးဝင်လာသည်။ သူသည် လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်မိုးကြိုးပုလဲကို လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုမိုးကြိုးထက် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်မိုးကြိုးတစ်ချောင်းက တန်ပြန်ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း...”

မိုးကြိုးနှစ်ချောင်း ဆုံမိသောအခါ ယုံမင်မိုးကြိုးသည် ချက်ချင်းပင် မျိုသိမ်းခံလိုက်ရပြီး ကျန်ရစ်သော နတ်ဘုရားမိုးကြိုးသည် အနီးအနားရှိ မည်းနက်သောတိမ်များဆီသို့ စီးဝင်ကာ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုမိုးကြိုးများက အစွမ်းကုန်အားပြည့်မနေသဖြင့် ယီထျန်းယွမ်သည် မည်သည့်ထိခိုက်မှုမှ မခံရပေ။

ဤမိုးကြိုးများသည် အမှန်တကယ် အကန့်အသတ်မဲ့အားပြည့်နေပါလျှင် သူတော်စဉ်အဆင့်ရှိသူများပင် ဤအတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ပြီးဖြစ်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယီထျန်းယွမ်သည် မည်သို့ပင်လုပ်ဆောင်စေကာမူ အနီးအနားရှိပတ်ဝန်းကျင်ကို မထိခိုက်စေချေ။

ထိုအချိန်တွင် အနီးအနားရှိ ကျင့်စဉ်သမားအချို့သည် မိုးကြိုးများကို ခုခံကာကွယ်ရင်း ယီထျန်းယွမ်တို့ဘက်သို့ အနည်းငယ်ကြည့်လာကြသည်။ သူတို့သည် ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်ပေါ်တွင် လွယ်ကူစွာ ဖြတ်သန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ မနာလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

ဤမိုးကြိုးများသည် သွားလာမှုအရှိန်ကြောင့် အနည်းအများပြောင်းလဲမသွားပေ။ မည်မျှပင်ဖြစ်စေ သတ်မှတ်ထားသည့်ပမာဏအတိုင်းသာ ကျရောက်လာမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အရှိန်မြန်လျှင် ပိုမိုစောစီးစွာ ဤလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး မိုးကြိုးများကို အဆက်မပြတ်ခံရမည်မဟုတ်ပေ။

ဖီးနစ်ငှက်ပေါ်တွင်စီးနင်းလာသဖြင့် ယီထျန်းယွမ်တို့၏အရှိန်သည် အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အထက်သို့ပျံတက်သွားကြပြီး မကြာမီအချိန်အတွင်း ဤလမ်းကြောင်းကို လွယ်ကူစွာဖြတ်ကျော်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

“ဖြတ်ကျော်တော့မယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ရှေ့သို့မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပိုမိုရှေ့သို့ပျံဝဲလာသည်နှင့်အမျှ အလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရသည်။ ထိုအလင်းတန်းကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ပါလျှင် လူ့ဘုံလောကသို့ ချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤလမ်းကြောင်းသည် ထင်ထားသည်လောက် ကြောက်ရွံ့စရာမကောင်းပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့အတွက်မူ ထိုသို့ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်မိုးကြိုးပုလဲရှိနေသဖြင့် သူ၏ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ သိပ်မမြင့်မားလှစေကာမူ ဖီးနစ်ငှက်၏အရှိန်ကိုပါ ပေါင်းစပ်ထားသောကြောင့် အန္တရာယ်ကို အနိမ့်ဆုံးအဆင့်သို့ လျှော့ချနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အလွယ်တကူပင် လူ့ဘုံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် ထိုအလင်းတန်းထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး ရေတံခွန်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သွားသည့်အလား ခံစားရသည်။ သို့သော် သူတို့၏ဝတ်ရုံများပေါ်တွင် စိုစွတ်မှုမရှိချေ။ ထိုအလင်းတန်းကို လွယ်ကူစွာဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူတို့သည် ကောင်းကင်ယံဆီသို့ တဟုန်ထိုးပျံတက်သွားကြသည်။

ထိုအခါ သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်မှာ အဆုံးမရှိသော သစ်တောကြီးဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျပန်းပို့ဆောင်ခံရခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ရေခဲဖီးနစ်ငှက်ပေါ်တွင် ဆက်လက်စီးနင်းနေကြပြီး အောက်ဘက်တွင် ကျယ်ပြန့်သောမြက်ခင်းပြင်တစ်ခုကိုသာ မြင်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် ပို့ဆောင်ရေးဝင်္ကပါတစ်ခုမှ မရှိချေ။

အကယ်၍ ဤနေရာမှ ယုံမင်ကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားနိုင်ခဲ့ပါလျှင် ပို့ဆောင်ရေးဝင်္ကပါတစ်ခုခု ထွင်းထုထားမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤမြက်ခင်းပြင်တွင် ထိုသို့မရှိသဖြင့် ယုံမင်လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့်သာ ပြန်လည်ဆင်းရမည်ဖြစ်သည်။

ယုံမင်လမ်းကြောင်းသည် တက်လာချိန်ထက် ပြန်ဆင်းရသည်မှာ ပိုမိုလွယ်ကူသည်။ ကျင့်စဉ်အဆင့်သန်မာသူများအတွက်ဆိုလျှင် မည်သည့်ဖိအားမျှမရှိဘဲ လွယ်ကူစွာဖြတ်ကျော်နိုင်သည်။ မည်သို့ပင်သန်မာစေကာမူ ပတ်ဝန်းကျင်သည် မပြောင်းလဲချေ။

“ပြန်ရောက်လာပြီ...”

ထျန်းလုံသည် ဤနေရာ၏လေကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ လူ့ဘုံလောကသည် ယုံမင်ကမ္ဘာနှင့် သိသာထူးခြားမှု သိပ်မရှိသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ယုံမင်ကမ္ဘာထက် များစွာနည်းပါးသည်။

အနည်းငယ်နည်းပါးသော်လည်း သူတို့အတွက်မူ ဤနေရာသည် အလွန်ရင်းနှီးလှသည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့၏ကျင့်စဉ်အဆင့်ဖြင့်ဆိုလျှင် ဤလူ့ဘုံတွင် ထင်ရှားသောနေရာတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ရန်သူဖြစ်နိုင်သူများကို စိုးရိမ်ရန်မလိုအပ်ချေ။ ဤလူ့ဘုံတွင် အတုအယောင်ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိသူများသည် အလွန်ရှားပါးသဖြင့် အန္တရာယ်ကိုလည်း စိုးရိမ်ရန်မလိုအပ်ပေ။

“အင်း၊ အခုပြန်ကြမယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ရေခဲဖီးနစ်ငှက်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ထျန်းယွမ်အိမ်တော်ဆီသို့ အလျင်အမြန်ပျံသန်းသွားသည်။

ကောင်းကင်နဂါးကုန်းမြေ၊ ယခင်အမည်ဖြစ်သော ယုံမင်ကုန်းမြေသည် ယခုအခါ အင်ပါယာမြို့တော်နှင့် မြို့များစွာကို သိပ်သည်းစွာ တည်ဆောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ပုန်ကန်သူများ၊ ဓားပြများကဲ့သို့သော အင်အားစုများကို လုံးဝဖယ်ရှားချေမှုန်းပြီးဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဤကုန်းမြေတစ်ခုလုံးကို လုံခြုံစိတ်ချရပြီး အငြင်းပွားမှုကင်းမဲ့သော ကောင်းကင်နဂါးကုန်းမြေတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးလိုကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်ပြန်လာမည့်အချိန်မတိုင်မီ အရာအားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ပြင်ဆင်ထားလိုကြသည်။

ထို့ကြောင့် ယီထျန်းယွမ်သည် ဤအင်အားစုများကို ချေမှုန်းခြင်းမှ အတွေ့အကြုံအမှတ်များစွာကို ရရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယီထျန်းယွမ်မသိလောက်ဟု ထင်ထားကြသော်လည်း သူသည် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာသိရှိပြီး ထိုအတွေ့အကြုံအမှတ်များမှ အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိခဲ့သည်။ စုဆောင်းလာသော အတွေ့အကြုံအမှတ်များသည် သူ့ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လုံလောက်သည်။

လက်ရှိတွင် အင်ပါယာမြို့တော်သည် စနစ်တကျတည်ဆောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ကိုယ်တိုင်က ဦးဆောင်လုပ်ဆောင်နေသည်။ သူတို့သည် အလုံခြုံဆုံးသော အင်ပါယာမြို့တော်တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုကြသည်။ ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့်ရှိသူများပင် ထိုမြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်လာခဲ့လျှင် ခုခံကာကွယ်နိုင်မည့်အဆင့်ကို ရည်မှန်းထားသည်။

“ဘိုးဘေး... အနည်းငယ်အနားမယူဘူးလား...”

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်တစ်ဦးက နတ်ဘုရားအင်းထွင်းထုနေသော ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးကို စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးသည် တည်ဆောက်ပြီးသား မြို့ရိုးပေါ်တွင် နတ်ဘုရားအင်းများကို ထွင်းထုကာ အဆမတန်ခိုင်ခံ့အောင် ပြုလုပ်နေသည်။ ဤမြို့ရိုးသည် ယုံမင်ဧကရာဇ်မြို့တော်ထက် အနည်းဆုံး ဆယ်ဆခန့် ပိုမိုခိုင်မာမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏စွမ်းအင်အားလုံးကို ထည့်သွင်းပြုလုပ်နေသည်။

“ဘာကိစ္စအနားယူရမှာလဲ... ငါအခုထိ ဆက်လုပ်နိုင်သေးတယ်...” ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးက ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး ဆက်ပြောသည်။ “ငါ့ကို အိုနေပြီလို့ မထင်နဲ့... မင်းတို့လူငယ်တွေထက်တောင် ငါက ပိုပြီးသန်မာနေသေးတယ်...”

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်တစ်ဦးသည် သူ့ကို မတတ်သာဘဲ ကြည့်နေရသည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးက ဤမျှလောက် ဇွဲကောင်းနေသဖြင့် သူ့ကို အနားယူဖို့ ဖြောင်းဖြ၍ ရနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အခြားဝိညာဉ်မျိုးနွယ်သားများလည်း နတ်ဘုရားအင်းများကို မရပ်မနား ထွင်းထုနေကြသည်။ ယွဲ့ချင်းရွှမ်အပါအဝင် အဆင့်ငါးနတ်ဘုရားအင်းဆရာအဆင့်နှင့် မနိမ့်ကျသူများအားလုံး မြို့ရိုးပေါ်တွင်ဖြစ်စေ မြေပြင်ပေါ်တွင်ဖြစ်စေ နတ်ဘုရားအင်းဝင်္ကပါကြီးများကို ထွင်းထုကြသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ကြီးကျယ်သော လုပ်ဆောင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က အရင်းအမြစ်များစွာ ချန်ထားခဲ့သောကြောင့် သူတို့သည် ဤမျှလောက် လွတ်လပ်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် အရာအားလုံး ချောမွေ့စွာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်နေချိန်တွင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိပေးခေါင်းလောင်းကို ထုလိုက်သည်။ ထိုအသံသည် အင်ပါယာမြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်လျက် ဆယ်မိုင်ကျော်အကွာအဝေးအထိပင် ကြားရသည်။

လူအားလုံး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးသည် တိုက်ရိုက်ပျံတက်ကာ မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ယွဲ့ချင်းရွှမ်တို့လည်း လက်ထဲရှိအလုပ်များကို ရပ်တန့်ကာ မြို့ရိုးပေါ်သို့ အလျင်အမြန်ရောက်လာကြပြီး မည်သည့်အခြေအနေကြောင့် သတိပေးခေါင်းလောင်းထိုးရသလဲဆိုသည်ကို ကြည့်ရှုကြသည်။

သူတို့၏အင်အားစုသည် အင်အားအကြီးဆုံးဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အင်ပါယာများစွာသည် သူတို့ကို အလွယ်တကူတိုက်ခိုက်ရဲမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏အင်အားမှာ အားနည်းသည်မဟုတ်သည့်အပြင် ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာနှင့်လည်း မဟာမိတ်ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်နဂါးကုန်းမြေတွင် အလွန်လုံခြုံပြီး မည်သူမျှ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရဲမည်မဟုတ်ချေ။

ယခုရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မည်သည့်နတ်ဘုရားမျိုးဖြစ်သလဲဆိုသည်ကို ကြည့်ရှုလိုကြသည်။

“ရတနာသင်္ဘော...”

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးသည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ရောက်လာသောအခါ မျက်စိရှေ့တွင်ပေါ်လာသည်မှာ ဧရာမရတနာသင်္ဘောတစ်စင်းဖြစ်သည်။ ထိုသင်္ဘောသည် သူတို့ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး အပေါ်တွင် သန်မာသည့်အင်အားရှိသူများစွာ ရှိနေသည်။ အထူးသဖြင့် သင်္ဘောထိပ်ဆုံးတွင်ရပ်နေသော ခေါင်းဆောင်သည် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေမည့် အင်အားကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထိုရတနာသင်္ဘောသည် တန်ဖိုးကြီးမားလှပြီး အဆင့်နိမ့်သန့်စင်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤသို့သောသင်္ဘောကို အင်ပါယာအင်အားစုအများစုက မပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေ။ တန်ဖိုးဖြင့်သာ အကဲဖြတ်မည်ဆိုလျှင် ဤသင်္ဘောသည် အနည်းဆုံး အလယ်တန်းစားသန့်စင်လက်နက်တစ်ခုနှင့် ညီမျှသည်။

“ရောက်လာသူတွေ ဘယ်သူတွေလဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်တန့်ပေးပါ...” ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိုသင်္ဘောကို ရပ်တန့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ရတနာသင်္ဘောတစ်စင်းနှင့် အင်အားရှိသူများစွာ ရောက်ရှိလာသဖြင့် သူတို့ကို အလွယ်တကူ ဝင်ခွင့်ပြုနိုင်စရာမရှိချေ။

“ဟားဟား... မလိုအပ်တဲ့ စကားတွေ မပြောနဲ့... မင်းတို့အားလုံး အလျင်အမြန် လက်နက်ချလိုက်ကြတော့... မဟုတ်ရင် သေရမယ်...”

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အလယ်အလတ်အရွယ်အမျိုးသားက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အချိန်ဆွဲမနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ အင်ပါယာမြို့တော်က မဆိုးဘူးပဲ... အခုကစပြီး ငါတို့ ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံရဲ့ အင်ပါယာမြို့တော်ဖြစ်လာတော့မယ်... ဒီနေရာကနေ လူ့ဘုံလောကကို သိမ်းပိုက်မယ်...”

စကားဆုံးသည်နှင့်တပြိုင်နက် ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့်ရှိ အင်အားတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံမှ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ကြီးမားသောဖိအားသည် သူတို့အားလုံးကို ဖိစီးလာပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်နိမ့်သူများသည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကျသွားကြသည်။ မလှုပ်ရှားနိုင်ကြချေ။

စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုအဆင့်ရှိသူများပင် ခြေထောက်များ တုန်ယင်လျက် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိကြချေ။

အခန်း (၅၅၉) ပြီးပါပြီ။